Co chcemy po sobie zostawić? Czy w ogóle chcemy coś zostawiać? I skąd się bierze ta potrzeba — albo jej brak?

Pytanie wydaje się proste, ale jak to u nas bywa, odpowiedzi prostych nie ma. Kamil na starcie mówi „nic" — i przez dużą część rozmowy szuka, czy to jest szczera odpowiedź, czy raczej temat, którego jeszcze nie rozpakował. Dominik zaczyna od pragmatycznego „porządek, żeby bliscy nie musieli się użerać z bałaganem", a kończy wyznaniem, że tak naprawdę chciałby, żeby jego życie miało sens — i że boi się o tym mówić głośno. Axe mówi wprost, że chce po sobie coś zostawić — model myślenia, obrazy, wpływ na studentów — i konfrontuje się z tym, że w tym myśleniu zaniedbuje najbliższych. Darek szuka lekkości i prostoty, woli poleżeć na łące i popatrzeć w niebo, niż budować pomnik. A Leszek konsekwentnie pyta: czy naprawdę musicie coś po sobie „podpisać", żeby wasze życie miało wartość?

Po drodze rozmawiamy o tym, z czyjej spuścizny korzystamy — od anonimowych bohaterów PRL, przez Adę Lovelace i scenę jazzową lat 60., po bliskich wrogów wartości w buddyzmie. Na koniec pytanie, które zostawiamy sobie i Wam: co chcielibyście, żeby wasi bliscy zostawili po sobie dla Was?