Merhaba, ben kısaca dba.
Murası da Vaveyla.
Adı üstünde...
Bazen içimizde sessiz sessiz çığlık attığımız,
bazen “Ben n’apıyorum ya?” diye aynaya baktığımız,
bazen de avaz avaz bağırmak istediğimiz ama susup oturduğumuz o anların mekânı.
Herkes bir şekilde iyileşmenin peşinde bu aralar.
Birçok insan kendini arıyor, buluyor, bilmem kaçıncı çakrasını açıyor falan…
Ama bazen öyle olmuyor işte.
Bazen insanın içinde sadece kocaman bir boşluk kalıyor.
Bazen anlamını aradığımız anlamsızlıkların dehlizlerinde bir başımıza kayboluyoruz.
Bazen sadece biriyle konuşasımız geliyor.
Bazen ise… yok olmak istiyoruz. Yataktan bile çıkasımız gelmiyor.
İşte Vaveyla tam da bunun için var.
Kendime verdiğim bir söz Vaveyla.
Çığlık çığlığa sustuğum ne varsa,
usul usul konuşmaya niyet ettiğim yer.
Bu podcast’te içimdeki boşluklardan, yarım kalışlardan,
çaresizliklerden,
ve evet (üzgünüm) belki de travmalardan konuşacağım.
Ama öyle karalar bağlayan bir yerden değil.
Çünkü hayat, karalar bağlayıp ömrümüzü heba edecek kadar uzun değil.
Düşeceğiz, kalkacağız tabii.
Ama biraz da dalga geçmek gerek.
Gülmezsek, deliririz.
Yeni bir şey keşfetmedim.
Bir mucize vaat etmiyorum.
Sadece… konuşmaya geldim.
Çünkü hepimizin derdi var.
Ve bu dertler, bir şekilde anlatınca, paylaşınca, dinleyince...
Hafifliyor.
Buraya gelmeden önce, canım dostum ChatGPT ile de derin sohbetler yaptım.
Biliyorum, bir yerlerde sen de yaptın bunu.
Yapmadıysan da mutlaka dene — bana çok iyi geldi.
Her ne yaşıyorsan,
söz veriyorum, sen yalnız değilsin.
Ben de değilim.
İçimizdeki koca boşluklarla, yaralarımızla varız.
Ve son nefesimize kadar da böyle olmaya devam edeceğiz.
Burası Vaveyla.
Vaveyla’ya hoş geldin..