https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>nlReligionAll rights reservedhttps://d3wo5wojvuv7l.cloudfront.net/t_rss_itunes_square_1400/images.spreaker.com/original/d6a5f122db1b7d6897b697dc3b85532e.jpghttps://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331Sun, 20 Sep 2026 11:08:19 +0000Robbert VeenDr. R.A. Veenrobbert.veen@gmail.comHet audio kanaal van Beit Ahavat Torah, gewijd aan de studie van Tenach en de Rabbijnse traditie.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>falseee18dd40-01c7-53c7-a958-6c8dfa3bf635trueepisodicSupport the podcast!https://www.spreaker.com/episode/the-rabbinic-hermeneutic-tiebreaker--75257284
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/75257284Sun, 20 Sep 2026 11:08:07 +0000Robbert VeenIn this episode we explore the rabbinic concept of the מכריע (the one who decides, the tiebreaker) — a principle that shows how Scripture resolves its own internal tensions. In Rabbi Ishmael’s thirteenth rule of interpretation, two verses may...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>248falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/deuteronomy-5-vs-exodus-20-why-moses-retells-the-ten-commandments--73093880

• "Not with our fathers" (Deut. 5:3) — Rashi reads this as proof that revelation isn't a closed historical event but a covenant renewed with every generation standing at Sinai.
• "Face to face" and the fear of the Voice (Deut. 5:4–5) — why Israel asked for Moses to mediate, and what that reveals about the human capacity to bear divine presence.
• "Remember" vs. "Observe" the Sabbath (Exodus 20:8 / Deut. 5:12) — two different Hebrew verbs, one commandment: Ramban's resolution and the shift from Sabbath as creation to Sabbath as liberation from Egypt.
• The reordering of the Tenth Commandment (Exodus 20:14 / Deut. 5:18) — why "house" and "wife" swap places and take different verbs (chamad vs. hit'avah), and Ibn Ezra's distinction between coveting-as-theft and coveting-as-desire.
• "As the LORD your God commanded you" (Deut. 5:12, 16) — Rashi traces this phrase back to Marah, before Sinai, showing that obedience didn't begin at the mountain.
• "False witness" vs. "idle witness" (Exodus 20:13 / Deut. 5:17) — how a single word change links the Ninth Commandment back to the Third, closing the circle between duty to God and duty to neighbor.

The result: Exodus 20 is revelation as event; Deuteronomy 5 is revelation as pedagogy — Moses teaching Israel how to carry Sinai forward through interpretation itself.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/73093880Tue, 21 Jul 2026 21:30:07 +0000Robbert VeenWhen Moses restates the Ten Commandments in Deuteronomy 5, he isn't simply repeating Exodus 20 — he's reinterpreting it. This video explores how Moses transforms a one-time thunderous revelation at Sinai into a living act of memory that reshapes the...

• "Not with our fathers" (Deut. 5:3) — Rashi reads this as proof that revelation isn't a closed historical event but a covenant renewed with every generation standing at Sinai.
• "Face to face" and the fear of the Voice (Deut. 5:4–5) — why Israel asked for Moses to mediate, and what that reveals about the human capacity to bear divine presence.
• "Remember" vs. "Observe" the Sabbath (Exodus 20:8 / Deut. 5:12) — two different Hebrew verbs, one commandment: Ramban's resolution and the shift from Sabbath as creation to Sabbath as liberation from Egypt.
• The reordering of the Tenth Commandment (Exodus 20:14 / Deut. 5:18) — why "house" and "wife" swap places and take different verbs (chamad vs. hit'avah), and Ibn Ezra's distinction between coveting-as-theft and coveting-as-desire.
• "As the LORD your God commanded you" (Deut. 5:12, 16) — Rashi traces this phrase back to Marah, before Sinai, showing that obedience didn't begin at the mountain.
• "False witness" vs. "idle witness" (Exodus 20:13 / Deut. 5:17) — how a single word change links the Ninth Commandment back to the Third, closing the circle between duty to God and duty to neighbor.

The result: Exodus 20 is revelation as event; Deuteronomy 5 is revelation as pedagogy — Moses teaching Israel how to carry Sinai forward through interpretation itself.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>661falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/elohim-zult-gij-niet-vervloeken-sefer-hachinuch-69-en-71--72859153

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72859153Tue, 07 Jul 2026 21:30:34 +0000Robbert VeenDe tekst van de blog.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>709falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-onze-vader-dg-schagen-5-juli-2026--72826088
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72826088Sun, 05 Jul 2026 09:03:54 +0000Robbert VeenPreek over het Onze Vader.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2383falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/levinas-en-het-rabbijnse-messianisme--72767448
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72767448Wed, 01 Jul 2026 08:23:28 +0000Robbert VeenIn deze audio verkennen we hoe Emmanuel Levinas het messianisme herinterpreteert — niet als een mythisch einde van de geschiedenis, maar als een persoonlijke roeping tot verantwoordelijkheid. In zijn lezing van de Talmoed, vooral Traktaat Sanhedrin,...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>516falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/episode-115-beit-ahavat-ha-torah--72739937https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72739937Mon, 29 Jun 2026 14:03:01 +0000Robbert Veen2736falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/episode-114-beit-ahavat-ha-torah--72739450https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72739450Mon, 29 Jun 2026 13:08:50 +0000Robbert Veen2507falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/hebrew-balaam--72640762בסיפורו של בלעם, העלילה הופכת למותחן פוליטי ורוחני. בלעם, מלך מואב, חושש מישראל ושוכר את בלעם הרואה כדי שיקלל את העם. אך שוב ושוב יוצאת מברכה מפיו – המפורסמת שבהן היא: "מה טובו אוהליך, יעקב. ”
בסופו של דבר, בלעם מנסה לערער את ישראל באמצעות פיתוי ועבודת אלילים, מה שמוביל למגפה. יחד, קטעים אלה מלמדים אותנו כי קדושה נותרת לעתים בלתי מובנת, וכי אפילו אויבים עלולים להפוך, מבלי משים, לנביאים.
פרשת "חוקת" נפתחת בביטוי שהפרשנים פירשו במשך דורות כהזמנה להרהר בגבולות ההבנה האנושית: "זֹאת חֻק תּוֹרָה" (במדבר יט, ב). רש"י מצטט את הרעיון הקדום שלפיו השטן והאומות מענים את ישראל בשאלה מה משמעות המצווה הזו ומה תכליתה, ומסיים בניסוח האופייני לכל ז'אנר "החוק": "זהו גזירה ממני, ואין לכם רשות לשאול עליה".
הקשר בין הפרה האדומה לעגל הזהב אינו נובע מהרמב"ן, כפי שמקובל לחשוב, אלא מהמדרש; רש"י מצטט זאת בשם רבי משה הפרשן: "האם תבוא ותנגב את צואת בנה". הרמב"ן עצמו מאופק יותר: חוק, מעצם הגדרתו, נותר מעבר להסבר מלא — וכך גם במקרה זה.
הירש מפרש את האיפוק הזה לא ככניעה לאי-רציונליות, אלא כתוכנית חינוכית: הפרה האדומה מעמתת באופן ספציפי את מי שמאמין שהוא יכול לטהר את עצמו בכוח התובנה שלו, עם מגבלותיה של אותה תובנה עצמה. חוק, לפי פרשנותו, אינו מלמד שהעולם אינו ניתן להבנה — אלא שהאדם אינו אמת המידה לכל הדברים.
כאשר הטקסט קובע: "וְמִרְיָם מָתָה שָׁם, וְנִקְבַּרָה שָׁם" (כ', א'), מיד אחריו נכתב: "וְלֹא הָיָה מַיִם לַעֲמָּה" (כ', ב'). רש"י מקשר בין הפסוקים ומציע את ההוראה הידועה, שלפיה הבאר ניתנה לישראל במשך ארבעים שנה בזכות מרים. הירש רואה בכך יותר מסתם סיפור על נס: המים מייצגים השפעה הנובעת מאופי, ולא מכוח. רק מותה מגלה את מה שהחיים שלה הסתירו — שהברכה לא הייתה מובנת מאליה.
העם מתלונן שוב, ומשה — המותש מארבעים שנות מנהיגות — מאבד את שלוותו. "שמעו נא, המורדים" (20:10), הוא זועק, ומכה בסלע. לדברי הרמב"ן, החטא אינו טמון במעשה ההכאה עצמו, אלא במילים: מנהיג המאשים את עמו במרדנות נותן דוגמה שונה מזו של מנהיג המשכנע. הירש רואה בכך הזדמנות חינוכית שהוחמצה: משה היה צריך להראות שדיבור — ולא כוח — הוא זה שפותח את מקור הקדושה. העונש מגיע מיד: הוא לא יוביל את העם אל הארץ (20:12).
מאוחר יותר הם מתלוננים שוב, והפעם אלוהים שולח נחשים בוערים (21:6). הריפוי מגיע באמצעות סמל ניסי: "וַיַּשְׁתֵּיף אֶל תַּמַּר הַנָּחָש, וַיִּחְיֶה" (21:9). המשנה שואלת: "האם הנחש הורג, או שמא הנחש מחיה?" — ומסבירה: כאשר בני ישראל הרימו את עיניהם כלפי מעלה והכניעו את ליבם לאביהם שבשמים — הם נרפאו. לא האובייקט הוא שמרפא, אלא כיוון המבט. הירש מפרש זאת כך: אדם נרפא כאשר הוא מרים את מבטו מעבר לפחד המיידי אל מה שעולה עליו.
בסיפורו של בלעם, הטון משתנה: ממאבק פנימי לגיאופוליטיקה. מואב ירא מפני העם (22:3), ורשי מציין כי פחד זה אינו נובע מכוחם. זוהי צורה מוקדמת של מה שייקרא לימים אנטישמיות: פחד אינסטינקטיבי המבוסס על מספרים. בלעם אינו רואה עם, תרבות או ברית — אלא המון מאיים. הירש מכנה זאת "פחד מזרים" הנובע מעצם קיומו של עם. אפשר לכנות זאת "אנטישמיות דמוגרפית".
מהרגע שבו בלעם נשכר, גישתו של בלעם משתנה: הפחד הופך לשנאה — לא למרות חוסר ההבנה, אלא דווקא בגללה. זו צורה שנייה: אנטישמיות אידיאולוגית, שאינה מכירה את ישראל אך מבקשת להשמידה על סמך דימויים דמיוניים. הראשונה חוששת ממספרים; השנייה חוששת ממשמעות.
בלעם עצמו, לפי הרמב"ן, הוא בעל מעמד נבואי גבוה, אך מתנתו משרתת את האגו שלו — ולכן חמורו רואה את מלאך ה' לפניו (22:23). המדרש רואה בכך היפוך סאטירי: מי שמשתמש במתנותיו למען עצמו מאבד את היכולת לראות את האמת.
כשבלאם מנסה לקלל, ברכה יוצאת מפיו: "איך אוכל לקלל, כאשר אלוהים לא קילל?" (23:8). ואז מגיעה הברכה המפורסמת: "מה טובו אוהליך, יעקב!" (24:5). רש"י מציין שהאוהלים לא היו פונים זה אל זה – הטוב בא לידי ביטוי בסידור המרחב הפרטי מתוך כבוד הדדי. בלעם, למרות רצונו, רואה יותר ממה שהוא מבין: הוא מכנה את עצמו "עיוור בעין אחת" ומנבא על כוכב שיזוהר מיעקב (24:17).
הפרשה מסתיימת בנימה עגומה: ישראל נופל לעבודת אלילים בפיגור (25:3). מה שבלעם לא הצליח להשיג באמצעות קללה, הוא השיג – על פי המדרש – באמצעות עצה: אם אי אפשר לקלל, אפשר להרוס. הירש רואה בפיגור את ההפך המוחלט מגורלו של ישראל: צורת פולחן המנמיכה את האנושות במקום לרומם אותה.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72640762Mon, 22 Jun 2026 23:59:08 +0000Robbert Veenפרשת "חוקת-בלק" מתארת שני רגעים רצופים של מסתורין ועימות במדבר. בפרשת "חוקת" מופיעה חידת הפרה האדומה — טקס טהרה המשתמש בחפץ שטבעו נותר בלתי מובן. לאחר מכן, מרים הולכת לעולמה, מאגר המים של העם אוזל, ומשה מכה בסלע מתוך תסכול במקום לדבר אליו. המים אכן...בסיפורו של בלעם, העלילה הופכת למותחן פוליטי ורוחני. בלעם, מלך מואב, חושש מישראל ושוכר את בלעם הרואה כדי שיקלל את העם. אך שוב ושוב יוצאת מברכה מפיו – המפורסמת שבהן היא: "מה טובו אוהליך, יעקב. ”
בסופו של דבר, בלעם מנסה לערער את ישראל באמצעות פיתוי ועבודת אלילים, מה שמוביל למגפה. יחד, קטעים אלה מלמדים אותנו כי קדושה נותרת לעתים בלתי מובנת, וכי אפילו אויבים עלולים להפוך, מבלי משים, לנביאים.
פרשת "חוקת" נפתחת בביטוי שהפרשנים פירשו במשך דורות כהזמנה להרהר בגבולות ההבנה האנושית: "זֹאת חֻק תּוֹרָה" (במדבר יט, ב). רש"י מצטט את הרעיון הקדום שלפיו השטן והאומות מענים את ישראל בשאלה מה משמעות המצווה הזו ומה תכליתה, ומסיים בניסוח האופייני לכל ז'אנר "החוק": "זהו גזירה ממני, ואין לכם רשות לשאול עליה".
הקשר בין הפרה האדומה לעגל הזהב אינו נובע מהרמב"ן, כפי שמקובל לחשוב, אלא מהמדרש; רש"י מצטט זאת בשם רבי משה הפרשן: "האם תבוא ותנגב את צואת בנה". הרמב"ן עצמו מאופק יותר: חוק, מעצם הגדרתו, נותר מעבר להסבר מלא — וכך גם במקרה זה.
הירש מפרש את האיפוק הזה לא ככניעה לאי-רציונליות, אלא כתוכנית חינוכית: הפרה האדומה מעמתת באופן ספציפי את מי שמאמין שהוא יכול לטהר את עצמו בכוח התובנה שלו, עם מגבלותיה של אותה תובנה עצמה. חוק, לפי פרשנותו, אינו מלמד שהעולם אינו ניתן להבנה — אלא שהאדם אינו אמת המידה לכל הדברים.
כאשר הטקסט קובע: "וְמִרְיָם מָתָה שָׁם, וְנִקְבַּרָה שָׁם" (כ', א'), מיד אחריו נכתב: "וְלֹא הָיָה מַיִם לַעֲמָּה" (כ', ב'). רש"י מקשר בין הפסוקים ומציע את ההוראה הידועה, שלפיה הבאר ניתנה לישראל במשך ארבעים שנה בזכות מרים. הירש רואה בכך יותר מסתם סיפור על נס: המים מייצגים השפעה הנובעת מאופי, ולא מכוח. רק מותה מגלה את מה שהחיים שלה הסתירו — שהברכה לא הייתה מובנת מאליה.
העם מתלונן שוב, ומשה — המותש מארבעים שנות מנהיגות — מאבד את שלוותו. "שמעו נא, המורדים" (20:10), הוא זועק, ומכה בסלע. לדברי הרמב"ן, החטא אינו טמון במעשה ההכאה עצמו, אלא במילים: מנהיג המאשים את עמו במרדנות נותן דוגמה שונה מזו של מנהיג המשכנע. הירש רואה בכך הזדמנות חינוכית שהוחמצה: משה היה צריך להראות שדיבור — ולא כוח — הוא זה שפותח את מקור הקדושה. העונש מגיע מיד: הוא לא יוביל את העם אל הארץ (20:12).
מאוחר יותר הם מתלוננים שוב, והפעם אלוהים שולח נחשים בוערים (21:6). הריפוי מגיע באמצעות סמל ניסי: "וַיַּשְׁתֵּיף אֶל תַּמַּר הַנָּחָש, וַיִּחְיֶה" (21:9). המשנה שואלת: "האם הנחש הורג, או שמא הנחש מחיה?" — ומסבירה: כאשר בני ישראל הרימו את עיניהם כלפי מעלה והכניעו את ליבם לאביהם שבשמים — הם נרפאו. לא האובייקט הוא שמרפא, אלא כיוון המבט. הירש מפרש זאת כך: אדם נרפא כאשר הוא מרים את מבטו מעבר לפחד המיידי אל מה שעולה עליו.
בסיפורו של בלעם, הטון משתנה: ממאבק פנימי לגיאופוליטיקה. מואב ירא מפני העם (22:3), ורשי מציין כי פחד זה אינו נובע מכוחם. זוהי צורה מוקדמת של מה שייקרא לימים אנטישמיות: פחד אינסטינקטיבי המבוסס על מספרים. בלעם אינו רואה עם, תרבות או ברית — אלא המון מאיים. הירש מכנה זאת "פחד מזרים" הנובע מעצם קיומו של עם. אפשר לכנות זאת "אנטישמיות דמוגרפית".
מהרגע שבו בלעם נשכר, גישתו של בלעם משתנה: הפחד הופך לשנאה — לא למרות חוסר ההבנה, אלא דווקא בגללה. זו צורה שנייה: אנטישמיות אידיאולוגית, שאינה מכירה את ישראל אך מבקשת להשמידה על סמך דימויים דמיוניים. הראשונה חוששת ממספרים; השנייה חוששת ממשמעות.
בלעם עצמו, לפי הרמב"ן, הוא בעל מעמד נבואי גבוה, אך מתנתו משרתת את האגו שלו — ולכן חמורו רואה את מלאך ה' לפניו (22:23). המדרש רואה בכך היפוך סאטירי: מי שמשתמש במתנותיו למען עצמו מאבד את היכולת לראות את האמת.
כשבלאם מנסה לקלל, ברכה יוצאת מפיו: "איך אוכל לקלל, כאשר אלוהים לא קילל?" (23:8). ואז מגיעה הברכה המפורסמת: "מה טובו אוהליך, יעקב!" (24:5). רש"י מציין שהאוהלים לא היו פונים זה אל זה – הטוב בא לידי ביטוי בסידור המרחב הפרטי מתוך כבוד הדדי. בלעם, למרות רצונו, רואה יותר ממה שהוא מבין: הוא מכנה את עצמו "עיוור בעין אחת" ומנבא על כוכב שיזוהר מיעקב (24:17).
הפרשה מסתיימת...]]>374falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/chukat-balak-bileam-blesses-israel-gainst-his-will--72639293Chukat, the riddle of the red heifer appears—a ritual that purifies through something that remains incomprehensible in itself. Then Miriam dies, the people run out of water, and Moses, out of frustration, strikes the rock instead of speaking to it. Water flows, but Moses loses his right to enter the land. Later, the people are healed of snakebites by looking at a bronze serpent: a shift in perspective, from despair to hope.In Balak, the story turns into a political and spiritual thriller. Balak, king of Moab, fears Israel and hires the seer Balaam to curse the people. But time and again, a blessing comes from his mouth—the most famous: “How good are your tents, Jacob…” (Mah tovu ohalècha Yaakov). Ultimately, Balaam attempts to undermine Israel through temptation and idolatry, which leads to a plague. Together, these passages show that holiness is sometimes incomprehensible, and that even enemies can unwittingly become prophets.Chukat begins with a phrase that commentators have for centuries interpreted as an invitation to reflect on the very limits of human understanding: זֹאת חֻקַּת הַתּוֹרָה, “This is the statute of the Torah” (Bemidbar 19:2). In his commentary on this verse, Rashi cites the ancient idea that Satan and the nations torment Israel with the question of what this commandment actually means and what purpose it serves, and concludes with the formula that characterizes the entire genre of the chuk: גְּזֵרָה הִיא מִלְּפָנַי וְאֵין לְךָ רְשׁוּת לְהַרְהֵר אַחֲרֶיהָ — it is a decree from Me; you have no right to ponder it.The idea that the red heifer has something to do with the golden calf does not come from Ramban, as is often claimed, but from the Midrash — Rashi quotes it in the name of Rabbi Moshe Hadarshan: תָּבוֹא הָאֵם וּתְקַנֵּחַ צֹאַת בְּנָהּ, “Let the mother come and clean up her child’s filth.” Ramban himself is, in fact, more reserved: for him, a chuk remains, by definition, beyond a complete explanation—including this one.Hirsch interprets this restraint not as a capitulation to the irrational, but as a didactic program. The para aduma confronts precisely the person who thinks they can purify themselves through their own insight with the limits of that insight. A chuk teaches, in his reading, not that the world is incomprehensible, but that human beings are not the measure of all things.When the text states that Miriam died there and was buried there (וַתָּמָת שָׁם מִרְיָם וַתִּקָּבֵר שָׁם, 20:1), it is immediately followed by the announcement that the community has run out of water (20:2). Rashi links the two verses to the well-known teaching that the well was given to the people for forty years thanks to Miriam’s merit—מִכָּאן שֶׁהָיָה לָהֶם הַבְּאֵר אַרְבָּעִים שָׁנָה בִּזְכוּת מִרְיָם. Hirsch sees more than just a miracle story in this detail: for him, water represents a form of influence that stems not from power, but from character. Only her death reveals what her life had concealed, namely that this blessing was never a given.The people complain again, and Moses—exhausted after forty years of leadership—loses his composure. “Listen now, you rebels” (שִׁמְעוּ־נָא הַמֹּרִים, 20:10), he cries out, and strikes the rock. For Ramban, the mistake lay not in the strike itself, but in those words: a leader who accuses the people of being rebellious sets a different example than a leader who persuades them. Hirsch sees this as a missed pedagogical opportunity: Moses should have demonstrated that the word, not force, unlocks the source of holiness. The punishment follows almost immediately: he will not lead this community into the land (20:12)—one of the most bitter moments in the Torah, a leader who stumbles just before he arrives.Later on the journey, the people complain again, and this time God sends fiery serpents among them (וַיְשַׁלַּח יְהוָה בָּעָם אֵת הַנְּחָשִׁים הַשְּׂרָפִים, 21:6). Healing comes through a remarkable symbol: whoever looks up at the bronze serpent will live (וְהִבִּיט אֶל־נְחַשׁ הַנְּחֹשֶׁת וָחָי, 21:9). The Mishnah poses the obvious question—וְכִי נָחָשׁ מְמִית אוֹ נָחָשׁ מְחַיֶּה, does a serpent kill or give life?—and immediately provides the answer itself: as long as Israel looked up and submitted its heart to the Father in heaven, it was healed; if not, it wasted away. It was not the object that healed, but the direction of one’s gaze. Hirsch interprets the bronze serpent in the same vein: a person is healed when he lifts his gaze beyond immediate fear, toward something that transcends him.With Balak, the tone shifts from ritual and inner struggle to geopolitics and fear. Moab is terrified of the people, the text says (וַיָּגָר מוֹאָב מִפְּנֵי הָעָם, 22:3), and Rashi notes that this is not a fear born of strength. What emerges here is an early, recognizable form of what would later be called antisemitism: an instinctive image of fear, based on numbers. Balak sees in Israel no people, no culture, no bearers of a covenant—he sees a mass, a threat by sheer scale. In his commentary on these verses, Hirsch calls this the kind of fear of strangers that arises as soon as a people simply exists, without having done anything to deserve that fear. It is, one might say, demographic anti-Semitism. Now the issue is land. (For Hamas and other Palestinian terrorist movements, it was and is not at all about land, but about the genocide of all Jews everywhere in the world.)As soon as Balaam is hired, something shifts in Balak’s attitude. He no longer merely fears the people; he also begins to hate them—and not in spite of his lack of understanding, but precisely because of it. This is a second, distinct form: anideological anti-Semitism, which does not know Israel but seeks to destroy it, fueled not by what Israel does, but by what the enemy imagines Israel to be. Balak understands nothing of their God, nothing of their morality, nothing of their history, and it is precisely that lack of understanding that becomes fuel. Whereas the first model fears numbers, the second fears meaning.Balaam himself, in Ramban’s reading of his introductory verses, is a seer of an unusually high prophetic level—a level that Ramban explicitly compares, in degree, to that of Moses, without equating the two any further. But his gift serves his ego, and that comes at a price: his donkey sees the angel of the Eternal One before he does (וַתֵּרֶא הָאָתוֹן אֶת־מַלְאַךְ יְהוָה, 22:23). The Midrash interprets this as an almost satirical reversal—whoever uses his gifts for himself loses the ability to see the truth, even while his own pack animal still sees it.When Balaam tries to curse, a blessing comes from his mouth: “How can I curse what God has not cursed?” (מָה אֶקֹּב לֹא קַבֹּה אֵל, 23:8)? Rashi notes that he cannot change the word of the Eternal One. Then follows the most famous blessing in the entire parashah—מַה־טֹּבוּ אֹהָלֶיךָ יַעֲקֹב, “How good are your tents, Jacob” (24:5)—where Rashi notes that the tent entrances were not directly opposite one another. Here, goodness is not evident in a grand ritual, but in the way people arrange their own small space in relation to that of others. Balaam, in spite of himself, sees further than he himself understands: he calls himself “the man with the open eye” (נְאֻם הַגֶּבֶר שְׁתֻם הָעָיִן, 24:3) and prophesies that a star will rise from Jacob (דָּרַךְ כּוֹכָב מִיַּעֲקֹב, 24:17)—a messianic flash, against his own will.The parashah ends on a somber note: Israel clings to Baal Peor (וַיִּצָּמֶד יִשְׂרָאֵל לְבַעַל פְּעוֹר, 25:3). What Balaam could not achieve with a curse, he achieves, according to the Midrash, with advice to Balak: if you cannot curse, you can still undermine. Hirsch sees in the Peor cult the antithesis of Israel’s calling: a cult that does not elevate but degrades humanity, and in this, the exact opposite of what Balaam’s blessing had just affirmed.Chukat-Balak thus follows a dual thread: a people learning that something need not be understandable to be valuable, and an enemy demonstrating that something need not be understood to be hated. In this way, Balak represents two forms of anti-Semitism at once—the older one, which fears numbers like the Pharaoh, and the younger one, which fears the value of the people. What the parashah ultimately emphasizes is that Israel is not defined by the gaze of its enemies, but by a blessing that even an enemy, against his own intentions, cannot stop.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/72639293Mon, 22 Jun 2026 21:18:05 +0000Robbert VeenParashat Chukat–Balak recounts two successive moments of mystery and confrontation in the desert. In Chukat, the riddle of the red heifer appears—a ritual that purifies through something that remains incomprehensible in itself. Then Miriam dies, the...Chukat, the riddle of the red heifer appears—a ritual that purifies through something that remains incomprehensible in itself. Then Miriam dies, the people run out of water, and Moses, out of frustration, strikes the rock instead of speaking to it. Water flows, but Moses loses his right to enter the land. Later, the people are healed of snakebites by looking at a bronze serpent: a shift in perspective, from despair to hope.In Balak, the story turns into a political and spiritual thriller. Balak, king of Moab, fears Israel and hires the seer Balaam to curse the people. But time and again, a blessing comes from his mouth—the most famous: “How good are your tents, Jacob…” (Mah tovu ohalècha Yaakov). Ultimately, Balaam attempts to undermine Israel through temptation and idolatry, which leads to a plague. Together, these passages show that holiness is sometimes incomprehensible, and that even enemies can unwittingly become prophets.Chukat begins with a phrase that commentators have for centuries interpreted as an invitation to reflect on the very limits of human understanding: זֹאת חֻקַּת הַתּוֹרָה, “This is the statute of the Torah” (Bemidbar 19:2). In his commentary on this verse, Rashi cites the ancient idea that Satan and the nations torment Israel with the question of what this commandment actually means and what purpose it serves, and concludes with the formula that characterizes the entire genre of the chuk: גְּזֵרָה הִיא מִלְּפָנַי וְאֵין לְךָ רְשׁוּת לְהַרְהֵר אַחֲרֶיהָ — it is a decree from Me; you have no right to ponder it.The idea that the red heifer has something to do with the golden calf does not come from Ramban, as is often claimed, but from the Midrash — Rashi quotes it in the name of Rabbi Moshe Hadarshan: תָּבוֹא הָאֵם וּתְקַנֵּחַ צֹאַת בְּנָהּ, “Let the mother come and clean up her child’s filth.” Ramban himself is, in fact, more reserved: for him, a chuk remains, by definition, beyond a complete explanation—including this one.Hirsch interprets this restraint not as a capitulation to the irrational, but as a didactic program. The para aduma confronts precisely the person who thinks they can purify themselves through their own insight with the limits of that insight. A chuk teaches, in his reading, not that the world is incomprehensible, but that human beings are not the measure of all things.When the text states that Miriam died there and was buried there (וַתָּמָת שָׁם מִרְיָם וַתִּקָּבֵר שָׁם, 20:1), it is immediately followed by the announcement that the community has run out of water (20:2). Rashi links the two verses to the well-known teaching that the well was given to the people for forty years thanks to Miriam’s merit—מִכָּאן שֶׁהָיָה לָהֶם הַבְּאֵר אַרְבָּעִים שָׁנָה בִּזְכוּת מִרְיָם. Hirsch sees more than just a miracle story in this detail: for him, water represents a form of influence that stems not from power, but from character. Only her death reveals what her life had concealed, namely that this blessing was never a given.The people complain again, and Moses—exhausted after forty years of leadership—loses his composure. “Listen now, you rebels” (שִׁמְעוּ־נָא הַמֹּרִים, 20:10), he cries out, and strikes the rock. For Ramban, the mistake lay not in the strike itself, but in those words: a leader who accuses the people of being rebellious sets a different example than a leader who persuades them. Hirsch sees this as a missed pedagogical opportunity: Moses should have demonstrated that the word, not force, unlocks the source of holiness. The punishment follows almost immediately: he will not lead this community into the land (20:12)—one of the most bitter moments in the Torah, a leader who stumbles just before he arrives.Later on the journey, the people complain again, and this time God sends fiery serpents among them...]]>509falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/the-controversy-of-messianic-judaism--71508641
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/71508641Tue, 21 Apr 2026 02:24:16 +0000Robbert VeenArticle of koinoniabijbelstudie.nl in English. 
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>457falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/the-covenant-in-judaism-and-christianity--71320800
Through Deuteronomy 4:23–25, the discussion contrasts Samson Raphael Hirsch’s vision of Israel’s communal responsibility and moral vigilance with John Calvin’s focus on the fallen human heart and the need for divine renewal. Rabbinic sources highlight the danger of forgetting and the call to imitate God’s compassion, while Christian exegesis emphasizes the holiness of the “consuming fire” that purifies and restores.

Both traditions, though distinct, converge on one truth: idolatry begins not with images but with forgetfulness. The covenant calls humanity — whether as a people or as individuals — to remember, to guard, and to live in fidelity to the unseen God who shapes His likeness in the world.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/71320800Tue, 14 Apr 2026 15:45:32 +0000Robbert VeenThis episode explores how the idea of covenant shapes the spiritual imagination of both Judaism and Christianity. In Jewish thought, the covenant is a living, historical bond between God and the people of Israel — a shared vocation expressed through...
Through Deuteronomy 4:23–25, the discussion contrasts Samson Raphael Hirsch’s vision of Israel’s communal responsibility and moral vigilance with John Calvin’s focus on the fallen human heart and the need for divine renewal. Rabbinic sources highlight the danger of forgetting and the call to imitate God’s compassion, while Christian exegesis emphasizes the holiness of the “consuming fire” that purifies and restores.

Both traditions, though distinct, converge on one truth: idolatry begins not with images but with forgetfulness. The covenant calls humanity — whether as a people or as individuals — to remember, to guard, and to live in fidelity to the unseen God who shapes His likeness in the world.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>530falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/preek-in-hippolytushoef-12-april-26--71270967
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/71270967Sun, 12 Apr 2026 09:24:55 +0000Robbert VeenEen mislukte preek in Hippolytushoef...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2167falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bijbelbespreking-tweede-uur-vervanging--71005214
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/71005214Mon, 30 Mar 2026 20:10:42 +0000Robbert VeenTweede uur van de Bijbelbespreking
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1499falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bijbelbespreking-schagen-30-maart-2026-eerste-uur--70996674https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70996674Mon, 30 Mar 2026 13:00:05 +0000Robbert Veen3379falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/the-anti-jewish-theology-of-barnabas--70990266
According to Barnabas, the Jews misunderstood the Law from the very beginning, misled by an “evil angel,” while only the church grasped its spiritual meaning. Where Paul still speaks of Israel as “beloved for the sake of the fathers,” Barnabas makes the church the sole heir of God’s promises.

At the same time, Barnabas unfolds a high, cosmic Christology. For him, Christ is the pre‑existent Lord to whom God spoke at creation, the Spirit who became flesh to destroy death and reveal the resurrection. His suffering is described through sacrificial imagery reminiscent of the Letter to the Hebrews: Jesus as the scapegoat who bears the sins of the people.

The result is a theology that feels both familiar and unsettling—Pauline in its language of faith and justification, yet far harsher in its judgment on Israel. The Epistle of Barnabas shows us a moment when the young church no longer defined itself in relation to Israel, but in contrast to it—a radical redrawing of the early Christian landscape.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70990266Mon, 30 Mar 2026 07:44:49 +0000Robbert VeenThe Epistle of Barnabas is one of the sharpest and most daring voices in the early church. Written in Alexandria sometime between 70 and 135 CE, the text stands in the shadow of Paul yet radicalizes his theology in ways Paul himself would likely not...
According to Barnabas, the Jews misunderstood the Law from the very beginning, misled by an “evil angel,” while only the church grasped its spiritual meaning. Where Paul still speaks of Israel as “beloved for the sake of the fathers,” Barnabas makes the church the sole heir of God’s promises.

At the same time, Barnabas unfolds a high, cosmic Christology. For him, Christ is the pre‑existent Lord to whom God spoke at creation, the Spirit who became flesh to destroy death and reveal the resurrection. His suffering is described through sacrificial imagery reminiscent of the Letter to the Hebrews: Jesus as the scapegoat who bears the sins of the people.

The result is a theology that feels both familiar and unsettling—Pauline in its language of faith and justification, yet far harsher in its judgment on Israel. The Epistle of Barnabas shows us a moment when the young church no longer defined itself in relation to Israel, but in contrast to it—a radical redrawing of the early Christian landscape.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>494falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/wat-de-heere-gedaan-heeft-in-baal-peor-calvijn-en-hirsch-over-deuteronomium-4-3--70634441Deuteronomium 4:3 staat op een beslissend moment in Mozes’ toespraak:
Uw eigen ogen hebben gezien wat de HEER gedaan heeft bij Baäl-Peor, want iedere man die achter Baäl-Peor aanging, heeft de HEER, uw God, uit uw midden weggevaagd.”
Zowel Johannes Calvijn als Samson Raphael Hirsch lezen dit vers als een waarschuwing, maar zij verschillen diepgaand in wat zij als de kern van die waarschuwing beschouwen.
Calvijn ziet een morele en historische les over Gods oordeel; Hirsch ziet een theologische en halachische les over de aard van de Tora zelf. Hun interpretaties onthullen twee verschillende manieren om Israëls verbondsleven te begrijpen.
Calvijn begint bij de directheid van de gebeurtenis. “Uw ogen hebben gezien,” schrijft hij, betekent dat het voorbeeld “zo opvallend was… dat het zelfs voor de meest onwetenden niet verborgen kon blijven.” Voor Calvijn doet Mozes een beroep op het volk als ooggetuigen van Gods oordeel. De vernietiging van hen die Baäl-Peor volgden is een zichtbaar, historisch bewijs van Gods heiligheid. Deze zichtbaarheid maakt Israël des te verantwoordelijker: als het opnieuw valt, is dat niet uit onwetendheid, maar uit moedwillige blindheid. De gebeurtenis is een morele waarschuwing, een herinnering dat God “duidelijk onderscheid maakte” tussen de getrouwen en de afvalligen. De overlevenden zijn het levende bewijs dat God de zuivere eredienst bewaart door de afgoderij uit te roeien.
Hirsch daarentegen leest het vers in het licht van de onmiddellijk voorafgaande geboden: לא תספו… ולא תגרעו — “Gij zult niet toevoegen… en gij zult niet afdoen” (Deut. 4:2). Voor hem is de verwijzing naar Baäl-Peor niet alleen historisch, maar vooral conceptueel. Hij schrijft dat de overgang van dit verbod naar de waarschuwing voor Baäl-Peor “bekundet, daß jede… Willkür einem polytheistischen Gesamtabfall gleichkommt.” Elke menselijke willekeur die de goddelijke geboden als aanpasbaar behandelt, is in wezen een vorm van afgoderij. De zonde van Baäl-Peor was niet slechts het dienen van een vreemde god, maar de diepere geestelijke houding waarin menselijke voorkeur naast Gods woord wordt geplaatst.
Om dit te verduidelijken verwijst Hirsch naar het verhaal van Saul in 1 Samuël 15. Saul gehoorzaamde selectief — hij deed “weniger” en “mehr” dan hem was opgedragen. Hij spaarde Agag (minder dan geboden) en offerde van de buit (meer dan geboden). Samuëls berisping — “כי חטאת קסם מרי ואון ותרפים הפצר” — (“Want weerspannigheid is als waarzeggerij, en eigenzinnig doordrijven is als afgoderij en het raadplegen van terafim.”) wordt voor Hirsch de sleutel tot het verstaan van Deuteronomium 4:3. “Ongehoorzaamheid,” schrijft hij, is in wezen verwant aan toverij; “eigenmachtig handelen” is verwant aan afgoderij. Zo wordt Baäl-Peor voor Hirsch het archetype van wat er gebeurt wanneer menselijke wil binnendringt in het domein van het goddelijke gebod.
Calvijn en Hirsch zijn het erover eens dat Baäl-Peor een catastrofale afwijking van het verbond vertegenwoordigt, maar zij verschillen over de aard van die afwijking. Calvijn ziet de gebeurtenis als een historische demonstratie van Gods oordeel, een zichtbaar bewijs dat God afgoderij straft en de getrouwen bewaart. Hirsch ziet het als een theologische demonstratie van de absolute autoriteit van de Tora: zodra Israël de Tora als aanpasbaar behandelt, staat het al op het pad van afgoderij.
Calvijns nadruk is pastoraal en moreel. Hij spreekt het geweten aan: Israël heeft Gods oordeel met eigen ogen gezien en moet daarom trouw blijven. Hirschs nadruk is halachisch en conceptueel. Hij spreekt het verstand aan: de structuur van de Tora zelf vereist absolute gehoorzaamheid, en Baäl-Peor toont wat er gebeurt wanneer menselijke willekeur binnendringt.
Ramban staat opvallend dicht bij Hirsch. Hij schrijft: “עֵינֵיכֶם הָרֹאוֹת… עַתָּה בָּא לְהַזְהִיר בִּפְרָטֵי הַמִּצְוֹת, וְיַתְחִיל בַּעֲבוֹדָה זָרָה שֶׁהִיא שֹׁרֶשׁ לְכֻלָּן.” “Uw ogen hebben gezien… nu komt Mozes om te waarschuwen voor de details van de geboden, en hij begint met afgoderij, die de wortel van alle geboden is.” Voor Ramban, net als voor Hirsch, is afgoderij niet slechts één zonde onder vele, maar de conceptuele wortel van alle ongehoorzaamheid.
Het verschil tussen Calvijn en Hirsch weerspiegelt zo twee verschillende theologische werelden. Calvijn leest Deuteronomium historisch en moreel: het volk heeft Gods oordeel gezien en moet daarom vrezen en gehoorzamen. Hirsch leest het structureel en verbondsmatig: het volk mag de Tora niet aanpassen, want elke aanpassing is al een vorm van afgoderij. Calvijns Israël wordt gewaarschuwd door herinnering; Hirschs Israël wordt gewaarschuwd door principe.
Beide lezingen verhelderen de tekst, maar zij verhelderen verschillende dimensies ervan. Calvijn benadrukt de gebeurtenis van Baäl-Peor; Hirsch benadrukt de logica van Baäl-Peor. Calvijn waarschuwt tegen het herhalen van een historische misstap; Hirsch waarschuwt tegen het herhalen van de geestelijke houding die tot die misstap leidt. Calvijns zorg is de zuiverheid van de eredienst; Hirschs zorg is de integriteit van de openbaring.
Deuteronomium 4:3 is zowel een historische herinnering als een theologisch principe. Israëls ogen hebben gezien wat er gebeurt wanneer het verbond wordt verlaten, en Israëls verstand moet begrijpen waarom het gebeurde. Calvijn en Hirsch laten ons zien dat de waarschuwing van Baäl-Peor niet slechts tot het verleden behoort, maar spreekt tot de voortdurende verleiding om Gods woord te herscheppen naar menselijke voorkeur.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70634441Sat, 14 Mar 2026 10:49:17 +0000Robbert VeenVoor Calvijn is Baäl-Peor het zichtbare bewijs dat God afgoderij oordeelt en de getrouwen bewaart. Voor Hirsch is het de illustratie van een dieper principe: zodra de mens aan Gods gebod toevoegt of ervan afdoet, begint de weg naar afgoderij....Deuteronomium 4:3 staat op een beslissend moment in Mozes’ toespraak:
Uw eigen ogen hebben gezien wat de HEER gedaan heeft bij Baäl-Peor, want iedere man die achter Baäl-Peor aanging, heeft de HEER, uw God, uit uw midden weggevaagd.”
Zowel Johannes Calvijn als Samson Raphael Hirsch lezen dit vers als een waarschuwing, maar zij verschillen diepgaand in wat zij als de kern van die waarschuwing beschouwen.
Calvijn ziet een morele en historische les over Gods oordeel; Hirsch ziet een theologische en halachische les over de aard van de Tora zelf. Hun interpretaties onthullen twee verschillende manieren om Israëls verbondsleven te begrijpen.
Calvijn begint bij de directheid van de gebeurtenis. “Uw ogen hebben gezien,” schrijft hij, betekent dat het voorbeeld “zo opvallend was… dat het zelfs voor de meest onwetenden niet verborgen kon blijven.” Voor Calvijn doet Mozes een beroep op het volk als ooggetuigen van Gods oordeel. De vernietiging van hen die Baäl-Peor volgden is een zichtbaar, historisch bewijs van Gods heiligheid. Deze zichtbaarheid maakt Israël des te verantwoordelijker: als het opnieuw valt, is dat niet uit onwetendheid, maar uit moedwillige blindheid. De gebeurtenis is een morele waarschuwing, een herinnering dat God “duidelijk onderscheid maakte” tussen de getrouwen en de afvalligen. De overlevenden zijn het levende bewijs dat God de zuivere eredienst bewaart door de afgoderij uit te roeien.
Hirsch daarentegen leest het vers in het licht van de onmiddellijk voorafgaande geboden: לא תספו… ולא תגרעו — “Gij zult niet toevoegen… en gij zult niet afdoen” (Deut. 4:2). Voor hem is de verwijzing naar Baäl-Peor niet alleen historisch, maar vooral conceptueel. Hij schrijft dat de overgang van dit verbod naar de waarschuwing voor Baäl-Peor “bekundet, daß jede… Willkür einem polytheistischen Gesamtabfall gleichkommt.” Elke menselijke willekeur die de goddelijke geboden als aanpasbaar behandelt, is in wezen een vorm van afgoderij. De zonde van Baäl-Peor was niet slechts het dienen van een vreemde god, maar de diepere geestelijke houding waarin menselijke voorkeur naast Gods woord wordt geplaatst.
Om dit te verduidelijken verwijst Hirsch naar het verhaal van Saul in 1 Samuël 15. Saul gehoorzaamde selectief — hij deed “weniger” en “mehr” dan hem was opgedragen. Hij spaarde Agag (minder dan geboden) en offerde van de buit (meer dan geboden). Samuëls berisping — “כי חטאת קסם מרי ואון ותרפים הפצר” — (“Want weerspannigheid is als waarzeggerij, en eigenzinnig doordrijven is als afgoderij en het raadplegen van terafim.”) wordt voor Hirsch de sleutel tot het verstaan van Deuteronomium 4:3. “Ongehoorzaamheid,” schrijft hij, is in wezen verwant aan toverij; “eigenmachtig handelen” is verwant aan afgoderij. Zo wordt Baäl-Peor voor Hirsch het archetype van wat er gebeurt wanneer menselijke wil binnendringt in het domein van het goddelijke gebod.
Calvijn en Hirsch zijn het erover eens dat Baäl-Peor een catastrofale afwijking van het verbond vertegenwoordigt, maar zij verschillen over de aard van die afwijking. Calvijn ziet de gebeurtenis als een historische demonstratie van Gods oordeel, een zichtbaar bewijs dat God afgoderij straft en de getrouwen bewaart. Hirsch ziet het als een theologische demonstratie van de absolute autoriteit van de Tora: zodra Israël de Tora als aanpasbaar behandelt, staat het al op het pad van afgoderij.
Calvijns nadruk is pastoraal en moreel. Hij spreekt het geweten aan: Israël heeft Gods oordeel met eigen ogen gezien en moet daarom trouw blijven. Hirschs nadruk is halachisch en conceptueel. Hij spreekt het verstand aan: de structuur van de Tora zelf vereist...]]>418falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/what-the-lord-did-at-baal-peor-calvin-and-hirsch-on-deut-4-3--70634410
Deuteronomy 4:3 stands at a decisive moment in Moses’ address:עֵֽינֵיכֶם֙ הָֽרֹא֔וֹת אֵ֛ת אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה יְהֹוָ֖ה בְּבַ֣עַל פְּע֑וֹר כִּ֣י כׇל־הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֤ר הָלַךְ֙ אַחֲרֵ֣י בַֽעַל־פְּע֔וֹר הִשְׁמִיד֛וֹ יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ מִקִּרְבֶּֽךָ׃“Your own eyes have seen what the LORD did at Baal-Peor, for every man who went after Baal-Peor the LORD your God wiped out from your midst.”Both John Calvin and Samson Raphael Hirsch read this verse as a warning, but they differ profoundly in what they consider the core of that warning.

Calvin sees a moral and historical lesson about God’s judgment; Hirsch sees a theological and halakhic lesson about the nature of the Torah itself. Their interpretations reveal two different ways of understanding Israel’s covenantal life.Calvin begins with the immediacy of the event. “Your eyes have seen,” he writes, means that the example was “so conspicuous… that it could not be hidden even from the most ignorant.” For Calvin, Moses appeals to the people as eyewitnesses of God’s judgment. The destruction of those who followed Baal-Peor is a visible, historical demonstration of God’s holiness. This visibility makes Israel all the more responsible: if it falls again, it is not out of ignorance but out of willful blindness. The event is a moral warning, a reminder that God “clearly distinguished” between the faithful and the apostates. The survivors are the living proof that God preserves pure worship by rooting out idolatry.

Hirsch, by contrast, reads the verse in light of the immediately preceding commandments: לא תספו… ולא תגרעו — “You shall not add… and you shall not subtract” (Deut. 4:2). For him, the reference to Baal-Peor is not only historical but conceptual. He writes that the transition from this prohibition to the warning about Baal-Peor “testifies that every act of human arbitrariness… amounts to a polytheistic falling away.” Any human willfulness that treats divine commandments as adjustable is, in essence, a form of idolatry. The sin of Baal-Peor was not merely the worship of a foreign god, but the deeper spiritual posture in which human preference is placed alongside God’s word.

To clarify this, Hirsch refers to the story of Saul in 1 Samuel 15. Saul obeyed selectively — he did “less” and “more” than he was commanded. He spared Agag (less than commanded) and offered from the spoil (more than commanded). Samuel’s rebuke — “כי חטאת קסם מרי ואון ותרפים הפצר” (“For rebellion is like the sin of divination, and stubbornness is like idolatry and the consulting of teraphim.”) — becomes for Hirsch the key to understanding Deuteronomy 4:3. “Disobedience,” he writes, is essentially akin to sorcery; “self-willed intrusion” is akin to idolatry. Thus Baal-Peor becomes, for Hirsch, the archetype of what happens when human will enters the realm of divine command.

Calvin and Hirsch agree that Baal-Peor represents a catastrophic deviation from the covenant, but they differ on the nature of that deviation. Calvin sees the event as a historical demonstration of God’s judgment, a visible proof that God punishes idolatry and preserves the faithful. Hirsch sees it as a theological demonstration of the absolute authority of the Torah: once Israel treats the Torah as adjustable, it is already on the path toward idolatry.

Calvin’s emphasis is pastoral and moral. He speaks to the conscience: Israel has seen God’s judgment with its own eyes and must therefore remain faithful. Hirsch’s emphasis is halakhic and conceptual. He speaks to the intellect: the structure of the Torah itself demands absolute obedience, and Baal-Peor shows what happens when human arbitrariness intrudes.

Ramban stands strikingly close to Hirsch. He writes: “עֵינֵיכֶם הָרֹאוֹת… עַתָּה בָּא לְהַזְהִיר בִּפְרָטֵי הַמִּצְוֹת, וְיַתְחִיל בַּעֲבוֹדָה זָרָה שֶׁהִיא שֹׁרֶשׁ לְכֻלָּן.” “Your eyes have seen… now Moses comes to warn concerning the details of the commandments, and he begins with idolatry, which is the root of them all.” For Ramban, as for Hirsch, idolatry is not merely one sin among many, but the conceptual root of all disobedience.

The difference between Calvin and Hirsch thus reflects two different theological worlds. Calvin reads Deuteronomy historically and morally: the people have seen God’s judgment and must therefore fear and obey. Hirsch reads it structurally and covenantally: the people must not alter the Torah, for any alteration is already a form of idolatry. Calvin’s Israel is warned by memory; Hirsch’s Israel is warned by principle.

Both readings illuminate the text, but they illuminate different dimensions of it. Calvin emphasizes the event of Baal-Peor; Hirsch emphasizes the logic of Baal-Peor. Calvin warns against repeating a historical failure; Hirsch warns against repeating the spiritual posture that leads to that failure. Calvin’s concern is the purity of worship; Hirsch’s concern is the integrity of revelation.

Deuteronomy 4:3 is both a historical reminder and a theological principle. Israel’s eyes have seen what happens when the covenant is abandoned, and Israel’s mind must understand why it happened. Calvin and Hirsch show us that the warning of Baal-Peor does not belong only to the past, but speaks to the ongoing temptation to reshape God’s word according to human preference.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70634410Sat, 14 Mar 2026 10:43:05 +0000Robbert VeenFor Calvin, Baal-Peor is the visible proof that God judges idolatry and preserves the faithful. For Hirsch, it illustrates a deeper principle: the moment a human being adds to or subtracts from God’s command, the path toward idolatry has already...
Deuteronomy 4:3 stands at a decisive moment in Moses’ address:עֵֽינֵיכֶם֙ הָֽרֹא֔וֹת אֵ֛ת אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה יְהֹוָ֖ה בְּבַ֣עַל פְּע֑וֹר כִּ֣י כׇל־הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֤ר הָלַךְ֙ אַחֲרֵ֣י בַֽעַל־פְּע֔וֹר הִשְׁמִיד֛וֹ יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ מִקִּרְבֶּֽךָ׃“Your own eyes have seen what the LORD did at Baal-Peor, for every man who went after Baal-Peor the LORD your God wiped out from your midst.”Both John Calvin and Samson Raphael Hirsch read this verse as a warning, but they differ profoundly in what they consider the core of that warning.

Calvin sees a moral and historical lesson about God’s judgment; Hirsch sees a theological and halakhic lesson about the nature of the Torah itself. Their interpretations reveal two different ways of understanding Israel’s covenantal life.Calvin begins with the immediacy of the event. “Your eyes have seen,” he writes, means that the example was “so conspicuous… that it could not be hidden even from the most ignorant.” For Calvin, Moses appeals to the people as eyewitnesses of God’s judgment. The destruction of those who followed Baal-Peor is a visible, historical demonstration of God’s holiness. This visibility makes Israel all the more responsible: if it falls again, it is not out of ignorance but out of willful blindness. The event is a moral warning, a reminder that God “clearly distinguished” between the faithful and the apostates. The survivors are the living proof that God preserves pure worship by rooting out idolatry.

Hirsch, by contrast, reads the verse in light of the immediately preceding commandments: לא תספו… ולא תגרעו — “You shall not add… and you shall not subtract” (Deut. 4:2). For him, the reference to Baal-Peor is not only historical but conceptual. He writes that the transition from this prohibition to the warning about Baal-Peor “testifies that every act of human arbitrariness… amounts to a polytheistic falling away.” Any human willfulness that treats divine commandments as adjustable is, in essence, a form of idolatry. The sin of Baal-Peor was not merely the worship of a foreign god, but the deeper spiritual posture in which human preference is placed alongside God’s word.

To clarify this, Hirsch refers to the story of Saul in 1 Samuel 15. Saul obeyed selectively — he did “less” and “more” than he was commanded. He spared Agag (less than commanded) and offered from the spoil (more than commanded). Samuel’s rebuke — “כי חטאת קסם מרי ואון ותרפים הפצר” (“For rebellion is like the sin of divination, and stubbornness is like idolatry and the consulting of teraphim.”) — becomes for Hirsch the key to understanding Deuteronomy 4:3. “Disobedience,” he writes, is essentially akin to sorcery; “self-willed intrusion” is akin to idolatry. Thus Baal-Peor becomes, for Hirsch, the archetype of what happens when human will enters the realm of divine command.

Calvin and Hirsch agree that Baal-Peor represents a catastrophic deviation from the covenant, but they differ on the nature of that deviation. Calvin sees the event as a historical demonstration of God’s judgment, a visible proof that God punishes idolatry and preserves the faithful. Hirsch sees it as a theological demonstration of the absolute authority of the Torah: once Israel treats the Torah as adjustable, it is already on the path toward idolatry.

Calvin’s emphasis is pastoral and moral. He speaks to the conscience: Israel has seen God’s judgment with its own eyes and must therefore remain faithful. Hirsch’s emphasis is halakhic and conceptual. He speaks to the intellect: the structure of the Torah itself demands absolute obedience, and Baal-Peor shows what happens...]]>338falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/en-dan-nu-israel-hirsch-en-calvijn-over-deut-4-1--70607179
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70607179Thu, 12 Mar 2026 11:00:57 +0000Robbert VeenEen vergelijking tussen S.R. Hirsch en J. Calvijn over Deut. 4:1.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>492falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-antisemitische-erfenis-van-de-kerkvaders-voor-nicea--70503408
In deze podcast onderzoek ik hoe anders de geschiedenis had kunnen verlopen als de kerkvaders een positieve houding tegenover Israël hadden aangenomen. In dat alternatieve spoor zou de kerk zichzelf hebben gezien als een tak die is geënt op een levende stam, niet als een vervanging ervan. De middeleeuwse vervolgingen, de culturele vijandigheid en zelfs de Shoah zouden in zo’n wereld minder denkbaar zijn geweest. Ik eindig met de oproep om deze polemische erfenis kritisch te herlezen en te kiezen voor een theologie van respect, verwondering en gedeelde heiligheid.

[The text is mine, the voice is from Blasteronline.com] 


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.

This episode includes AI-generated content.]]>https://api.spreaker.com/episode/70503408Fri, 06 Mar 2026 09:37:17 +0000trueRobbert VeenIn de eerste eeuwen van het christendom ontwikkelden de kerkvaders een krachtige polemiek tegen het jodendom, die de latere kerkgeschiedenis diepgaand heeft gevormd. Zij beschuldigden de Joden van de moord op Christus, van geestelijke blindheid en van...
In deze podcast onderzoek ik hoe anders de geschiedenis had kunnen verlopen als de kerkvaders een positieve houding tegenover Israël hadden aangenomen. In dat alternatieve spoor zou de kerk zichzelf hebben gezien als een tak die is geënt op een levende stam, niet als een vervanging ervan. De middeleeuwse vervolgingen, de culturele vijandigheid en zelfs de Shoah zouden in zo’n wereld minder denkbaar zijn geweest. Ik eindig met de oproep om deze polemische erfenis kritisch te herlezen en te kiezen voor een theologie van respect, verwondering en gedeelde heiligheid.

[The text is mine, the voice is from Blasteronline.com] 


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.

This episode includes AI-generated content.]]>1016falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-tweede-uur-van-de-bijbelbespreking--70229337
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70229337Mon, 23 Feb 2026 16:58:32 +0000Robbert Veen2e uur van de Bijbelbespreking
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2815falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-eerste-uur-van-de-bijbelbespreking--70229234
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70229234Mon, 23 Feb 2026 16:57:12 +0000Robbert VeenDeel 1 23/2/26
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>3463falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/lk-lslwm-hlb-bzywn-hrglyym-bknsyyh-met-het-hart-in-sion-met-de-voeten-in-de-kerk--70217567Naaman knew that he had been healed by the God of Israel. He knew that from now on his heart belonged to that God. But his life was in Syria, his religion was in Beit Rimmon, in a world he could not easily leave. So he asked the prophet: “If I bow down in Beit Rimmon, will the Lord forgive me?" And Elisha said: Go in peace.

I read these words over and over again and I feel a pang of recognition. Because I too live in two worlds. My heart has reached more and more for the house of the God of Israel, for the simplicity of the Torah, for the wisdom of the rabbis, for the deep respect for life that I find there. Sometimes I think that my soul has always belonged there, that I recognize something older than my memories. But my body is in the church, in the liturgy, in the words that sometimes I still have to say even though I can no longer bear them in full.

I feel like Naaman: healed by the God I have come to know, I stand in the world I now live in—not the world my healing has opened up to me. I stand in a different place almost every Sunday, but among people I love, people who have been entrusted to me. I can’t just leave them. I don’t want to leave them. I feel a responsibility, even a mission, to serve them, to guide them, to help them come closer to the truth I have discovered for myself.

But sometimes it feels as if I am bowing down to another God in Beit Rimon. Not with my heart, but with my body. Not out of conviction, but out of love for the community. And then I wonder: Is this allowed? Is this loyalty or betrayal? Is this calling or self-deception?

This afternoon I tried to put it into words for my Jewish friends, for my Hebrew teacher, for my Talmud teacher, if only in my mind. I want to say: I am like Naaman. I was healed by your God—who is also my God. I found something that changed me, something that called me back to the source that I cannot prove, but I can feel.

What I have is the rumor in my family history: that my grandmother had two Jewish parents who converted to Catholicism in Germany. But that is not enough to confirm my identity and now it is too late for a formal conversion to Judaism. I live in a world that I cannot simply leave.

I also wonder if it is necessary. I have people who need me. I have a community that I love. And sometimes I have to move with forms that I can no longer believe in and speak words that have lost their truth for me, and I do it not because I believe in them or worship this image of God any longer, but because I want to serve these people.

I do not ask permission to bow to the foreign god. It is easier for me than for Naaman. After all, the God whose name is called in the church is the God of Israel—although the church is in danger of forgetting this forever. Thus I am now teaching people to see Jesus as a son of Israel who went to great lengths to free his people, took a great risk, and had to admit that his attempt to get God to intervene failed: “My God, why have you forsaken me?”

I speak and translate the words that the God of Israel spoke to his people, placing them on the hearts of the people in the church as they were placed on my own. I owe nothing to anyone but my Lord and my God. I only seek to understand that my life is determined by two families. My heart bows before the God of Israel. I want to serve him in the context of his people. “Your God is my God and your people my people”—I repeat after Ruth. But my feet are in the church. And I hope that my presence there—my words, my love, my faithfulness—can illuminate some of the truth that I myself have received.

Maybe that’s what Elisha meant by “go in peace.” Not that everything is simple, but God is greater than our broken ways. That he knows where our hearts are, even when our feet are somewhere else.

I close my Bible. The church is empty. But someone whispers: I know who you are. I know where you belong. Go in peace.

היום אחר הצהריים ישבתי בכנסייה הרבה אחרי שכולם עזבו. הספסלים עמדו בשקט, כאילו ידעו שאני לא רק מחכה,
 אלא גם רוצה להקשיב. פתחתי את התנ"ך שלי במהלך סיפורו של נעמן. אני לא יודע למה אני כל הזמן חוזר לזה, אבל זה כאילו הקול שלו הוא הקול שלי, כאילו השאלה שלו היא השאלה שלי. ואז אני מקווה שהתשובה שהוא קיבל היא גם תשובה בשבילי.
נעמן ידע שהוא נרפא על ידי אלוהי ישראל. הוא ידע שמעתה והלאה לבו שייך לאלוהים ההוא. אבל חייו היו בסוריה, דתו הייתה בבית רימון, בעולם שלא יכול היה לעזוב בקלות. ועל כן שאל את הנביא: "אם אשתחוה בבית רימון, יסלח לי ה'". ויאמר אלישע: לך לשלום.
אני קורא את המילים האלה שוב ושוב ואני מרגיש כאב של הכרה. כי גם אני חי בשני עולמות. ליבי הגיע יותר ויותר לבית לאלוהי ישראל, לפשטות התורה, לחכמת הרבנים, לכבוד העמוק לחיים שאני מוצא שם. לפעמים אני חושב שהנשמה שלי תמיד הייתה שייכת לשם, שאני מזהה משהו ישן יותר מהזיכרונות שלי. אבל הגוף שלי נמצא בכנסייה, בליטורגיה, במילים שלפעמים אני עדיין צריך לומר למרות שאני כבר לא יכול לשאת אותן במלואן.
אני מרגיש כמו נעמן: נרפא מאלוהים שלמדתי להכיר, אני עומד בעולם בו אני חי עכשיו-ולא בעולם שהריפוי שלי נפתח בפניי. אני עומד במקום אחר, כמעט בכל יום ראשון, אבל בין אנשים שאני אוהב, אנשים שהופקדו בידי. אני לא יכול פשוט לעזוב אותם. אני לא רוצה לעזוב אותם. אני מרגיש אחריות, אפילו שליחות, לשרת אותם, להדריך אותם, לעזור להם להתקרב אל האמת שגיליתי בעצמי.
אבל לפעמים זה מרגיש כאילו אני משתחווה לאלוהים אחר בבית רימון. לא עם הלב שלי, אלא עם הגוף שלי. לא מתוך שכנוע, אלא מתוך אהבה לקהילה. ואז אני תוהה: האם זה מותר? האם זו נאמנות או בגידה? האם זו קריאה או הונאה עצמית?
היום אחר הצהריים ניסיתי לנסח זאת במילים עבור חבריי היהודים, עבור המורה שלי לעברית, עבור המורה שלי לתלמוד, גם אם רק במוחי. ברצוני לומר: אני כמו נעמן. נרפאתי על ידי אלוהיך-שהוא גם האלוהים שלי. מצאתי משהו ששינה אותי, משהו שקרא לי לחזור למקור שאני לא יכול להוכיח, אבל אני יכול להרגיש.
מה שיש לי היא השמועה בהיסטוריה המשפחתית שלי: שלאמא של אמי היו שני הורים יהודים שהמירו את דתם לקתוליות בגרמניה. אבל זה לא מספיק כדי לאשר את הזהות שלי וכעת כבר מאוחר מדי למעבר הפורמלי ליהדות. אני חי בעולם שאני לא יכול פשוט לעזוב.
אני גם תוהה אם זה נחוץ. יש לי אנשים שצריכים אותי. יש לי קהילה שאני אוהב. ולפעמים אני צריך לנוע עם צורות שאני כבר לא יכול להאמין בהן, ולדבר במילים שאיבדו את האמת שלהן בשבילי, ואני עושה את זה לא בגלל שאני מאמין להן או סוגד לרימון הזה, אלא בגלל שאני רוצה לשרת את האנשים האלה.
אני לא מבקש רשות להשתחוות לרימון. זה אפילו יותר קל לי מאשר לנעמן. הרי האל ששמו נקרא בכנסייה הוא אלוהי ישראל-למרות שהכנסייה בסכנה לשכוח זאת לצמיתות. כך אני לומד כעת לראות את ישוע כבן ישראל שהרחיק לכת כדי לשחרר את עמו, לקח סיכון גדול ונאלץ להודות שניסיונו לגרום לאלוהים להתערב נכשל: "אלוהים שלי, למה עזבת אותי?"
אני מדבר ומתרגם את המילים שדיבר אלוהי ישראל לעמו, שם אותן על ליבם של האנשים בכנסייה כפי שהונחו על ליבי. אני לא חייב כלום לאף אחד מלבד אדוני ואלוהים שלי. אני רק מבקשת להבין שהחיים שלי נקבעים על ידי שתי משפחות. לבי משתחווה לפני אלוהי ישראל. אני רוצה לשרת אותו בהקשר של עמו. "אלוהיך אלוקי ועמך עמי"-אני חוזר אחרי רות. אבל הרגליים שלי בכנסייה. ואני מקווה שהנוכחות שלי שם-המילים שלי, אהבתי, הנאמנות שלי-יכולה להאיר חלק מהאמת שאני עצמי קיבלתי.
אולי לזה התכוון אלישע ב"לך לשלום". לא שהכל פשוט, אלא שאלוהים גדול מהדרכים השבורות שלנו. שהוא יודע איפה הלב שלנו, גם כשהרגליים שלנו נמצאות במקום אחר.

אני סוגר את התנ"ך שלי. הכנסייה ריקה. אבל מישהו לוחש: אני יודע מי אתה. אני יודע לאן אתה שייך. לך בשלום.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70217567Sun, 22 Feb 2026 22:19:00 +0000Robbert VeenOne afternoon I sat in church long after everyone else had left. The pews were silent, as if they knew I was not only waiting, but also wanted to listen. I opened my Bible and read the story of Naaman. I don’t know why I keep coming back to it, but...Naaman knew that he had been healed by the God of Israel. He knew that from now on his heart belonged to that God. But his life was in Syria, his religion was in Beit Rimmon, in a world he could not easily leave. So he asked the prophet: “If I bow down in Beit Rimmon, will the Lord forgive me?" And Elisha said: Go in peace.

I read these words over and over again and I feel a pang of recognition. Because I too live in two worlds. My heart has reached more and more for the house of the God of Israel, for the simplicity of the Torah, for the wisdom of the rabbis, for the deep respect for life that I find there. Sometimes I think that my soul has always belonged there, that I recognize something older than my memories. But my body is in the church, in the liturgy, in the words that sometimes I still have to say even though I can no longer bear them in full.

I feel like Naaman: healed by the God I have come to know, I stand in the world I now live in—not the world my healing has opened up to me. I stand in a different place almost every Sunday, but among people I love, people who have been entrusted to me. I can’t just leave them. I don’t want to leave them. I feel a responsibility, even a mission, to serve them, to guide them, to help them come closer to the truth I have discovered for myself.

But sometimes it feels as if I am bowing down to another God in Beit Rimon. Not with my heart, but with my body. Not out of conviction, but out of love for the community. And then I wonder: Is this allowed? Is this loyalty or betrayal? Is this calling or self-deception?

This afternoon I tried to put it into words for my Jewish friends, for my Hebrew teacher, for my Talmud teacher, if only in my mind. I want to say: I am like Naaman. I was healed by your God—who is also my God. I found something that changed me, something that called me back to the source that I cannot prove, but I can feel.

What I have is the rumor in my family history: that my grandmother had two Jewish parents who converted to Catholicism in Germany. But that is not enough to confirm my identity and now it is too late for a formal conversion to Judaism. I live in a world that I cannot simply leave.

I also wonder if it is necessary. I have people who need me. I have a community that I love. And sometimes I have to move with forms that I can no longer believe in and speak words that have lost their truth for me, and I do it not because I believe in them or worship this image of God any longer, but because I want to serve these people.

I do not ask permission to bow to the foreign god. It is easier for me than for Naaman. After all, the God whose name is called in the church is the God of Israel—although the church is in danger of forgetting this forever. Thus I am now teaching people to see Jesus as a son of Israel who went to great lengths to free his people, took a great risk, and had to admit that his attempt to get God to intervene failed: “My God, why have you forsaken me?”

I speak and translate the words that the God of Israel spoke to his people, placing them on the hearts of the people in the church as they were placed on my own. I owe nothing to anyone but my Lord and my God. I only seek to understand that my life is determined by two families. My heart bows before the God of Israel. I want to serve him in the context of his people. “Your God is my God and your people my people”—I repeat after Ruth. But my feet are in the church. And I hope that my presence there—my words, my love, my...]]>296falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/lo-tachmod-and-lo-tit-aveh-the-halachic-psychology-of-desire-and-the-classical-commentaries--70171784Ira, you will not covet the silver and gold that is on it, but you will take it for yourself. So they �They showed that violation of the prohibition “Thou shalt not covet” is completed only when a person performs an action leading to obtaining the desired object. And even if he gave money to his neighbor, that is, the owner, for the item he wanted, if his neighbor did not want to sell it, he still violates the prohibition “thou shalt not covet.” For the prohibition “thou shalt not covet” is not corrected by giving money for an object, but in any case is violated as long as a person receives it from his neighbor by force. This is the true interpretation of this commandment, transmitted by our sages of blessed memory. The commandment applies in any place and at all times and applies to both men and women.
Is it possible to correct the violation of the law “Thou shalt not covet”? The prohibition against craving ceases when a person acts to obtain a desired object, and this applies even if the person paid for the object, provided that he obtained it by force. However, there is disagreement about the scope of this law. The Rambam in Hilchot Gezela 1, verse 9 states that even in the case where the owner finally agrees to the transaction, if the buyer forces him to sell it by pursuing him excessively or allowing others to influence him, he has violated: "Thou shalt not covet." However, Raawad, commenting on this statement by the Rambam, argues that if the owner ultimately relents and agrees to the sale, then the buyer has not violated this prohibition. Instead, the prohibition applies if the owner does not agree to the sale, and the one who covets the item simply takes it and leaves the payment in its place. This act, which is similar to theft, is subject to prohibition.
How can you avoid lust for other people's property? Lust and desire for other people's things is prohibited by the Torah. Now an obvious difficulty arises. How can the Torah prohibit desire if that desire seems almost automatic? Because when one sees a unique item in his neighbor's possession, the natural desire to obtain that item arises. How can this desire be the subject of a ban?
The most famous answer to this question is given by Ibn Ezra in his commentary on Exodus 20, verse 14, who explains it with a deep understanding of human nature. He points out that although a person may desire something that he can theoretically obtain, he will never desire something that is completely beyond his reach. For example, a simple peasant who might desire the wife of his countryman would never lay claim to a princess. Recognizing the fact that it is unnatural for a person to desire something that he clearly cannot obtain, the Torah prohibits coveting the possessions of others. Man must recognize that it is God who has and must bestow property on his fellow men.
Understand that God's will is not�to be discussed. Having mastered this realization, a person will consider every property that God has given to another person to be as far from himself as a peasant princess. In this way, a person will be protected from the desire to receive what belongs to others. Reyes Halevi, in his commentary on Exodus 20, verse 14, offers a different perspective. He notes that even the strongest desire that a person experiences disappears due to fear. If a person longs for a beautiful object that he sees, and when approaching it, he loses his balance and falls into a ravine, then his fear for his life will completely overcome his desire for this object. Likewise, Reyes Halevi explains, a person's fear of God must be so great that it overcomes any desire that is inconsistent with God's will.
In the same way, selfish thoughts can pass through a person's mind, and without prohibition he will not be able to control them. But once the Torah has prohibited such thoughts, fear of sin gives the Jew the opportunity to erase them from his memory.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70171784Fri, 20 Feb 2026 03:42:54 +0000Robbert VeenThe 38th commandment of Sefer HaChinuch is the prohibition against coveting. It is based on verse 14 of Exodus 20. Thou shalt not covet thy neighbor's house. Thou shalt not covet thy neighbor's wife, nor his manservant, nor his maidservant, nor his...Ira, you will not covet the silver and gold that is on it, but you will take it for yourself. So they �They showed that violation of the prohibition “Thou shalt not covet” is completed only when a person performs an action leading to obtaining the desired object. And even if he gave money to his neighbor, that is, the owner, for the item he wanted, if his neighbor did not want to sell it, he still violates the prohibition “thou shalt not covet.” For the prohibition “thou shalt not covet” is not corrected by giving money for an object, but in any case is violated as long as a person receives it from his neighbor by force. This is the true interpretation of this commandment, transmitted by our sages of blessed memory. The commandment applies in any place and at all times and applies to both men and women.
Is it possible to correct the violation of the law “Thou shalt not covet”? The prohibition against craving ceases when a person acts to obtain a desired object, and this applies even if the person paid for the object, provided that he obtained it by...]]>395falsefullhttps://koinoniabijbelstudie.nl/het-vervullen-van-de-wet-in-matteus-5/Matthew 5:17–20 is not an isolated statement, but the hermeneutical center of the entire Gospel. In Matthew, the fulfillment of the law does not mean its abolition, but a confirmation of the תורה as a lasting norm, read from its deepest intention. Jesus does not stand outside or opposite the halachic tradition, but within its most vital areas of tension: the discussions between Hillel and Shammai, the prophetic criticism of empty rituals, the search for the core of the commandments, the question of the correct application of the Sabbath and the bill of divorce, and the eschatological expectation of a community that truly lives according to God's will. In his approach to divorce, the Sabbath, justice, and mercy, Jesus shows a halacha that is not less, but more law: a halacha that reveals the origin and purpose of the תורה. In comparison with Qumran, it appears that the Messiah does not restrict the law to an exclusive elite, but opens it up to a community that lives by love for God and neighbor. The Didache confirms that early Christian tradition continued this line: the way of Jesus is the way of the law that leads to life. Finally, Matthew 23 shows that the criticism of the Pharisees is not a rejection of halacha, but a defense of its heart: הַמִּשְׁפָּט וְהָרַחֲמִים וְהָאֱמוּנָה. Thus, the entirety of Matthew's Gospel bears witness that the Messiah fulfills the law by confirming it, deepening it, and bringing it to its destination, so that the community that follows Him can walk on the path that was intended from the beginning as the way to life.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.

This episode includes AI-generated content.]]>https://api.spreaker.com/episode/70140452Thu, 19 Feb 2026 00:59:46 +0000trueRobbert VeenThe following is the abridged version and English translation of chapter 2 of my dissertation “The Law of Christ” (Maastricht, 2000), published separately as chapter 2 in “Fulfillment of the Law” (2005). Matthew 5:17–20 is not an isolated statement,...Matthew 5:17–20 is not an isolated statement, but the hermeneutical center of the entire Gospel. In Matthew, the fulfillment of the law does not mean its abolition, but a confirmation of the תורה as a lasting norm, read from its deepest intention. Jesus does not stand outside or opposite the halachic tradition, but within its most vital areas of tension: the discussions between Hillel and Shammai, the prophetic criticism of empty rituals, the search for the core of the commandments, the question of the correct application of the Sabbath and the bill of divorce, and the eschatological expectation of a community that truly lives according to God's will. In his approach to divorce, the Sabbath, justice, and mercy, Jesus shows a halacha that is not less, but more law: a halacha that reveals the origin and purpose of the תורה. In comparison with Qumran, it appears that the Messiah does not restrict the law to an exclusive elite, but opens it up to a community that lives by love for God and neighbor. The Didache confirms that early Christian tradition continued this line: the way of Jesus is the way of the law that leads to life. Finally, Matthew 23 shows that the criticism of the Pharisees is not a rejection of halacha, but a defense of its heart: הַמִּשְׁפָּט וְהָרַחֲמִים וְהָאֱמוּנָה. Thus, the entirety of Matthew's Gospel bears witness that the Messiah fulfills the law by confirming it, deepening it, and bringing it to its destination, so that the community that follows Him can walk on the path that was intended from the beginning as the way to life.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.

This episode includes AI-generated content.]]>1095falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/towards-a-renewed-christianity-listening-to-the-voice-of-jacob--70035434
We then examine the Jewish critique of Christian theology: why Judaism never recognized Jesus as the fulfillment of its Scriptures, and how Christianity’s reinterpretation of those Scriptures created a lasting asymmetry between the two faiths.

From there, we ask a challenging but necessary question: what would it mean for Christianity to take that critique seriously? Could it rediscover the historical, Jewish Jesus — a teacher whose messianic mission ultimately failed — and still find meaning in its own tradition?

The surprising answer is yes. Christianity’s greatest contribution may not be the fulfillment of prophecy, but the unexpected way it carried the God of Israel to the nations. In that realization lies the possibility of a renewed, humble, historically honest Christianity — one that no longer claims to replace Judaism, but seeks a mature relationship with it.A journey through history, theology, and identity — and a vision for a future where both traditions can finally meet as equals.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70035434Fri, 13 Feb 2026 13:58:56 +0000Robbert VeenThis episode explores the deep, often misunderstood relationship between Judaism and Christianity — two traditions born from the same root, yet shaped by radically different histories. We trace how the idea of a cosmic, divine Messiah emerged not from...
We then examine the Jewish critique of Christian theology: why Judaism never recognized Jesus as the fulfillment of its Scriptures, and how Christianity’s reinterpretation of those Scriptures created a lasting asymmetry between the two faiths.

From there, we ask a challenging but necessary question: what would it mean for Christianity to take that critique seriously? Could it rediscover the historical, Jewish Jesus — a teacher whose messianic mission ultimately failed — and still find meaning in its own tradition?

The surprising answer is yes. Christianity’s greatest contribution may not be the fulfillment of prophecy, but the unexpected way it carried the God of Israel to the nations. In that realization lies the possibility of a renewed, humble, historically honest Christianity — one that no longer claims to replace Judaism, but seeks a mature relationship with it.A journey through history, theology, and identity — and a vision for a future where both traditions can finally meet as equals.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>499falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/naar-een-christendom-voorbij-paulus--70028111
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70028111Thu, 12 Feb 2026 22:31:11 +0000Robbert VeenHet is onmogelijk om de relatie tussen jodendom en christendom werkelijk te begrijpen zonder de rol van Paulus onder ogen te zien. Want wie de evangeliën leest, ziet een Jezus die volledig binnen het joodse erf blijft: een leraar van de Torah, een...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>420falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/waarom-jesaja-53-niet-gaat-over-de-messias-jezus--70024261
In deze aflevering duik ik diep in een van de meest omstreden teksten uit de Bijbel: Jesaja 53. Maar niet zoals je het misschien gewend bent. Ik leg de christelijke bril even weg en begin bij de Hebreeuwse tekst zelf — woord voor woord, vers voor vers — om te ontdekken wat er werkelijk staat. De beroemde zinnen over “onze ziekten”, “onze ongerechtigheden” en het zogenaamde “schuldoffer” blijken bij nauwkeurige lezing iets totaal anders te betekenen dan vaak wordt aangenomen. Door de grammatica, de woordkeuze en de literaire structuur van Jesaja 53 te analyseren, wordt duidelijk dat de tekst geen plaatsvervangende verzoening beschrijft en geen stervende Messias voorspelt.

Ik laat zien hoe Rashi, Ibn Ezra, Radak en Ramban — de grote joodse exegeten — de dienaar lezen als Israël, niet als Christus, en hoe hun uitleg naadloos aansluit bij de Hebreeuwse tekst. Vervolgens onderzoek ik waarom het christendom, vanaf Augustinus tot Luther, Jesaja 53 is gaan lezen als een profetie over Jezus’ dood, en waarom die lezing theologisch begrijpelijk is maar exegetisch niet houdbaar. Daarbij komt ook het offerbegrip uit Leviticus aan bod: wat is een asham eigenlijk? Wat doet een offerdier wel — en vooral: wat doet het níet? En waarom kan Jesaja 53:10 onmogelijk verwijzen naar een plaatsvervangend sterven “volgens het systeem van Leviticus”?

Deze aflevering is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar een doorgaans misbruikte en verkeerd begrepen  tekst. Om te ontdekken hoe een tekst die eeuwenlang is gebruikt als bewijs voor een christelijke verzoeningsleer, in zijn oorspronkelijke context iets heel anders zegt. Het is een aflevering over tekst en traditie, over misverstanden en over hermeneutiek — maar vooral over de vraag wat er werkelijk staat wanneer we Jesaja 53 lezen zoals Jesaja het bedoeld heeft. Als je ooit hebt willen weten waarom joodse en christelijke lezingen zo radicaal van elkaar verschillen, en wat er gebeurt wanneer je de Hebreeuwse tekst serieus neemt, dan is dit een aflevering die je niet wilt missen.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/70024261Thu, 12 Feb 2026 21:24:37 +0000Robbert VeenZie ook: https://koinoniabijbelstudie.nl/waarom-jesaja-53-niet-gaat-over-het-lijden-van-de-messias-jezus/ In deze aflevering duik ik diep in een van de meest omstreden teksten uit de Bijbel: Jesaja 53. Maar niet zoals je het misschien gewend bent. Ik...
In deze aflevering duik ik diep in een van de meest omstreden teksten uit de Bijbel: Jesaja 53. Maar niet zoals je het misschien gewend bent. Ik leg de christelijke bril even weg en begin bij de Hebreeuwse tekst zelf — woord voor woord, vers voor vers — om te ontdekken wat er werkelijk staat. De beroemde zinnen over “onze ziekten”, “onze ongerechtigheden” en het zogenaamde “schuldoffer” blijken bij nauwkeurige lezing iets totaal anders te betekenen dan vaak wordt aangenomen. Door de grammatica, de woordkeuze en de literaire structuur van Jesaja 53 te analyseren, wordt duidelijk dat de tekst geen plaatsvervangende verzoening beschrijft en geen stervende Messias voorspelt.

Ik laat zien hoe Rashi, Ibn Ezra, Radak en Ramban — de grote joodse exegeten — de dienaar lezen als Israël, niet als Christus, en hoe hun uitleg naadloos aansluit bij de Hebreeuwse tekst. Vervolgens onderzoek ik waarom het christendom, vanaf Augustinus tot Luther, Jesaja 53 is gaan lezen als een profetie over Jezus’ dood, en waarom die lezing theologisch begrijpelijk is maar exegetisch niet houdbaar. Daarbij komt ook het offerbegrip uit Leviticus aan bod: wat is een asham eigenlijk? Wat doet een offerdier wel — en vooral: wat doet het níet? En waarom kan Jesaja 53:10 onmogelijk verwijzen naar een plaatsvervangend sterven “volgens het systeem van Leviticus”?

Deze aflevering is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar een doorgaans misbruikte en verkeerd begrepen  tekst. Om te ontdekken hoe een tekst die eeuwenlang is gebruikt als bewijs voor een christelijke verzoeningsleer, in zijn oorspronkelijke context iets heel anders zegt. Het is een aflevering over tekst en traditie, over misverstanden en over hermeneutiek — maar vooral over de vraag wat er werkelijk staat wanneer we Jesaja 53 lezen zoals Jesaja het bedoeld heeft. Als je ooit hebt willen weten waarom joodse en christelijke lezingen zo radicaal van elkaar verschillen, en wat er gebeurt wanneer je de Hebreeuwse tekst serieus neemt, dan is dit een aflevering die je niet wilt missen.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>890falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/hoe-wordt-psalm-68-gebruikt-in-berachot-9b--69974725
De Talmoed gebruikt Psalm 68 om de Exodus niet als een beleefde uitwisseling te herkaderen, maar als een moment van goddelijke triomf: de Israëlieten verlaten Egypte als overwinnaars die oorlogsbuit ontvangen. Tegelijkertijd benadrukt de alternatieve visie de kwetsbaarheid van Israël en de praktische lasten van verlossing. Samen laten deze interpretaties zien hoe de rabbijnen bijbelse teksten verweven tot een diepere reflectie over bevrijding, goddelijke gerechtigheid en de betekenis van het vertrek van Israël uit Egypte.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69974725Wed, 11 Feb 2026 15:08:36 +0000Robbert VeenIn deze aflevering kijken we naar een boeiende discussie uit Berakhot 9b over de buit die de Israëlieten uit Egypte meenamen. De Thora zegt dat de Egyptenaren ‘hen gaven wat ze vroegen’, maar de rabbijnen vragen zich af: wiens wil werd eigenlijk...
De Talmoed gebruikt Psalm 68 om de Exodus niet als een beleefde uitwisseling te herkaderen, maar als een moment van goddelijke triomf: de Israëlieten verlaten Egypte als overwinnaars die oorlogsbuit ontvangen. Tegelijkertijd benadrukt de alternatieve visie de kwetsbaarheid van Israël en de praktische lasten van verlossing. Samen laten deze interpretaties zien hoe de rabbijnen bijbelse teksten verweven tot een diepere reflectie over bevrijding, goddelijke gerechtigheid en de betekenis van het vertrek van Israël uit Egypte.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>342falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/how-is-psalm-68-used-in-berakhot-9b--69974117
Some sages argue the Egyptians gave their valuables unwillingly, and they support this with Psalm 68, which describes dividing spoils taken from an enemy. Others suggest it was Israel who accepted the items unwillingly, reluctant to carry heavy objects into the desert.

The Talmud uses Psalm 68 to reframe the Exodus not as a polite exchange, but as a moment of divine triumph: the Israelites leave Egypt like victors receiving spoils of war. At the same time, the alternative view highlights Israel’s vulnerability and the practical burdens of redemption. Together, these interpretations show how the rabbis weave biblical texts into a deeper reflection on liberation, divine justice, and the meaning of Israel’s departure from Egypt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69974117Wed, 11 Feb 2026 14:51:56 +0000Robbert VeenIn this episode, we look at a fascinating discussion from Berakhot 9b about the spoils the Israelites took from Egypt. The Torah says the Egyptians “gave them what they requested,” but the rabbis ask: whose will was actually overridden? Some sages...
Some sages argue the Egyptians gave their valuables unwillingly, and they support this with Psalm 68, which describes dividing spoils taken from an enemy. Others suggest it was Israel who accepted the items unwillingly, reluctant to carry heavy objects into the desert.

The Talmud uses Psalm 68 to reframe the Exodus not as a polite exchange, but as a moment of divine triumph: the Israelites leave Egypt like victors receiving spoils of war. At the same time, the alternative view highlights Israel’s vulnerability and the practical burdens of redemption. Together, these interpretations show how the rabbis weave biblical texts into a deeper reflection on liberation, divine justice, and the meaning of Israel’s departure from Egypt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>268falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bijbelkring-schagen-26-januari-2026--69608872
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69608872Tue, 27 Jan 2026 02:10:17 +0000Robbert VeenOpname van een deel van de zitting van de Bijbelkring in de DG Schagen
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>4465falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/waarom-de-protestantse-theologie-nog-steeds-faalt--69254872
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69254872Tue, 30 Dec 2025 22:23:21 +0000Robbert VeenDe relatie tussen protestantse theologie en rabbijns jodendom wordt vaak voorgesteld als een verhaal van vooruitgang: van polemiek naar dialoog, van verwerping naar waardering. Sinds de Tweede Wereldoorlog zou de kerk haar houding hebben herzien en...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>377falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bidden-in-de-ruine-een-les-uit-berachot-3a--69254539https://koinoniabijbelstudie.nl/bidden-in-de-ruine-preekschets-voor-4-januari/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69254539Tue, 30 Dec 2025 21:27:53 +0000Robbert VeenZie voor de tekst: https://koinoniabijbelstudie.nl/bidden-in-de-ruine-preekschets-voor-4-januari/https://koinoniabijbelstudie.nl/bidden-in-de-ruine-preekschets-voor-4-januari/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>426falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/paulus-in-zijn-joodse-context--69244919
Dat vraagt moed, want het zet vertrouwde protestantse tegenstellingen op scherp. Maar juist deze herlezing opent een bevrijdende blik op een Paulus die geen breuk met het jodendom predikte, maar Gods trouw aan Israël bevestigde en de volken daarin insloot.

Het daagt ons uit om anders te kijken naar Israël, naar de kerk en naar onze traditie zelf: niet als eindpunt, maar als tussenstation. Misschien ontdekken we zo dat het evangelie groter, dieper en historisch gewortelder is dan we dachten — en dat een joodse Paulus ons helpt om opnieuw te worden wie we bedoeld zijn te zijn.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69244919Mon, 29 Dec 2025 22:46:53 +0000Robbert VeenEen uitnodiging om Paulus opnieuw te lezen — niet door de bril van de Reformatie, maar vanuit zijn eigen joodse context. Dat vraagt moed, want het zet vertrouwde protestantse tegenstellingen op scherp. Maar juist deze herlezing opent een bevrijdende...
Dat vraagt moed, want het zet vertrouwde protestantse tegenstellingen op scherp. Maar juist deze herlezing opent een bevrijdende blik op een Paulus die geen breuk met het jodendom predikte, maar Gods trouw aan Israël bevestigde en de volken daarin insloot.

Het daagt ons uit om anders te kijken naar Israël, naar de kerk en naar onze traditie zelf: niet als eindpunt, maar als tussenstation. Misschien ontdekken we zo dat het evangelie groter, dieper en historisch gewortelder is dan we dachten — en dat een joodse Paulus ons helpt om opnieuw te worden wie we bedoeld zijn te zijn.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>380falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slogans-bepalen-onze-houding-het-misbruik-van-taal-in-de-kerk--69201329
In veel kerken vindt een stille verschuiving plaats. Waar de verbondenheid met Israël ooit vanzelfsprekend was, groeit nu de twijfel en soms vertoont het zich als jodenhaat. Beelden uit het Midden-Oosten zijn rauw, emoties lopen hoog op en velen vragen zich af: kunnen we ons nog steeds met Israël identificeren zonder onrecht te bagatelliseren? De vraag is trouwens ook of men zich ooit bewust met Israël identificeerde. Bij velen bestaat onwetendheid over de diepe banden die bestaan tussen de christelijke leer en geschiedenis en het bestaan van het Joodse volk, dat zonder de staat Israël niet had kunnen overleven na 1948.

Het is meer dan ooit nodig om waakzaam te blijven ten aanzien van de taal die in het kerkelijke debat circuleert. Want woorden zijn nooit neutraal. Ze dragen wereldbeelden over, ze vormen morele intuïties en soms – hoe subtiel ook – effenen ze de weg naar ontmenselijking. Dat geldt voor termen als apartheid, genocide, koloniale onderdrukking, die zonder kennis van de feiten als aantijgingen tegen Israël worden gehanteerd. Een fraai voorbeeld van het onbekommerd gebruik van dergelijke termen was te vinden in het laatste nummer van “Mondig”, waar ik onlangs over geschreven heb.

Twee slogans die in hun functie vergelijkbaar blijken te zijn, zijn “Arbeit macht frei” en “Van de rivier tot de zee, Palestina zal vrij zijn”. Ze stammen uit totaal verschillende tijden, en uit verschillende contexten, maar ze delen een gevaarlijk mechanisme dat kerken niet mogen negeren.

“Arbeit macht frei” is een voorbeeld van taal die als een masker dient voor vernietiging. De woorden boven de poorten van de nazi-kampen waren een ideologisch wapen. Ze waren bedoeld om een ​​systeem van uitbuiting en vernietiging te verbergen. De slogan symboliseert een wereldbeeld waarin het Joodse volk geen bestaansrecht had. Voor kerken is dit geen ver verleden. Het is een herinnering aan wat er gebeurt wanneer een volk collectief wordt ontmenselijkt – vaak met taal als eerste stap.

De hedendaagse slogan “Van de rivier naar de zee” wordt door verschillende groepen verschillend geïnterpreteerd. Een enkeling in de kerk denkt dat het gebruikt wordt om vrijheid voor de “Palestijnen” aan te duiden. Maar de meesten beseffen wel dat dezelfde woorden verwijzen naar een toekomst zonder Israël als staat en in feite ook de genocide op het Joodse volk.

Voor veel Joodse gemeenschappen klinkt de slogan niet als een oproep tot vrede, maar als een existentiële bedreiging. En kerken moeten deze ervaring serieus nemen, juist omdat ze weten hoe taal kan kwetsen. Het gaat hier niet om het ontkennen van Arabisch lijden – dat verdient diepe aandacht en mededogen. Het gaat erom een ​​retorisch patroon te herkennen dat kerken uit de geschiedenis zouden moeten kennen: woorden die een volk uitwissen nog voordat ze hardop worden uitgesproken.

De vergelijking tussen de twee slogans is geen vergelijking van historische gebeurtenissen. De Holocaust staat, in zijn unieke vorm, buiten elke vergelijking. Maar de retorische functie van beide slogans onthult iets van groot belang voor kerken:

• Beide kunnen worden gebruikt om een ​​volk af te schilderen als een collectief probleem.
• Beide kunnen een wereldbeeld normaliseren waarin Joden geen plaats hebben.
• Beide kunnen – bewust of onbewust – bijdragen aan ontmenselijking.

En precies hierin ligt de verantwoordelijkheid van de kerk. Want wanneer kerken hun band met Israël overwegen, moeten ze dat doen vanuit theologische diepgang, niet vanuit slogans die de menselijke waardigheid van een volk ondermijnen.

De kerkelijke verleiding ligt in het zoeken van een aantrekkelijke morele helderheid door een vereenvoudiging van de kwesties tegen de feiten in. Veel gelovigen hechten hoge waarde aan het idee van gerechtigheid. Dat verlangen is heilig. Maar in tijden van conflict bestaat er een gevaarlijke verleiding: complexe realiteiten te reduceren tot simpele tegenstellingen.Slogans bieden een vals gevoel van veiligheid. Ze geven het gevoel dat je aan de goede kant staat. Maar ze maken ons blind voor de waardigheid van Israël – en dat is precies wat de kerk niet mag laten gebeuren.De band met Israël is nooit louter politiek geweest. Ze is geworteld in een:

• gedeelde schrift – de Tenach als ons Oude Testament
• gedeelde God – de God van Abraham, Izak en Jakob is de Vader van Jezus Christus in de christelijke belijdenis.
• gedeelde verlossingsgeschiedenis – ook voor christenen is de uittocht uit Egypte, Gods grote verlossingsdaad, het model van Gods bevrijdende wil
• gedeelde roeping tot gerechtigheid die christenen fundamenteel op de manier begrijpen die we in de Torah uitgedrukt vinden.
• gedeelde verantwoordelijkheid. Immers, de Holocaust was mogelijk door de “theologie van de verguizing”, de eeuwenlange antisemitische verdraaiing van de christelijke theologie.

Dit betekent niet dat Israël boven kritiek verheven is. Maar het betekent wel dat kerken voorzichtig moeten zijn met taalgebruik dat – bewust of onbewust – het bestaansrecht van het Joodse volk relatief devalueert. Iedereen weet dat ontmenselijking altijd begint met woorden.

Kerken zullen moeten kiezen tussen solidariteit met het islamisme, dat de fictie van een Palestijnse staat heeft voortgebracht, en solidariteit met Israël. Solidariteit met Israël hoeft de humanitaire zorg voor de Arabische slachtoffers van Hamas-terreur en oorlogsgeweld niet uit te sluiten. Maar dit vereist wel het vermijden van zinloze slogans en taalgebruik dat geen recht doet aan de waardigheid van Israël als democratische staat.

De vraag die kerken zichzelf zouden moeten stellen is: welke woorden berusten op feiten en welke woorden bevorderen vrede? – En welke woorden en slogans berusten op de propaganda van een terreurorganisatie en bereiden voor op geweld?

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69201329Thu, 25 Dec 2025 04:42:02 +0000Robbert VeenOver “Arbeit macht frei”, “Van de rivier tot de zee” en de verantwoordelijkheid van christelijke taal. In veel kerken vindt een stille verschuiving plaats. Waar de verbondenheid met Israël ooit vanzelfsprekend was, groeit nu de twijfel en soms...
In veel kerken vindt een stille verschuiving plaats. Waar de verbondenheid met Israël ooit vanzelfsprekend was, groeit nu de twijfel en soms vertoont het zich als jodenhaat. Beelden uit het Midden-Oosten zijn rauw, emoties lopen hoog op en velen vragen zich af: kunnen we ons nog steeds met Israël identificeren zonder onrecht te bagatelliseren? De vraag is trouwens ook of men zich ooit bewust met Israël identificeerde. Bij velen bestaat onwetendheid over de diepe banden die bestaan tussen de christelijke leer en geschiedenis en het bestaan van het Joodse volk, dat zonder de staat Israël niet had kunnen overleven na 1948.

Het is meer dan ooit nodig om waakzaam te blijven ten aanzien van de taal die in het kerkelijke debat circuleert. Want woorden zijn nooit neutraal. Ze dragen wereldbeelden over, ze vormen morele intuïties en soms – hoe subtiel ook – effenen ze de weg naar ontmenselijking. Dat geldt voor termen als apartheid, genocide, koloniale onderdrukking, die zonder kennis van de feiten als aantijgingen tegen Israël worden gehanteerd. Een fraai voorbeeld van het onbekommerd gebruik van dergelijke termen was te vinden in het laatste nummer van “Mondig”, waar ik onlangs over geschreven heb.

Twee slogans die in hun functie vergelijkbaar blijken te zijn, zijn “Arbeit macht frei” en “Van de rivier tot de zee, Palestina zal vrij zijn”. Ze stammen uit totaal verschillende tijden, en uit verschillende contexten, maar ze delen een gevaarlijk mechanisme dat kerken niet mogen negeren.

“Arbeit macht frei” is een voorbeeld van taal die als een masker dient voor vernietiging. De woorden boven de poorten van de nazi-kampen waren een ideologisch wapen. Ze waren bedoeld om een ​​systeem van uitbuiting en vernietiging te verbergen. De slogan symboliseert een wereldbeeld waarin het Joodse volk geen bestaansrecht had. Voor kerken is dit geen ver verleden. Het is een herinnering aan wat er gebeurt wanneer een volk collectief wordt ontmenselijkt – vaak met taal als eerste stap.

De hedendaagse slogan “Van de rivier naar de zee” wordt door verschillende groepen verschillend geïnterpreteerd. Een enkeling in de kerk denkt dat het gebruikt wordt om vrijheid voor de “Palestijnen” aan te duiden. Maar de meesten beseffen wel dat dezelfde woorden verwijzen naar een toekomst zonder Israël als staat en in feite ook de genocide op het Joodse volk.

Voor veel Joodse gemeenschappen klinkt de slogan niet als een oproep tot vrede, maar als een existentiële bedreiging. En kerken moeten deze ervaring serieus nemen, juist omdat ze weten hoe taal kan kwetsen. Het gaat hier niet om het ontkennen van Arabisch lijden – dat verdient diepe aandacht en mededogen. Het gaat erom een ​​retorisch patroon te herkennen dat kerken uit de geschiedenis zouden moeten kennen: woorden die een volk uitwissen nog voordat ze hardop worden uitgesproken.

De vergelijking tussen de twee slogans is geen vergelijking van historische gebeurtenissen. De Holocaust staat, in zijn unieke vorm, buiten elke vergelijking. Maar de retorische functie van beide slogans onthult iets van groot belang voor kerken:

• Beide kunnen worden gebruikt om een ​​volk af te schilderen als een collectief probleem.
• Beide kunnen een wereldbeeld normaliseren waarin Joden geen plaats hebben.
• Beide kunnen – bewust of onbewust – bijdragen aan ontmenselijking.

En precies hierin ligt de verantwoordelijkheid van de kerk. Want wanneer kerken hun band met Israël overwegen, moeten ze dat doen vanuit theologische diepgang, niet vanuit slogans die de menselijke waardigheid van een volk ondermijnen.

De kerkelijke verleiding ligt in het zoeken van een aantrekkelijke morele helderheid door een vereenvoudiging van de kwesties tegen de feiten in. Veel gelovigen hechten hoge waarde aan het idee van...]]>461falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mondig-slachtoffer-van-hamas-propaganda--69134136
Het beeld roept vragen op. Wat wil men hiermee zeggen? In het eerste artikel, Heilige Grond, verscheurde wereld, spreekt Youssef Alkhouri van Bethlehem Bible College over “genocide” door Israël. Dat woord raakt mij, omdat het juridisch en historisch niet klopt. Genocide veronderstelt de intentie om een volk volledig uit te roeien – een intentie die Israël niet heeft laten zien. Hamas daarentegen spreekt in zijn handvest wél over de vernietiging van ongelovigen en liet dat op 7 oktober 2023 gruwelijk zien.

Toch lijkt Mondig de lezing van Hamas en zijn sympathisanten over te nemen: Israël als koloniserende bezetter, Palestijnse strijd als “dekoloniaal verzet”, en oproepen tot boycot en sancties. Voor mij voelt dit als een pijnlijke vergissing. De broederschap wil solidair zijn met slachtoffers, maar trapt zo in een narratief dat de werkelijkheid verdraait.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69134136Fri, 19 Dec 2025 15:36:24 +0000Robbert VeenWanneer ik het blad Mondig van de doopsgezinde broederschap opensla, word ik geconfronteerd met een prikkelende voorpagina: Jozef en Maria voor een muur, met de tekst “Merry Christmas from Bethlehem”. Het beeld roept vragen op. Wat wil men hiermee...
Het beeld roept vragen op. Wat wil men hiermee zeggen? In het eerste artikel, Heilige Grond, verscheurde wereld, spreekt Youssef Alkhouri van Bethlehem Bible College over “genocide” door Israël. Dat woord raakt mij, omdat het juridisch en historisch niet klopt. Genocide veronderstelt de intentie om een volk volledig uit te roeien – een intentie die Israël niet heeft laten zien. Hamas daarentegen spreekt in zijn handvest wél over de vernietiging van ongelovigen en liet dat op 7 oktober 2023 gruwelijk zien.

Toch lijkt Mondig de lezing van Hamas en zijn sympathisanten over te nemen: Israël als koloniserende bezetter, Palestijnse strijd als “dekoloniaal verzet”, en oproepen tot boycot en sancties. Voor mij voelt dit als een pijnlijke vergissing. De broederschap wil solidair zijn met slachtoffers, maar trapt zo in een narratief dat de werkelijkheid verdraait.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>821falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-ingevoegde-verzen-in-johannes-1--69061679
Er trad een mens op, door God gezonden; zijn naam was Johannes.
Hij kwam om te getuigen, om van het licht te getuigen, zodat allen door hem zouden geloven. Hij was zelf niet het licht, maar hij moest getuigen van het licht.
Maar allen die hem wel ontvingen en in zijn naam geloofden, heeft hij het recht gegeven kinderen van God te worden. Zij zijn niet uit bloed, niet uit de wil van het vlees of de wil van een man geboren, maar uit God.
Johannes getuigde van hem en riep: ‘Hij die na mij komt, gaat mij voor, want hij was er vóór mij.’
Want de wet is door Mozes gegeven, maar de genade en de waarheid zijn door Jezus Christus gekomen.
Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, die zelf God is en in het hart van de Vader verblijft, heeft hem bekendgemaakt.

Het begin van het Johannesevangelie kan worden gezien als een hymne aan het Woord, een verheven meditatie over de eeuwige Logos die bij God was, door wie alles geschapen is, en die is belichaamd in Jezus van Nazareth.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/69061679Mon, 15 Dec 2025 18:32:40 +0000Robbert VeenDe ingevoegde verzen in Johannes 1:1-18 kunnen als volgt worden vertaald: Er trad een mens op, door God gezonden; zijn naam was Johannes. Hij kwam om te getuigen, om van het licht te getuigen, zodat allen door hem zouden geloven. Hij was zelf niet...
Er trad een mens op, door God gezonden; zijn naam was Johannes.
Hij kwam om te getuigen, om van het licht te getuigen, zodat allen door hem zouden geloven. Hij was zelf niet het licht, maar hij moest getuigen van het licht.
Maar allen die hem wel ontvingen en in zijn naam geloofden, heeft hij het recht gegeven kinderen van God te worden. Zij zijn niet uit bloed, niet uit de wil van het vlees of de wil van een man geboren, maar uit God.
Johannes getuigde van hem en riep: ‘Hij die na mij komt, gaat mij voor, want hij was er vóór mij.’
Want de wet is door Mozes gegeven, maar de genade en de waarheid zijn door Jezus Christus gekomen.
Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, die zelf God is en in het hart van de Vader verblijft, heeft hem bekendgemaakt.

Het begin van het Johannesevangelie kan worden gezien als een hymne aan het Woord, een verheven meditatie over de eeuwige Logos die bij God was, door wie alles geschapen is, en die is belichaamd in Jezus van Nazareth.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>363falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/episode-74-beit-ahavat-ha-torah--68592544https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/68592544Sun, 16 Nov 2025 19:18:02 +0000Robbert Veen1217falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jezus-en-paulus-over-de-verzoening-een-contrast--66336775
Wat heeft Jezus dan wel geleerd met betrekking tot vergeving en verzoening? De evangelisten laten Johannes de Doper en Jezus zien als mensen die mede-Joden hebben opgeroepen tot bekering, tot teshuva, en dat betekent in de Joodse context van die tijd een terugkeer naar Gods geboden zoals geopenbaard in de Tora. 

We vinden dat ook in buitenbijbelse bronnen. Flavius Josephus beschrijft de boodschap van Johannes als gerechtigheid jegens de medemens en vroomheid tegenover God. Dat betekent eigenlijk dat de tien geboden als de kern van Gods Tora werden onderwezen door Johannes de Doper.

Ook Jezus wordt in het evangelie gepresenteerd als iemand die de grootste geboden, namelijk God liefhebben en de naaste liefhebben, aanhaalde en daarbij ook rechtstreeks naar de tien geboden verwees. Gehoorzaamheid en terugkeer naar Gods wil is het centrale punt in de prediking van Jezus.

Daar staat dan het evangelie van Paulus tegenover, die zijn evangelie het evangelie van God en het evangelie van Christus noemt. Maar het karakter van dat evangelie is niet gebaseerd op de verkondiging van de levende Jezus, maar op de dood van Jezus. Paulus baseert zijn hele evangelie op het idee van de offerdood van Jezus. In de terminologie van Paulus: "ook ons Pascha is geslacht," zegt hij, God heeft Jezus tot zondoffer gemaakt. Paulus gebruikt heel vaak formules die de nadruk leggen op Jezus' dood en opstanding.

Het concept van de dood van Christus als een verzoenend offer voor de zonde, als een boetedoening, als een vorm van verlossing, als Gods manier om de mensheid te verlossen, als het antwoord op de macht van de zonde en de dood, komt uitgebreid aan de orde in Paulus' theologie. 

Paulus heeft daarvoor wel op een losse manier joodse bronnen gebruikt. Het idee van het offer zelf bijvoorbeeld, al moeten we toch de kanttekening maken dat Paulus dat anders interpreteert dan het vroege jodendom. Ook de figuur van Adam is hier van belang, Adam die de dood in de wereld brengt en dan Jezus als de tweede Adam die het eeuwige leven brengt.

Ook het idee van de akeda, het binden van Isaac, is van belang: Abraham die zijn zoon offert. Daarmee staat Abraham symbool voor God die Zijn eigen zoon offert voor de zonden. Op al deze manieren heeft Paulus wel de taal gebruikt en sommige symbolen van het jodendom. Het is zeker ook waar dat Paulus gebruik heeft gemaakt van de tradities rondom Jezus. Het is ook waar dat hij zelf meende dat er continuïteit was tussen de leer van Jezus en zijn eigen evangelie. Er zijn echo's van het ethische onderwijs van Jezus in Paulus' brieven, maar het centrale punt blijft toch de verzoenende dood van Christus.

Er zijn bij Paulus echo's van de gelijkenissen te vinden en dan is er natuurlijk vooral ook de traditie van het laatste avondmaal. Voor Paulus zijn de woorden van Jezus, namelijk over zijn bloed dat een nieuw verbond tot stand brengt, van cruciaal belang. Die traditie van het laatste avondmaal houdt natuurlijk al verband met de theologie van Paulus over het offer en het nieuwe verbond, maar het is belangrijk om deze kanttekening te maken. Het lijkt zeker dat de avondmaalstraditie al is geschreven vanuit de theologische herinterpretatie en de liturgische praktijk van een latere tijd.

De woorden van Jezus over zijn bloed, over zijn dood die een nieuw verbond tot stand brengt, tonen wel aan dat Jezus zijn dood in verband heeft gebracht met een theologisch doel, precies dus dat nieuwe verbond. Maar dat was niet het thema dat Jezus zelf op grote schaal heeft onderwezen. Die dood werd ook door Jezus niet voorgesteld als het middel tot vergeving van zonden, alleen maar als de gebeurtenis waarmee de eschatologische tijd zou aanbreken en waarmee dus het nieuwe verbond zou beginnen, het nieuwe verbond vermoedelijk dat van Jeremia 31.

De nadruk die Jezus legt op de bekering, op de voorbereiding op de komst van het koninkrijk, enerzijds, en Paulus' nadruk op de dood van Jezus en de rechtvaardiging door geloof in het offer van Jezus staan eigenlijk op gespannen voet met elkaar. De focus op de verzoening door de dood van Jezus hoort dus eerder bij de interpretatie van Jezus' dood en opstanding binnen het vroege christendom en dan vooral ook bij Paulus. Maar er is geen rechtstreeks verband tussen datgene wat Jezus zelf geleerd heeft over zijn eigen dood of over de komst van het koninkrijk.

En dat betekent voor de evangelische theologie dat er geen fundament ligt onder Paulus leer van de bekering, de rechtvaardiging door geloof alleen. Jezus' eigen leer staat daarmee eigenlijk op gespannen voet of misschien zelfs tegengesteld. Jezus heeft dus de theologische betekenis van zijn dood voorzien. Hij heeft dat gezien als het moment dat de eschatologische eindtijd zou aanbreken. Maar het concept van vergeving door het verzoenende offer van Jezus' dood is een specifieke constructie van Paulus en behoort dus tot de kern van zijn evangelie, maar niet tot de kern van de verkondiging van Jezus zelf.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/66336775Fri, 30 May 2025 07:35:58 +0000Robbert VeenEen van de moeilijkheden waar de evangelische theologie mee geconfronteerd wordt, is dat er een groot verschil lijkt te zijn tussen de leer van Paulus over de verzoening en Jezus' leer, Jezus' onderwijs hier op aarde. We vinden helemaal niet in de...
Wat heeft Jezus dan wel geleerd met betrekking tot vergeving en verzoening? De evangelisten laten Johannes de Doper en Jezus zien als mensen die mede-Joden hebben opgeroepen tot bekering, tot teshuva, en dat betekent in de Joodse context van die tijd een terugkeer naar Gods geboden zoals geopenbaard in de Tora. 

We vinden dat ook in buitenbijbelse bronnen. Flavius Josephus beschrijft de boodschap van Johannes als gerechtigheid jegens de medemens en vroomheid tegenover God. Dat betekent eigenlijk dat de tien geboden als de kern van Gods Tora werden onderwezen door Johannes de Doper.

Ook Jezus wordt in het evangelie gepresenteerd als iemand die de grootste geboden, namelijk God liefhebben en de naaste liefhebben, aanhaalde en daarbij ook rechtstreeks naar de tien geboden verwees. Gehoorzaamheid en terugkeer naar Gods wil is het centrale punt in de prediking van Jezus.

Daar staat dan het evangelie van Paulus tegenover, die zijn evangelie het evangelie van God en het evangelie van Christus noemt. Maar het karakter van dat evangelie is niet gebaseerd op de verkondiging van de levende Jezus, maar op de dood van Jezus. Paulus baseert zijn hele evangelie op het idee van de offerdood van Jezus. In de terminologie van Paulus: "ook ons Pascha is geslacht," zegt hij, God heeft Jezus tot zondoffer gemaakt. Paulus gebruikt heel vaak formules die de nadruk leggen op Jezus' dood en opstanding.

Het concept van de dood van Christus als een verzoenend offer voor de zonde, als een boetedoening, als een vorm van verlossing, als Gods manier om de mensheid te verlossen, als het antwoord op de macht van de zonde en de dood, komt uitgebreid aan de orde in Paulus' theologie. 

Paulus heeft daarvoor wel op een losse manier joodse bronnen gebruikt. Het idee van het offer zelf bijvoorbeeld, al moeten we toch de kanttekening maken dat Paulus dat anders interpreteert dan het vroege jodendom. Ook de figuur van Adam is hier van belang, Adam die de dood in de wereld brengt en dan Jezus als de tweede Adam die het eeuwige leven brengt.

Ook het idee van de akeda, het binden van Isaac, is van belang: Abraham die zijn zoon offert. Daarmee staat Abraham symbool voor God die Zijn eigen zoon offert voor de zonden. Op al deze manieren heeft Paulus wel de taal gebruikt en sommige symbolen van het jodendom. Het is zeker ook waar dat Paulus gebruik heeft gemaakt van de tradities rondom Jezus. Het is ook waar dat hij zelf meende dat er continuïteit was tussen de leer van Jezus en zijn eigen evangelie. Er zijn echo's van het ethische onderwijs van Jezus in Paulus' brieven, maar het centrale punt blijft toch de verzoenende dood van Christus.

Er zijn bij Paulus echo's van de gelijkenissen te vinden en dan is er natuurlijk vooral ook de traditie van het laatste avondmaal. Voor Paulus zijn de woorden van Jezus, namelijk over zijn bloed dat een nieuw verbond tot stand brengt, van cruciaal belang. Die traditie van het laatste avondmaal houdt natuurlijk al verband met de theologie van Paulus over het offer en het nieuwe verbond, maar het is belangrijk om deze kanttekening te maken. Het lijkt zeker dat de avondmaalstraditie al is geschreven vanuit de theologische herinterpretatie en de liturgische praktijk van een latere tijd.

De woorden van Jezus over zijn bloed, over zijn dood die een nieuw verbond tot stand brengt, tonen wel aan dat Jezus zijn dood in verband heeft gebracht met een...]]>355falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/waarom-israel-niet-met-hamas-kan-onderhandelen--65686288
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/65686288Wed, 23 Apr 2025 19:55:44 +0000Robbert VeenVeel mensen vragen zich dit af, omdat ze moe zijn van de propagandistische berichten over genocide en Palestijnse burgerslachtoffers. Ze horen over elke fout die Israël maakt, terwijl fouten in het Israëlische leger zwaar wegen en tot onderzoeken...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>212falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/over-de-naqba-en-de-geroesj-de-tragiek-van-volksverhuizingen--65556720Naqba (1948)

• Verwijst naar de ontheemding van ca. 700.000 Arabieren uit het Mandaatgebied Palestina tijdens en na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948.
• Velen verloren hun huizen en leefden voort als vluchtelingen; hun nakomelingen vormen nu een groep van ongeveer 5 miljoen mensen.
• De oorzaken zijn controversieel: sommigen geven Israël de schuld van een gericht verdrijvingsbeleid, anderen wijzen op oorlogsomstandigheden en oproepen van Arabische leiders.
• De Nakba wordt centraal gesteld in de Palestijnse identiteit en nationale bewustzijn, en symboliseert verlies en onrecht.

2. Geroesj (1948–1952 - maar zelfs tot: 1970)

• Verwijst naar de verdrijving of vlucht van ca. 850.000 Joden uit Arabische landen na de oprichting van Israël.
• Zij werden geconfronteerd met antisemitisme, geweld, discriminatie, verlies van eigendommen en vervolging.
• De meeste vestigden zich in Israël, anderen in het Westen.
• Deze gebeurtenis leidde tot het verdwijnen van eeuwenoude Joodse gemeenschappen in de Arabische wereld, maar krijgt minder aandacht dan de Nakba.

3. Vergelijking

• Beide gebeurtenissen veroorzaakten grootschalige ontheemding, verlies en trauma.
• De Naqba vond plaats in oorlogstijd; de Geroesj in een context van toenemende vijandigheid en repressie.
• De Naqba wordt breed erkend en besproken, vooral in Arabische landen, terwijl de Geroesj vaak wordt genegeerd.
• Beide hebben blijvende demografische en politieke gevolgen in het Midden-Oosten.

4. Heden en toekomst

• De Naqba vormt nog steeds het hart van de Palestijnse nationale identiteit en diaspora.
• De Geroesj versterkt het zionistische idee van Israël als noodzakelijk toevluchtsoord voor Joden.
• Voor verzoening is erkenning van beide trauma’s noodzakelijk.
• Ik pleit voor ontwapening van Hamas en duurzame vredesverdragen om een toekomst op te bouwen gebaseerd op veiligheid en wederzijds begrip.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/65556720Sun, 13 Apr 2025 13:14:17 +0000Robbert Veen1. Naqba (1948) - Verwijst naar de ontheemding van ca. 700.000 Arabieren uit het Mandaatgebied Palestina tijdens en na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948. - Velen verloren hun huizen en leefden voort als vluchtelingen; hun nakomelingen vormen nu...Naqba (1948)

• Verwijst naar de ontheemding van ca. 700.000 Arabieren uit het Mandaatgebied Palestina tijdens en na de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948.
• Velen verloren hun huizen en leefden voort als vluchtelingen; hun nakomelingen vormen nu een groep van ongeveer 5 miljoen mensen.
• De oorzaken zijn controversieel: sommigen geven Israël de schuld van een gericht verdrijvingsbeleid, anderen wijzen op oorlogsomstandigheden en oproepen van Arabische leiders.
• De Nakba wordt centraal gesteld in de Palestijnse identiteit en nationale bewustzijn, en symboliseert verlies en onrecht.

2. Geroesj (1948–1952 - maar zelfs tot: 1970)

• Verwijst naar de verdrijving of vlucht van ca. 850.000 Joden uit Arabische landen na de oprichting van Israël.
• Zij werden geconfronteerd met antisemitisme, geweld, discriminatie, verlies van eigendommen en vervolging.
• De meeste vestigden zich in Israël, anderen in het Westen.
• Deze gebeurtenis leidde tot het verdwijnen van eeuwenoude Joodse gemeenschappen in de Arabische wereld, maar krijgt minder aandacht dan de Nakba.

3. Vergelijking

• Beide gebeurtenissen veroorzaakten grootschalige ontheemding, verlies en trauma.
• De Naqba vond plaats in oorlogstijd; de Geroesj in een context van toenemende vijandigheid en repressie.
• De Naqba wordt breed erkend en besproken, vooral in Arabische landen, terwijl de Geroesj vaak wordt genegeerd.
• Beide hebben blijvende demografische en politieke gevolgen in het Midden-Oosten.

4. Heden en toekomst

• De Naqba vormt nog steeds het hart van de Palestijnse nationale identiteit en diaspora.
• De Geroesj versterkt het zionistische idee van Israël als noodzakelijk toevluchtsoord voor Joden.
• Voor verzoening is erkenning van beide trauma’s noodzakelijk.
• Ik pleit voor ontwapening van Hamas en duurzame vredesverdragen om een toekomst op te bouwen gebaseerd op veiligheid en wederzijds begrip.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>954falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/our-song--65246564https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/65246564Mon, 31 Mar 2025 07:04:59 +0000Robbert Veen230falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-nieuwe-paulus-sanders-dunn-en-nanos-deep-dive--64946303
We hebben drie invloedrijke denkers: E.P. Sanders, James D.G. Dunn en Mark T. Nanos. Zij hebben interessante en soms zeer verschillende inzichten over hoe we Paulus moeten begrijpen. Was hij bezig een geheel nieuwe religie te stichten, los van het jodendom? Of was hij meer een theoloog binnen het jodendom, die de grenzen verlegde met zijn ideeën over Jezus?

Dit is de kernvraag. En hieraan gekoppeld is de vraag hoe Paulus de Torah, de wet van Mozes, begreep. Vond hij deze nog relevant na Jezus? Deze geleerden dwingen ons om voorbij latere theologische interpretaties te kijken en Paulus in zijn eigen tijd en context te zien.Laten we hun belangrijkste argumenten verkennen om een beter beeld te krijgen van Paulus’ rol in dit geheel.

Eerst bespreken we E.P. Sanders en zijn boek Paul and Palestinian Judaism. Dit boek veroorzaakte veel opschudding toen het uitkwam. Sanders concludeerde, na grondig onderzoek van Paulus’ geschriften en vergelijking met wat we weten over rabbijns jodendom, dat Paulus’ denken het meest logisch is wanneer we hem zien als een rabbi die ervan overtuigd raakte dat de Messias was gekomen in de persoon van Jezus. Hij bouwde voort op het werk van W.D. Davies, die stelde dat Paulus zijn acceptatie van het evangelie niet zag als een afwijzing van het jodendom, maar als de vervulling van de messiaanse verwachting binnen het jodendom.Sanders bekritiseerde sterk de traditionele christelijke opvatting die Paulus’ leerstellingen tegenover een zogenaamd legalistisch jodendom plaatste. Hij beschouwde dit als een misrepresentatie van wat rabbijns jodendom werkelijk inhield. Volgens Sanders was gehoorzaamheid aan de geboden essentieel voor het onderhouden van het verbond, maar verdiende men daarmee niet het verbond zelf; dit was vanaf het begin een geschenk van God.

James D.G. Dunn, in zijn boek The Theology of Paul the Apostle, benaderde deze kwestie door te stellen dat Paulus’ theologie als een compleet systeem moest worden begrepen. Een belangrijk concept voor Dunn was het apocalyptische idee van ‘alreeds-nog-niet’. Voor Paulus betekende dit dat met de komst van Jezus de eindtijd al gedeeltelijk in de geschiedenis was ingebroken, maar dat de volledige realisatie nog toekomstig was. Dit spanningsveld tussen wat al gebeurd was in Christus en wat nog moest komen, vormde volgens Dunn veel van Paulus’ denken.Dunn zag ook dat sommige specifieke ideeën van Paulus resoneren met bestaande onderscheidingen binnen het joodse denken, hoewel zijn algemene benadering uniek was vanwege zijn focus op Christus.

Mark D. Nanos, in zijn boek Paul Within Judaism: Restoring the First Century Context to the Apostle, stelt dat alles wat Paulus deed binnen de wereld van het late Tweede Tempel-jodendom plaatsvond. Nanos betoogt dat Paulus een vertegenwoordiger bleef van het jodendom, zelfs na zijn ervaring met Jezus. Hij ziet de conflicten in Paulus’ brieven voornamelijk als kwesties over hoe heidenen passen binnen Gods plan na Jezus’ komst.Nanos benadrukt dat historische context cruciaal is voor het begrijpen van Paulus en wijst op hoe latere marginalisering en vervolging van Joden onze interpretaties hebben beïnvloed.

Gezamenlijk benadrukken Sanders, Dunn en Nanos dat Paulus begrepen moet worden binnen zijn eerste-eeuwse joodse context. Ze verschillen echter in hun opvattingen over hoeveel Paulus afweek van die context: Sanders legt nadruk op Jezus als Messias als belangrijkste scheidslijn; Dunn ziet Paulus’ theologie als een substantiële ontwikkeling binnen een joods kader; Nanos onderstreept Paulus’ voortdurende joodse identiteit en praktijk.

Samenvattend lijkt het nauwkeuriger om Paulus te zien als een Joodse theoloog die bestaande grenzen verlegde door zijn overtuigingen over Jezus, zonder volledig los te breken uit het jodendom. De vorming van wat wij nu christendom noemen was een geleidelijk proces.

Dit inzicht helpt ons zowel vroegchristelijke als joodse tradities beter te waarderen en moedigt ons aan om de complexe relatie tussen deze twee tradities met meer nuance te bekijken.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/64946303Tue, 18 Mar 2025 02:02:18 +0000Robbert VeenVandaag gaan we dieper in op een fascinerende vraag over de oorsprong van het christendom en de rol van de apostel Paulus daarin. We hebben drie invloedrijke denkers: E.P. Sanders, James D.G. Dunn en Mark T. Nanos. Zij hebben interessante en soms...
We hebben drie invloedrijke denkers: E.P. Sanders, James D.G. Dunn en Mark T. Nanos. Zij hebben interessante en soms zeer verschillende inzichten over hoe we Paulus moeten begrijpen. Was hij bezig een geheel nieuwe religie te stichten, los van het jodendom? Of was hij meer een theoloog binnen het jodendom, die de grenzen verlegde met zijn ideeën over Jezus?

Dit is de kernvraag. En hieraan gekoppeld is de vraag hoe Paulus de Torah, de wet van Mozes, begreep. Vond hij deze nog relevant na Jezus? Deze geleerden dwingen ons om voorbij latere theologische interpretaties te kijken en Paulus in zijn eigen tijd en context te zien.Laten we hun belangrijkste argumenten verkennen om een beter beeld te krijgen van Paulus’ rol in dit geheel.

Eerst bespreken we E.P. Sanders en zijn boek Paul and Palestinian Judaism. Dit boek veroorzaakte veel opschudding toen het uitkwam. Sanders concludeerde, na grondig onderzoek van Paulus’ geschriften en vergelijking met wat we weten over rabbijns jodendom, dat Paulus’ denken het meest logisch is wanneer we hem zien als een rabbi die ervan overtuigd raakte dat de Messias was gekomen in de persoon van Jezus. Hij bouwde voort op het werk van W.D. Davies, die stelde dat Paulus zijn acceptatie van het evangelie niet zag als een afwijzing van het jodendom, maar als de vervulling van de messiaanse verwachting binnen het jodendom.Sanders bekritiseerde sterk de traditionele christelijke opvatting die Paulus’ leerstellingen tegenover een zogenaamd legalistisch jodendom plaatste. Hij beschouwde dit als een misrepresentatie van wat rabbijns jodendom werkelijk inhield. Volgens Sanders was gehoorzaamheid aan de geboden essentieel voor het onderhouden van het verbond, maar verdiende men daarmee niet het verbond zelf; dit was vanaf het begin een geschenk van God.

James D.G. Dunn, in zijn boek The Theology of Paul the Apostle, benaderde deze kwestie door te stellen dat Paulus’ theologie als een compleet systeem moest worden begrepen. Een belangrijk concept voor Dunn was het apocalyptische idee van ‘alreeds-nog-niet’. Voor Paulus betekende dit dat met de komst van Jezus de eindtijd al gedeeltelijk in de geschiedenis was ingebroken, maar dat de volledige realisatie nog toekomstig was. Dit spanningsveld tussen wat al gebeurd was in Christus en wat nog moest komen, vormde volgens Dunn veel van Paulus’ denken.Dunn zag ook dat sommige specifieke ideeën van Paulus resoneren met bestaande onderscheidingen binnen het joodse denken, hoewel zijn algemene benadering uniek was vanwege zijn focus op Christus.

Mark D. Nanos, in zijn boek Paul Within Judaism: Restoring the First Century Context to the Apostle, stelt dat alles wat Paulus deed binnen de wereld van het late Tweede Tempel-jodendom plaatsvond. Nanos betoogt dat Paulus een vertegenwoordiger bleef van het jodendom, zelfs na zijn ervaring met Jezus. Hij ziet de conflicten in Paulus’ brieven voornamelijk als kwesties over hoe heidenen passen binnen Gods plan na Jezus’ komst.Nanos benadrukt dat historische context cruciaal is voor het begrijpen van Paulus en wijst op hoe latere marginalisering en vervolging van Joden onze interpretaties hebben beïnvloed.

Gezamenlijk benadrukken Sanders, Dunn en Nanos dat Paulus begrepen moet worden binnen zijn eerste-eeuwse joodse context. Ze verschillen echter in hun opvattingen over hoeveel Paulus afweek van die context: Sanders legt nadruk op Jezus als Messias als belangrijkste scheidslijn; Dunn ziet Paulus’ theologie als een substantiële ontwikkeling binnen een joods kader; Nanos onderstreept Paulus’ voortdurende joodse identiteit en praktijk.

Samenvattend lijkt het nauwkeuriger om Paulus te zien als een Joodse theoloog die bestaande grenzen verlegde door zijn overtuigingen over Jezus, zonder volledig los te breken uit het jodendom....]]>1168falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jesus-jewish-law-and-christian-ethics--63336560
De auteur bestrijdt interpretaties die Jezus voorstellen als iemand die de Joodse wet verwerpt, en benadrukt de continuïteit tussen zijn leerstellingen en die van zijn Farizeïsche tijdgenoten. De tekst analyseert specifieke passages uit de evangeliën en de brief van Jakobus, waarbij verschillende interpretaties van “het vervullen van de wet” en de rol van mondelinge overlevering worden onderzocht. 

Uiteindelijk pleit het werk voor een vernieuwde christelijke ethiek die geïnformeerd is door de joodse juridische hermeneutiek, waarbij de nadruk wordt gelegd op de blijvende geldigheid van de Torah als leidraad voor het christelijke leven. De auteur contrasteert dit perspectief met Paulinische interpretaties en pleit voor een verzoening van deze schijnbaar ongelijksoortige standpunten.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/63336560Mon, 16 Dec 2024 10:57:50 +0000Robbert VeenDit boek onderzoekt de relatie tussen de leer van Jezus en de Joodse wet, waarbij wordt beargumenteerd dat Matteüs en Jakobus een vorm van christendom portretteren die diep geworteld is in de Joodse traditie en toegewijd is aan het naleven van de...
De auteur bestrijdt interpretaties die Jezus voorstellen als iemand die de Joodse wet verwerpt, en benadrukt de continuïteit tussen zijn leerstellingen en die van zijn Farizeïsche tijdgenoten. De tekst analyseert specifieke passages uit de evangeliën en de brief van Jakobus, waarbij verschillende interpretaties van “het vervullen van de wet” en de rol van mondelinge overlevering worden onderzocht. 

Uiteindelijk pleit het werk voor een vernieuwde christelijke ethiek die geïnformeerd is door de joodse juridische hermeneutiek, waarbij de nadruk wordt gelegd op de blijvende geldigheid van de Torah als leidraad voor het christelijke leven. De auteur contrasteert dit perspectief met Paulinische interpretaties en pleit voor een verzoening van deze schijnbaar ongelijksoortige standpunten.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1306falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/levinas-en-het-begrip-ontsnapping--63336345
Ontsnappen is geworteld in de ervaring van misselijkheid, een gevoel van overweldigd worden door de pure feitelijkheid en onontkoombaarheid van het zijn. Misselijkheid onthult de “wreedheid van het zijn”, het feit dat het zich aan ons opdringt zonder onze toestemming, wat leidt tot een gevoel van gevangen zijn. Schaamte is nauw verbonden met misselijkheid en ontsnappen. Het komt voort uit het besef van onze eigen kwetsbaarheid en blootstelling, ons onvermogen om ons voor onszelf of anderen te verbergen. Deze schaamte onthult de “onveranderlijk bindende aanwezigheid van het Ik in zichzelf”.

Genot biedt een valse belofte van ontsnapping. Hoewel het een tijdelijk gevoel van bevrijding en extase geeft, leidt het uiteindelijk terug naar hetzelfde gevoel van opsluiting en teleurstelling. Genot is een “bedrieglijke ontsnapping” die er niet in slaagt echte vrijheid te bieden. Levinas contrasteert ontsnappen met andere filosofische concepten. Ontsnappen staat los van scheppen of worden; terwijl scheppen inhoudt dat er iets nieuws ontstaat, is ontsnappen erop gericht om los te komen van het zijn. Ontsnappen is geen heimwee naar de dood; de dood wordt niet gezien als een oplossing of een echte uitweg, maar slechts als een intensivering van de fataliteit van het zijn. Idealisme biedt een beperkte vorm van ontsnapping; hoewel het de materiële wereld probeert te overstijgen via het rijk van de ideeën, blijft het uiteindelijk gebonden aan de categorieën van het zijn.

Levinas erkent de uitdagingen van het conceptualiseren van ontsnapping en beschrijft het als een “onnavolgbaar thema” dat moeilijk te vatten en te verwoorden is. Het verzet zich tegen eenvoudige categorisering en vereist een nieuwe filosofische taal om het adequaat uit te drukken. Zijn vroege werk biedt geen duidelijk pad voor ontsnapping en presenteert het als een noodzakelijke maar uiteindelijk niet gerealiseerde behoefte. Later gaat Levinas verder dan het concept van ontsnappen en ontwikkelt hij meer genuanceerde ideeën zoals de hypostase in Existence and Existents en de ethische relatie tot de Ander in Totality and Infinity en Otherwise than Being. Deze latere werken bieden alternatieve manieren om de beperkingen van het zijn te overstijgen, waarbij de nadruk ligt op de ethische verantwoordelijkheid voor de ander als middel om los te komen van de egocentrisme van het zijn.

Belangrijk is dat Levinas' concept van ontsnappen aan het zijn, hoewel later verlaten, een krachtige illustratie blijft van zijn fenomenologische benadering van het begrijpen van de menselijke conditie. Het onthult een diepgeworteld verlangen naar iets buiten de grenzen van ons bestaan, een verlangen dat uiteindelijk zijn vervulling vindt in het ethische domein.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/63336345Mon, 16 Dec 2024 10:24:12 +0000Robbert VeenIn Levinas' werk On Escape uit 1935 onderzoekt hij het concept van “ontsnappen” als een fundamentele menselijke behoefte om uit de beperkingen van het bestaan te stappen. Deze behoefte om te ontsnappen is niet simpelweg een verlangen om onaangename...
Ontsnappen is geworteld in de ervaring van misselijkheid, een gevoel van overweldigd worden door de pure feitelijkheid en onontkoombaarheid van het zijn. Misselijkheid onthult de “wreedheid van het zijn”, het feit dat het zich aan ons opdringt zonder onze toestemming, wat leidt tot een gevoel van gevangen zijn. Schaamte is nauw verbonden met misselijkheid en ontsnappen. Het komt voort uit het besef van onze eigen kwetsbaarheid en blootstelling, ons onvermogen om ons voor onszelf of anderen te verbergen. Deze schaamte onthult de “onveranderlijk bindende aanwezigheid van het Ik in zichzelf”.

Genot biedt een valse belofte van ontsnapping. Hoewel het een tijdelijk gevoel van bevrijding en extase geeft, leidt het uiteindelijk terug naar hetzelfde gevoel van opsluiting en teleurstelling. Genot is een “bedrieglijke ontsnapping” die er niet in slaagt echte vrijheid te bieden. Levinas contrasteert ontsnappen met andere filosofische concepten. Ontsnappen staat los van scheppen of worden; terwijl scheppen inhoudt dat er iets nieuws ontstaat, is ontsnappen erop gericht om los te komen van het zijn. Ontsnappen is geen heimwee naar de dood; de dood wordt niet gezien als een oplossing of een echte uitweg, maar slechts als een intensivering van de fataliteit van het zijn. Idealisme biedt een beperkte vorm van ontsnapping; hoewel het de materiële wereld probeert te overstijgen via het rijk van de ideeën, blijft het uiteindelijk gebonden aan de categorieën van het zijn.

Levinas erkent de uitdagingen van het conceptualiseren van ontsnapping en beschrijft het als een “onnavolgbaar thema” dat moeilijk te vatten en te verwoorden is. Het verzet zich tegen eenvoudige categorisering en vereist een nieuwe filosofische taal om het adequaat uit te drukken. Zijn vroege werk biedt geen duidelijk pad voor ontsnapping en presenteert het als een noodzakelijke maar uiteindelijk niet gerealiseerde behoefte. Later gaat Levinas verder dan het concept van ontsnappen en ontwikkelt hij meer genuanceerde ideeën zoals de hypostase in Existence and Existents en de ethische relatie tot de Ander in Totality and Infinity en Otherwise than Being. Deze latere werken bieden alternatieve manieren om de beperkingen van het zijn te overstijgen, waarbij de nadruk ligt op de ethische verantwoordelijkheid voor de ander als middel om los te komen van de egocentrisme van het zijn.

Belangrijk is dat Levinas' concept van ontsnappen aan het zijn, hoewel later verlaten, een krachtige illustratie blijft van zijn fenomenologische benadering van het begrijpen van de menselijke conditie. Het onthult een diepgeworteld verlangen naar iets buiten de grenzen van ons bestaan, een verlangen dat uiteindelijk zijn vervulling vindt in het ethische domein.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>802falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/levinas-and-the-torah--63324749
Levinas emphasizes the importance of the "face-to-face" encounter, where the face of the other calls us to responsibility, disrupting our complacency and making us aware of the needs of those around us. This concept is reflected in the Talmud's structure, with its debates and multiple interpretations, serving as a model for ethical engagement.

One powerful example discussed is the story of Timna, whose rejection by the patriarchs led to the birth of Amalek, Israel's enemy. Levinas uses this story to explore the ethical demand to welcome the other, even those fundamentally different from us, and highlights how personal choices can have far-reaching collective consequences.
Levinas' method involves focusing on the "saying" over the "said," paying attention to the subtleties of language and the way arguments are presented. He also explores concepts like the cities of refuge, which illustrate the need for systems of justice and forgiveness due to human fallibility.

The discussion also touches on Levinas' view of the Talmud as a living dialogue, emphasizing the dynamic process of interpretation and the importance of engaging with the text to uncover ethical insights. Levinas believes that the Talmud's ethical principles are universal, offering guidance for all humanity, not just Jews.

Overall, Levinas' approach is about actively engaging with the Talmud, embracing its complexities, and using it as a guide for ethical living in a world full of challenges and uncertainties. His method encourages humility, openness, and a willingness to be transformed by the text.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/63324749Sun, 15 Dec 2024 09:55:12 +0000Robbert VeenIn this discussion, the speakers delve into Emmanuel Levinas' unique approach to reading the Talmud, particularly as outlined in his work "Demanding Judaism" from his book "Beyond the Verse." Levinas does not view the Talmud merely as a set of legal...
Levinas emphasizes the importance of the "face-to-face" encounter, where the face of the other calls us to responsibility, disrupting our complacency and making us aware of the needs of those around us. This concept is reflected in the Talmud's structure, with its debates and multiple interpretations, serving as a model for ethical engagement.

One powerful example discussed is the story of Timna, whose rejection by the patriarchs led to the birth of Amalek, Israel's enemy. Levinas uses this story to explore the ethical demand to welcome the other, even those fundamentally different from us, and highlights how personal choices can have far-reaching collective consequences.
Levinas' method involves focusing on the "saying" over the "said," paying attention to the subtleties of language and the way arguments are presented. He also explores concepts like the cities of refuge, which illustrate the need for systems of justice and forgiveness due to human fallibility.

The discussion also touches on Levinas' view of the Talmud as a living dialogue, emphasizing the dynamic process of interpretation and the importance of engaging with the text to uncover ethical insights. Levinas believes that the Talmud's ethical principles are universal, offering guidance for all humanity, not just Jews.

Overall, Levinas' approach is about actively engaging with the Talmud, embracing its complexities, and using it as a guide for ethical living in a world full of challenges and uncertainties. His method encourages humility, openness, and a willingness to be transformed by the text.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1994falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/a-conversation-about-jesus-and-judaism--63313946
Jesus in His Jewish Context, by Geza Vermes.
A Jewish Theology of Christianity, by Michael S. Kogan.

Especially this book: 
A Rabbi Talks With Jesus, by Jacob Neusner.

This book redefines the relationship between Judaism and Christianity by arguing that both religions have received divine revelation and offer distinct, valid paths to God. This represents a significant departure from traditional perspectives, where Christianity often viewed itself as the fulfillment of Judaism, superseding the older faith.

Here's a breakdown of the key points:
●
Mutual Respect and Recognition of Revelation: The author contends that Jews and Christians should respect each other's faithfulness to their respective revelations. He suggests that recognizing the validity of Christianity as a divinely revealed religion doesn't diminish Judaism's own claim to revelation1.
●
Shift from Supersessionism to Partnership: Instead of seeing Christianity as replacing Judaism, the author suggests that through Jesus, Christians joined Jews in worshipping the God of Israel, expanding the covenant to encompass gentiles. This reframes the relationship as a partnership rather than a hierarchy.
●
Dialogue and Mutual Influence: The author encourages dialogue between the faiths, acknowledging that each tradition can learn from the other. He suggests that Christianity can remind Judaism of its universalistic impulses, while Judaism can help Christianity resist triumphalism and recognize the ongoing work of redemption.
●
Focus on Shared Heritage: The book emphasizes the shared roots of Judaism and Christianity in ancient Israelite religion. By highlighting the commonalities, the author fosters a sense of kinship between the two faiths.
●
Rejection of Conversion Efforts: The author argues against missionary efforts aimed at converting Jews to Christianity, recognizing the enduring validity of the Jewish covenant with God. This promotes a relationship based on mutual acceptance rather than proselytization.
Overall, this book challenges traditional interpretations of the relationship between Judaism and Christianity. By emphasizing mutual respect, recognizing distinct revelations, and promoting dialogue, it redefines the two faiths as partners in the divine plan for humanity.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/63313946Sat, 14 Dec 2024 08:38:12 +0000Robbert VeenA conversation about Jesus and Judaism. Based on three books:  Jesus in His Jewish Context, by Geza Vermes. A Jewish Theology of Christianity, by Michael S. Kogan. Especially this book:  A Rabbi Talks With Jesus, by Jacob Neusner. This book...
Jesus in His Jewish Context, by Geza Vermes.
A Jewish Theology of Christianity, by Michael S. Kogan.

Especially this book: 
A Rabbi Talks With Jesus, by Jacob Neusner.

This book redefines the relationship between Judaism and Christianity by arguing that both religions have received divine revelation and offer distinct, valid paths to God. This represents a significant departure from traditional perspectives, where Christianity often viewed itself as the fulfillment of Judaism, superseding the older faith.

Here's a breakdown of the key points:
●
Mutual Respect and Recognition of Revelation: The author contends that Jews and Christians should respect each other's faithfulness to their respective revelations. He suggests that recognizing the validity of Christianity as a divinely revealed religion doesn't diminish Judaism's own claim to revelation1.
●
Shift from Supersessionism to Partnership: Instead of seeing Christianity as replacing Judaism, the author suggests that through Jesus, Christians joined Jews in worshipping the God of Israel, expanding the covenant to encompass gentiles. This reframes the relationship as a partnership rather than a hierarchy.
●
Dialogue and Mutual Influence: The author encourages dialogue between the faiths, acknowledging that each tradition can learn from the other. He suggests that Christianity can remind Judaism of its universalistic impulses, while Judaism can help Christianity resist triumphalism and recognize the ongoing work of redemption.
●
Focus on Shared Heritage: The book emphasizes the shared roots of Judaism and Christianity in ancient Israelite religion. By highlighting the commonalities, the author fosters a sense of kinship between the two faiths.
●
Rejection of Conversion Efforts: The author argues against missionary efforts aimed at converting Jews to Christianity, recognizing the enduring validity of the Jewish covenant with God. This promotes a relationship based on mutual acceptance rather than proselytization.
Overall, this book challenges traditional interpretations of the relationship between Judaism and Christianity. By emphasizing mutual respect, recognizing distinct revelations, and promoting dialogue, it redefines the two faiths as partners in the divine plan for humanity.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1202falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kerk-en-israel-1-de-band-tussen-de-kerk-en-israel--62639509
Tanja, een voormalige studente en betrokken bij het werk van Beit Ahavat ha-Torah, en ik spreken hierover.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/62639509Wed, 06 Nov 2024 13:15:00 +0000Robbert VeenGesprek over de relatie van de Kerk en Israel. Wat is die band? Bestaat ze nog? Hoe zou ze moeten zijn? Tanja, een voormalige studente en betrokken bij het werk van Beit Ahavat ha-Torah, en ik spreken hierover.
Tanja, een voormalige studente en betrokken bij het werk van Beit Ahavat ha-Torah, en ik spreken hierover.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2028falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rosj-hoshannah-voor-christenen--62176976
De shofar is eigenlijk het belangrijkste element van Rosh Hashanah; het symboliseert vernieuwing door ommekeer naar God. De shofar overstijgt in een bepaalde zin alle geboden, maar mitzwot (geboden) zijn het allerhoogste omdat ze verbonden zijn met Gods essentie. Wanneer je een mitzwa doet, brengt dat je dicht bij God zelf.

De viering van Rosh Hashanah leert ons als christenen veel over spirituele vernieuwing en toewijding aan God. Het herinnert ons aan onze eigen momenten in kerkgeschiedenis waarin berouw en verzoening centraal stonden, zoals in het werk van Menno Simons, die sprak over berouw, zondebesef en dankbaarheid voor vergeving. Zijn gedachten hierover staan dicht bij de kernideeën van Rosh Hashanah.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/62176976Tue, 01 Oct 2024 09:24:19 +0000Robbert VeenKorte uitleg van de betekenis van Rosh Hoshannah (Joods Nieuwjaar) en de rol van de shofar en het begrip Teshuva die daarbij centraal staan. Wat kunnen Christenen daarvan leren?  De shofar is eigenlijk het belangrijkste element van Rosh Hashanah; het...
De shofar is eigenlijk het belangrijkste element van Rosh Hashanah; het symboliseert vernieuwing door ommekeer naar God. De shofar overstijgt in een bepaalde zin alle geboden, maar mitzwot (geboden) zijn het allerhoogste omdat ze verbonden zijn met Gods essentie. Wanneer je een mitzwa doet, brengt dat je dicht bij God zelf.

De viering van Rosh Hashanah leert ons als christenen veel over spirituele vernieuwing en toewijding aan God. Het herinnert ons aan onze eigen momenten in kerkgeschiedenis waarin berouw en verzoening centraal stonden, zoals in het werk van Menno Simons, die sprak over berouw, zondebesef en dankbaarheid voor vergeving. Zijn gedachten hierover staan dicht bij de kernideeën van Rosh Hashanah.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>623falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/wat-de-historicus-mag-zeggen-over-jezus-geza-vermes--60930185
De Synoptische Evangeliën (Marcus, Matteüs en Lucas) beelden een meer menselijke Jezus af, een timmerman uit Nazareth die met zijn familie in Galilea woonde. Het evangelie van Marcus, het vroegste, concentreert zich op de openbare bediening van Jezus en laat details over zijn geboorte, kindertijd en vroege volwassenheid weg. De leerstellingen en handelingen van Jezus, zoals genezing en exorcisme, werden gezien als tekenen van het naderende Koninkrijk van God.

Jezus' charismatische activiteiten en zijn boodschap van berouw en het komende Koninkrijk trokken veel volgelingen aan, waaronder de twaalf apostelen. Ondanks zijn grote invloed bleef Jezus' bediening grotendeels beperkt tot Galilea en nabijgelegen gebieden. Zijn leerstellingen benadrukten de spirituele betekenis van de Mozaïsche Wet en verschilden van de traditionele synagogale leerstellingen.

Jezus' daden, met name zijn reiniging van de Tempel in Jeruzalem, leidden tot zijn arrestatie en kruisiging door de Romeinse autoriteiten. Ondanks zijn dood bleef de invloed van Jezus bestaan via zijn discipelen, die in zijn naam bleven prediken en genezen, gelovend in zijn opstanding en voortdurende spirituele aanwezigheid.

Gebaseerd op: Geza Vermes, The Real Jesus, Then and Now. (c) 2009


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60930185Mon, 05 Aug 2024 22:26:01 +0000Robbert VeenHet Nieuwe Testament presenteert twee verschillende beelden van Jezus. Het Evangelie van Johannes schildert Jezus af als een hemels wezen dat kort onder de mensen leefde voordat hij naar de hemel terugkeerde. Paulus daarentegen ziet Jezus als de...
De Synoptische Evangeliën (Marcus, Matteüs en Lucas) beelden een meer menselijke Jezus af, een timmerman uit Nazareth die met zijn familie in Galilea woonde. Het evangelie van Marcus, het vroegste, concentreert zich op de openbare bediening van Jezus en laat details over zijn geboorte, kindertijd en vroege volwassenheid weg. De leerstellingen en handelingen van Jezus, zoals genezing en exorcisme, werden gezien als tekenen van het naderende Koninkrijk van God.

Jezus' charismatische activiteiten en zijn boodschap van berouw en het komende Koninkrijk trokken veel volgelingen aan, waaronder de twaalf apostelen. Ondanks zijn grote invloed bleef Jezus' bediening grotendeels beperkt tot Galilea en nabijgelegen gebieden. Zijn leerstellingen benadrukten de spirituele betekenis van de Mozaïsche Wet en verschilden van de traditionele synagogale leerstellingen.

Jezus' daden, met name zijn reiniging van de Tempel in Jeruzalem, leidden tot zijn arrestatie en kruisiging door de Romeinse autoriteiten. Ondanks zijn dood bleef de invloed van Jezus bestaan via zijn discipelen, die in zijn naam bleven prediken en genezen, gelovend in zijn opstanding en voortdurende spirituele aanwezigheid.

Gebaseerd op: Geza Vermes, The Real Jesus, Then and Now. (c) 2009


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>725falsefullhttps://koinoniabijbelstudie.nl/verzoening-door-oprecht-berouw-en-gebed-of-door-bloedstorting/
Al met al is er voldoende aanwijzing om te zeggen dat het vergieten van bloed niet essentieel was voor het bereiken van verzoening met God. De offers van dieren bovendien waren voorgeschreven voor onopzettelijke zonden. Zo vinden we in een aantal plaatsen in Leviticus, hoofdstuk 4 vers 2, 13 en 22 en hoofdstuk 5 vers 5 en 15. Er is maar één enkele uitzondering waar we vinden dat een bloedig offer noodzakelijk is voor een zonde die opzettelijk is begaan. En dat is de zonde van het zweren van een valse eed om jezelf vrij te pleiten van de beschuldiging dat je een diefstal had gepleegd. In Leviticus 5:24-26 vinden we dat. Het enige voorbeeld van een bloedig offer dat nodig was om verzoening tot stand te brengen voor een opzettelijke zonde.

De opzettelijke zondaar die verzoening zocht, had geen ander middel dan rechtstreeks tot God te bidden en een berouwvol hart te laten zien. Het is duidelijk uit het hele Oude Testament dat zonde wordt verzoend door oprecht berouw en gebed, en een zondaar die deze vereisten had vervuld, mag dan ook verwachten dat de Heere zijn zonde zou vergeven en hem weer zou opnemen in de gemeenschap met God. Want God eist uiteindelijk wat we vinden in Micha 6:8, en God vraagt daarom van de zondaar: keer naar mij terug en ik zal naar jou terugkeren, zo lezen we in Zacharia 1:3.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60881946Thu, 01 Aug 2024 07:37:19 +0000Robbert VeenWe lezen in Hebreeën 9, vers 22: "Zonder het vergieten van bloed vindt er geen vergeving plaats." Dit lijkt aan te sluiten bij een tekst uit Leviticus 17, vers 11: "Het is het bloed dat een verzoening bewerkt voor uw zielen." Je zou daaruit de...
Al met al is er voldoende aanwijzing om te zeggen dat het vergieten van bloed niet essentieel was voor het bereiken van verzoening met God. De offers van dieren bovendien waren voorgeschreven voor onopzettelijke zonden. Zo vinden we in een aantal plaatsen in Leviticus, hoofdstuk 4 vers 2, 13 en 22 en hoofdstuk 5 vers 5 en 15. Er is maar één enkele uitzondering waar we vinden dat een bloedig offer noodzakelijk is voor een zonde die opzettelijk is begaan. En dat is de zonde van het zweren van een valse eed om jezelf vrij te pleiten van de beschuldiging dat je een diefstal had gepleegd. In Leviticus 5:24-26 vinden we dat. Het enige voorbeeld van een bloedig offer dat nodig was om verzoening tot stand te brengen voor een opzettelijke zonde.

De opzettelijke zondaar die verzoening zocht, had geen ander middel dan rechtstreeks tot God te bidden en een berouwvol hart te laten zien. Het is duidelijk uit het hele Oude Testament dat zonde wordt verzoend door oprecht berouw en gebed, en een zondaar die deze vereisten had vervuld, mag dan ook verwachten dat de Heere zijn zonde zou vergeven en hem weer zou opnemen in de gemeenschap met God. Want God eist uiteindelijk wat we vinden in Micha 6:8, en God vraagt daarom van de zondaar: keer naar mij terug en ik zal naar jou terugkeren, zo lezen we in Zacharia 1:3.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>682falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bijbels-humanisme--60871531
Het verhaal van de torenbouw van Babel in Genesis 11 kun je zien als een kritiek op een bepaalde vorm van humanisme. Dit betekent niet dat humanisme tegenover religie staat. Het humanisme dat Emmanuel Levinas verdedigt, kun je  een Bijbels humanisme noemen. Dit humanisme krijgt betekenis door de relatie van de mens tot het oneindige of transcendente - wat bij Levinas in eerste instantie een moreel concept is. Dit verschilt van het humanisme van de westerse verlichting, dat globaliserend en totaliserend is, en daardoor een bepaald systeem van machtsuitoefening ondersteunt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60871531Wed, 31 Jul 2024 07:08:04 +0000Robbert VeenZie ook: https://koinoniabijbelstudie.nl/naar-een-andere-vorm-van-humanisme-levinas-over-babel/ Het verhaal van de torenbouw van Babel in Genesis 11 kun je zien als een kritiek op een bepaalde vorm van humanisme. Dit betekent niet dat humanisme...
Het verhaal van de torenbouw van Babel in Genesis 11 kun je zien als een kritiek op een bepaalde vorm van humanisme. Dit betekent niet dat humanisme tegenover religie staat. Het humanisme dat Emmanuel Levinas verdedigt, kun je  een Bijbels humanisme noemen. Dit humanisme krijgt betekenis door de relatie van de mens tot het oneindige of transcendente - wat bij Levinas in eerste instantie een moreel concept is. Dit verschilt van het humanisme van de westerse verlichting, dat globaliserend en totaliserend is, en daardoor een bepaald systeem van machtsuitoefening ondersteunt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>260falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/the-jesus-of-mark-s-gospel-elevating-a-man--60853367
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60853367Mon, 29 Jul 2024 22:23:51 +0000Robbert VeenIs Jesus the ‘‘Son of God’’ or is he ‘‘God, the Son’’? Is he divine or human or both? Is he the ‘‘human face of God’’ or the ‘‘God conscious man’’? Over the centuries Christians have answered these questions in many ways. My own view is that one is a...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>207falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/wat-ontbreekt-in-het-christendom-is-rituele-discipline--60842921De grootsheid ervan ligt in de dagelijkse regelmaat. Hier is een passage waarin drie meningen worden gegeven: de tweede geeft aan op welke manier de eerste waar is, en de derde geeft de praktische voorwaarden van de tweede aan.
Ben Zoma zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Tora bevat: "Luister o Israël, de Heer is onze God, de Heer is Eén".
Ben Nanus zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Torah bevat: "Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf".
Ben Pazi zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Torah bevat: "Je zult een lam offeren in de ochtend en een ander in de schemering".
En Rabbi, hun meester, stond op en besloot: "De wet is volgens Ben Pazi."

De wet is inspanning. De dagelijkse trouw aan het rituele gebaar vereist een moed die kalmer, edeler en groter is dan die van de krijger.
We kennen de profetie van Balaam over Israël: "Zie, dit volk staat op als een luipaard, het staat op als een leeuw".
De talmoedist aarzelt niet om dit koninklijk ontwaken te koppelen aan de soevereine macht van een volk dat in staat is om het dagelijkse ritueel uit te voeren. De huivering van de luipaard die opstaat, maar niet opstaat onder het juk.
De wet is voor de Jood nooit een juk. Zij draagt haar eigen vreugde in zich, die een religieus leven en de hele Joodse mystiek voedt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60842921Mon, 29 Jul 2024 07:28:01 +0000Robbert VeenDe weg die naar God leidt, leidt dus ipso facto - en niet daarnaast - naar de mens; en de weg die naar de mens leidt, trekt ons terug naar rituele discipline en zelfopvoeding. De grootsheid ervan ligt in de dagelijkse regelmaat. Hier is een passage...De grootsheid ervan ligt in de dagelijkse regelmaat. Hier is een passage waarin drie meningen worden gegeven: de tweede geeft aan op welke manier de eerste waar is, en de derde geeft de praktische voorwaarden van de tweede aan.
Ben Zoma zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Tora bevat: "Luister o Israël, de Heer is onze God, de Heer is Eén".
Ben Nanus zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Torah bevat: "Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf".
Ben Pazi zei: "Ik heb een vers gevonden dat de hele Torah bevat: "Je zult een lam offeren in de ochtend en een ander in de schemering".
En Rabbi, hun meester, stond op en besloot: "De wet is volgens Ben Pazi."

De wet is inspanning. De dagelijkse trouw aan het rituele gebaar vereist een moed die kalmer, edeler en groter is dan die van de krijger.
We kennen de profetie van Balaam over Israël: "Zie, dit volk staat op als een luipaard, het staat op als een leeuw".
De talmoedist aarzelt niet om dit koninklijk ontwaken te koppelen aan de soevereine macht van een volk dat in staat is om het dagelijkse ritueel uit te voeren. De huivering van de luipaard die opstaat, maar niet opstaat onder het juk.
De wet is voor de Jood nooit een juk. Zij draagt haar eigen vreugde in zich, die een religieus leven en de hele Joodse mystiek voedt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>707falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/justinus-eerste-antwoord-aan-trypho--60764818
Luister naar de gehele uitleg:

"Trypho, er zal nooit een andere God zijn, en die is er ook nooit geweest, behalve Hij die dit universum geschapen en gevormd heeft.

"Bovendien beweren wij niet dat onze God anders is dan de uwe, want hij is de God die met een sterke hand en uitgestrekte arm uw voorvaderen uit het land Egypte leidde. Noch hebben wij op een ander ons vertrouwen gesteld (want er is inderdaad geen ander), maar alleen op Hem, op Wie u ook hebt vertrouwd, de God van Abraham en van Izaäk en van Jakob. Maar onze hoop is niet door Mozes of door de Torah, anders zouden onze gewoonten dezelfde zijn als de uwe.

"Nu wel, want ik heb gelezen, Trypho, dat er een definitieve torah moet zijn en een verbond dat dwingender is dan alle andere, die nu moeten worden nageleefd door allen die het erfgoed van God nastreven. De torah die op Horeb werd uitgevaardigd is al verouderd, en was alleen voor jullie Joden bedoeld, terwijl de torah waarover ik spreek gewoon voor alle mensen is.

"Een latere wet (torah) die tegenover een oudere wet staat, heft de oudere wet op; zo ook maakt een later verbond een vroeger verbond ongeldig. Een eeuwige en definitieve wet, Christus zelf, en een betrouwbaar verbond is ons gegeven, waarna er geen (andere) wet, gebod of voorschrift meer zal zijn."

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60764818Mon, 22 Jul 2024 14:39:32 +0000Robbert VeenDit is een eerste uitdrukking van het supersessionisme. Luister naar de gehele uitleg: "Trypho, er zal nooit een andere God zijn, en die is er ook nooit geweest, behalve Hij die dit universum geschapen en gevormd heeft. "Bovendien beweren wij niet...
Luister naar de gehele uitleg:

"Trypho, er zal nooit een andere God zijn, en die is er ook nooit geweest, behalve Hij die dit universum geschapen en gevormd heeft.

"Bovendien beweren wij niet dat onze God anders is dan de uwe, want hij is de God die met een sterke hand en uitgestrekte arm uw voorvaderen uit het land Egypte leidde. Noch hebben wij op een ander ons vertrouwen gesteld (want er is inderdaad geen ander), maar alleen op Hem, op Wie u ook hebt vertrouwd, de God van Abraham en van Izaäk en van Jakob. Maar onze hoop is niet door Mozes of door de Torah, anders zouden onze gewoonten dezelfde zijn als de uwe.

"Nu wel, want ik heb gelezen, Trypho, dat er een definitieve torah moet zijn en een verbond dat dwingender is dan alle andere, die nu moeten worden nageleefd door allen die het erfgoed van God nastreven. De torah die op Horeb werd uitgevaardigd is al verouderd, en was alleen voor jullie Joden bedoeld, terwijl de torah waarover ik spreek gewoon voor alle mensen is.

"Een latere wet (torah) die tegenover een oudere wet staat, heft de oudere wet op; zo ook maakt een later verbond een vroeger verbond ongeldig. Een eeuwige en definitieve wet, Christus zelf, en een betrouwbaar verbond is ons gegeven, waarna er geen (andere) wet, gebod of voorschrift meer zal zijn."

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>564falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/wat-is-de-kern-van-het-verschil-tussen-christendom-en-jodendom--60764613
Justinus - "Mijn vrienden, is er nog een andere beschuldiging die jullie tegen ons hebben dan deze, dat wij de Wet niet onderhouden, noch het vlees besnijden zoals jullie voorvaderen deden, noch de Sabbat onderhouden zoals jullie doen? Of veroordeelt u ook onze gewoonten en zeden? Dit is wat ik zeg, opdat ook u niet gelooft dat wij mensenvlees eten en dat wij na onze banketten de lichten doven en ons overgeven aan ongebreidelde zinnelijkheid. Of veroordeelt u ons alleen omdat we in zulke doctrines geloven en er meningen op na houden die u als vals beschouwt?"

Trypho - "Deze laatste beschuldiging is wat ons verbaast," antwoordde Trypho. "Die andere aanklachten die het gepeupel tegen u indient, zijn het niet waard om geloofd te worden, want ze zijn te weerzinwekkend voor de menselijke natuur. Maar de voorschriften in uw zogenaamde Evangelie zijn zo wonderbaarlijk en groots dat ik niet denk dat iemand ze zou kunnen houden. Want ik heb de moeite genomen om ze te raadplegen. [...]

Maar dit is wat ons het meest verbaast, dat u die beweert vroom te zijn en gelooft dat u anders bent dan de anderen, zich niet van hen afzondert, noch een levenswijze in acht neemt die verschilt van die van de heidenen, want u houdt de feesten en sabbatten niet, noch past u het ritueel van de besnijdenis toe. U vestigt uw hoop op een gekruisigde man en verwacht nog steeds gunsten van God te ontvangen terwijl u Zijn geboden negeert.

Uit: De Dialoog met Trypho, hfst 10, par. 3


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60764613Mon, 22 Jul 2024 14:39:17 +0000Robbert VeenEr is veel te leren van een oude tekst: de dialoog tussen Justinus en Trypho. Te beginnen met de vraag die Justinus aan Trypho stelt. Ik bespreek het hier in het kort, maar hoop er later nog meer over te kunnen zeggen. Justinus - "Mijn vrienden, is...
Justinus - "Mijn vrienden, is er nog een andere beschuldiging die jullie tegen ons hebben dan deze, dat wij de Wet niet onderhouden, noch het vlees besnijden zoals jullie voorvaderen deden, noch de Sabbat onderhouden zoals jullie doen? Of veroordeelt u ook onze gewoonten en zeden? Dit is wat ik zeg, opdat ook u niet gelooft dat wij mensenvlees eten en dat wij na onze banketten de lichten doven en ons overgeven aan ongebreidelde zinnelijkheid. Of veroordeelt u ons alleen omdat we in zulke doctrines geloven en er meningen op na houden die u als vals beschouwt?"

Trypho - "Deze laatste beschuldiging is wat ons verbaast," antwoordde Trypho. "Die andere aanklachten die het gepeupel tegen u indient, zijn het niet waard om geloofd te worden, want ze zijn te weerzinwekkend voor de menselijke natuur. Maar de voorschriften in uw zogenaamde Evangelie zijn zo wonderbaarlijk en groots dat ik niet denk dat iemand ze zou kunnen houden. Want ik heb de moeite genomen om ze te raadplegen. [...]

Maar dit is wat ons het meest verbaast, dat u die beweert vroom te zijn en gelooft dat u anders bent dan de anderen, zich niet van hen afzondert, noch een levenswijze in acht neemt die verschilt van die van de heidenen, want u houdt de feesten en sabbatten niet, noch past u het ritueel van de besnijdenis toe. U vestigt uw hoop op een gekruisigde man en verwacht nog steeds gunsten van God te ontvangen terwijl u Zijn geboden negeert.

Uit: De Dialoog met Trypho, hfst 10, par. 3


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>353falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/justinus-schriftuurlijk-bewijs--60767014
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60767014Mon, 22 Jul 2024 14:34:16 +0000Robbert VeenJustinus brengt twee argumenten uit de teksten van de profeten. De tekst van Jesaja 51 benadrukt: want van mij zal een wet uitgaan en mijn oordeel zal een licht zijn voor de volken. De tekst van Jeremia 31 benadrukt een nieuw verbond met het huis...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>458falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/respect-en-nog-eens-respect--60667874
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60667874Thu, 11 Jul 2024 22:23:17 +0000Robbert VeenRabbi elig Pliskin over de verhouding tussen man en vrouw volgens Genesis. Uit zijn boek: "En heb uw naaste lief als uzelf."
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1100falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/in-de-navolging-van-de-heere-kleedt-de-naakten--60661402
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60661402Thu, 11 Jul 2024 13:25:05 +0000Robbert VeenAflevering in de serie over "en hebt uw naaste lief..." van Rabbi Zelig Pliskin. Dit keer over het navolgen van God in het kleden van de naakten. Met een inleiding over de betekenis van het woord "mizvah". 
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2578falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/wat-geloof-ik-nog-van-het-christendom--60560076
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60560076Sun, 30 Jun 2024 22:17:27 +0000Robbert VeenWat kan er vanuit Joods perspectief worden gezegd over de centrale dogma's van de (evangelische en gereformeerde) christelijke theologie? Wat kan ik nog aanvaarden van mijn christelijke overtuigingen vanuit het verleden? Drie thema's: incarnatie,...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>668falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/configuratie-en-transfiguratie-de-hermeneutiek-van-paul-rioeur--60559800
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60559800Sun, 30 Jun 2024 21:44:38 +0000Robbert VeenVerhalen zijn configuraties, de vertelde geschiedenis heeft een plot die haar een structuur geeft. Dat is en blijft een vorm van fictie. Het verhaal is een verbeelding van de werkelijkheid, geen beschrijving. Zo ver waren we in de vorige blog. Zo...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>582falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/filosofie-over-het-jodendom-fragment-van-levinas--60502197
Dit wordt niet bereikt door een soort aanpassing van de kennis die thematiseert, maar juist doordat "thematiseren" overgaat in converseren. De voorwaarde voor theoretische waarheid en dwaling is het woord van de ander, zijn uitdrukking, die elke leugen al veronderstelt. Maar de eerste inhoud van de uitdrukking is de uitdrukking zelf.

De Ander benaderen in een gesprek is zijn uitdrukking verwelkomen, waarin hij op elk moment het idee overlaadt dat een gedachte met zich mee zou dragen. Het is dus ontvangen van de Ander voorbij de capaciteit van het Ik, wat precies betekent: het idee van oneindigheid hebben. Maar dit betekent ook: onderwezen worden. De relatie met de Ander, of het gesprek, is een niet-allergische relatie, een ethische relatie; maar voor zover het welkom is, is dit gesprek een onderricht.

Onderricht is niet te herleiden tot maieutiek; het komt van buitenaf en brengt me meer dan ik bevat. In zijn geweldloze transitiviteit wordt de openbaring van het gezicht zelf voortgebracht. De Aristotelische analyse van het intellect, die het agent-intellect ontdekt dat door de poorten naar binnen komt, absoluut extern, en toch de soevereine activiteit van de rede vormt, niet compromitterend, vervangt de maieutiek al door een transitieve actie van de meester, aangezien de rede, zonder afstand te doen, in staat blijkt te zijn om te ontvangen.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60502197Tue, 25 Jun 2024 12:07:54 +0000Robbert VeenHet gezicht brengt een notie van waarheid die, in tegenstelling tot de hedendaagse ontologie, niet de onthulling van een onpersoonlijke Onzijdige is, maar expressie: het existente doorbreekt alle omhullingen en algemeenheden van het Zijn om in zijn...
Dit wordt niet bereikt door een soort aanpassing van de kennis die thematiseert, maar juist doordat "thematiseren" overgaat in converseren. De voorwaarde voor theoretische waarheid en dwaling is het woord van de ander, zijn uitdrukking, die elke leugen al veronderstelt. Maar de eerste inhoud van de uitdrukking is de uitdrukking zelf.

De Ander benaderen in een gesprek is zijn uitdrukking verwelkomen, waarin hij op elk moment het idee overlaadt dat een gedachte met zich mee zou dragen. Het is dus ontvangen van de Ander voorbij de capaciteit van het Ik, wat precies betekent: het idee van oneindigheid hebben. Maar dit betekent ook: onderwezen worden. De relatie met de Ander, of het gesprek, is een niet-allergische relatie, een ethische relatie; maar voor zover het welkom is, is dit gesprek een onderricht.

Onderricht is niet te herleiden tot maieutiek; het komt van buitenaf en brengt me meer dan ik bevat. In zijn geweldloze transitiviteit wordt de openbaring van het gezicht zelf voortgebracht. De Aristotelische analyse van het intellect, die het agent-intellect ontdekt dat door de poorten naar binnen komt, absoluut extern, en toch de soevereine activiteit van de rede vormt, niet compromitterend, vervangt de maieutiek al door een transitieve actie van de meester, aangezien de rede, zonder afstand te doen, in staat blijkt te zijn om te ontvangen.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>126falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/samen-voor-vrede-metzer-en-mei-sir--60499768
In 2002 werd deze harmonie verstoord door een Palestijnse schutter die drie mensen vermoordde. Ondanks deze tragedie, hielp de lokale bevolking de dader te vangen en bleven beide gemeenschappen hun coëxistentie nastreven. De kibboets blijft zich inzetten voor vredesinitiatieven en samenwerking, vastberaden om hun droom niet te laten vernietigen door geweld.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60499768Tue, 25 Jun 2024 07:37:22 +0000Robbert VeenKibboets Metzer, een landbouwgemeenschap opgericht in 1953, staat symbool voor vrede en samenwerking tussen Israëli's en Palestijnen. Ze hebben een sterke band opgebouwd met het Arabische dorp Meisir, waarmee ze onder andere een gezamenlijk...
In 2002 werd deze harmonie verstoord door een Palestijnse schutter die drie mensen vermoordde. Ondanks deze tragedie, hielp de lokale bevolking de dader te vangen en bleven beide gemeenschappen hun coëxistentie nastreven. De kibboets blijft zich inzetten voor vredesinitiatieven en samenwerking, vastberaden om hun droom niet te laten vernietigen door geweld.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>431falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/droom-verkondiging-verklaring-en-onderwijs-de-interpretatie-van-de-bijbel--60455648
Zeker, de tekst mag het zeggen, maar dat betekent alleen dat de tekst echt gehoord moet worden. Dat houdt niet in dat de tekst zelf een interpretatie geeft. en het sluit onze eigen ervaringen en belangen niet uit. Zonder het horende oor is er geen tekst die gehoord kan worden. 

Het is radicaal wat hiermee wordt gezegd. De sprekende mond uit het verleden en het horende oor in het heden staan tegenover elkaar, maar horen ook bij elkaar Als we zeggen dat de tekst het mag zeggen, betekent dat,  dat het horende oor in het heden verplichtingen heeft tegenover het verleden, maar ook dat het horende oor zichzelf serieus moet nemen in zijn eigen belangen en ervaringen.

Dit kan betekenen dat wij als lezers van de Bijbel uiteindelijk tegen die tekst ingaan om naar voren te brengen wat in die tekst aan het  woord wil komen. We gaan tegen de tekstin,  uit respect voor het horende oor in het heden.

Miskotte wees erop dat het werkelijke geheim van de Schrift de onverklaarbare naam van de Heere God is: J-H-W-H. Dit is een naam die je nooit volledig kunt begrijpen of beheersen zodat ook de tekst die de neerslag is van Zijn spreken dat niet toelaat..

Er zijn verschillende strategieën om bijbelse teksten te benaderen: interioriseren, waarbij het verhaal van de Bijbel wordt geïnternaliseerd binnen mijn persoonlijke bestaan; exterioriseren, waarbij het verhaal wordt gezien als reproductie van geschiedenis, vooral voor de gemeenschap als volk van God; en ten slotte als beschrijving van een gebeurtenis tussen God en Jezus buiten mensen om.

In moderne benaderingen speelt interiorisatie vaak een primaire rol: de innerlijke monoloog of het visioen is essentieel in de ervaring van God, zoals b.v. verwoord in Jung's psychologie. Dan is er ook nog de prediking: hoe komen mensen tot geloof zonder iemand die verkondigt? En er is historisch-kritische uitleg: we beschouwen de Bijbel als object van historisch onderzoek.

In de joodse exegese is de Bijbel - de Tenach - een woord dat van boven komt als onderwijs. Dat is de letterlijke betekenis van Torah. Dit leidt dit tot formuleringen van onze hermeneutische mogelijkheden, van de verschillende betekenislagen in de Bijbelse tekst zoals Pardes: Peshat (de directe betekenis), Remes (de morele instructie), Drasha (de homiletische uitleg), en Sod (het geheim). Het is voor mij duidelijk dat we de Bijbel moeten zien als Torah, als onderwijs dat boven ons staat en aanspraak op ons maakt. We moeten niet alleen horen, maar ook gehoorzamen aan de Schrift. Daarin ligt het ware geheim van juiste bijbeluitleg.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60455648Thu, 20 Jun 2024 23:42:37 +0000Robbert VeenHoe moeten we bijbelse teksten uitleggen? Ik ben theologisch opgegroeid in Amsterdam. Aan de Universiteit van Amsterdam was de zogeheten Amsterdamse School dominant in mijn tijd. Mensen zoals Karel Deurloo en Rochus Zuurmond speelden daarbij een grote...
Zeker, de tekst mag het zeggen, maar dat betekent alleen dat de tekst echt gehoord moet worden. Dat houdt niet in dat de tekst zelf een interpretatie geeft. en het sluit onze eigen ervaringen en belangen niet uit. Zonder het horende oor is er geen tekst die gehoord kan worden. 

Het is radicaal wat hiermee wordt gezegd. De sprekende mond uit het verleden en het horende oor in het heden staan tegenover elkaar, maar horen ook bij elkaar Als we zeggen dat de tekst het mag zeggen, betekent dat,  dat het horende oor in het heden verplichtingen heeft tegenover het verleden, maar ook dat het horende oor zichzelf serieus moet nemen in zijn eigen belangen en ervaringen.

Dit kan betekenen dat wij als lezers van de Bijbel uiteindelijk tegen die tekst ingaan om naar voren te brengen wat in die tekst aan het  woord wil komen. We gaan tegen de tekstin,  uit respect voor het horende oor in het heden.

Miskotte wees erop dat het werkelijke geheim van de Schrift de onverklaarbare naam van de Heere God is: J-H-W-H. Dit is een naam die je nooit volledig kunt begrijpen of beheersen zodat ook de tekst die de neerslag is van Zijn spreken dat niet toelaat..

Er zijn verschillende strategieën om bijbelse teksten te benaderen: interioriseren, waarbij het verhaal van de Bijbel wordt geïnternaliseerd binnen mijn persoonlijke bestaan; exterioriseren, waarbij het verhaal wordt gezien als reproductie van geschiedenis, vooral voor de gemeenschap als volk van God; en ten slotte als beschrijving van een gebeurtenis tussen God en Jezus buiten mensen om.

In moderne benaderingen speelt interiorisatie vaak een primaire rol: de innerlijke monoloog of het visioen is essentieel in de ervaring van God, zoals b.v. verwoord in Jung's psychologie. Dan is er ook nog de prediking: hoe komen mensen tot geloof zonder iemand die verkondigt? En er is historisch-kritische uitleg: we beschouwen de Bijbel als object van historisch onderzoek.

In de joodse exegese is de Bijbel - de Tenach - een woord dat van boven komt als onderwijs. Dat is de letterlijke betekenis van Torah. Dit leidt dit tot formuleringen van onze hermeneutische mogelijkheden, van de verschillende betekenislagen in de Bijbelse tekst zoals Pardes: Peshat (de directe betekenis), Remes (de morele instructie), Drasha (de homiletische uitleg), en Sod (het geheim). Het is voor mij duidelijk dat we de Bijbel moeten zien als Torah, als onderwijs dat boven ons staat en aanspraak op ons maakt. We moeten niet alleen horen, maar ook gehoorzamen aan de Schrift. Daarin ligt het ware geheim van juiste bijbeluitleg.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>870falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-torah-voor-levinas--60443534
De Profeten, die beginnen met Jozua en zich uitstrekken tot Maleachi, worden door de traditie niet gezien als een "verbetering" van de Pentateuch. De Profeten benadrukken, net als de Schriften die erop volgen, bepaalde aspecten van rechtvaardig menselijk gedrag die altijd een essentiële continuïteit in tijd en plaats veronderstellen. De hele Hebreeuwse Bijbel wordt vaak aangeduid met het acroniem TaNach, dat staat voor Torah, afgeleid van dezelfde stamwoorden als: "onderwijs," ha'orah; of "weg"; Neviim, wat profeten betekent; en Ketuvim, wat "geschriften" betekent. De Geschriften omvatten, maar zijn niet beperkt tot, de Boeken der Psalmen, Spreuken, Job, Jona en Ruth.

De mondelinge of rabbijnse interpretatie van bijbelse wetten wordt uiteengezet in de zes delen van de Misjna, die de kern vormen van het Talmoedische commentaar op bijbelse wetten. Het grootste gedeelte van de Misjna, die in de tweede eeuw van de jaartelling werd geredigeerd, gaat over de praktische toepassing van wetten (halachah). Deze wetten worden door de traditie gezien als afgeleid van de mitzvot of geboden van de Tora.

De zeventig delen van de Babylonische Talmoed, voorafgegaan door het rabbijnse equivalent van een voortdurende constitutionele conventie (een soort wetgevende vergadering) over een periode van ongeveer driehonderd jaar, werden aan het begin van de zesde eeuw GT samengesteld.

Dit boek kan gelezen worden in de volgorde van de vierenvijftig wekelijkse delen van de Pentateuch, die de volgorde van het Joodse liturgische jaar volgen, of het kan gelezen worden in delen die de lezer het meest boeiend vindt. De geobsedeerde lezer kan natuurlijk het hele werk lezen. 

Levinas bindt zich expliciet aan de Joodse lezing van de Schrift. Hij herinnert de lezer aan de vier dimensies van het interpreteren van de Schrift. Deze vier niveaus worden in het Hebreeuws PaRDeS genoemd, of boomgaard. De duidelijke betekenis van de tekst, P'shat, niet te verwarren met wat sommigen de "letterlijke tekst" noemen, heeft betrekking op wat de duidelijk uitgedrukte betekenis lijkt te zijn.

Dit eerste niveau van de tekst wordt het vaakst geassocieerd met de explicaties van Rashi of Sforno.

Een tweede en allegorische dimensie van de tekst of zijn zinnebeeldige betekenis wordt de Remez genoemd. Het derde niveau, dat betrekking heeft op de morele les die door de tekst wordt geleerd, wordt de D'rash genoemd. 

Het is dit derde niveau, samen met de gewone betekenis van de tekst, waar Levinas zich op richt. Het vierde niveau, het mysterium van de tekst, wordt aangeduid met het Hebreeuwse woord sod dat fundering betekent en wordt weerspiegeld in de kabbalistische teksten. Deze vier niveaus staan niet op zichzelf, maar lopen vaak in elkaar over. Deze interpretatieve traditie wordt altijd op zo'n manier uitgedrukt dat iedereen er iets uit kan leren, zij het op verschillende manieren.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60443534Thu, 20 Jun 2024 00:55:42 +0000Robbert Veen De "Torah", in de meest beperkte zin, verwijst naar de Pentateuch, of Vijf Boeken van Mozes. Volgens de mondelinge (interpretatieve) traditie hebben de vijf boeken een fundamenteel gezag dat met verschillende gradaties van heiligheid wordt voortgezet...
De Profeten, die beginnen met Jozua en zich uitstrekken tot Maleachi, worden door de traditie niet gezien als een "verbetering" van de Pentateuch. De Profeten benadrukken, net als de Schriften die erop volgen, bepaalde aspecten van rechtvaardig menselijk gedrag die altijd een essentiële continuïteit in tijd en plaats veronderstellen. De hele Hebreeuwse Bijbel wordt vaak aangeduid met het acroniem TaNach, dat staat voor Torah, afgeleid van dezelfde stamwoorden als: "onderwijs," ha'orah; of "weg"; Neviim, wat profeten betekent; en Ketuvim, wat "geschriften" betekent. De Geschriften omvatten, maar zijn niet beperkt tot, de Boeken der Psalmen, Spreuken, Job, Jona en Ruth.

De mondelinge of rabbijnse interpretatie van bijbelse wetten wordt uiteengezet in de zes delen van de Misjna, die de kern vormen van het Talmoedische commentaar op bijbelse wetten. Het grootste gedeelte van de Misjna, die in de tweede eeuw van de jaartelling werd geredigeerd, gaat over de praktische toepassing van wetten (halachah). Deze wetten worden door de traditie gezien als afgeleid van de mitzvot of geboden van de Tora.

De zeventig delen van de Babylonische Talmoed, voorafgegaan door het rabbijnse equivalent van een voortdurende constitutionele conventie (een soort wetgevende vergadering) over een periode van ongeveer driehonderd jaar, werden aan het begin van de zesde eeuw GT samengesteld.

Dit boek kan gelezen worden in de volgorde van de vierenvijftig wekelijkse delen van de Pentateuch, die de volgorde van het Joodse liturgische jaar volgen, of het kan gelezen worden in delen die de lezer het meest boeiend vindt. De geobsedeerde lezer kan natuurlijk het hele werk lezen. 

Levinas bindt zich expliciet aan de Joodse lezing van de Schrift. Hij herinnert de lezer aan de vier dimensies van het interpreteren van de Schrift. Deze vier niveaus worden in het Hebreeuws PaRDeS genoemd, of boomgaard. De duidelijke betekenis van de tekst, P'shat, niet te verwarren met wat sommigen de "letterlijke tekst" noemen, heeft betrekking op wat de duidelijk uitgedrukte betekenis lijkt te zijn.

Dit eerste niveau van de tekst wordt het vaakst geassocieerd met de explicaties van Rashi of Sforno.

Een tweede en allegorische dimensie van de tekst of zijn zinnebeeldige betekenis wordt de Remez genoemd. Het derde niveau, dat betrekking heeft op de morele les die door de tekst wordt geleerd, wordt de D'rash genoemd. 

Het is dit derde niveau, samen met de gewone betekenis van de tekst, waar Levinas zich op richt. Het vierde niveau, het mysterium van de tekst, wordt aangeduid met het Hebreeuwse woord sod dat fundering betekent en wordt weerspiegeld in de kabbalistische teksten. Deze vier niveaus staan niet op zichzelf, maar lopen vaak in elkaar over. Deze interpretatieve traditie wordt altijd op zo'n manier uitgedrukt dat iedereen er iets uit kan leren, zij het op verschillende manieren.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>222falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jezus-en-de-vervulling-van-de-wet-in-mattheus-5-17-20--60442371
De term 'vervullen' wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als 'vervangen', maar het betekent eigenlijk 'volledig maken' of 'handhaven'. Jezus erkent de blijvende waarde van zowel de geschreven als de mondelinge leer en waarschuwt tegen het terzijde schuiven van zelfs de kleinste geboden.

Hij benadrukt ook dat ware gerechtigheid verder gaat dan de letterlijke naleving van de wet, zoals in zijn optiek door schriftgeleerden en farizeeën wordt gedaan. De passage onderstreept de eeuwige relevantie van de Torah en profeten.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60442371Wed, 19 Jun 2024 21:54:20 +0000Robbert VeenMattheüs 5:17-20 benadrukt dat Jezus niet kwam om de wet of de profeten af te schaffen, maar om ze te vervullen. Dit betekent dat hij kwam om de wet en profetische geschriften te completeren en hun geldigheid te bevestigen. De term 'vervullen' wordt...
De term 'vervullen' wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als 'vervangen', maar het betekent eigenlijk 'volledig maken' of 'handhaven'. Jezus erkent de blijvende waarde van zowel de geschreven als de mondelinge leer en waarschuwt tegen het terzijde schuiven van zelfs de kleinste geboden.

Hij benadrukt ook dat ware gerechtigheid verder gaat dan de letterlijke naleving van de wet, zoals in zijn optiek door schriftgeleerden en farizeeën wordt gedaan. De passage onderstreept de eeuwige relevantie van de Torah en profeten.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>819falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/reactie-op-de-mislukte-messias--60436062
https://koinoniabijbelstudie.nl/waardigheid-van-een-mislukte-messias/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60436062Wed, 19 Jun 2024 10:43:56 +0000Robbert VeenIn deze audio uitzending ga ik nog even in op de tekst van de blog over René Süss. Die blog vind je hier:  https://koinoniabijbelstudie.nl/waardigheid-van-een-mislukte-messias/
https://koinoniabijbelstudie.nl/waardigheid-van-een-mislukte-messias/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1990falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-waardigheid-van-een-mislukte-messias-rene-suss--60434714
De eerste constatering moet zijn dat de manier waarop christenen deze belijdenis hanteren, minstens vreemd is. De kerk spreekt over haar onopgeefbare verbondenheid met het joodse volk en het delen van hun verwachtingen. Dit maakt deel uit van de elementen waarmee de kerk haar identiteit omschrijft. De grondwet van de christelijke kerk bevat veel zaken over Israël. Maar werd aan de joden gevraagd of zij hiermee akkoord gaan? Er was geen vooroverleg; het is eenzijdig opgelegd.

Er zit nog een zendingsgedachte in: christenen hebben de juiste belijdenis van Jezus en willen op basis daarvan een dialoog voeren met Israël. Maar is dat een belijdenis waarmee je Israël benaderen mag? Hoe kunnen heidenen aan joden uitleggen wie hun Messias is? Zeker, de kerk heeft een onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël, dus niet alleen met joden die christenen zijn geworden. Misschien moeten christenen opkomen voor degenen die Jezus hebben afgewezen. Misschien hebben die joodse tegenstanders ook gelijk. Petrus spreekt natuurlijk voor zichzelf, en de vraag is of Jezus deze belijdenis zonder meer heeft aangenomen. Hij zegt wel dat deze belijdenis uit God is, maar het is geen boodschap die van de daken geschreeuwd moet worden. Daarom droeg hij zijn leerlingen op om aan niemand te zeggen dat hij de gezalfde was. Er waren vele titels voor Jezus, zoals Zoon des Mensen. 

Dit kan betekenen: een mens bij uitstek, naar Gods hart, overeenstemmend met Psalm 1. Dit houdt ook in lijden voor Gods naam, eventueel sterven voor Gods naam, zoals in Jesaja en Zacharia. Jezus herkende zich in dit beeld van Zoon des Mensen.Maar er is nog een tweede element: Zoon des Mensen als mythische gestalte die neerdaalt uit de hemel om orde op zaken te stellen, zoals in Daniel's profetieën.

Beide kanten van de titel Zoon des Mensen zijn messiaans. Psalm 1 gaat over de rechtvaardige die leeft volgens de Torah; Psalm 2 over een koninklijke figuur die bevrijding brengt. Vanuit Joods perspectief zien we dat Psalm 1 toepasbaar is op Jezus van Nazareth. Maar kunnen wij aanvaarden dat hij ook de rol van de Gezalfde Koningszoon uit Psalm 2 vervult? Zelfs Jezus lijkt te twijfelen of hij deze verheven Zoon des Mensen uit Daniel's profetieën was. Jezus vroeg zijn leerlingen om hun belijdenis van hem niet te verkondigen omdat hij wist dat hij niet volledig voldeed aan het schema van Psalm 2. Hij wilde zien of God bij zijn intrede in Jerusalem zou bevestigen dat hij inderdaad de Messias was.

Jezus is in zekere zin een mislukte Messias, maar geen totale mislukking. Hij vervulde Gods Thora zoveel als mogelijk voor een mens en toonde Gods liefde voor alle mensen. Daarom is het niet vreemd om hem heiland te noemen. Maar hij vergiste zich; de grote revolutie bleef uit. We herkennen hem in Psalm 1, maar helaas niet in Psalm 2. De geschiedenis leert ons dit.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60434714Wed, 19 Jun 2024 09:28:52 +0000Robbert VeenIk heb al eerder verwezen naar de werken van René Süss, gebundeld in "De Messias Moet Nog Komen," met de ondertitel "Theologie met het oog op Israël en de volkeren." In dit boek staat een artikel getiteld "Horen naar elkaars geloven," met als...
De eerste constatering moet zijn dat de manier waarop christenen deze belijdenis hanteren, minstens vreemd is. De kerk spreekt over haar onopgeefbare verbondenheid met het joodse volk en het delen van hun verwachtingen. Dit maakt deel uit van de elementen waarmee de kerk haar identiteit omschrijft. De grondwet van de christelijke kerk bevat veel zaken over Israël. Maar werd aan de joden gevraagd of zij hiermee akkoord gaan? Er was geen vooroverleg; het is eenzijdig opgelegd.

Er zit nog een zendingsgedachte in: christenen hebben de juiste belijdenis van Jezus en willen op basis daarvan een dialoog voeren met Israël. Maar is dat een belijdenis waarmee je Israël benaderen mag? Hoe kunnen heidenen aan joden uitleggen wie hun Messias is? Zeker, de kerk heeft een onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël, dus niet alleen met joden die christenen zijn geworden. Misschien moeten christenen opkomen voor degenen die Jezus hebben afgewezen. Misschien hebben die joodse tegenstanders ook gelijk. Petrus spreekt natuurlijk voor zichzelf, en de vraag is of Jezus deze belijdenis zonder meer heeft aangenomen. Hij zegt wel dat deze belijdenis uit God is, maar het is geen boodschap die van de daken geschreeuwd moet worden. Daarom droeg hij zijn leerlingen op om aan niemand te zeggen dat hij de gezalfde was. Er waren vele titels voor Jezus, zoals Zoon des Mensen. 

Dit kan betekenen: een mens bij uitstek, naar Gods hart, overeenstemmend met Psalm 1. Dit houdt ook in lijden voor Gods naam, eventueel sterven voor Gods naam, zoals in Jesaja en Zacharia. Jezus herkende zich in dit beeld van Zoon des Mensen.Maar er is nog een tweede element: Zoon des Mensen als mythische gestalte die neerdaalt uit de hemel om orde op zaken te stellen, zoals in Daniel's profetieën.

Beide kanten van de titel Zoon des Mensen zijn messiaans. Psalm 1 gaat over de rechtvaardige die leeft volgens de Torah; Psalm 2 over een koninklijke figuur die bevrijding brengt. Vanuit Joods perspectief zien we dat Psalm 1 toepasbaar is op Jezus van Nazareth. Maar kunnen wij aanvaarden dat hij ook de rol van de Gezalfde Koningszoon uit Psalm 2 vervult? Zelfs Jezus lijkt te twijfelen of hij deze verheven Zoon des Mensen uit Daniel's profetieën was. Jezus vroeg zijn leerlingen om hun belijdenis van hem niet te verkondigen omdat hij wist dat hij niet volledig voldeed aan het schema van Psalm 2. Hij wilde zien of God bij zijn intrede in Jerusalem zou bevestigen dat hij inderdaad de Messias was.

Jezus is in zekere zin een mislukte Messias, maar geen totale mislukking. Hij vervulde Gods Thora zoveel als mogelijk voor een mens en toonde Gods liefde voor alle mensen. Daarom is het niet vreemd om hem heiland te noemen. Maar hij vergiste zich; de grote revolutie bleef uit. We herkennen hem in Psalm 1, maar helaas niet in Psalm 2. De geschiedenis leert ons dit.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>656falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-nieuwe-paradigma-van-de-mens-abrahams-uittocht-uit-babel--60344230
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60344230Mon, 10 Jun 2024 22:53:17 +0000Robbert VeenDe tekst van Genesis 12-17 beschrijft een nieuw paradigma van het menselijk subject, geïllustreerd door de levens van Abraham en Sarah. Het gaat over het overstijgen van egocentrisme en het aannemen van verantwoordelijkheid voor anderen. Abrahams reis...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>564falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahams-gesprek-met-god-over-sodom--60333477
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60333477Sun, 09 Jun 2024 21:23:01 +0000Robbert VeenHet tweede deel van Genesis 18 is het merkwaardige gesprek van Abraham met God over de naderende verwoesting en het oordeel van Sodom.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1590falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/van-christendom-naar-jodendom-en-terug--60080879
Hoe kwam het er nou van dat ik daar afstand van nam en ja, naar welke positie ben ik dan nu toegegroeid? Wat mij voor ogen zweeft is toch het gemeenschappelijke van jodendom en christendom. Het christendom zoals het misschien oorspronkelijk bedoeld was, in zijn Messiaanse-Joodse of in zijn Joodse vorm en context. In het jodendom zoals het zich kon ontwikkelen en zich nu ontwikkeld, ondanks de holocaust, zich ontwikkeld tot een godsdienst die de waarheid van godse openbaring op de Sinaï aanbiedt aan alle volkeren.

 Dus het staat mij voor ogen dat we uiteindelijk meemaken, niet per se zelf tot stand brengen maar meemaken dat de Heere God bezig is om jodendom en christendom in voor ons misschien nog een verre toekomst toch op één lijn te krijgen. Wat belangrijk is, is dat we de stekelige grenzen opgeven die we nu hebben, dat we ons zelf blijven, dat ook de christelijke kerk zichzelf moet blijven terwijl het tegelijkertijd haar Joodse moeder volledig erkent en de belangrijke delen van de Joodse godsdienst simpelweg ook ter harte neemt en werkelijk accepteert. Dat het dus die Griekse filosofische dogmatische aankoeksels durft op te geven.

Nou dan hou je toch nog aardig wat christendom over, een christendom dat toch meer zegt dan de theologie van de Noachiden die uiteindelijk alleen maar de zeven geboden voor de zonen van Noach benadrukken, een beetje in de marge van het jodendom gaan staan terwijl ik denk dat het veel belangrijker is om het christendom van binnenuit aan zijn tweede reformatie te helpen, een re-judaïseringsoperatie, een herstel van de ware Joodse wortels van het christendom en dat is niet nieuw want dat wordt al sinds de vorige eeuw in de jaren zeventig door allerlei mensen zoals Zoudema geprobeerd. Wat je overhoudt is wat misschien dan toch een liberaal christendom moet heten omdat het zich distanceert van die dogmatische laag en wat je anderzijds ja een soort messiaans jodendom moet noemen maar dan een messiaans jodendom dat niet probeert om een evangelisch christendom te verpakken in een rabbijnsjoods jasje dat is mijn kritiek op vele vormen van messiaans jodendom dat het eigenlijk daarop neerkomt een rabbijnsjoodse verpakking die het voor sommige joden aantrekkelijk maakt om deel uit te maken van zo'n gemeenschap maar in de kern toch een evangelisch christendom.

Wat moet er dan weg van het evangelisch christendom nou een aantal dogmatische aankoeksels zoals de godheid van jezus zoals rechtvaardiging door geloof alleen rechtvaardiging door geloof ja maar niet door geloof alleen nadruk weer ook op praktische kanten van de vroomheid praxis pietatis zei sjouker volstra altijd maar die moet op het jodendom geënt worden zonder rabbijns te worden want rabbijnsjodendom is echt iets wat in en voor jodenbestemd is dat is hun traditie dat is niet erg dan mogen we meelezen meekijken mee van genieten ervan leren we moeten ons dat niet zomaar eigen maken we hebben bovendien in het christendom een hele eerbiedwaardige eigen traditie die wel gezuiverd moet worden van de grootste schandvlek en de grootste innerlijke zwakte die daarin zit namelijk het anti-judaïsme maar ik denk dat het christendom als je dat vergelijkt met de andere godsdiensten in deze wereld toch zo nadrukkelijk joods van karakter is dat een dergelijke re-judaïsering eigenlijk ook wel voor de hand ligt en ik vraag me ook af of veel mensen hun geloof echt gevormd hebben in overeenstemming met met de dogma's die er zo rond hangen dat is vaak lippendienst dat zijn vaak woordjes terwijl in de in de werkelijkheid dat geloof helemaal niet die dogmatische vorm heeft en dat is de reden dat ik zelf me wel thuis voel in de doopsgezinde traditie die en dat element van het liberale heeft dus nadrukkelijk niet dogmatisch is maar aan de andere kant wel steeds weer opnieuw leren wil van de bijbel en dat hoop ik dan tenminste ook van het jodendom leren wil dat was vroeger bij een aantal mensen zoals Auke de Jong en anderen toch wel het geval nou dat is waar ik sta dat is mijn overtuiging en dan is mijn slotsom dus dat alles wat ik ooit voor waar heb gehouden nog steeds voor mij waar is maar in een andere betekenis.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/60080879Sat, 18 May 2024 10:05:54 +0000Robbert VeenIk kwam deze week deze regel uit een van de gedichten van T. S. Eliot tegen en dat raakte me nogal. Want ik blijf natuurlijk nadenken over de grote vraag, hoe kwam het er nou van dat ik van een christelijke predikant, meer of meer op de evangelische...
Hoe kwam het er nou van dat ik daar afstand van nam en ja, naar welke positie ben ik dan nu toegegroeid? Wat mij voor ogen zweeft is toch het gemeenschappelijke van jodendom en christendom. Het christendom zoals het misschien oorspronkelijk bedoeld was, in zijn Messiaanse-Joodse of in zijn Joodse vorm en context. In het jodendom zoals het zich kon ontwikkelen en zich nu ontwikkeld, ondanks de holocaust, zich ontwikkeld tot een godsdienst die de waarheid van godse openbaring op de Sinaï aanbiedt aan alle volkeren.

 Dus het staat mij voor ogen dat we uiteindelijk meemaken, niet per se zelf tot stand brengen maar meemaken dat de Heere God bezig is om jodendom en christendom in voor ons misschien nog een verre toekomst toch op één lijn te krijgen. Wat belangrijk is, is dat we de stekelige grenzen opgeven die we nu hebben, dat we ons zelf blijven, dat ook de christelijke kerk zichzelf moet blijven terwijl het tegelijkertijd haar Joodse moeder volledig erkent en de belangrijke delen van de Joodse godsdienst simpelweg ook ter harte neemt en werkelijk accepteert. Dat het dus die Griekse filosofische dogmatische aankoeksels durft op te geven.

Nou dan hou je toch nog aardig wat christendom over, een christendom dat toch meer zegt dan de theologie van de Noachiden die uiteindelijk alleen maar de zeven geboden voor de zonen van Noach benadrukken, een beetje in de marge van het jodendom gaan staan terwijl ik denk dat het veel belangrijker is om het christendom van binnenuit aan zijn tweede reformatie te helpen, een re-judaïseringsoperatie, een herstel van de ware Joodse wortels van het christendom en dat is niet nieuw want dat wordt al sinds de vorige eeuw in de jaren zeventig door allerlei mensen zoals Zoudema geprobeerd. Wat je overhoudt is wat misschien dan toch een liberaal christendom moet heten omdat het zich distanceert van die dogmatische laag en wat je anderzijds ja een soort messiaans jodendom moet noemen maar dan een messiaans jodendom dat niet probeert om een evangelisch christendom te verpakken in een rabbijnsjoods jasje dat is mijn kritiek op vele vormen van messiaans jodendom dat het eigenlijk daarop neerkomt een rabbijnsjoodse verpakking die het voor sommige joden aantrekkelijk maakt om deel uit te maken van zo'n gemeenschap maar in de kern toch een evangelisch christendom.

Wat moet er dan weg van het evangelisch christendom nou een aantal dogmatische aankoeksels zoals de godheid van jezus zoals rechtvaardiging door geloof alleen rechtvaardiging door geloof ja maar niet door geloof alleen nadruk weer ook op praktische kanten van de vroomheid praxis pietatis zei sjouker volstra altijd maar die moet op het jodendom geënt worden zonder rabbijns te worden want rabbijnsjodendom is echt iets wat in en voor jodenbestemd is dat is hun traditie dat is niet erg dan mogen we meelezen meekijken mee van genieten ervan leren we moeten ons dat niet zomaar eigen maken we hebben bovendien in het christendom een hele eerbiedwaardige eigen traditie die wel gezuiverd moet worden van de grootste schandvlek en de grootste innerlijke zwakte die daarin zit namelijk het anti-judaïsme maar ik denk dat het christendom als je dat vergelijkt met de andere godsdiensten in deze wereld toch zo nadrukkelijk joods van karakter is dat een dergelijke re-judaïsering...]]>438autobiografie,christendom,jodendom,messiaans,rejudaïseringfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-zondeval-als-struikelblok-voor-de-joods-christelijke-dialoog--59866985Met Tora bedoelen we de Tien Geboden, de vijf boeken, de hele Hebreeuwse Bijbel, en de enorme traditie van commentaren en responsa die zich tot op de dag van vandaag uitstrekt. Geleid door deze heilige literatuur kunnen Joden leven zoals God het bedoeld heeft. Het uiteindelijke doel van al dit streven is wat tegenwoordig in de volksmond tikkun olam wordt genoemd, het helen van een gebroken wereld. Wij zijn geroepen om onze schouders onder het wiel van de geschiedenis te zetten en voorwaarts te duwen totdat deze menselijke wereld het Koninkrijk van God wordt - of tenminste totdat het waardig is gemaakt om de Messias te ontvangen die het tijdperk van vrede en gerechtigheid voor iedereen tot bloei zal brengen.
Het is waar dat het Nieuwe Testament onbegrijpelijk zou zijn zonder de eerdere Joodse Geschriften, dat de verslagen over leven, dood en wederopstanding in de evangeliën zijn geschreven om Israëlitische thema's weer te geven, en dat het verhaal van Jezus van Nazareth is samengesteld om het verhaal van het volk Israël, dat in het Eerste Testament is opgetekend, te herhalen en te recapituleren. Als Jezus de voorbeeldige Israëliet is wiens verhaal aanleiding gaf tot de christelijke theologie, dan is het volk Israël het collectieve individu wiens verhaal de Joodse theologie inspireerde. Zowel Jezus als Israël worden in de respectievelijke teksten ''Zoon van God'' genoemd, beiden zijn het resultaat van wonderbaarlijke geboorten, beiden zijn door God gezonden voor een wereldverlossend doel, en beiden ondergaan de dood en wederopstanding, één keer in het geval van Jezus, vele malen in het geval van Israël.

Maar zelfs met al deze parallellen, en nog veel meer, is het verhaal van het Nieuwe Testament voor christenen veel meer dan een recapitulatie of herhaling van eerdere thema's.
 Jezus vertegenwoordigt een nieuwe openbaring van God aan de wereld, een inbraak van het oneindige in het eindige, van het eeuwige in de tijd. Maar terwijl Joden en Christenen hun meningsverschillen meestal hebben toegespitst op de vraag wie deze Jezus was (''Wat denkt u van de Christus?'' Matt. 22:42), heb ik altijd de indruk gehad dat de verschillende antwoorden op deze vraag het gevolg zijn van een eerder meningsverschil over het gedrag van de eerste ouders van de mensheid.
Wanneer ik spreek over de Joodse theologie, benadruk ik dat wat er ook gebeurt in het verhaal van Eden, de zonde van ongehoorzaamheid van Adam en Eva geen "erfzonde" in de christelijke zin is. Voor het Jodendom blijven mensen vrij na de zonde in Eden, nog steeds in staat om het goede te kiezen en succesvol met God te leven.
Als leidraad bij hun inspanningen kreeg Israël de Torah om naar te leven en om door middel van voorschriften en voorbeelden aan alle volkeren te onderwijzen. Het hele verhaal van het oude Israël gaat ervan uit dat zonde weliswaar een slechte gewoonte is, maar dat deze aangepakt kan worden door een combinatie van menselijke gehoorzaamheid aan de Torah en goddelijke genade waardoor God ons vergeeft wanneer we onvermijdelijk tekortschieten.
Het is op dit punt, in deze eerste morele evaluatie van de menselijke persoon na Eden, dat het Christendom verschilt van het Jodendom. Beide geloven omvatten zowel menselijke inspanningen als goddelijke genade, maar de accenten liggen anders.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59866985Mon, 06 May 2024 07:24:06 +0000Robbert VeenEssentieel voor het Joodse inzicht in het menselijk leven en hoe dat geleid moet worden, is de overtuiging dat de fout van de eerste ouders van de mensheid het menselijke vermogen tot rechtvaardig gedrag niet zodanig in gevaar bracht dat er gesproken...Met Tora bedoelen we de Tien Geboden, de vijf boeken, de hele Hebreeuwse Bijbel, en de enorme traditie van commentaren en responsa die zich tot op de dag van vandaag uitstrekt. Geleid door deze heilige literatuur kunnen Joden leven zoals God het bedoeld heeft. Het uiteindelijke doel van al dit streven is wat tegenwoordig in de volksmond tikkun olam wordt genoemd, het helen van een gebroken wereld. Wij zijn geroepen om onze schouders onder het wiel van de geschiedenis te zetten en voorwaarts te duwen totdat deze menselijke wereld het Koninkrijk van God wordt - of tenminste totdat het waardig is gemaakt om de Messias te ontvangen die het tijdperk van vrede en gerechtigheid voor iedereen tot bloei zal brengen.
Het is waar dat het Nieuwe Testament onbegrijpelijk zou zijn zonder de eerdere Joodse Geschriften, dat de verslagen over leven, dood en wederopstanding in de evangeliën zijn geschreven om Israëlitische thema's weer te geven, en dat het verhaal van Jezus van Nazareth is samengesteld om het verhaal van het volk Israël, dat in het Eerste Testament is opgetekend, te herhalen en te recapituleren. Als Jezus de voorbeeldige Israëliet is wiens verhaal aanleiding gaf tot de christelijke theologie, dan is het volk Israël het collectieve individu wiens verhaal de Joodse theologie inspireerde. Zowel Jezus als Israël worden in de respectievelijke teksten ''Zoon van God'' genoemd, beiden zijn het resultaat van wonderbaarlijke geboorten, beiden zijn door God gezonden voor een wereldverlossend doel, en beiden ondergaan de dood en wederopstanding, één keer in het geval van Jezus, vele malen in het geval van Israël.

Maar zelfs met al deze parallellen, en nog veel meer, is het verhaal van het Nieuwe Testament voor christenen veel meer dan een recapitulatie of herhaling van eerdere thema's.
 Jezus vertegenwoordigt een nieuwe openbaring van God aan de wereld, een inbraak van het oneindige in het eindige, van het eeuwige in de tijd. Maar terwijl Joden en Christenen hun meningsverschillen meestal hebben toegespitst op de vraag wie deze Jezus was (''Wat denkt u van de Christus?'' Matt. 22:42), heb ik altijd de indruk gehad dat de verschillende antwoorden op deze vraag het gevolg zijn van een eerder meningsverschil over het gedrag van de eerste ouders van de mensheid.
Wanneer ik spreek over de Joodse theologie, benadruk ik dat wat er ook gebeurt in het verhaal van Eden, de zonde van ongehoorzaamheid van Adam en Eva geen "erfzonde" in de christelijke zin is. Voor het Jodendom blijven mensen vrij na de zonde in Eden, nog steeds in staat om het goede te kiezen en succesvol met God te leven.
Als leidraad bij hun inspanningen kreeg Israël de Torah om naar te leven en om door middel van voorschriften en voorbeelden aan alle volkeren te onderwijzen. Het hele verhaal van het oude Israël gaat ervan uit dat zonde weliswaar een slechte gewoonte is, maar dat deze aangepakt kan worden door een combinatie van menselijke gehoorzaamheid aan de Torah en goddelijke genade waardoor God ons vergeeft wanneer we onvermijdelijk tekortschieten.
Het is op dit punt, in deze eerste morele evaluatie van de menselijke persoon na Eden, dat het Christendom verschilt van het Jodendom. Beide geloven omvatten zowel menselijke...]]>246falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-anti-judaism-van-paulus-in-1-thess-2-13-15--59749928
https://koinoniabijbelstudie.nl/paulus-tegen-jodendom/

Of bekijk de video hier:

https://youtu.be/NaR0XmemqIo

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59749928Wed, 01 May 2024 12:54:38 +0000Robbert VeenZie voor de tekst van de blog: https://koinoniabijbelstudie.nl/paulus-tegen-jodendom/ Of bekijk de video hier: https://youtu.be/NaR0XmemqIo
https://koinoniabijbelstudie.nl/paulus-tegen-jodendom/

Of bekijk de video hier:

https://youtu.be/NaR0XmemqIo

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>756falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/tegen-het-pluralisme--59732182In Deuteronomium 6, waar vaak naar verwezen wordt als het Sjema, gebiedt God de Israëlieten om Hem lief te hebben met heel hun hart, ziel en kracht. Dit hoofdstuk benadrukt het belang van het doorgeven van de geboden en wetten van God aan toekomstige generaties, zodat hun geloof in God sterk en standvastig blijft. Deuteronomium 6 legt een fundament van liefde en toewijding aan God als de drijvende kracht achter de gehoorzaamheid van de Israëlieten aan Zijn geboden.
Deuteronomium 12 zet dit thema van gehoorzaamheid en toewijding aan God voort. In verzen 1-7 wordt de nadruk gelegd op het vernietigen van alle plaatsen waar het Kanaänitische volk hun goden aanbad en in plaats daarvan het centraliseren van de aanbidding op de ene plaats die God zou uitkiezen. Deze actie moest worden ondernomen uit liefde voor God en een verlangen om alleen Hem trouw te blijven.

Door de aanbidding op één plaats te centraliseren, toonden de Israëlieten hun toewijding aan God als de enige ware God van Israël. Deze daad van het vernietigen van de heidense altaren en hoge plaatsen toonde hun volledige trouw aan God en hun afwijzing van andere goden. Door dit te doen, vervulden zij hun verplichting om God lief te hebben met heel hun hart, ziel en kracht, zoals geboden in Deuteronomium 6.

De relatie tussen Deuteronomium 6 en Deuteronomium 12 is duidelijk - liefde voor God is de drijvende kracht achter gehoorzaamheid en toewijding. De handelingen die in Deuteronomium 12 worden beschreven, met name in verzen 1-7, moeten worden begrepen als noodzakelijke stappen die genomen worden uit liefde voor de enige God van Israël. Door Zijn geboden te gehoorzamen en Hem alleen te aanbidden, toonden de Israëlieten hun liefde en toewijding aan God en erkenden zij Zijn rechtmatige plaats als hun God.

Concluderend zijn Deuteronomium 6 en Deuteronomium 12 onderling verbonden hoofdstukken die het belang van liefde en toewijding aan God als motivatie voor gehoorzaamheid benadrukken. De handelingen die in Deuteronomium 12 worden beschreven, met name in verzen 1-7, moeten worden begrepen als noodzakelijke stappen die worden genomen uit liefde voor God en een toewijding om Hem alleen te aanbidden. Uiteindelijk onderstreept de relatie tussen de twee hoofdstukken het centrale belang van het liefhebben van God met heel ons hart, ziel en kracht om Hem trouw te blijven.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59732182Tue, 30 Apr 2024 14:19:57 +0000Robbert VeenDeuteronomium 6 en Deuteronomium 12 zijn twee hoofdstukken in het boek Deuteronomium in het Oude Testament van de Bijbel. Beide hoofdstukken beschrijven richtlijnen en instructies voor de Israëlieten met betrekking tot hun aanbidding en toewijding aan...In Deuteronomium 6, waar vaak naar verwezen wordt als het Sjema, gebiedt God de Israëlieten om Hem lief te hebben met heel hun hart, ziel en kracht. Dit hoofdstuk benadrukt het belang van het doorgeven van de geboden en wetten van God aan toekomstige generaties, zodat hun geloof in God sterk en standvastig blijft. Deuteronomium 6 legt een fundament van liefde en toewijding aan God als de drijvende kracht achter de gehoorzaamheid van de Israëlieten aan Zijn geboden.
Deuteronomium 12 zet dit thema van gehoorzaamheid en toewijding aan God voort. In verzen 1-7 wordt de nadruk gelegd op het vernietigen van alle plaatsen waar het Kanaänitische volk hun goden aanbad en in plaats daarvan het centraliseren van de aanbidding op de ene plaats die God zou uitkiezen. Deze actie moest worden ondernomen uit liefde voor God en een verlangen om alleen Hem trouw te blijven.

Door de aanbidding op één plaats te centraliseren, toonden de Israëlieten hun toewijding aan God als de enige ware God van Israël. Deze daad van het vernietigen van de heidense altaren en hoge plaatsen toonde hun volledige trouw aan God en hun afwijzing van andere goden. Door dit te doen, vervulden zij hun verplichting om God lief te hebben met heel hun hart, ziel en kracht, zoals geboden in Deuteronomium 6.

De relatie tussen Deuteronomium 6 en Deuteronomium 12 is duidelijk - liefde voor God is de drijvende kracht achter gehoorzaamheid en toewijding. De handelingen die in Deuteronomium 12 worden beschreven, met name in verzen 1-7, moeten worden begrepen als noodzakelijke stappen die genomen worden uit liefde voor de enige God van Israël. Door Zijn geboden te gehoorzamen en Hem alleen te aanbidden, toonden de Israëlieten hun liefde en toewijding aan God en erkenden zij Zijn rechtmatige plaats als hun God.

Concluderend zijn Deuteronomium 6 en Deuteronomium 12 onderling verbonden hoofdstukken die het belang van liefde en toewijding aan God als motivatie voor gehoorzaamheid benadrukken. De handelingen die in Deuteronomium 12 worden beschreven, met name in verzen 1-7, moeten worden begrepen als noodzakelijke stappen die worden genomen uit liefde voor God en een toewijding om Hem alleen te aanbidden. Uiteindelijk onderstreept de relatie tussen de twee hoofdstukken het centrale belang van het liefhebben van God met heel ons hart, ziel en kracht om Hem trouw te blijven.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2644falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-anti-judaisme-van-mattheus-deel-2--59687007Het Mattheaanse anti-Judaïsme is beperkt en lijkt geen fundamenteel onderdeel van het vroege christendom. Het vertegenwoordigt eerder een intern Joods conflict tussen twee groepen: degenen die Jezus als Messias accepteren en degenen die dat niet doen. Dit conflict had een sterke invloed op de intensiteit van de Mattheaanse polemiek, maar moet niet worden gezien als bewijs van openlijke haat. Het is eerder een gevolg van een intern geschil.
Sociologisch onderzoek suggereert dat conflicten intenser zijn in nauwere relaties, wat de hevigheid van het Mattheaanse conflict verklaart. Het conflict was tussen Joden die ooit een homogene groep vormden en, ondanks hun scheiding, nog steeds veel gemeen hadden, met als belangrijkste twistpunt de Messiaanse rol van Jezus.
De Mattheaanse kerk, voornamelijk Joods-christelijk, gebruikte anti-Judaïsme om zich te onderscheiden van het hedendaagse Jodendom van de synagogen. Dit hielp bij het versterken van de identiteit van de kerkleden en het duidelijk maken van het onderscheid voor potentiële Joodse bekeerlingen. Het Mattheaanse anti-Judaïsme was een middel om de identiteit van een specifieke Joodse groep te vestigen, niet om algemene haat tegen Joden aan te wakkeren.
Het Evangelie van Mattheüs promoot geen anti-Joodse trends en heeft geen antisemitische ondertoon binnen de Joods-christelijke context. Echter, buiten deze context kunnen de nuances van het interne Joodse dispuut verloren gaan, wat kan leiden tot antisemitisme. De rol van het Evangelie bij het bevorderen van openlijk antisemitisme is het resultaat van een verkeerde interpretatie door niet-Joodse christenen die niet bekend waren met het Joods-christelijke leven en denken.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59687007Sun, 28 Apr 2024 19:18:40 +0000Robbert VeenSamenvatting: Het Mattheaanse anti-Judaïsme is beperkt en lijkt geen fundamenteel onderdeel van het vroege christendom. Het vertegenwoordigt eerder een intern Joods conflict tussen twee groepen: degenen die Jezus als Messias accepteren en degenen die...Het Mattheaanse anti-Judaïsme is beperkt en lijkt geen fundamenteel onderdeel van het vroege christendom. Het vertegenwoordigt eerder een intern Joods conflict tussen twee groepen: degenen die Jezus als Messias accepteren en degenen die dat niet doen. Dit conflict had een sterke invloed op de intensiteit van de Mattheaanse polemiek, maar moet niet worden gezien als bewijs van openlijke haat. Het is eerder een gevolg van een intern geschil.
Sociologisch onderzoek suggereert dat conflicten intenser zijn in nauwere relaties, wat de hevigheid van het Mattheaanse conflict verklaart. Het conflict was tussen Joden die ooit een homogene groep vormden en, ondanks hun scheiding, nog steeds veel gemeen hadden, met als belangrijkste twistpunt de Messiaanse rol van Jezus.
De Mattheaanse kerk, voornamelijk Joods-christelijk, gebruikte anti-Judaïsme om zich te onderscheiden van het hedendaagse Jodendom van de synagogen. Dit hielp bij het versterken van de identiteit van de kerkleden en het duidelijk maken van het onderscheid voor potentiële Joodse bekeerlingen. Het Mattheaanse anti-Judaïsme was een middel om de identiteit van een specifieke Joodse groep te vestigen, niet om algemene haat tegen Joden aan te wakkeren.
Het Evangelie van Mattheüs promoot geen anti-Joodse trends en heeft geen antisemitische ondertoon binnen de Joods-christelijke context. Echter, buiten deze context kunnen de nuances van het interne Joodse dispuut verloren gaan, wat kan leiden tot antisemitisme. De rol van het Evangelie bij het bevorderen van openlijk antisemitisme is het resultaat van een verkeerde interpretatie door niet-Joodse christenen die niet bekend waren met het Joods-christelijke leven en denken.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>413falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-anti-judaisme-van-mattheus--59675513Wat vooral van belang is, is dat de these dat het gehele Mattheüsevangelie een messiaans-joodse theologie bevat of tot uitdrukking brengt niet kan worden volgehouden. Het lijkt duidelijk te zijn dat het we te maken hebben met een tekst die in twee fasen tot stand is gekomen, waarbij de eerste generatie een duidelijke pro-joodse benadering kenden, terwijl de tweede, heiden-christelijke generatie de gehele boodschap in een polemische confrontatie met het jodendom (inclusief de Joods-christelijke groepen) heeft ingevoegd. Daarbij is wellicht een intern joodse discussie - tussen Messiaanse en niet-Messiaanse joden - tot een algehele afwijzing van het Jodendom en de Torah uitgewerkt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59675513Sat, 27 Apr 2024 11:16:08 +0000Robbert VeenBespreking van het evangelie van Mattheüs met de vraag: is het evangelie als geheel als anti-Judaïstisch te kwalificeren? Ik probeer duidelijk te maken dat dat tot op zekere hoogte het geval lijkt te zijn. In een volgende bespreking probeer ik de...Wat vooral van belang is, is dat de these dat het gehele Mattheüsevangelie een messiaans-joodse theologie bevat of tot uitdrukking brengt niet kan worden volgehouden. Het lijkt duidelijk te zijn dat het we te maken hebben met een tekst die in twee fasen tot stand is gekomen, waarbij de eerste generatie een duidelijke pro-joodse benadering kenden, terwijl de tweede, heiden-christelijke generatie de gehele boodschap in een polemische confrontatie met het jodendom (inclusief de Joods-christelijke groepen) heeft ingevoegd. Daarbij is wellicht een intern joodse discussie - tussen Messiaanse en niet-Messiaanse joden - tot een algehele afwijzing van het Jodendom en de Torah uitgewerkt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2248evangelie,jodendom,mattheus,vroeg_christendomfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-dood-van-jezus-in-joods-en-christelijk-perspectief-jozef-van-arimathea--59551035
Deze daad eert Jezus als een rechtvaardig figuur binnen Israël, ondanks de mislukking van zijn messiaanse missie.

Het verhaal gaat verder met de mysterieuze gebeurtenissen na Jezus' dood, zoals het lege graf en de verschijning van engelen, die de blijvende betekenis van Jezus' leringen en de verwachting van Gods koninkrijk symboliseren.

De ervaringen en getuigenissen van de discipelen leiden tot twee cruciale beslissingen: Jezus' dood komt overeen met de profetische geschriften, en zijn kruisiging ontkent de komst van het Messiaanse Tijdperk niet.

De wederopstanding van Jezus wordt geïnterpreteerd als Gods trouw tegenover de ontrouw van Israël, waardoor een vernieuwingsbeweging op gang komt die de beloften uit het Oude Testament vervult. De boodschap verspreidt zich buiten Israël, waarbij Grieks als taal wordt aangenomen, en wordt omarmd in de hellenistische Romeinse wereld.

De tekst gaat ook in op de spanning tussen Joden en Christenen, waarbij Christenen de onvolledige realisatie van het Messiaanse Tijdperk toeschrijven aan Israëls afwijzing van Jezus. Joden daarentegen stellen vast dat de Messiaanse tijd nog niet is aangebroken omdat Jezus niet alles gebracht heeft wat de profetie had voorspeld, maar ook omdat hij - of in ieder geval zijn leerlingen - de waarde van Torah, Tempel, Land en Israel niet heeft ondersteund. Dit waren de "vier pilaren" van het Tweede Tempel-jodendom. Deze divergentie leidt tot een blijvende scheiding tussen de twee geloven.

De christelijke boodschap, gericht op de opstanding en wederkomst van Jezus en het (geestelijke) aanbreken van het Messiaanse tijdperk, krijgt een anti-judaïstische toon omdat het deze vier pijlers van het Tweede Tempel Jodendom uitdaagt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59551035Fri, 19 Apr 2024 13:38:18 +0000Robbert VeenIn deze uitzending spreek ik over de nasleep van Jezus' kruisiging en de gevolgen daarvan voor het Joodse en Christelijke geloof. Er wordt ingegaan op de acties van Jozef van Arimathea, die, in de verwachting van het Koninkrijk van God, moedig het...
Deze daad eert Jezus als een rechtvaardig figuur binnen Israël, ondanks de mislukking van zijn messiaanse missie.

Het verhaal gaat verder met de mysterieuze gebeurtenissen na Jezus' dood, zoals het lege graf en de verschijning van engelen, die de blijvende betekenis van Jezus' leringen en de verwachting van Gods koninkrijk symboliseren.

De ervaringen en getuigenissen van de discipelen leiden tot twee cruciale beslissingen: Jezus' dood komt overeen met de profetische geschriften, en zijn kruisiging ontkent de komst van het Messiaanse Tijdperk niet.

De wederopstanding van Jezus wordt geïnterpreteerd als Gods trouw tegenover de ontrouw van Israël, waardoor een vernieuwingsbeweging op gang komt die de beloften uit het Oude Testament vervult. De boodschap verspreidt zich buiten Israël, waarbij Grieks als taal wordt aangenomen, en wordt omarmd in de hellenistische Romeinse wereld.

De tekst gaat ook in op de spanning tussen Joden en Christenen, waarbij Christenen de onvolledige realisatie van het Messiaanse Tijdperk toeschrijven aan Israëls afwijzing van Jezus. Joden daarentegen stellen vast dat de Messiaanse tijd nog niet is aangebroken omdat Jezus niet alles gebracht heeft wat de profetie had voorspeld, maar ook omdat hij - of in ieder geval zijn leerlingen - de waarde van Torah, Tempel, Land en Israel niet heeft ondersteund. Dit waren de "vier pilaren" van het Tweede Tempel-jodendom. Deze divergentie leidt tot een blijvende scheiding tussen de twee geloven.

De christelijke boodschap, gericht op de opstanding en wederkomst van Jezus en het (geestelijke) aanbreken van het Messiaanse tijdperk, krijgt een anti-judaïstische toon omdat het deze vier pijlers van het Tweede Tempel Jodendom uitdaagt.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>551jezus,jodendom,messiaanse,polemiek,tijdfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jezus-als-messias-verworpen--59526342Hier schuilt een interessante kwestie die Paulus tracht te beantwoorden in Romeinen 9 tot en met 11: hoe kunnen we enerzijds stellen dat Israël de Messias heeft afgewezen, terwijl anderzijds deze afwijzing door God voorzien zou zijn? Paulus' antwoord komt erop neer dat er een soort vlies over Israël heen lag, waardoor zij Jezus niet konden herkennen. Dit vlies kan worden gezien als een korst over hun hart, niet zozeer een verharding ervan.
De kern van deze kwestie ligt in het feit dat Israël zichzelf wilde bevestigen, vol van moralistische en nationalistische zelfbevestiging. Hierdoor lazen zij de Wet en Profeten vanuit hun eigen perspectief en waren zij geneigd om Jezus af te wijzen. Christenen zien echter veel kritiek in het Oude Testament op dit moralistische en nationalistische Israël en begrijpen waarom zij Jezus afwezen.
Tegelijkertijd wordt gesteld dat het vreemd is dat Israël Jezus niet accepteerde, gezien hij nauwkeurig de profetieën van het Oude Testament vervulde. Deze profetieën spreken over een samenhang tussen het optreden van de Messias en het aanbreken van de messiaanse tijd. Hierdoor ontstond een bepaalde verwachting omtrent de rol van de Messias. Hendrikus Berckhoff stelde echter dat ook in het Oude Testament de vervulling nooit samenviel met de verwachting.
Dit betekent dat Jezus' vervulling van de Oude Testament profetieën niet gelijk was aan de verwachtingen die op basis daarvan waren ontstaan. Jezus vervulde deze profetieën op een andere wijze dan Israël zelf had ontleend aan deze teksten. Desondanks ligt het optreden van Jezus wel in lijn met de verwachtingen die voortkwamen uit het Oude Testament.
Als je het Oude Testament leest op een bepaalde manier, wordt dit tegengehouden door moralistische en nationalistische zelfbevestiging. Berckhoff concludeert zelfs dat Israël Amos en Jeremia zou hebben verworpen op dezelfde wijze als het Jezus heeft verworpen. Het Nieuwe Testament plaatst het optreden van Jezus in het licht van wat in het Oude Testament de geschiedenis van de ontrouw van het volk is, en daartegenover staat de trouw van God zoals die zichtbaar wordt in de trouw van Jezus zelf: trouw tegenover ontrouw. Een wonderbaarlijke en misschien onverwachte vervulling van de profetie staat tegenover de ontrouw van het volk.
Jezus heeft zich met name gewend tot diegenen die een andere verwachting hadden, wellicht dieper dan hun mede-Joden. Mensen die vervreemd waren van de Tora, verloren in de ogen van de farizeeën en wisten dat ze zichzelf niet konden redden. Daarmee valt de farizeese zelfbevestiging weg: "wij doen de Tora, wij zijn waardevol Israël."
Het probleem is dat hiermee niet alleen herhaald wordt wat het Oude Testament zegt over de ontrouw van het volk, maar ook wegvalt wat het zegt over hun trouw. Profetieën uit het Oude Testament over de trouw worden in het christelijk denken naar de eindtijd verschoven, omdat door de verwerping van Jezus ze niet als trouw beschouwd kunnen worden. Maar het Oude Testament doet dit misschien juist wel, en spreekt over het nieuwe verbond uit Jeremia 31 niet per se als iets voor de eindtijd, maar als een vernieuwde vorm van het verbond dat het doel was van de farizeeën en later de rabbijnen.
Hoe kunnen we dat nieuwe verbond van Jeremia 31 waarmaken in de ballingschap? De verwerping en kruisiging van Jezus liggen in de lijn van het ontrouwe Israël, en daarom wordt ook de val van Jeruzalem gezien als een antwoord van God op die ontrouw. De Babylonische ballingschap begint met de val van Jeruzalem in 586 voor Christus, en daarom is de ondergang van de tempel in de jaren 70 van de eerste eeuw op dezelfde wijze opgevat: als een bestraffing van het ontrouwe Israël.
En waarin blijkt, volgens christenen, dat Israël ontrouw is omdat het Jezus verworpen heeft. Zelfbevestiging, ontrouw, moralisme en nationalisme vatten het oordeel van christenen over Israël samen. Terwijl Paulus eigenlijk geen redenen geeft voor de verwerping van Jezus door Israël, behalve dat hij zegt: God heeft dit mogelijk gemaakt of toegelaten opdat het evangelie ook de niet-joden zou bereiken. Een heel ander beeld van de geschiedenis dan in het latere christendom dominant werd.
Maar dit is de christelijke gedachte: dat de verwerping door Jezus enerzijds een gevolg is van de conditie, de toestand waarin het volk als geheel verkeert en dus een vorm van zonde of verblindheid is. Anderzijds werd dit door God al van tevoren gezien. Dat is precies de reden dat de heilstijd, de messiaanse tijd, niet is aangebroken. Er bestaat soms deze gedachte: als Israël Jezus had aanvaard, dan zou bij zijn opstanding of nog voor zijn dood het messiaanse rijk wel degelijk begonnen zijn.
Echter, Israël heeft de Messias in zijn zwakte en lijden niet erkend en daarom zal het moeten wachten op de messiaanse tijd samen met anderen. Want pas bij de terugkomst van deze Jezus, de terugkomst van de Messias, zal ook het tweede deel van de profetieën van het Oude Testament in vervulling gaan. Namelijk dat Gods trouw zich nu ook in de werkelijkheid van de wereld doorzet en Israël alsnog de plaats krijgt die haar toekomt.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59526342Thu, 18 Apr 2024 10:36:20 +0000Robbert VeenEen cruciaal vraagstuk in de relatie tussen het Jodendom en Christendom betreft de reden waarom Jezus niet als de Messias werd aanvaard. Dit onderwerp wordt uitgebreid besproken in de christelijke theologie, waaronder in Paulus' brief aan de Romeinen....Hier schuilt een interessante kwestie die Paulus tracht te beantwoorden in Romeinen 9 tot en met 11: hoe kunnen we enerzijds stellen dat Israël de Messias heeft afgewezen, terwijl anderzijds deze afwijzing door God voorzien zou zijn? Paulus' antwoord komt erop neer dat er een soort vlies over Israël heen lag, waardoor zij Jezus niet konden herkennen. Dit vlies kan worden gezien als een korst over hun hart, niet zozeer een verharding ervan.
De kern van deze kwestie ligt in het feit dat Israël zichzelf wilde bevestigen, vol van moralistische en nationalistische zelfbevestiging. Hierdoor lazen zij de Wet en Profeten vanuit hun eigen perspectief en waren zij geneigd om Jezus af te wijzen. Christenen zien echter veel kritiek in het Oude Testament op dit moralistische en nationalistische Israël en begrijpen waarom zij Jezus afwezen.
Tegelijkertijd wordt gesteld dat het vreemd is dat Israël Jezus niet accepteerde, gezien hij nauwkeurig de profetieën van het Oude Testament vervulde. Deze profetieën spreken over een samenhang tussen het optreden van de Messias en het aanbreken van de messiaanse tijd. Hierdoor ontstond een bepaalde verwachting omtrent de rol van de Messias. Hendrikus Berckhoff stelde echter dat ook in het Oude Testament de vervulling nooit samenviel met de verwachting.
Dit betekent dat Jezus' vervulling van de Oude Testament profetieën niet gelijk was aan de verwachtingen die op basis daarvan waren ontstaan. Jezus vervulde deze profetieën op een andere wijze dan Israël zelf had ontleend aan deze teksten. Desondanks ligt het optreden van Jezus wel in lijn met de verwachtingen die voortkwamen uit het Oude Testament.
Als je het Oude Testament leest op een bepaalde manier, wordt dit tegengehouden door moralistische en nationalistische zelfbevestiging. Berckhoff concludeert zelfs dat Israël Amos en Jeremia zou hebben verworpen op dezelfde wijze als het Jezus heeft verworpen. Het Nieuwe Testament plaatst het optreden van Jezus in het licht van wat in het Oude Testament de geschiedenis van de ontrouw van het volk is, en daartegenover staat de trouw van God zoals die zichtbaar wordt in de trouw van Jezus zelf: trouw tegenover ontrouw. Een wonderbaarlijke en misschien onverwachte vervulling van de profetie staat tegenover de ontrouw van het volk.
Jezus heeft zich met name gewend tot diegenen die een andere verwachting hadden, wellicht dieper dan hun mede-Joden. Mensen die vervreemd waren van de Tora, verloren in de ogen van de farizeeën en wisten dat ze zichzelf niet konden redden. Daarmee valt de farizeese zelfbevestiging weg: "wij doen de Tora, wij zijn waardevol Israël."
Het probleem is dat hiermee niet alleen herhaald wordt wat het Oude Testament zegt over de ontrouw van het volk, maar ook wegvalt wat het zegt over hun trouw. Profetieën uit het Oude Testament over de trouw worden in het christelijk denken naar de eindtijd verschoven, omdat door de verwerping van Jezus ze niet als trouw beschouwd kunnen worden. Maar het Oude Testament doet dit misschien juist wel, en spreekt over het nieuwe verbond uit Jeremia 31 niet per se als iets voor de eindtijd, maar als een vernieuwde vorm van het verbond dat het doel was van de farizeeën en later de rabbijnen.
Hoe kunnen we dat nieuwe verbond van Jeremia 31 waarmaken in de ballingschap? De verwerping en kruisiging van Jezus liggen in de lijn van het ontrouwe Israël, en daarom wordt ook de val van Jeruzalem gezien als een antwoord van God op die ontrouw. De Babylonische ballingschap begint met...]]>580christendom,israel,jezus,jodendom,verwerpingfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/johannes-de-doper-als-schakel-tussen-ot-en-nt--59498752
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59498752Wed, 17 Apr 2024 09:38:23 +0000Robbert VeenJohannes de Doper is een centrale figuur in de overgang van het Jodendom naar het Christendom, die de komst van Jezus als Messias aankondigt. Zijn prediking benadrukt de nabijheid van Gods Koninkrijk en roept op tot berouw en gehoorzaamheid. Hij...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>734falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/afgoderij-in-de-noachidische-wetten-de-afgeleide-voorschriften--59498489
Allereerst stelt Maimonides dat het niet in je gedachten mag opkomen dat er naast God een andere godheid bestaat. Er is slechts één schepper: "Hoor, Israël, de Heer, onze God, is de Ene." Dit heeft te maken met de innerlijke houding die belangrijk is bij afgoderij. Het mag niet eens in je gedachten voorkomen. Dit is ook moreel relevant, omdat het bijvoorbeeld in Griekse tragedies interessant is hoe er tegenstellingen zijn tussen verschillende goden die verbonden zijn met specifieke menselijke activiteiten en deugden. Het volgen van één godheid kan betekenen dat je een andere negeert, waardoor het volgens Griekse wijsheid goed is om niet één enkele godheid puur en alleen na te volgen.

Een voorbeeld hiervan is Hippolytus, die eenzijdig de godin Artemis volgt en daardoor in conflict komt met godin Aphrodite. Dit is dus het eerste afgeleide verbod dat voortkomt uit het algemene verbod op afgoderij: niet in je gedachten laten opkomen dat er buiten God een andere godheid bestaat.

Zoals we eerder besproken hebben, houdt dit ook in dat je geen beelden mag maken of laten maken voor kultische doeleinden. Hierin zit wel een verschil tussen Joden en niet-Joden. Voor een niet-Jood is het strikt genomen niet verboden, maar wat toegelaten is, is niet per se iets wat je met plezier en goede motieven zou moeten doen. Mag een niet-Jood bijvoorbeeld een beeld maken voor een katholieke eredienst? Ik denk van niet, aangezien dit onder dit afgeleide verbod valt.

Het gebruik van beelden in de katholieke eredienst, ook al zegt men dat men geen geschapen dingen vereert, valt naar mijn mening onder dit verbod op afgoderij.

Wanneer je zegt dat het afgodische beeld een middel is om God te vereren, dan is het toch een gebruik van een van Gods schepselen en daarmee een vorm van afgoden-dienst. Dit is de tweede afleiding van het hoofdgebod. Je mag geen beelden maken voor kultische doeleinden, noch voor jezelf, noch voor anderen. Het is verboden beelden te maken van alles wat in de hemel, op aarde en onder de aarde is waarvoor men zich zou kunnen neerbuigen.
Ook mag je geen verboden beelden maken voor ornamentele doeleinden. Een heilig beeld mag niet gemaakt worden met het excuus dat het slechts als decoratie dient. In mijn huis heeft dit verbod ertoe geleid dat we een fraai Boeddha beeldje hebben verwijderd. Niet omdat het ons tegenstond, maar omdat het gebruik ervan voor decoratieve doeleinden geen geldige reden was om het te laten staan.

De vijfde afleiding: geen kultische handelingen verrichten in het kader van een afgoden-dienst, ook al zijn dat niet de gebruikelijke handelingen. Maimonides stelt hier dat we dit toch wat strikter moeten interpreteren. Als noachide dienen we dit joodse verbod ook te gehoorzamen.

Er zijn enkele geboden uit de klassieke tijd, zoals je kinderen niet door het vuur laten gaan in het kader van enige afgoderij. Dit kan lastig zijn bij bijvoorbeeld kerst- of Sinterklaasvieringen waarbij je zou kunnen twijfelen of dit wel kan.

De achtste afleiding: geen dodenbezweringen verrichten of doodshoofden gebruiken als magische of rituele middelen. Een helder voorschrift dat de meesten van ons niet nodig hebben om na te leven.

Tot slot, geen waarzeggerspraktijken of magische praktijken toepassen, zoals vogelbeenderen die in Maimonides' tijd belangrijk waren, tarotkaarten leggen of horoscopen laten trekken.

Of zelfs maar de horoscoop lezen in de krant. 

Tien, op geen enkele wijze tot afgoderij wenden. Ik begrijp dat je gewoon niet eens in de buurt mag zitten. 

Elf en twaalf zijn problematisch: geen gedenkstenen oprichten. Dit zijn beperkingen van de godsdienst van Israël, dus misschien gelden ze niet voor een Noachide. In de christelijke eredienst zou je kunnen zeggen dat gedenkstenen denkbaar zijn, zoals op graven in een christelijke begraafplaats. Het is de vraag of nummer elf, geen gedenkstenen oprichten, voor een Noachide geldt, omdat christenen dit gewend zijn te doen zonder afgodische bedoeling.
Ten twaalfde: men mag geen gebeeldhouwde steen opstellen om zich hierop voor God neer te werpen. Ook dit is een kwestie van interpretatie, of het voor een Noachide geldt. 
Het werpen van munstukken in een fontein of vijver wordt door vele schrijvers gezien als verboden. 

Als iets klaargemaakt is om te offeren, maar nog niet geofferd, mag het door een Noachide gegeten worden, niet door een Jood. 

Een mismaakt dier mag gegeten worden door een Noachide, niet door een Jood.
Iemand die tot afgoderij verleidt, valt onder de doodstraf voor een Jood. Een Noachide is streng gewaarschuwd om het niet te doen. Een afspraak maken bij een afgodsbeeld is verboden; elke suggestie van afgoderij moet vermeden worden. 

Sommigen zeggen dat een kruis als aandenken gedragen mag worden, maar als een priester het draagt, is het een kultusvoorwerp en dus verboden.

Het is verboden een bedrijf te voeren waarvan de inkomsten ten goede komen aan een verboden kultus. Een afgodsbeeld of kultusvoorwerp uit de sfeer van afgoderij kan vernietigd worden, of de functie kan teniet gedaan worden door het ongeschikt te maken. Dus als we van dat Boeddhabeeld de neus hadden afgeslagen, of omgesmolten als het van metaal was, dan mag je dat materiaal opnieuw gebruiken.

Bijgelovig handelen of spreken is verboden. Je mag geen magische of astrologische handelingen verrichten aan een zieke. Denk aan de charismatische beweging voor zover het daar gaat om handoplegging en dergelijke. Elke vorm van verering van doden is verboden, waardoor spiritisme en spiritualisme uitgesloten zijn.

Maimonides vormt de basis hiervan en dankzij Zuidema's boek "En God Sprak tot Noach en Zijn Zonen", ondertiteld "Een Joodse Code voor Niet-Joden", heb ik deze laatste lijst kunnen samenstellen. Voor meer details verwijs ik naar pagina 91 en 92 van dit boek.

Dank voor uw aandacht en graag tot een volgende keer.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59498489Wed, 17 Apr 2024 08:55:18 +0000Robbert VeenOp basis van wat we eerder besproken hebben over het algemene karakter van afgoderij en de kleine verschillen tussen het verbod daarop voor Joden en niet-Joden, kunnen we nu kijken naar de afgeleide aspecten hiervan. We kunnen dit doen door bij...
Allereerst stelt Maimonides dat het niet in je gedachten mag opkomen dat er naast God een andere godheid bestaat. Er is slechts één schepper: "Hoor, Israël, de Heer, onze God, is de Ene." Dit heeft te maken met de innerlijke houding die belangrijk is bij afgoderij. Het mag niet eens in je gedachten voorkomen. Dit is ook moreel relevant, omdat het bijvoorbeeld in Griekse tragedies interessant is hoe er tegenstellingen zijn tussen verschillende goden die verbonden zijn met specifieke menselijke activiteiten en deugden. Het volgen van één godheid kan betekenen dat je een andere negeert, waardoor het volgens Griekse wijsheid goed is om niet één enkele godheid puur en alleen na te volgen.

Een voorbeeld hiervan is Hippolytus, die eenzijdig de godin Artemis volgt en daardoor in conflict komt met godin Aphrodite. Dit is dus het eerste afgeleide verbod dat voortkomt uit het algemene verbod op afgoderij: niet in je gedachten laten opkomen dat er buiten God een andere godheid bestaat.

Zoals we eerder besproken hebben, houdt dit ook in dat je geen beelden mag maken of laten maken voor kultische doeleinden. Hierin zit wel een verschil tussen Joden en niet-Joden. Voor een niet-Jood is het strikt genomen niet verboden, maar wat toegelaten is, is niet per se iets wat je met plezier en goede motieven zou moeten doen. Mag een niet-Jood bijvoorbeeld een beeld maken voor een katholieke eredienst? Ik denk van niet, aangezien dit onder dit afgeleide verbod valt.

Het gebruik van beelden in de katholieke eredienst, ook al zegt men dat men geen geschapen dingen vereert, valt naar mijn mening onder dit verbod op afgoderij.

Wanneer je zegt dat het afgodische beeld een middel is om God te vereren, dan is het toch een gebruik van een van Gods schepselen en daarmee een vorm van afgoden-dienst. Dit is de tweede afleiding van het hoofdgebod. Je mag geen beelden maken voor kultische doeleinden, noch voor jezelf, noch voor anderen. Het is verboden beelden te maken van alles wat in de hemel, op aarde en onder de aarde is waarvoor men zich zou kunnen neerbuigen.
Ook mag je geen verboden beelden maken voor ornamentele doeleinden. Een heilig beeld mag niet gemaakt worden met het excuus dat het slechts als decoratie dient. In mijn huis heeft dit verbod ertoe geleid dat we een fraai Boeddha beeldje hebben verwijderd. Niet omdat het ons tegenstond, maar omdat het gebruik ervan voor decoratieve doeleinden geen geldige reden was om het te laten staan.

De vijfde afleiding: geen kultische handelingen verrichten in het kader van een afgoden-dienst, ook al zijn dat niet de gebruikelijke handelingen. Maimonides stelt hier dat we dit toch wat strikter moeten interpreteren. Als noachide dienen we dit joodse verbod ook te gehoorzamen.

Er zijn enkele geboden uit de klassieke tijd, zoals je kinderen niet door het vuur laten gaan in het kader van enige afgoderij. Dit kan lastig zijn bij bijvoorbeeld kerst- of Sinterklaasvieringen waarbij je zou kunnen twijfelen of dit wel kan.

De achtste afleiding: geen dodenbezweringen verrichten of doodshoofden gebruiken als magische of rituele middelen. Een helder voorschrift dat de meesten van ons niet nodig hebben om na te leven.

Tot slot, geen waarzeggerspraktijken of magische praktijken toepassen, zoals vogelbeenderen die in Maimonides' tijd belangrijk waren, tarotkaarten leggen of horoscopen laten trekken.

Of zelfs maar de horoscoop lezen in de krant. 

Tien, op geen enkele wijze tot afgoderij wenden. Ik begrijp dat je gewoon niet eens in de buurt mag zitten. 

Elf en twaalf zijn...]]>670falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/verbod-op-afgoderij-in-noachidische-wetten--59498088
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59498088Wed, 17 Apr 2024 08:00:29 +0000Robbert VeenHet meest essentiële aspect van de Noachidische geboden is ongetwijfeld het verbod op afgodendienst. De kern van deze zeven universele wetten, of mitzvot, is het afwijzen van afgoderij. Wie een andere godheid eert dan de Schepper, ontkent het wezen...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>745falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/genesis-als-blauwdruk-van-relaties--59484920Abraham biedt een nieuw model voor het menselijke zelf in het Westen.

Abrahams vertrek eindigt niet, zoals de reis van Odysseus, met een terugkeer naar huis.

Dit is niet de heldenreis van de hoofdpersonen uit de Griekse tragedie. Het is een reis langs thema's die ons in de meeste opzichten bekend voorkomen: honger, gastvrijheid, gerechtigheid, verbond en vooral relaties met anderen.

Van Rebecca, de schoondochter van Sarah en de vrouw van Isaak, leren we over de verschillende vormen van menselijke verantwoordelijkheid.

Jakob lijdt onder onderdrukking, ballingschap en bedrog, maar het is in ballingschap dat hij en zijn vrouwen hun twaalf kinderen grootbrengen. Hij is een man die voortdurend tegen de verwachtingen in worstelt, maar toch voor het grootste deel zijn ogen niet afwendt van de uitdagingen waar hij voor staat.

Jakob wordt Israël. Hij is het die worstelt met goddelijkheid en wint.

Met het verschijnen van Jakobs broer, Esau, zien we iemand die de dood van zijn rechtschapen grootvader Abraham niet kan accepteren en dus een leven vol fouten leidt. T

Jakob wordt niet beschreven als een perfecte man of ouder. Na de vroegtijdige dood van zijn geliefde Rachel, klampt hij zich vast aan haar oudste zoon, Jozef, door een vriendjespolitiek die veel leed veroorzaakt.  Deze verontrustende passages dwingen ons om samen met Levinas na te denken over de betekenis van rechtvaardigheid, vergiffenis, vergeving en broederschap.

In de persoon van Jozef zien we de wereld van het politieke expliciet naar voren komen in relatie tot het ethische, in relatie tot de inwoners van Egypte en tot zijn eigen broers. 

(Sugarman)

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59484920Tue, 16 Apr 2024 08:34:30 +0000Robbert VeenDe houding van de Bijbelse Abraham biedt een nieuw model voor het menselijke zelf in het Westen. Abrahams vertrek eindigt niet, zoals de reis van Odysseus, met een terugkeer naar huis. Dit is niet de heldenreis van de hoofdpersonen uit de Griekse...Abraham biedt een nieuw model voor het menselijke zelf in het Westen.

Abrahams vertrek eindigt niet, zoals de reis van Odysseus, met een terugkeer naar huis.

Dit is niet de heldenreis van de hoofdpersonen uit de Griekse tragedie. Het is een reis langs thema's die ons in de meeste opzichten bekend voorkomen: honger, gastvrijheid, gerechtigheid, verbond en vooral relaties met anderen.

Van Rebecca, de schoondochter van Sarah en de vrouw van Isaak, leren we over de verschillende vormen van menselijke verantwoordelijkheid.

Jakob lijdt onder onderdrukking, ballingschap en bedrog, maar het is in ballingschap dat hij en zijn vrouwen hun twaalf kinderen grootbrengen. Hij is een man die voortdurend tegen de verwachtingen in worstelt, maar toch voor het grootste deel zijn ogen niet afwendt van de uitdagingen waar hij voor staat.

Jakob wordt Israël. Hij is het die worstelt met goddelijkheid en wint.

Met het verschijnen van Jakobs broer, Esau, zien we iemand die de dood van zijn rechtschapen grootvader Abraham niet kan accepteren en dus een leven vol fouten leidt. T

Jakob wordt niet beschreven als een perfecte man of ouder. Na de vroegtijdige dood van zijn geliefde Rachel, klampt hij zich vast aan haar oudste zoon, Jozef, door een vriendjespolitiek die veel leed veroorzaakt.  Deze verontrustende passages dwingen ons om samen met Levinas na te denken over de betekenis van rechtvaardigheid, vergiffenis, vergeving en broederschap.

In de persoon van Jozef zien we de wereld van het politieke expliciet naar voren komen in relatie tot het ethische, in relatie tot de inwoners van Egypte en tot zijn eigen broers. 

(Sugarman)

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>400falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/geschiedenis-van-het-arabisch-israelische-conflict-2-de-arabische-opstand-van-1936-1939--59217129De Grote Arabische Opstand van 1936-1939 was een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Palestina tijdens de periode van het Britse mandaat. 

Tijdens het begin van de 20e eeuw namen de spanningen in Palestina toe als gevolg van verschillende factoren, waaronder Joodse immigratie die werd aangemoedigd door de Britse regering onder de voorwaarden van de Balfour-verklaring (1917), die steun uitsprak voor de oprichting van een "nationaal thuis voor het Joodse volk" in Palestina. 

De Arabische bevolking in Palestina voelde zich gemarginaliseerd en vreesde het verlies van hun land en identiteit te midden van de groeiende Joodse aanwezigheid. 

De vonk die de Grote Arabische Opstand deed ontbranden, vond plaats op 15 april 1936, toen Palestijnse Arabieren in de stad Jaffa in staking gingen om te protesteren tegen Joodse immigratie en landaankopen. 

Het Arabische Hogere Comité (AHC) eiste een einde aan Joodse immigratie, het verbod op landverkoop aan Joden en de oprichting van een onafhankelijke Arabische staat in Palestina.

De opstand nam verschillende vormen aan, waaronder stakingen, demonstraties, boycots van Britse goederen en aanvallen op Britse functionarissen, Joodse nederzettingen en infrastructuur. De Britten reageerden met geweld, door troepen in te zetten om de opstand neer te slaan en in bepaalde gebieden de staat van beleg op te leggen.

Ondanks Britse inspanningen om de opstand neer te slaan, duurde deze drie jaar, gekenmerkt door cycli van geweld en represailles. 

Hoewel de opstand uiteindelijk niet in staat was om haar onmiddellijke doelen te bereiken, liet het een blijvende erfenis na van Arabisch verzet tegen het zionisme en het Britse kolonialisme in Palestina. Het droeg ook bij aan de radicalisering van het Palestijnse nationalisme en legde de basis voor toekomstige conflicten in de regio.











Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59217129Fri, 29 Mar 2024 10:26:08 +0000Robbert VeenSamenvatting: De Grote Arabische Opstand van 1936-1939 was een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Palestina tijdens de periode van het Britse mandaat.  Tijdens het begin van de 20e eeuw namen de spanningen in Palestina toe als gevolg van...De Grote Arabische Opstand van 1936-1939 was een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Palestina tijdens de periode van het Britse mandaat. 

Tijdens het begin van de 20e eeuw namen de spanningen in Palestina toe als gevolg van verschillende factoren, waaronder Joodse immigratie die werd aangemoedigd door de Britse regering onder de voorwaarden van de Balfour-verklaring (1917), die steun uitsprak voor de oprichting van een "nationaal thuis voor het Joodse volk" in Palestina. 

De Arabische bevolking in Palestina voelde zich gemarginaliseerd en vreesde het verlies van hun land en identiteit te midden van de groeiende Joodse aanwezigheid. 

De vonk die de Grote Arabische Opstand deed ontbranden, vond plaats op 15 april 1936, toen Palestijnse Arabieren in de stad Jaffa in staking gingen om te protesteren tegen Joodse immigratie en landaankopen. 

Het Arabische Hogere Comité (AHC) eiste een einde aan Joodse immigratie, het verbod op landverkoop aan Joden en de oprichting van een onafhankelijke Arabische staat in Palestina.

De opstand nam verschillende vormen aan, waaronder stakingen, demonstraties, boycots van Britse goederen en aanvallen op Britse functionarissen, Joodse nederzettingen en infrastructuur. De Britten reageerden met geweld, door troepen in te zetten om de opstand neer te slaan en in bepaalde gebieden de staat van beleg op te leggen.

Ondanks Britse inspanningen om de opstand neer te slaan, duurde deze drie jaar, gekenmerkt door cycli van geweld en represailles. 

Hoewel de opstand uiteindelijk niet in staat was om haar onmiddellijke doelen te bereiken, liet het een blijvende erfenis na van Arabisch verzet tegen het zionisme en het Britse kolonialisme in Palestina. Het droeg ook bij aan de radicalisering van het Palestijnse nationalisme en legde de basis voor toekomstige conflicten in de regio.











Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>259falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/geschiedenis-van-het-arabisch-israelische-conflict-1-1916-1918-de-verklaring-van-balfour--59201810
Jeruzalem 1916-1918: In deze periode maakte Jeruzalem deel uit van het Ottomaanse Rijk, dat in de Eerste Wereldoorlog geallieerd was met Duitsland en Oostenrijk-Hongarije. Het Ottomaanse Rijk had de controle over een groot deel van het Midden-Oosten, waaronder Palestina, waar Jeruzalem ligt.

In 1916 maakten de Britten en Fransen door middel van het Sykes-Picot Akkoord plannen om de gebieden van het Ottomaanse Rijk in het Midden-Oosten na de oorlog in invloedssferen te verdelen. Deze overeenkomst legde de basis voor de uiteindelijke Britse en Franse controle over de regio.

De Balfour Verklaring (1917): In november 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, gaf de Britse regering de Balfour Verklaring uit. Deze verklaring was een openbare verklaring waarin Britse steun werd betuigd voor de vestiging van een "nationaal tehuis voor het Joodse volk" in Palestina, dat toen deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk.

De Balfour Verklaring was belangrijk omdat het een van de eerste officiële uitingen was van steun van de Britse regering aan het zionisme, de beweging die pleitte voor de vestiging van een Joods thuisland in Palestina. De verklaring werd vernoemd naar Arthur Balfour, de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken.

Het is echter belangrijk om op te merken dat de Balfour Verklaring ook een clausule bevatte die stelde dat "niets zal worden gedaan dat de burgerlijke en religieuze rechten van bestaande niet-joodse gemeenschappen in Palestina kan schaden". Deze clausule was een erkenning van de aanwezigheid en de rechten van de Arabische bevolking in Palestina.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59201810Wed, 27 Mar 2024 23:10:06 +0000Robbert VeenDe periode van 1916 tot 1918 werd gekenmerkt door belangrijke gebeurtenissen in Jeruzalem en het bredere Midden-Oosten, waaronder de Balfour Verklaring en de Arabische Opstand. Hier vindt u een overzicht: Jeruzalem 1916-1918: In deze periode maakte...
Jeruzalem 1916-1918: In deze periode maakte Jeruzalem deel uit van het Ottomaanse Rijk, dat in de Eerste Wereldoorlog geallieerd was met Duitsland en Oostenrijk-Hongarije. Het Ottomaanse Rijk had de controle over een groot deel van het Midden-Oosten, waaronder Palestina, waar Jeruzalem ligt.

In 1916 maakten de Britten en Fransen door middel van het Sykes-Picot Akkoord plannen om de gebieden van het Ottomaanse Rijk in het Midden-Oosten na de oorlog in invloedssferen te verdelen. Deze overeenkomst legde de basis voor de uiteindelijke Britse en Franse controle over de regio.

De Balfour Verklaring (1917): In november 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, gaf de Britse regering de Balfour Verklaring uit. Deze verklaring was een openbare verklaring waarin Britse steun werd betuigd voor de vestiging van een "nationaal tehuis voor het Joodse volk" in Palestina, dat toen deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk.

De Balfour Verklaring was belangrijk omdat het een van de eerste officiële uitingen was van steun van de Britse regering aan het zionisme, de beweging die pleitte voor de vestiging van een Joods thuisland in Palestina. De verklaring werd vernoemd naar Arthur Balfour, de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken.

Het is echter belangrijk om op te merken dat de Balfour Verklaring ook een clausule bevatte die stelde dat "niets zal worden gedaan dat de burgerlijke en religieuze rechten van bestaande niet-joodse gemeenschappen in Palestina kan schaden". Deze clausule was een erkenning van de aanwezigheid en de rechten van de Arabische bevolking in Palestina.


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>118falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/levinas-moraliteit-schaamte-en-de-ander--59136075Vier onderwerpen in deze podcast over Lévinas

1. Moraliteit en zelfkritiek
2. De spontaniteit in twijfel trekken
3. Het begrip Schaamte
4. De Ander

Zie ook: https://koinoniabijbelstudie.nl/moraliteit-schaamte-en-anders-zijn/



Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59136075Fri, 22 Mar 2024 11:32:29 +0000Robbert VeenVier onderwerpen in deze podcast over Lévinas 1. Moraliteit en zelfkritiek 2. De spontaniteit in twijfel trekken 3. Het begrip Schaamte 4. De Ander Zie ook: https://koinoniabijbelstudie.nl/moraliteit-schaamte-en-anders-zijn/Vier onderwerpen in deze podcast over Lévinas

1. Moraliteit en zelfkritiek
2. De spontaniteit in twijfel trekken
3. Het begrip Schaamte
4. De Ander

Zie ook: https://koinoniabijbelstudie.nl/moraliteit-schaamte-en-anders-zijn/



Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>222falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/verzoening-en-israelvergetelheid-deel-2-de-nieuwe-paulus-stephen-burnhope--59126720
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59126720Thu, 21 Mar 2024 14:51:23 +0000Robbert VeenIn dit fragment van het artikel van Stephen Burnhope gaat het om het beeld van de Nieuwe Paulus. dat veranderde het vertrouwen in de Gereformeerde leer van de verlossing zonder werken, door geloof alleen. 
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>286falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/het-verzoeningsdebat-en-israel-verzoening--59125430
In de afgelopen decennia is het debat over de verzoening bijzonder levendig en gepassioneerd geweest, binnen evangelische kringen. Dit heeft zich voornamelijk toegespitst op de vraag of het primaat moet worden toegekend aan de strafsubstitutietheorie, zoals veel conservatieven willen benadrukken, tegenover een veelzijdig of caleidoscopisch begrip, dat vrijheid geeft om ons uitgangspunt te kiezen, uit het hele scala van bijbels materiaal.Hoewel het verhaal van Israël en zijn verbondsrelatie met God het grootste deel van de canon van de Schrift uitmaakt, lijkt het niets te zeggen te hebben over de verklaring van het verzoenende werk van Christus. Dit moet ons toch enigszins vreemd voorkomen. 

Theologisch anti-judaïsme zet waargenomen negatieve kenmerken van het jodendom af tegen de overeenkomstige kwaliteiten van het christendom: wet versus genade, vlees versus geest, duisternis versus licht, type versus werkelijkheid, werken versus geloof, enzovoort. Alles wat goed is aan het christendom wordt gezien als corresponderend met iets slechts aan het jodendom. Het Sinaïtische verbond dat in de Torah gecentreerd is, wordt terloops als ineffectief, mislukt of gebrekkig gekleineerd en bruusk terzijde geschoven.

Het is dan ook geen wonder dat de verzoeningsleer geen noodzakelijke afhankelijkheid heeft gevonden van de voorafgaande relatie tussen Israël en zijn God om de manier of de werkzaamheid ervan te begrijpen. Theologisch anti-judaïsme stroomt vrijelijk in het evangelicalisme, zowel op populair als academisch niveau, en is minstens zo problematisch als het supersessionisme in het ontkrachten van de waarde van Israëls relatie met zijn God als bron voor het christelijk denken. Beide vinden hun wortels (en hun bevestiging) in de Reformatie.

Stephen Burnhope


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59125430Thu, 21 Mar 2024 12:30:02 +0000Robbert VeenHet verzoeningsdebat en "Israël-Verzoening". In de afgelopen decennia is het debat over de verzoening bijzonder levendig en gepassioneerd geweest, binnen evangelische kringen. Dit heeft zich voornamelijk toegespitst op de vraag of het primaat moet...
In de afgelopen decennia is het debat over de verzoening bijzonder levendig en gepassioneerd geweest, binnen evangelische kringen. Dit heeft zich voornamelijk toegespitst op de vraag of het primaat moet worden toegekend aan de strafsubstitutietheorie, zoals veel conservatieven willen benadrukken, tegenover een veelzijdig of caleidoscopisch begrip, dat vrijheid geeft om ons uitgangspunt te kiezen, uit het hele scala van bijbels materiaal.Hoewel het verhaal van Israël en zijn verbondsrelatie met God het grootste deel van de canon van de Schrift uitmaakt, lijkt het niets te zeggen te hebben over de verklaring van het verzoenende werk van Christus. Dit moet ons toch enigszins vreemd voorkomen. 

Theologisch anti-judaïsme zet waargenomen negatieve kenmerken van het jodendom af tegen de overeenkomstige kwaliteiten van het christendom: wet versus genade, vlees versus geest, duisternis versus licht, type versus werkelijkheid, werken versus geloof, enzovoort. Alles wat goed is aan het christendom wordt gezien als corresponderend met iets slechts aan het jodendom. Het Sinaïtische verbond dat in de Torah gecentreerd is, wordt terloops als ineffectief, mislukt of gebrekkig gekleineerd en bruusk terzijde geschoven.

Het is dan ook geen wonder dat de verzoeningsleer geen noodzakelijke afhankelijkheid heeft gevonden van de voorafgaande relatie tussen Israël en zijn God om de manier of de werkzaamheid ervan te begrijpen. Theologisch anti-judaïsme stroomt vrijelijk in het evangelicalisme, zowel op populair als academisch niveau, en is minstens zo problematisch als het supersessionisme in het ontkrachten van de waarde van Israëls relatie met zijn God als bron voor het christelijk denken. Beide vinden hun wortels (en hun bevestiging) in de Reformatie.

Stephen Burnhope


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>239falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-belangstelling-voor-de-noachidische-geboden--59105577Sommige christenen voelden zich niet langer thuis binnen het institutionele christendom en waren op zoek naar een nieuwe spirituele inspiratie. Een bekering tot het Jodendom was een te grote stap voor deze zoekers, voor wie het handhaven van de Noachidische geboden een beter haalbare optie leek. 
In verschillende publicaties hebben een aantal Nederlandse theologen naar de Noachidische geboden verwezen. 
Willem Zuidema en Jos op 't Root schreven een boek over de betekenis van de Noachidische geboden. In deze publicatie, waarin naast veel fundamentele Talmoedische informatie, vooral de vraag aan de orde kwam of deze geboden "een Joodse code voor niet-joden" zouden kunnen bieden. 
Zouden deze geboden misschien nuttig kunnen zijn bij het bieden van "een ethisch en geestelijk thuis" voor die zoekers die zich van het institutionele christendom hebben afgekeerd? 
Een paar jaar later hield René Süss, toen nog predikant van de Nederlands Hervormde Kerk, maar sindsdien teruggekeerd naar het huis van het Jodendom,  een pleidooi voor de acceptatie van de Noachidische geboden binnen de christelijke gemeenschap. 
Hij vroeg zich af of het een teken van solidariteit zou kunnen zijn, als Joden en Christenen elkaar zouden ontmoeten bij de koosjere slager. Sinds dit eerste begin aan het einde van de vorige eeuw zijn deze ideeën verder ontwikkeld en vormgegeven.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/59105577Tue, 19 Mar 2024 21:56:47 +0000Robbert VeenIn de tweede helft van de twintigste eeuw werd een nieuw bewustzijn van, en interesse in de Noachidische geboden duidelijk binnen christelijke gemeenschappen. Als reactie op het felle anti-judaïsme en zelfs antisemitisme binnen de christelijke...Sommige christenen voelden zich niet langer thuis binnen het institutionele christendom en waren op zoek naar een nieuwe spirituele inspiratie. Een bekering tot het Jodendom was een te grote stap voor deze zoekers, voor wie het handhaven van de Noachidische geboden een beter haalbare optie leek. 
In verschillende publicaties hebben een aantal Nederlandse theologen naar de Noachidische geboden verwezen. 
Willem Zuidema en Jos op 't Root schreven een boek over de betekenis van de Noachidische geboden. In deze publicatie, waarin naast veel fundamentele Talmoedische informatie, vooral de vraag aan de orde kwam of deze geboden "een Joodse code voor niet-joden" zouden kunnen bieden. 
Zouden deze geboden misschien nuttig kunnen zijn bij het bieden van "een ethisch en geestelijk thuis" voor die zoekers die zich van het institutionele christendom hebben afgekeerd? 
Een paar jaar later hield René Süss, toen nog predikant van de Nederlands Hervormde Kerk, maar sindsdien teruggekeerd naar het huis van het Jodendom,  een pleidooi voor de acceptatie van de Noachidische geboden binnen de christelijke gemeenschap. 
Hij vroeg zich af of het een teken van solidariteit zou kunnen zijn, als Joden en Christenen elkaar zouden ontmoeten bij de koosjere slager. Sinds dit eerste begin aan het einde van de vorige eeuw zijn deze ideeën verder ontwikkeld en vormgegeven.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>105falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-belijdenis-en-de-geboden--58634254
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/58634254Sat, 10 Feb 2024 14:14:10 +0000Robbert VeenStudie over Deuteronomium 6:1 en 6:4. De samenhang tussen het onderwijs van de inzettingen en rechten, en de belijdenis van de eenheid van God.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1389falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kain-en-abel-de-anatomie-van-de-zonde-preek-14-1-24-schagen--58296279https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/58296279Sun, 14 Jan 2024 12:46:21 +0000Robbert Veen1876falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-torah-voor-jood-en-niet-jood-paulus-in-rom-2-11-15--58222808
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/58222808Sun, 07 Jan 2024 11:43:08 +0000Robbert VeenVervolg van onze serie over Paulus. Een passage die altijd wordt gelezen als een aanval op het jodendom, blijkt bij nader beschouwing juist het belang van de Torah ook voor niet-joden te bevestigen. Mits anders gelezen dan Calvijn en de Protestantse...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>3461falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/redding-en-wetsgetrouwheid--58133542https://koinoniabijbelstudie.nl/redding-en-wetsgetrouwheid-reactie-op-berkhof-christelijk-geloof/israel/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/58133542Wed, 27 Dec 2023 20:52:10 +0000Robbert VeenVideo over mijn blog over het gelijknamige onderwerp: https://koinoniabijbelstudie.nl/redding-en-wetsgetrouwheid-reactie-op-berkhof-christelijk-geloof/israel/https://koinoniabijbelstudie.nl/redding-en-wetsgetrouwheid-reactie-op-berkhof-christelijk-geloof/israel/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2548falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/over-rom-1-16-17-de-joodse-paulus--58027967
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/58027967Sat, 16 Dec 2023 13:30:48 +0000Robbert VeenNieuwe aflevering in de serie over de brief aan de Romeinen. Ik wil laten zien hoe Joods de theologie van Paulus eigenlijk is. Ik doe dat in navolging van James D.G. Dunn en Mark D. Nanos. Dat beekent voor ij dat ik de teksten die ik al dertig jaar...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>3750jodendom,nanos,paulusfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/een-jood-in-het-innerlijk-nawoord-2-bij-de-theologische-autobiografie--56322043
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/56322043Mon, 31 Jul 2023 15:17:58 +0000Robbert VeenHet tweede deel van het Nawoord, waarin ik zeg wie ik ben en waar ik sta. Ik besef hoe kwetsend dit kan zijn voor mensen die mij in mijn "vorige"leven hebben gekend. Maar hier sta ik, ik zou niet anders willen. Dit is het eindpunt van mijn zoektocht...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>4877falsefullhttp://www.koinoniabijbelstudie.nl
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/56102564Fri, 14 Jul 2023 15:35:12 +0000Robbert VeenGesprek met Tanja en Henneke, over twee belangrijke vragen naar aanleiding van de YouTube uitzendingen van 10 en 12 juli 2023 op het kanaal Beit Ahavat Torah (voorheen Koinonia Live!).
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2409engelen,evangelie,jezus,messiasfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/intro-psalm-1--54517621
https://koinoniabijbelstudie.nl/welgelukzalig-en-voorwaarts-strevend-augustinus-en-hirsch-over-psalm-11/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/54517621Mon, 19 Jun 2023 11:44:48 +0000Robbert VeenIntro van onderstaande blog. https://koinoniabijbelstudie.nl/welgelukzalig-en-voorwaarts-strevend-augustinus-en-hirsch-over-psalm-11/
https://koinoniabijbelstudie.nl/welgelukzalig-en-voorwaarts-strevend-augustinus-en-hirsch-over-psalm-11/

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>211falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jacob-als-voorbeeld-van-efraim-meditatie-over-hosea-12-1-6--54151967www.koinoniabijbelstudie.nl

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/54151967Fri, 09 Jun 2023 12:10:07 +0000Robbert VeenAudio versie van de drie blogposts over Hosea 12:1-6 dsie je kunt vinden op www.koinoniabijbelstudie.nlwww.koinoniabijbelstudie.nl

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>2385falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/is-de-brief-van-jacobus-afkomstig-uit-het-messiaanse-jodendom--54022575https://wp.me/pa5XQh-453

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/54022575Sun, 28 May 2023 15:50:47 +0000Robbert Veennadere uitleg van de blogpost over dit onderwerp, die je hier kunt vinden: https://wp.me/pa5XQh-453https://wp.me/pa5XQh-453

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>3516falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/pinksteren-en-sjavoe-ot-een-eerste-verkenning--54014888
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/54014888Sat, 27 May 2023 10:03:47 +0000Robbert VeenMet behulp van "Gods Partner", van Willem Zuidema, spreek ik over het verband tussen het joodse feest van Sjavoe'ot en het Chridtelijke Pinksterfeest.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>3331pinksteren,shavuot,sjavoe'ot,wekenfeestfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-heiliging-van-de-maand-mitzvah-4--54014668
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/54014668Sat, 27 May 2023 08:46:23 +0000Robbert VeenEen korte toelichting bij de laatste blogpost over Rosj Chodesj, de viering van de Nieuwe Maan.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>957falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/interview-met-robbert-veen-waarom-hosea--53332427

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/53332427Sat, 25 Mar 2023 09:24:40 +0000Robbert VeenInterview met mezelf over de reeks openbare lessen over Hosea - het begin van de serie over de Twaalf Kleine Profeten.

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1159falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-terugkeer-van-de-oudste-zoon-uitleg--52489365
die vind je hier:

https://koinoniabijbelstudie.nl/de-terugkeer-van-de-verloren-en-het-gelijk-van-de-oudste-zoon-toelichting/johannes/


Show less

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52489365Fri, 20 Jan 2023 00:53:42 +0000Robbert VeenDe parabel van de verloren zoon gaat niet over individuele bekering, maar wel over de houding van de Farizeeën tegenover de joden in de marge: tollenaars, ongeletterden, boeren, mensen die de Torah niet kennen. Bij uitbreiding mogen we er de...
die vind je hier:

https://koinoniabijbelstudie.nl/de-terugkeer-van-de-verloren-en-het-gelijk-van-de-oudste-zoon-toelichting/johannes/


Show less

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1368falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/de-vervulling-van-de-wet-in-mattheus-5--52431519
Nu zijn we enigszins voorbereid op de leesstrategie die ervan uitgaat dat de vervulling van de wet materieel hetzelfde inhoudt als een afschaffing. Wat betekent het eigenlijk om de wet te vervullen in een Joodse context?

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52431519Fri, 13 Jan 2023 13:30:26 +0000Robbert VeenVervulling van de wet (Matteüs 5 vers 17) Nu zijn we enigszins voorbereid op de leesstrategie die ervan uitgaat dat de vervulling van de wet materieel hetzelfde inhoudt als een afschaffing. Wat betekent het eigenlijk om de wet te vervullen in een...
Nu zijn we enigszins voorbereid op de leesstrategie die ervan uitgaat dat de vervulling van de wet materieel hetzelfde inhoudt als een afschaffing. Wat betekent het eigenlijk om de wet te vervullen in een Joodse context?

Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>743falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jezus-en-de-joodse-wet--52430837https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52430837Fri, 13 Jan 2023 11:56:28 +0000Robbert Veen1181falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gerechtigheid-van-god-over-rom-1-16-en-17--52377008
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52377008Sat, 07 Jan 2023 09:55:42 +0000Robbert VeenIn de benadering van de Nieuwe Paulus-beweging (James Dunn) klinken de woorden van Rom. 1:16, 17 heel anders dan in de traditionele visie. De macht van het evangelie is een transformerende kracht, die een nieuw levensstijl met zich meebrengt....
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>4737evangelie,gerechtigheid,james_dunn,nieuwe-paulus,paulusfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bewezen-of-aangewezen-meditatie-over-rom-1-1-4--52350251
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52350251Wed, 04 Jan 2023 11:13:09 +0000Robbert VeenHet trinitarisch schema en het triomfantalisme van de Kerk toont zich in de exegese, ook van de brief aan de Romeinen. Ik geef hier een klein voorbeeld daarvan it Rom. 1:1-4. Staat er nu "bewezen" en betekent "Zoon van God" hier hetzelfde als "God de...
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1535dunn,jodendom,nieuwe_paulus,paulus,sandersfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/genesis-37-jozef-ruben-en-juda--52322406
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>https://api.spreaker.com/episode/52322406Sun, 01 Jan 2023 15:00:02 +0000Robbert VeenDe eerste uitzending van Beit Ahavat Hatorah kort, met een uitleg van een Bijbelpassage gebaseerd op de Rabbijnse tradities.
Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.]]>1846jozef,juda,rabbinica,ruben,torahfalsefull