Settings
Light Theme
Dark Theme
Podcast Cover

Nie ma przyszłości bez równości

  • #24 Rzuć mięso, chociaż na tydzień | Sandra Marciniak

    22 MAY 2024 · Podcast Pauliny Januszewskiej. Dziennikarki https://krytykapolityczna.pl/bio/paulinajanuszewska/ * Najstarsza impreza promująca kuchnię roślinną i weganizm kończy osiemnaście lat. Jak zmieniły się nawyki konsumencie Polek i Polaków w tym czasie? Dlaczego warto wziąć udział w wydarzeniu nawet, jeśli wciąż jecie mięso? Na to i wiele innych pytań odpowiada Sandra Marciniak z organizującej trwający właśnie Tydzień Vege fundacji Viva! Akcja dla zwierząt.   Kolejne badania naukowe pokazują, że dobrostan zwierząt staje się coraz istotniejszym czynnikiem decydującym o tym, jakie produkty kupujemy. Jednocześnie autorzy najnowszej analizy w tym zakresie informują, że aspekty środowiskowe zajmują mało uwagi konsumentek i konsumentów, co może sugerować, że łatwo wypychamy ze świadomości kwestie groźnych dla nas zanieczyszczeń przyrody i zmiany klimatu.   Ankietę przeprowadzono w Czechach, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii, ale doświadczenie organizacji działających na rzecz praw zwierząt w Polsce wskazuje, że rzeczywiście etyka wszędzie zyskuje na znaczeniu. Zastrzegają jednak, że zmienia się to w zależności od pokolenia.   – Osobami młodszymi, czyli dziećmi, nastolatkami i młodymi dorosłymi kierują głównie argumenty ekologiczne i etyczne w kontekście praw zwierząt. Zdrowotny z kolei ma znaczenie w starszych grupach wiekowych. Osoby w wieku 50+ mają często stwierdzone choroby przewlekłe, jak cukrzyca, nadciśnienie, czy też zaburzenie parametrów lipidowych, więc, decydując się na dietę roślinną, otwierają się na poza farmakologiczne możliwości obniżenia poziomu cholesterolu we krwi czy stężenia glukozy – mówi gościni najnowszego odcinka podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”.   Sandra Marciniak z fundacji Viva! Akcja Dla zwierząt przekonuje jednak, że każdy powód jest jednak dobry, by zrezygnować z mięsa i nabiału albo chociaż je ograniczyć. Nadarza się ku temu dobra okazja, bo nad Wisłą zaczyna się właśnie osiemnasta już organizowana przez tę funfację edycja Tygodnia Wege. To najstarsza i największa impreza promująca kuchnię roślinną i weganizm w Polsce. O tym, co dokładnie się na niej wydarzy i dlaczego warto wziąć udział, jeśli wciąż nie jesteście przekonani porzucenia produktów odzwierzęcych na dobre, dowiecie się, słuchając całej rozmowy. ** Sandra Marciniak (instagram: @wegetyka_sandramarciniak) – weganka, dietetyczka kliniczna i edukatorka żywieniowa, absolwentka SGGW i WUM, specjalizująca się w dietach roślinnych, koordynatorka kampanii prozdrowotnych w Fundacji Viva, pisze dla Magazynu Vege. Przydatne linki i źródła: Wywiad z Anną Spurek – https://krytykapolityczna.pl/kraj/anna-spurek-zyjemy-w-mleczno-miesnym-matrixie-na-talerzach-serwuje-sie-nam-katastrofe-rozmowa/ Książka George’a Monbiota - https://wydawnictwo.krytykapolityczna.pl/regenesis-george-monbiot-1199 Wywiad ze Stefano Libertim https://krytykapolityczna.pl/kultura/czytaj-dalej/olga-wrobel-stefano-liberti-wladcy-jedzenia-wywiad/ Link do petycji dotyczącej dostępności wegańskich posiłków w szpitalach –https://www.zostanwege.pl/petycja-na-rzecz-wprowadzenia-weganskich-opcji-posilkow-w-szpitalach/ Tydzień Vege – https://tydzienwege.pl/
    34m 24s
  • #23 Dość niemocy wobec przemocy | Maja Staśko

    3 APR 2024 · Podcast Pauliny Januszewskiej. Dziennikarki https://krytykapolityczna.pl/bio/paulinajanuszewska/ * Większość reakcji dotyczących przemocy seksualnej skupia się na ofierze i sprawia, że to ona jest widoczna, a gwałciciel nagle zupełnie znika. Opinia publiczna powinna jednak koncentrować się na osobach decyzyjnych: sprawcy, który decyduje o wyrządzeniu krzywdy, i organach publicznych, które decydują o tym, czy i jak gwałt zostanie ukarany – mówi Maja Staśko w najnowszym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”.   Wściekam się na rzeczywistość, gdy, poruszając temat wszechobecnej kultury gwałtu i śmierci 25-letniej Lizy, od swoich kolegów słyszę głosy oburzenia, że przecież „nie wszyscy mężczyźni gwałcą”. W porządku, ale wielu z nich z gwałtów żartuje, przekracza granice swoich partnerek lub przechwala się, ile kobiet „zaliczyło”. Nie zrozumcie mnie źle, kobiety też krzywdzą, ale na pewno nie są zachęcane do hiperseksualności ani za nią wynagradzane. Wręcz przeciwnie. Gwałt z kolei to wbrew pozorom bardzo szerokie spektrum przemocy funkcjonujące w ramach równie szerokiego przyzwolenia na nią.   Choć to jasne, że nikt nie chce być nazywany gwałcicielem, wszyscy żyjemy w świecie normalizującym wiele zachowań, które mieszczą się w kategorii gwałtu. Nie tylko te, w których obcy napastnik z nożem atakuje i zabija ofiarę. Na piramidzie kultury gwałtu można zobaczyć, że do najgorszego czynu prowadzi szereg seksistowskich zachowań, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się niewinne. I fakt, że moi koledzy – często nazywający się feministami – ich bronią, przejawiają je i akceptują, niesamowicie mnie złości i frustruje. Ale jakiś adwokat diabła spyta zaraz, czy to ich wina, że od dziecka są karmieni toksycznie maczystowskimi wzorcami, które trudno z siebie wykorzenić?   Odpowiedź bynajmniej nie jest jednoznacza. Swój gniew postanowiłam skierować nie w stronę mężczyzn, lecz wychowującego gwałcicieli i niechroniącego ofiar systemu. Z tego powodu stworzyłam cykl „Nie damy wam zapomnieć. Stop kobietobójstwu”, w którym pytam polityków i polityczki o to, co zamierzają zrobić, by kobiety czuły się bezpiecznie, a mężczyźni przestali gwałcić oraz by hasło „ani jednej więcej stało się rzeczywistością”. Na stronie Krytyki Politycznej możecie przeczytać wywiad z zastępczynią prezydenta Warszawy, Aldoną Machnowską-Górą, kandydującą na prezydentkę stolicy Magdaleną Biejat i kandydatem na prezydenta Płocka, Tomaszem Kominkiem.   Kolejne rozmowy są w przygotowaniu, choć w tym miejscu trzeba przyznać, że nie jest to łatwa sprawa. Część polityków nie chce rozmawiać na ten temat, inni mają ważniejsze sprawy na głowie, a jeszcze kolejni stwierdzają, że nie czują się specjalistami w kwestii bezpieczeństwa kobiet.   Nie wiem, czy pamiętacie, drodzy decydenci, że w dużej mierze to właśnie mobilizacja kobiet doprowadziła do zmiany władzy w tym kraju. To one was wybrały. Czy zatem ochrona ich życia i zdrowia nie powinna być priorytetem? Czy w interesie nas wszystkich nie leży bezpieczeństwo wszystkich? Pozostawiam ten znak zapytania w powietrzu i jednocześnie nie zamierzam ustawać w próbach realizacji swojego założenia. O to, skąd czerpać siłę, co jest jeszcze do zrobienia, jak wspierać ofiary i pisać o tym w mediach w kolejnym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości” opowiada mi Maja Staśko, która na co dzień i od wielu lat pomaga osobom po doświadczeniu przemocy. ** Maja Staśko – dziennikarka, scenarzystka, aktywistka. Współautorka książek „Gwałt to przecież komplement. Czym jest kultura gwałtu?” oraz „Gwałt polski”. Na co dzień wspiera osoby po doświadczeniu przemocy. Obecnie pracuje nad książką o patoinfluencerach.   Przydatne linki:  Rozmowa Mai i Patrycji o #MeToo https://krytykapolityczna.pl/kraj/polskie-metoo-liberalne-elity-pandora-gate-mezczyzni-zle-socjalizowani-i-kobiety-ktore-poczuly-sie-molestowane/ Cykl „Nie damy Wam zapomnieć” https://krytykapolityczna.pl/kraj/nie-damy-wam-zapomniec-stop-kobietobojstwu/ Wywiad z Magdaleną Biejat https://krytykapolityczna.pl/kraj/biejat-wazne-zeby-dzieci-nie-wchlanialy-szkodliwych-patriarchalnych-wzorcow/ Wywiad z Aldoną Machnowską-Górą https://krytykapolityczna.pl/kraj/co-robia-wladze-warszawy-przemoc-wobec-kobiet-miala-na-imie-liza/ Rozmowa z Tomaszem Kominkiem https://krytykapolityczna.pl/kraj/czy-kobiety-sa-bezpieczne-w-plocku-wypelniamy-obowiazki-ekstraklasowo/ Felieton Mai w Wysokich Obcasach https://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,100865,30757614,maja-stasko-czy-musimy-umrzec-byscie-nas-uslyszeli-czy-musimy.html Książka Mai i Patrycji Wieczorkiewicz „Gwałt polski” https://wydawnictwo.krytykapolityczna.pl/gwalt-polski-886
    1h 27m 59s
  • #22 Jest życie po kryzysie | Zofia Pieńkowska

    20 MAR 2024 · Podcast Pauliny Januszewskiej dziennikarki www.krytykapolityczna.pl * Mówią, że szewc chodzi bez butów, a asystentka zdrowienia nie musi mieć dyplomu z psychiatrii, by pomóc innym wyjść z kryzysu psychicznego. Wprawdzie nie zastępuje lekarza, nie jest też substytutem terapii, wsparcia rodziny czy znajomych, ale wie, co to znaczy znaleźć się w ciemnym miejscu. Czy można wyobrazić sobie lepszego przewodnika na drodze ku światłu? Odpowiada Zofia Pieńkowska.   Ostatnio na spotkaniu mojej grupy terapeutycznej usłyszałam jedno bardzo ważne zdanie: „nie sztuką jest być normalną, ale nauczyć się żyć ze swoją nienormalnością”. Zresztą, czym właściwie jest norma? Nie szukałabym odpowiedzi na to pytanie, ale już pomocy w razie, gdy dopadnie Was kryzys, nasili się jakaś choroba albo zaburzenie – owszem. I piszę to z pełną świadomością tego, że psycho- i farmakoterapia nie zawsze są w stanie rozwiązać wszystkie problemy.   Nie są zwłaszcza dlatego że żyjemy w zupełnie szalonym systemie, który wymaga od nas nadproduktywności i każe tłumić emocje, a zatem: sprzyja choćby wypaleniu i depresjom. Żeby było jeszcze gorzej – psychiatria w Polsce nie ma się zbyt dobrze. No chyba, że dysponujecie wystarczająco dużą ilością kasy, żeby za usługi medyczne w tym zakresie móc sobie zapłacić. Czy musi być tak źle? Niekoniecznie, bo 6 lat temu w Polsce zaczęła się reforma psychiatrii dla dorosłych, w ramach której ministerstwo zdrowia uruchomiło pilotaż publicznych centrów zdrowia psychicznego. To miejsca, w których – jak czytam na oficjalnej stronie – „można dostać natychmiast bezpłatne wsparcie (w postaci wizyty w poradni, pobytu na oddziale dziennym lub całodobowym, pomoc zespołu leczenia środowiskowego, który odwiedza pacjenta w domu, by pomagać jemu i jego rodzinie) przez całą dobę bez skierowania, bez wcześniejszego zapisywania się”. Brzmi dobrze? Owszem, tyle – że – jak mówiła mi – Anna Kiedrzynek, autorka książki „Choroba idzie za mną. O psychiatrii poza szpitalem” – „wygląda to bardzo ładnie na papierze”. „Od kilku lat reforma psychiatrii środowiskowej nie opuszcza fazy pilotażowej, która jest bardzo wygodnym wytrychem dla resortu zdrowia. Wygodnym, bo ministerstwo może opowiadać, jak to testuje świetne nowe rozwiązania, które wkrótce obejmą cały kraj, a wszyscy będziemy żyli długo i szczęśliwie. Żadne >>wkrótce<< jednak nie nadchodzi. Opieka środowiskowa w ramach CZP nadal nie dostała żadnego mocnego umocowania prawnego. O wpisanie jej do ustawy jako reformę, a nie pilotaż, walczą organizacje pacjenckie, ale na razie bezskutecznie. W efekcie CPZ to często stare instytucje, w których zmienił się jedynie szyld”.   Dobra wiadomość jest jednak taka, że istnieją takie miejsca w Polsce, które reformę traktują poważnie i stawiają na rozwój psychiatrii środowiskowej, czyli takiej, w której szpital jest ostatecznością, a warunkiem funkcjonowania wsparcie nie tylko medyczne. Kto go udziela poza lekarzami i terapeutami? Na przykład pracownicy socjalni, ale także powoli zyskujący publiczną uwagę asystenci zdrowienia. Na czym polega ich praca? O tym w najnowszym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości” opowiada mi Zofia Pieńkowska, która sama doświadczywszy kryzysu, pomaga w wychodzeniu z niego i asystuje chorym w zdrowieniu. Zofia Pieńkowska – asystentka zdrowienia w Instytucie Psychiatrii i Neurologii, edukatorka w fundacji eFkropka, uczestniczyła w posiedzeniach Parlamentarnego Zespołu ds. Zdrowia Psychicznego Dzieci i Młodzieży. Jest członkinią Sekcji Naukowej Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i Grupy Warsztowej przy biurze RPO. *** NIE MA PRZYSZŁOŚCI BEZ RÓWNOŚCI Co ma klimat do praw człowieka? Więcej, niż myślisz. Planety nie uratujemy, tkwiąc w patriarchacie i kapitalizmie. Dlatego zielonej transformacji nie będzie bez sprawiedliwości, siostrzeństwa, tęczy i feminizmu. Jak to się robi w praktyce? O tym będę rozmawiać z zaproszonymi gośćmi i gościniami, którzy wiedzą, że zmiany nie będą łatwe, ale możliwe. Napisz do mnie, o czym chciałabyś jeszcze posłuchać: paulina.januszewska@krytykapolityczna.pl Instagram: @januszex_pol
    1h 21m 46s
  • #21 Ucz się, ucz, bo nauka to zielony klucz | Katarzyna Udrycka

    6 MAR 2024 · Podcast Pauliny Januszewskiej. Dziennikarki https://krytykapolityczna.pl/bio/paulinajanuszewska/ * Czy gdyby rolnicy mieli edukację klimatyczną, lepiej rozumieliby Zielony Ład? A może wymusiliby znacznie ambitniejszą ekologicznie od obecnej politykę? Prawda jest taka, że wiedzy potrzebujemy wszyscy, bo najwięcej kłamstw i półprawd na temat globalnego ocieplenia mówią decydenci. Ale oni – jak przekonuje Katarzyna Udrycka – też mogą się szkolić. W chwili, gdy nagrywam ten odcinek, na ustach wszystkich znajdują się protesty rolników – grupy często niesłusznie pomijanej w procesie planowania zielonej i sprawiedliwej transformacji, podczas gdy to właśnie ta gałąź gospodarki jest jedną z najbardziej przyczyniających się do globalnego ocieplenia i najbardziej przez jego skutki cierpiącą. Wbrew pozorom jednak rolnicy niekoniecznie są wrogami aktywistów klimatycznych i wszystkich, których martwi los planety. Mają swoje powody, by się buntować. Koszty zielonej i sprawiedliwej transformacji są przerzucane na klasę niższą i średnią, w tym na małe i średnie gospodarstwa rolnicze, a nie na najważniejszych graczy. To zmonopolizowany przez zaledwie kilka wielkich korporacji system produkcji żywności jest problemem, a nie uczciwie pracujący rolnicy, z którymi w dodatku nikt nie omawia procesów dziejących się w Brukseli ani nie edukuje w zakresie transformacji koniecznej do przeprowadzenia w zakresie zmian klimatu. Zatrzymam się właśnie na edukacji, bo nie tak dawno brałam udział w pierwszym posiedzeniu Zespołu Parlamentarnego Rodzice dla klimatu. Na tym spotkaniu po raz pierwszy usłyszałam Mozaice klimatycznej, czyli warsztatach opracowanych na podstawie raportów Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) i wywodzących się oryginalnie we Francji. W Polsce prowadzi je Katarzyna Udrycka, którą zaprosiłam do najnowszego odcinka podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”. Wspólnie zastanawiałyśmy się, co tak naprawdę daje nam ta wiedza i w jaki sposób może przełożyć się na działania oraz dialog społeczny. Posłuchajcie same. ** Katarzyna Udrycka – przedstawicielka Nature Explained, konsultantka w obszarze transformacji ekologicznej firm, ochrony bioróżnorodności i zmian klimatu, ekspertka kolejnych edycji programu Climate Leadership, popularyzatorka rzetelnej wiedzy o zmianach klimatu, absolwentka m.in. Akademii Nauki o Klimacie. Od 2020 roku lat certyfikowaną moderatorka, a następnie trenerką moderatorów i instruktorką, polskiej edycji warsztatów edukacyjnych „Climate Fresk” (Mozaika Klimatyczna), opracowanych na podstawie raportów Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC). Cytowane teksty i przydatne linki Artykuł Artura Troosta o rolnikach https://krytykapolityczna.pl/swiat/ue/gniew-rolnikow-moze-byc-i-bywa-zielony/ Tekst Kai Puto nt. protestów rolniczych https://krytykapolityczna.pl/kraj/fakty-i-mity-na-temat-protestow-rolnikow/ Rozmowa z Rodzicami dla Klimatu https://krytykapolityczna.pl/swiat/klimat-goracy-kartofel-ktory-maja-zjesc-dzieci/ *** NIE MA PRZYSZŁOŚCI BEZ RÓWNOŚCI Co ma klimat do praw człowieka? Więcej, niż myślisz. Planety nie uratujemy, tkwiąc w patriarchacie i kapitalizmie. Dlatego zielonej transformacji nie będzie bez sprawiedliwości, siostrzeństwa, tęczy i feminizmu. Jak to się robi w praktyce? O tym będę rozmawiać z zaproszonymi gośćmi i gościniami, którzy wiedzą, że zmiany nie będą łatwe, ale możliwe. Napisz do mnie, o czym chciałabyś jeszcze posłuchać: paulina.januszewska@krytykapolityczna.pl Instagram: @januszex_pol
    1h 4m 27s
  • #20 Pełnosprawność to stan tymczasowy | Małgorzata Szumowska

    21 FEB 2024 · Podcast Pauliny Januszewskiej https://krytykapolityczna.pl/bio/paulinajanuszewska/ * Nic nie jest dane raz na zawsze, łącznie ze zdrowiem i sprawnym ciałem, które nie tylko może ulec wypadkowi, ale na pewno – kiedyś się zestarzeje. Czy myślimy o tym, tworząc przestrzeń, prawo i relacje społeczne wokół siebie? I czy niepełnosprawność zawsze widać gołym okiem lub słychać każdym uchem? – To spektrum, w którym może znaleźć się każda z nas – mówi Małgorzata Szumowska w nowym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”. Różne formy i stopnie niepełnosprawności powinny być brane pod uwagę przy projektowaniu usług, edukacji czy miejsc i tak dalej, ale tej uważności wciąż jest zdecydowanie za mało. Wsparcie systemowe osób z niepełnosprawnościami to fikcja. Fikcja, która więzi ludzi w domach, która wyklucza ze społeczeństwa, nie pozwala rozwinąć swoich różnych potencjałów i pasji, nawiązywać przyjaźni. To fikcja, która odbiera dosłownie wszystko z powodu tworzonych przez społeczeństwo barier. Tych dosłownych, jak architektoniczne i nienamacalnych, ale równie krzywdzących w postaci nierównego traktowania, niechęci czy drwin. Niepełnosprawność – nie zawsze jest zauważalna i widoczna. A gdy jest – zwraca na siebie negatywną uwagę. Czy można stworzyć świat, w którym będzie traktowana z szacunkiem? O tym, jak wyrównywać szanse, mówić o niepełnosprawności i kto w Polsce ma prawo do całego życia w najnowszym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości” opowiada (słuchajcie od 21.16) Małgorzata Szumowska. Warszawianka 2022 roku i prezeska Fundacji Centrum Edukacji Niewidzialna mówi także o tym, o czym rozpisują się właśnie media. Chodzi o pomysł podwyższenia renty socjalnej dla osób z niepełnosprawnościami, czyli obywatelski projekt ustawy, który – zgodnie z decyzją Sejmu – został przekazany do dalszych prac w komisjach. Zakłada on podniesienie renty z ok. 1500 zł do poziomu wynagrodzenia minimalnego, czyli ponad 4000 zł brutto. Część organizacji pozarządowych twierdzi, że to „bomba z opóźnionym zapłonem”, która nie tylko nie rozwiązuje problemów systemowych, ale wręcz je pogłębia i nie pozwala w pełni samodzielnie budować sprawczości OzN. O to samo nie tak dawno oskarżono posłankę Iwonę Hartwich, która na antenie Radia Zet rozmawiała z Beatą Lubecką m.in. o aktywności zawodowej tych obywatelek i obywateli, którzy mierzą się z różnymi stopniami niepełnosprawności. Polityczka, ściągając na siebie słowa krytyki i oburzenia stwierdziła, że „nie wykonują one pracy, a jedynie bardziej się uspołeczniają”. Co jest nie tak z tą wypowiedzią? Posłuchajcie same. ** Małgorzata Szumowska – Warszawianka 2022 roku, edukatorka, prezeska Fundacji Centrum Edukacji Niewidzialna, twórczyni Niewidzialnej Wystawy w Warszawie, współautorka publikacji „Pacjent niewidomy i słabowidzący w gabinecie i na oddziale” dla stołecznych okulistów i studentów medycyny, inicjatorka akcji „Ścieżka dostępu – podziel się przestrzenią” i „Hulaj z głową – podziel się przestrzenią”, które poświęcone są temu, w jaki sposób powinniśmy funkcjonować w ogólnie dostępnych miejscach; autorka podcastu Nie widzę problemu. Na co dzień uwrażliwia, edukuje i uświadamia, jak wygląda życie osób z inną niż moja dysfunkcją – wzroku, których jest w Polsce ok. 2 mln. Zaangażowana sojuszniczka osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin oraz osób opiekuńczych w ramach protestu 2119pln. Przydatne linki Tekst Agnieszki Szpili – Gdzie są te dzieci? W dupie! https://krytykapolityczna.pl/kraj/swiadczenie-pielegnacyjne-dla-opiekunow-osob-z-niepelnosprawnoscia/ Odcinek z Karolą Kosecką, inicjatorką ruchu 2119pln https://krytykapolityczna.pl/multimedia/podcast/chcemy-calego-zycia-dlatego-robimy-pogrzeb/ Niewidzialna wystawa https://niewidzialna.pl/ Podcast Małgorzaty Szumowskiej https://open.spotify.com/show/4Iqc1uUZC0C9wIA9ugOTK0 *** NIE MA PRZYSZŁOŚCI BEZ RÓWNOŚCI Co ma klimat do praw człowieka? Więcej, niż myślisz. Planety nie uratujemy, tkwiąc w patriarchacie i kapitalizmie. Dlatego zielonej transformacji nie będzie bez sprawiedliwości, siostrzeństwa, tęczy i feminizmu. Jak to się robi w praktyce? O tym będę rozmawiać z zaproszonymi gośćmi i gościniami, którzy wiedzą, że zmiany nie będą łatwe, ale możliwe. Napisz do mnie, o czym chciałabyś jeszcze posłuchać: paulina.januszewska@krytykapolityczna.pl Instagram: @januszex_pol
    1h 27m 17s
  • #19 Skończmy z erą demiurgów (i demiurżek) | Karolina Szczypek

    31 JAN 2024 · „Miej twardy tyłek i pod żadnym pozorem nie rób do własnego gniazda” – tak w skrócie można by podsumować najważniejsze lekcje wyniesione z uczelni teatralnych. W efekcie absolwentki są gotowe latami znosić w milczeniu dosłownie wszystko – mobbing, przemoc seksualną i ekonomiczny wyzysk. W końcu – czego nie robi się dla sztuki przez wielkie S pod okiem równie wielkich demiurgów? Albo demiurżek, które nawet z feminizmem na ustach powtarzają błędy swoich oskarżanych o łamanie praw pracowniczych kolegów po fachu. Czy to oznacza, że nie warto zatrudniać kobiet na czele instytucji kultury? A może trzeba którejś z nich dać tekę szefowej odpowiedzialnego za teatry i tak dalej resortu? Karolina Szczypek, absolwentka Akademii Teatralnej, twierdzi, że na ministrę kultury chciałaby lesbijkę, ale przyznaje, że sama reprezentacja nie wystarczy, by ucywilizować warunki pracy i zarządzania zespołami teatralnymi ani zerwać z mitem artystki, która może nie jeść i być źle traktowana, a i tak tworzyć wyjątkowe dzieła. Póki co – środowiskiem teatralnym rządzi projektariat, elitaryzm przypominający oligarchię i tokenizm. Co oznaczają te pojęcia? Jak się im przeciwstawiać? I czy są charakterystyczne tylko dla sektora kultury? O tym wszystkim Karolina Szczypek opowiada Paulinie Januszewskiej w najnowszym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”, zachęcając wszystkie słuchaczki do tego, by nie bały się zadawać pytań o to, dlaczego instytucje kultury funkcjonują tak, a nie inaczej. W końcu wszystkie jako obywatelki mamy prawo do informacji. I zasługujemy – jak pisał na łamach Krytyki Politycznej Michał Zadara – na teatr inkluzywny, demokratyczny i ekologiczny. A najlepiej i całą taką kulturę. Nie tylko w mierzącej się ze skandalem w Teatrze Dramatycznym Warszawie. ** Karolina Szczypek- pracownica teatralna, edukatorka równościowa, projektariuszka, działaczka społeczna. Przydatne linki i cytowane teksty Tekst Michała Zadary o sytuacji w Teatrze Dramatycznym https://krytykapolityczna.pl/kultura/teatr/polityczna-historia-drobnego-lecz-znaczacego-przewrotu/ Tekst Pauliny Januszewskiej o Monice Strzępce https://krytykapolityczna.pl/kultura/teatr/strzepka-w-dramatycznym-moze-jednak-warto-probowac/ Tekst Agaty Całkowskiej o elitaryzmie w teatrze https://oko.press/lamany-byl-kazdy-elitaryzm-srodowiska-teatralnego-i-filmowego-od-lat-napedzal-bezkarna-przemoc Wywiad z Karoliną Szczypek w Replice znajdziecie w tym numerze https://replika-online.pl/produkt/replika-106/ Tekst Katarzyny Niedurny o przemocy w teatrze https://krytykapolityczna.pl/kultura/teatr/katarzyna-niedurny-przemoc-i-callouty-w-polskim-teatrze/ Książka Kuby Szredera ABC Projektariatu. O nędzy projektowego życia, https://sklep.beczmiana.pl/abc-projektariatu-o-nedzy-projektowego-zycia-kuba-szreder
    1h 36m
  • #18 Sztuką w indywidualocen na marginesie przyrody | Liliana Zeic

    17 JAN 2024 · Co łączy Monikę Strzępkę, Marcina Kąckiego i Mamę Ginekolog? Medialno-internetowy komentariat pewnie powiedziałby, że narcyzm. Ale nie bądźmy złośliwe i powiedzmy, że skrajny indywidualizm, dzięki któremu patriarchat, kapitalizm i degradacja planety mają się świetnie. Jak się temu przeciwstawić? Inspirując się światem roślin tak, jak robi to artystka i gościni najnowszego odcinka Nie ma przyszłości bez równości – Liliana Zeic. Skrajny indywidualizm nie wydaje mi się cechą osobniczą powstającą w próżni. Taką, którą się wybiera albo taką, która jest przekleństwem wybierającym nas. Powiedziałabym raczej, że to postawa pożądana, kształtowana i premiowana systemowo i taka, która ma utrzymać patriarchalno-kapitalistyczno-liberalne status quo. Ale domyślam się, że słowo system możecie odczytać jak hasło-wytrych, które zdejmuje z jednostek odpowiedzialność za niewłaściwe zachowania czy nadużycia. Nie zrozumcie mnie źle, nie usprawiedliwiam Strzępki, Kąckiego czy Mamy Ginekolog, którym zarzuca się nieumiejętność wyjścia poza własną perspektywę, ale nie chce mi dłużej uczestniczyć w ich publicznym grillowaniu, na które zresztą sobie zasłużyli. Wydaje mi się jednak, że gdyby nie żyli w epoce, której nazywam indywidualocenem, możliwe, że dziś byśmy o nich nie rozmawiali. Pogadajmy więc o tym, jak z jednej strony budować połączenia, sprzeciwiając się skrajnemu indywidualizmowi i egoizmowi, a z drugiej nie popaść w skrajny altruizm, nie stracić własnej tożsamości i nie wyhodować w sobie frustracji pt. „ moje potrzeby się nie liczą”. O co tak naprawdę chodzi w solidarności i radykalnej wrażliwości? Co z tym wszystkim mają wspólnego rośliny i czego możemy się nauczyć od chwastów? Odpowiada Liliana Zeic swoją najnowszą wystawą Włóżmy w ziemię wilgotne ziarenko lnu i w nowym odcinku podcastu. Liliana Zeic (dawniej Liliana Piskorska) – rocznik 1988, artystka wizualna, doktora sztuk pięknych, queerowa feministka. Najnowszą wystawę jej prac zatytułowaną Włóżmy w ziemię wilgotne ziarenko lnu można oglądać do 8 marca 2024 r. w warszawskiej galerii lokal 30. Źródła: https://lokal30.pl/liliana-zeic-wlozmy-w-ziemie-wilgotne-ziarenko-lnu/ i szczegóły wystawy https://lokal30.pl/liliana-zeic-wlozmy-w-ziemie-wilgotne-ziarenko-lnu/ https://krytykapolityczna.pl/kultura/januszewska-zeic-odzyskac-radykalnosc/ w Krytyce Politycznej https://krytykapolityczna.pl/kultura/januszewska-zeic-odzyskac-radykalnosc/
    1h 9m 26s
  • #17 Weganki ukradły styczeń. Czy zdołają – cały 2024 rok? | Morgan Janowicz

    5 JAN 2024 · „Lewackie roślinożerne bojówki przemianowały styczeń na veganuary” – tak mógłby brzmieć tytuł najnowszego odcinka podcastu „Nie ma przyszłości bez równości”, gdyby wymyślili go mięśni lobbyści. Niestety ze szkodą dla zwierząt, naszego zdrowia i przyszłości planety robią inne, gorsze rzeczy. Czy jesteśmy w stanie się temu przeciwstawić? O tym Paulina Januszewska rozmawia z Morgan Janowicz z Green Rev Institute. Pamiętacie, jak w 2019 roku Krzysztof Bosak na (wtedy jeszcze) Twitterze, stwierdził, że ryba to nie mięso, a weganie zdeklasowali liczebnością katolików w Modlinie i Wrocławiu? Jeśli nie, to niczego nie straciłyście, ale – czytając współczesne doniesienia medialne o rosnącej liczbie wegan – możecie mieć wrażenie, że faktycznie nastała moda na dietę roślinną, a wegan jest mnóstwo. Trendy mają jednak to do siebie, że często są sztucznie kreowane przez prasę i szybko się zmieniają. Tymczasem świat nauki mówi jasno, że weganizm to jedno z kół ratunkowych dla tonącej, a właściwie – płonącej planety. Skoro początek roku obfituje w postanowienia, ale może zamiast kupowania karnetu na siłownię spróbujecie diety roślinnej? Też jest pożyteczna dla zdrowia. Tylko sugeruję, ale okazja jest dobra, bo właśnie styczeń to miesiącem, w którym już po raz 10. odbywa się Veganuary, czyli akcja brytyjskiej organizacji non-profit, zachęcająca do porzucenia mięsa i nabiału. Inicjatorzy przedsięwzięcia pokazują proste przepisy na dania wegańskie i inne przydatne wskazówki kulinarne. Zmiany naszych nawyków jednak nie wystarczą, by system żywnościowy przestał opierać się na masowym zabijaniu zwierząt. Jak to jednak zrobić, skoro naprzeciwko nas, konsumentek i obywatelek stają kontrolujący rynek i decydentów miliarderzy produkujący mięso, nabiał czy jajka? Wywierać presję na politykach. Da się. Przykładowo „Rząd Federalny Niemiec w ramach budżetu na rok 2024 przeznaczy łącznie 38 milionów euro na promocję alternatywnych źródeł białka oraz przejście na zrównoważone rolnictwo” – czytam w tekście łamach ngo.pl. Morgan Janowicz z wegańskiego think tanku Green Rev Institute opowiedziała mi z kolei o kolejnych miastach w Niderlandach, które po tamtejszym Harlemie zdecydowały się na wprowadzenie zakazu reklamowania mięsa w miejscach publicznych. Czemu w Polsce to się nie udaje? Czy rząd Donalda Tuska powoła w końcu rzeczniczkę praw zwierząt? Jak wyglądają prognozy dotyczące spożycia mięsa w najbliższych latach. Wszystkiego dowiecie się z naszej rozmowy. ** Morgan Janowicz – członkini zarządu i koordynatorka ds. partnerstwa oraz koalicji Future Food 4 Climate w Green Rev Institute. Ambasadorka European Climate Pact.
    57m 3s
  • #16 Smutek jest rewolucyjny | Marta Niedźwiecka

    13 DEC 2023 · Nie dosyć, że jako kobiety nie możemy się złościć, bo będziemy brzydkie, a chłopaki nie mogą płakać, bo będą ciapami, to jeszcze żadne z nas bez względu na płeć nie powinno się smucić. Dlaczego? Bo nie będziemy wtedy właściwymi, produktywnymi i konsumującymi obywatelami w naszym „pięknym i cudownym” zestroju neoliberalizmu z kapitalizmem – mówi Marta Niedźwiecka. Zyskujące na popularności kultura terapii i popsychologia dużo mówią o dbaniu o siebie, ale wydają się nie mieć odpowiedzi na pytanie: jak w pędzącym świecie pozwolić sobie na to, by nie zwariować, przy okazji nie bankrutując. Może nawet wcale go sobie nie zadają. Tymczasem kryzysy psychiczne stają się społeczną dominantą. Recepta jest prosta, idź do lekarza, na psychoterapię, weź leki. Tylko, czy w ten sposób w ogóle leczymy przyczynę, czy jedynie skutek? Czy mamy czas i zasoby, żeby na przykład zająć się żałobą i smutkiem, które – stłamszone, wracają w postaci depresji? Dlaczego obok niezwykle ważnej i potrzebnej normalizacji dbania o zdrowie psychiczne nie ma też opowieści o tym, co robić, żeby nam nie szwankowało? A szwankuje, bo trwa patriarchalny antropocen, w którym monetyzuje się wszystkie emocje, ale nie smutek, oraz następuje coraz szybszy rozpad wspólnot. Ten psycholożka i propagatorka nauki Marta Niedźwiecka nazywa kryzysem porównywalnym wagą z tym klimatycznym, a nawet bezpośrednio się do niego przyczyniającym. Jak jednak budować relacje, grupy, wsparcia, porozumienie i silne społeczeństwa, gdy mężczyźni chcą patriarchatu, a kobiety matriarchatu, nie rozumiejąc, że każda z tych opcji to przepis na porażkę, a nie rewolucję? Może na przekór opresyjnym systemom trzeba się bratać, siostrzyć i smucić? Na te i wiele innych pytań Niedźwiecka odpowiada w rozmowie z Pauliną Januszewską w najnowszym odcinku podcastu Nie ma przyszłości bez równości. I opowiada o swojej nowej książce O zmierzchu. Jak przestać bać się życia i przeżyć je po swojemu, która ukazała się nakładem wydawnictwa W.A.B. Marta Niedźwiecka – psycholożka, sex coachka, mówczyni i propagatorka nauki, autorka podcastu „O zmierzchu” oraz książek: „Slow seks. Uwolnij miłość” oraz „O zmierzchu. Jak przestać bać się życia i przeżyć je po swojemu”. Cytowane teksty: Książka Marty – https://www.gwfoksal.pl/o-zmierzchu-marta-niedzwiecka-sku8a86d14e371d3ed59d8c.html Poprzednia rozmowa Marty i Pauliny Kto nam zepsuł seks? Nie tylko Kościół i kapitalizm https://krytykapolityczna.pl/nauka/psychologia/kto-nam-zepsul-seks-nie-tylko-kosciol-i-kapitalizm/ Tekst Kingi Dunin Moda na depresję, czyli kultura terapii https://krytykapolityczna.pl/kultura/czytaj-dalej/kinga-dunin-czyta/jak-plakac-w-miejscach-publicznych-kultura-terapii/ Raport P. Sadury i S. Sierakowskiego https://krytykapolityczna.pl/kraj/polacy-za-ukraina-ale-przeciw-ukraincom-raport-z-badan-socjologicznych-sadura-sierakowski/
    1h 28m 55s
  • #15 Solidarność w trosce i słuchaniu | Fundusz Feministyczny

    1 DEC 2023 · Co feminizm ma do zaoferowania byłym zakonnicom? Czy można walczyć o prawa kobiet, nie uwzględniając rasizmu? Jak Węgierki upominają się o swój głos? Dlaczego czasem warto zamilknąć, by dowiedzieć się czegoś o swoich siostrach? Na te i wiele innych pytań w najnowszym odcinku podcastu „Nie ma przyszłości bez równości” odpowiadają Justyna Frydrych i Gosia Leszko z Funduszu Feministycznego. „Jest listopad 2023 roku. Bardzo czekałyśmy na ten moment. Czy po ostatnich wyborach parlamentarnych, kobiety w końcu przestaną być prześladowane przez władzę i zaczną być słuchane? Czy na pełne nadziei „Usłysz nas!” wrzucone do urny 15 października, odpowiedź zabrzmi w końcu „Słyszymy Was”? – takie pytania zadają sobie przedstawicielki Funduszu Feministycznego. To organizacja, która od 2018 roku wspiera aktywizm na rzecz kobiet i osób LGBT+ w Polsce, a 27 listopada br. ruszyła z kampanią zatytułowaną właśnie „Słyszymy Was”. Pokazują w niej jak intersekcjonalizm i siostrzeństwo realizuje się w praktyce. W nowym odcinku „Nie ma przyszłości bez równości” Paulina Januszewska rozmawia z członkiniami FemFundu Gosią Leszko i Justyną Frydrych na temat akcji. Wspólnie próbują stworzyć charakterystykę polskiego feminizmu, zastanawiają się, jak słuchać, żeby usłyszeć oraz co zrobić, by nie wpaść w pułapkę przemocowej zbawczyni, gdy naprawdę chce się komuś pomóc. Dyskusji towarzyszy twórczość bell hooks – autorki krytycznej teorii feministycznej, opartej na intersekcjonalizmie. Zapraszamy do wysłuchania. Linki do źródeł Raport „Jest opresja jest opór” https://femfund.pl/raport/ Spot „Słyszymy Was” https://youtu.be/ObqStSm8vPo bell hooks „Teoria feministyczna. Od marginesu do centrum” https://wydawnictwo.krytykapolityczna.pl/teoria-feministyczna-bell-hooks-227 Tekst o radości po wyborach https://krytykapolityczna.pl/kraj/wybory-2023-komentarz-pauliny-januszewskiej/ Gosia Leszko – W FemFundzie zajmuje się grantami, zwłaszcza Pogotowiem Feministycznym oraz dłuższą współpracą z grupami po zrealizowaniu MiniGrantu. Na co dzień dba o to, by kasa na feminizm szybko i sprawnie trafiała tam, gdzie trzeba, a poza tym rozwija relacje z Grantobiorczyniami, czyli dużo rozmawia przez telefon. Jest też członkinią zarządu FemFundu. Sercem w pół drogi między aktywizmem i edukacją – przez wiele pracowała jako trenerka antydyskryminacyjna i zajmowała się edukacją na rzecz różnorodności i równości m.in. w Muzeum POLIN i Centrum Edukacji Obywatelskiej. Justyna Frydrych – w FemFundzie pracuje w zespole grantowym, gdzie zajmuje się planowaniem programów grantowych, partycypacyjnymi modelami podejmowania decyzji oraz relacjami z Grantobiorczyniami – zwłaszcza w ramach Grantów Mocy i Grantów Feministycznej PoMOcy. Jest również współzałożycielką Funduszu i członkinią Zarządu. Z wykształcenia politolożka, podyplomowo studiowała również Gender Studies i Porozumienie bez Przemocy. Pracowałam m.in. w Fundacji Batorego, Fundacji Ocalenie, Centrum Edukacji Obywatelskiej. Swoje doświadczenie aktywistyczne zdobywała w Porozumieniu Kobiet 8 Marca, współorganizując warszawskie Manify, a także w kolektywach działających na rzecz uchodźców i uchodźczyń.
    1h 22m 42s

Podcast Pauliny Januszewskiej https://krytykapolityczna.pl/bio/paulinajanuszewska/ Co ma klimat do praw człowieka? Więcej, niż myślisz. Planety nie uratujemy, tkwiąc w patriarchacie i kapitalizmie. Dlatego zielonej transformacji nie będzie bez sprawiedliwości, siostrzeństwa, tęczy...

show more
Podcast Pauliny Januszewskiej dziennikarki krytykapolityczna.pl
Co ma klimat do praw człowieka? Więcej, niż myślisz. Planety nie uratujemy, tkwiąc w patriarchacie i kapitalizmie.

Dlatego zielonej transformacji nie będzie bez sprawiedliwości, siostrzeństwa, tęczy i feminizmu. Jak to się robi w praktyce? O tym będę rozmawiać z zaproszonymi gośćmi i gościniami, którzy wiedzą, że zmiany nie będą łatwe, ale możliwe.

Napisz do mnie, o czym chciałabyś jeszcze posłuchać 📩 paulina.januszewska@krytykapolityczna.pl
Instagram: @januszex_pol

***
Nagrywamy dla Was podcasty. Na innych kanałach polecamy serial Zuzanny Dąbrowskiej i Julii Ikonowicz Wychowanie płci żeńskiej
https://tinyurl.com/2wrwymc8
O tym co słychać w Wydawnictwie KP dowiecie się z podcastu O książkach https://tinyurl.com/52zcb543
zaś „Centralnie o Wschodzie” to dewiza podcastu Blok wschodni
https://tinyurl.com/4enszfma

Znajdziecie nas też na platformach Spreaker i Apple Podcasts
show less
Contacts
Information

Looks like you don't have any active episode

Browse Spreaker Catalogue to discover great new content

Current

Looks like you don't have any episodes in your queue

Browse Spreaker Catalogue to discover great new content

Next Up

Episode Cover Episode Cover

It's so quiet here...

Time to discover new episodes!

Discover
Your Library
Search