https://www.spreaker.com/podcast/ktabkhanh--3248270faBooksCopyright Radio Mojahed - رادیو مجاهدhttps://d3wo5wojvuv7l.cloudfront.net/t_rss_itunes_square_1400/images.spreaker.com/original/80fd145754b8442061ae83495eafb22d.jpghttps://www.spreaker.com/podcast/ktabkhanh--3248270Tue, 27 Jan 2026 06:48:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدRadio Mojahed - رادیو مجاهدfeeds@spreaker.comانتشارات و کتابهای مجاهدین در این برنامه از رادیو مجاهد به سمع شنوندگان می‌رسد.falseepisodichttps://www.spreaker.com/episode/tlw-y-dr-zmstan-qsmt-swm--69614914https://api.spreaker.com/episode/69614914Tue, 27 Jan 2026 06:48:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد301falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/tlw-y-dr-zmstan-qsmt-dwm--69614885https://api.spreaker.com/episode/69614885Tue, 27 Jan 2026 06:47:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد333falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/tlw-y-dr-zmstan-qsmt-awl--69601536https://api.spreaker.com/episode/69601536Tue, 27 Jan 2026 06:42:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد289falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-fsl-shshm--67258017https://api.spreaker.com/episode/67258017Tue, 05 Aug 2025 13:49:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3156falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-fsl-pnjm--67258015https://api.spreaker.com/episode/67258015Tue, 05 Aug 2025 13:47:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3040falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-fsl-chharm--67258014https://api.spreaker.com/episode/67258014Tue, 05 Aug 2025 13:47:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3165falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-fsl-swm--67258013https://api.spreaker.com/episode/67258013Tue, 05 Aug 2025 13:47:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4350falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-fsl-dwm--67258012https://api.spreaker.com/episode/67258012Tue, 05 Aug 2025 13:46:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4981falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-chshm-dr-chshm-hywla-mqdmh-fsl-awl--67258011https://api.spreaker.com/episode/67258011Tue, 05 Aug 2025 13:45:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3387falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kranh-hqyqy-yk-rwya-qsmt-pnjm--67256930https://api.spreaker.com/episode/67256930Tue, 05 Aug 2025 11:22:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5238falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kranh-hqyqy-yk-rwya-qsmt-chharm--67256929https://api.spreaker.com/episode/67256929Tue, 05 Aug 2025 11:22:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5178falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kranh-hqyqy-yk-rwya-qsmt-swm--67256928https://api.spreaker.com/episode/67256928Tue, 05 Aug 2025 11:22:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5284falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kranh-hqyqy-yk-rwya-qsmt-dwm--67256927https://api.spreaker.com/episode/67256927Tue, 05 Aug 2025 11:21:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5723falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/kranh-hqyqy-yk-rwya-qsmt-awl--67256924https://api.spreaker.com/episode/67256924Tue, 05 Aug 2025 11:16:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5247falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slwl-khaly-bwd-qsmt-pnjm--67256772https://api.spreaker.com/episode/67256772Tue, 05 Aug 2025 10:56:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3756falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slwl-khaly-bwd-qsmt-chharm--67256771https://api.spreaker.com/episode/67256771Tue, 05 Aug 2025 10:56:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3623falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slwl-khaly-bwd-qsmt-swm--67256770https://api.spreaker.com/episode/67256770Tue, 05 Aug 2025 10:56:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3613falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slwl-khaly-bwd-qsmt-dwm--67256769https://api.spreaker.com/episode/67256769Tue, 05 Aug 2025 10:56:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3924falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/slwl-khaly-bwd-qsmt-awl--67256768https://api.spreaker.com/episode/67256768Tue, 05 Aug 2025 10:55:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3981falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/yk-khkshan-starh-fsl-swm-qsmt-dwm--67256264https://api.spreaker.com/episode/67256264Tue, 05 Aug 2025 10:41:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد6520falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/yk-khkshan-starh-fsl-swm-qsmt-awl--67256230https://api.spreaker.com/episode/67256230Tue, 05 Aug 2025 09:52:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4967falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/yk-khkshan-starh-fsl-dwm--67256186https://api.spreaker.com/episode/67256186Tue, 05 Aug 2025 09:44:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد8701falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/yk-khkshan-starh-fsl-awl--67256166https://api.spreaker.com/episode/67256166Tue, 05 Aug 2025 09:39:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4135falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mqdmh-yk-khkshan-starh--67256128https://api.spreaker.com/episode/67256128Tue, 05 Aug 2025 09:28:43 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد864falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-bystm-payan--67255905https://api.spreaker.com/episode/67255905Tue, 05 Aug 2025 08:59:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1321falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-nwzdhm--67255857https://api.spreaker.com/episode/67255857Tue, 05 Aug 2025 08:53:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4113falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-hjdhm--67255818https://api.spreaker.com/episode/67255818Tue, 05 Aug 2025 08:46:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3864falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-hfdhm--67255742https://api.spreaker.com/episode/67255742Tue, 05 Aug 2025 08:41:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3721falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-shanzdhm--67255729https://api.spreaker.com/episode/67255729Tue, 05 Aug 2025 08:32:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3813falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-panzdhm--67255691https://api.spreaker.com/episode/67255691Tue, 05 Aug 2025 08:27:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4298falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-chhardhm--67255581https://api.spreaker.com/episode/67255581Tue, 05 Aug 2025 08:23:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3732falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-syzdhm--67255521https://api.spreaker.com/episode/67255521Tue, 05 Aug 2025 08:19:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3909falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-dwazdhm--67255505https://api.spreaker.com/episode/67255505Tue, 05 Aug 2025 08:13:50 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4502falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-yazdhm--67255476https://api.spreaker.com/episode/67255476Tue, 05 Aug 2025 08:09:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3928falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-dhm--67255447https://api.spreaker.com/episode/67255447Tue, 05 Aug 2025 08:05:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3322falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-nhm--67255426https://api.spreaker.com/episode/67255426Tue, 05 Aug 2025 08:02:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3211falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-hshtm--67255407https://api.spreaker.com/episode/67255407Tue, 05 Aug 2025 07:58:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3361falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-hftm--67255388https://api.spreaker.com/episode/67255388Tue, 05 Aug 2025 07:55:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4117falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-shshm--67255353https://api.spreaker.com/episode/67255353Tue, 05 Aug 2025 07:50:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3700falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-pnjm--67255329https://api.spreaker.com/episode/67255329Tue, 05 Aug 2025 07:45:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3267falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-chharm--67255274https://api.spreaker.com/episode/67255274Tue, 05 Aug 2025 07:35:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3911falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-swm--67255253https://api.spreaker.com/episode/67255253Tue, 05 Aug 2025 07:31:27 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3660falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-dwm--67255174https://api.spreaker.com/episode/67255174Tue, 05 Aug 2025 07:25:53 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3382falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rmz-mandgary-qsmt-awl--67255119https://api.spreaker.com/episode/67255119Tue, 05 Aug 2025 07:12:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3841falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-yad-yaran-jld-pnjm-qsmt-dwm--67247826https://api.spreaker.com/episode/67247826Mon, 04 Aug 2025 16:59:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3611falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-yad-yaran-jld-pnjm-qsmt-awl--67247801https://api.spreaker.com/episode/67247801Mon, 04 Aug 2025 16:54:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3647falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-chharm-qsmt-pnjm--67247550https://api.spreaker.com/episode/67247550Mon, 04 Aug 2025 16:48:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4487falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-chharm-qsmt-chharm--67247491https://api.spreaker.com/episode/67247491Mon, 04 Aug 2025 16:42:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3756falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-chharm-qsmt-swm--67247237https://api.spreaker.com/episode/67247237Mon, 04 Aug 2025 16:40:12 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3537falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-chharm-qsmt-dwm--67247210https://api.spreaker.com/episode/67247210Mon, 04 Aug 2025 16:32:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3593falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-chharm-qsmt-awl--67247140https://api.spreaker.com/episode/67247140Mon, 04 Aug 2025 16:27:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3670falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-hftm--67247040https://api.spreaker.com/episode/67247040Mon, 04 Aug 2025 16:20:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد2662falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-shshm--67246112https://api.spreaker.com/episode/67246112Mon, 04 Aug 2025 15:02:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3699falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-pnjm--67246063https://api.spreaker.com/episode/67246063Mon, 04 Aug 2025 14:57:52 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3587falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-chharm--67245996https://api.spreaker.com/episode/67245996Mon, 04 Aug 2025 14:53:21 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4487falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-swm--67245969https://api.spreaker.com/episode/67245969Mon, 04 Aug 2025 14:47:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4021falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-dwm--67243477https://api.spreaker.com/episode/67243477Mon, 04 Aug 2025 14:39:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3840falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-swm-sday-rwysh-jwanh-ha-qsmt-awl--67243409https://api.spreaker.com/episode/67243409Mon, 04 Aug 2025 09:50:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3424falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-nhm--67243346https://api.spreaker.com/episode/67243346Mon, 04 Aug 2025 09:39:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد2733falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-hshtm--67243205https://api.spreaker.com/episode/67243205Mon, 04 Aug 2025 09:26:05 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5665falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-hftm--67243125https://api.spreaker.com/episode/67243125Mon, 04 Aug 2025 09:16:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5665falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-shshm--67243093https://api.spreaker.com/episode/67243093Mon, 04 Aug 2025 09:06:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4350falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-pnjm--67242981https://api.spreaker.com/episode/67242981Mon, 04 Aug 2025 09:02:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5346falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-chharm--67242915https://api.spreaker.com/episode/67242915Mon, 04 Aug 2025 08:38:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد3841falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-swm--67242777https://api.spreaker.com/episode/67242777Mon, 04 Aug 2025 08:31:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5113falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-dwm--67242697https://api.spreaker.com/episode/67242697Mon, 04 Aug 2025 08:09:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد4866falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-jld-dwm-srwd-syawshan-qsmt-awl--67242664https://api.spreaker.com/episode/67242664Mon, 04 Aug 2025 08:01:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد5190falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wnhm-qsmt-akhr--65885820https://api.spreaker.com/episode/65885820Sat, 03 May 2025 19:36:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد936falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-whshtm--65886022https://api.spreaker.com/episode/65886022Sat, 03 May 2025 19:33:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد970falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-whftm--65748641https://api.spreaker.com/episode/65748641Sun, 27 Apr 2025 03:58:43 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1062falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wshshm--65728489https://api.spreaker.com/episode/65728489Fri, 25 Apr 2025 19:55:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1140falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-w-pnjm--65636129https://api.spreaker.com/episode/65636129Sat, 19 Apr 2025 19:27:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1219falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wchharm--65598656https://api.spreaker.com/episode/65598656Wed, 16 Apr 2025 20:21:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1013falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wswm--65381430https://api.spreaker.com/episode/65381430Sun, 06 Apr 2025 20:04:43 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1326falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wdwm--65381372https://api.spreaker.com/episode/65381372Sun, 06 Apr 2025 19:29:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1428falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-byst-wykm--65143067https://api.spreaker.com/episode/65143067Wed, 26 Mar 2025 22:48:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1017falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-bystm--64829099https://api.spreaker.com/episode/64829099Wed, 12 Mar 2025 05:44:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1006falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-nwzdhm--64828587https://api.spreaker.com/episode/64828587Wed, 12 Mar 2025 05:37:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد923falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-hjdhm--64685684https://api.spreaker.com/episode/64685684Tue, 04 Mar 2025 04:16:42 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1798falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-hfdhm--64498141https://api.spreaker.com/episode/64498141Fri, 21 Feb 2025 17:43:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1155falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-shanzdhm--64387698https://api.spreaker.com/episode/64387698Sat, 15 Feb 2025 05:01:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1321falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-panzdhm--64387665https://api.spreaker.com/episode/64387665Sat, 15 Feb 2025 04:43:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1268falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-chhardhm--64013054https://api.spreaker.com/episode/64013054Wed, 29 Jan 2025 21:13:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1193falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-syzdhm--63772807https://api.spreaker.com/episode/63772807Tue, 21 Jan 2025 05:07:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1152falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-shshm--63585670https://api.spreaker.com/episode/63585670Mon, 06 Jan 2025 04:39:52 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1072falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-dwazdhm--63582926https://api.spreaker.com/episode/63582926Sun, 05 Jan 2025 20:11:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1269falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-yazdhm--63582792https://api.spreaker.com/episode/63582792Sun, 05 Jan 2025 20:02:28 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد859falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-dhm--63582708https://api.spreaker.com/episode/63582708Sun, 05 Jan 2025 19:55:37 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1296falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-nhm--63582565https://api.spreaker.com/episode/63582565Sun, 05 Jan 2025 19:40:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1392falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-hshtm--63582014https://api.spreaker.com/episode/63582014Sun, 05 Jan 2025 17:51:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1286falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-hftm--63581965https://api.spreaker.com/episode/63581965Sun, 05 Jan 2025 17:42:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد966falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-pnjm--63581776https://api.spreaker.com/episode/63581776Sun, 05 Jan 2025 17:13:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1190falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-chharm--63581710https://api.spreaker.com/episode/63581710Sun, 05 Jan 2025 17:04:43 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1227falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-swm--63578691https://api.spreaker.com/episode/63578691Sun, 05 Jan 2025 06:07:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1093falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-dwm--63578661https://api.spreaker.com/episode/63578661Sun, 05 Jan 2025 05:51:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1114falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bwy-rfan-qsmt-awl--63578554https://api.spreaker.com/episode/63578554Sun, 05 Jan 2025 05:35:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد630falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/sng-sng-khawran-qsmt-byst-wchharm--62657286https://api.spreaker.com/episode/62657286Thu, 07 Nov 2024 20:13:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد663falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/sng-sng-khawran-qsmt-byst-wswm--62288985https://api.spreaker.com/episode/62288985Tue, 08 Oct 2024 18:40:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد448falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-sng-sng-khawran-qsmt-byst-wdwm--61854516https://api.spreaker.com/episode/61854516Mon, 16 Sep 2024 17:59:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد687falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-sng-sng-khawran-qsmt-byst-wykm--61491845https://api.spreaker.com/episode/61491845Fri, 13 Sep 2024 19:58:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد677falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-sng-sng-khawran-qsmt-bystm--61002879https://api.spreaker.com/episode/61002879Mon, 12 Aug 2024 18:23:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد601بیستم,خاوران,سنگ,-قسمت,گفتگوباfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-nwzdhm--60780838https://api.spreaker.com/episode/60780838Tue, 23 Jul 2024 20:01:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد721خاوران,سنگ,-قسمت,گفتگو,نوزدهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-basng-sng-khawran-qsmt-hjdhm--60780816https://api.spreaker.com/episode/60780816Tue, 23 Jul 2024 19:48:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد677باسنگ,خاوران,سنگ,-قسمت,گفتگو,هجدهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-hfdhm--60518710https://api.spreaker.com/episode/60518710Wed, 26 Jun 2024 18:11:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد677خاوران,سنگ,قسمت,گفتگو,هفدهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/sng-sng-khawran-qsmt-shanzdhm--60251719https://api.spreaker.com/episode/60251719Sun, 02 Jun 2024 03:06:05 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد714خاوران,سنگ,شانزدهم,-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/sng-sng-khawran-qsmt-panzdhm--59950966https://api.spreaker.com/episode/59950966Thu, 09 May 2024 19:22:05 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد541پانزدهم,خاوران,سنگ,قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sng-sng-khawran-qsmt-chhardhm--59556716https://api.spreaker.com/episode/59556716Fri, 19 Apr 2024 18:59:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد603چهاردهم,خاوران,سنگ,-قسمت,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-syzdhm--59556595https://api.spreaker.com/episode/59556595Fri, 19 Apr 2024 18:54:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد629خاوران,سیزدهم,سنگ,-قسمت,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-basng-sng-khawran-qsmt-dwazhm--59153293https://api.spreaker.com/episode/59153293Sun, 24 Mar 2024 11:00:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد575falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-yazdhm--59153198https://api.spreaker.com/episode/59153198Sun, 24 Mar 2024 10:53:55 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد527falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-dhm--59005890https://api.spreaker.com/episode/59005890Mon, 11 Mar 2024 18:32:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد683خاوران-قسمت,دهم,سنگ,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-nhm--58924117https://api.spreaker.com/episode/58924117Mon, 04 Mar 2024 19:16:54 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد677falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-hshtm--58815806https://api.spreaker.com/episode/58815806Sun, 25 Feb 2024 15:57:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد889خاوران,سنگ,-قسمت,گفتگو,هشتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-sng-sng-khawran-qsmt-hftm--58536636https://api.spreaker.com/episode/58536636Thu, 01 Feb 2024 19:47:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد754خاوران,سنگ,گفتگوبا,هفتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-snk-sng-khawran-qsmt-shshm--58536615https://api.spreaker.com/episode/58536615Thu, 01 Feb 2024 19:42:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد545خاوران,سنک,سنگ,ششم,گفتگوباfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-pnjm--58536528https://api.spreaker.com/episode/58536528Thu, 01 Feb 2024 19:39:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد597پنجم,خاوران,سنگ,-قسمت,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgwba-sng-sng-khawran-qsmt-chharm--58536441https://api.spreaker.com/episode/58536441Thu, 01 Feb 2024 19:27:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد695چهارم,خاوران,سنگ,گفتگوباfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-khawran-qsmt-swm--58536338https://api.spreaker.com/episode/58536338Thu, 01 Feb 2024 19:21:37 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد637خاوران,سنگ,سوم,قسمت,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-khawran-qsmt-dwm--58421102https://api.spreaker.com/episode/58421102Tue, 23 Jan 2024 20:11:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد694خاوران,دوم,سنگ,قسمت,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/gftgw-ba-sng-sng-khawran-qsmt-awl--58225122https://api.spreaker.com/episode/58225122Sun, 07 Jan 2024 19:16:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد606خاوران,سنگ,گفتگوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafrdyar-by-qraran-qsmt-hshtm-akhr--53155467https://api.spreaker.com/episode/53155467Fri, 10 Mar 2023 07:54:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد926-آخر,بی,قراران,قسمت,مسافردیار,هشتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafr-dyar-by-qraran-qsmt-hftm--53155451https://api.spreaker.com/episode/53155451Fri, 10 Mar 2023 07:50:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد891دیار,قراران,مسافر,هفتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafr-dyarby-qraran-qsmt-shshm--53101947https://api.spreaker.com/episode/53101947Sun, 05 Mar 2023 18:33:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد519دیاربی,ششم,قراران,مسافرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafr-dyar-by-qraran-qsmt-pnjm--53087332https://api.spreaker.com/episode/53087332Fri, 03 Mar 2023 19:57:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد765پنجم,دیار,قراران-,قسمت,مسافرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafrdyarby-qraran-qsmt-chharm--53064021https://api.spreaker.com/episode/53064021Wed, 01 Mar 2023 21:23:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد543چهارم,قراران,قسمت,کتاب,مسافردیاربیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafr-dyar-by-qraran-qsmt-swm--52873196https://api.spreaker.com/episode/52873196Tue, 28 Feb 2023 04:30:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد587بی‌قراران,دیار,سوم,مسافرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-msafrdyarby-qraran-qsmt-dwm--52850753https://api.spreaker.com/episode/52850753Sat, 25 Feb 2023 21:05:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1198falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/msafr-dyar-by-qraran-qsmt-awl--52830275https://api.spreaker.com/episode/52830275Thu, 23 Feb 2023 20:28:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد752اول,دیار-قسمت,کتاب,مسافرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-bystm--51288129https://api.spreaker.com/episode/51288129Sat, 17 Sep 2022 09:07:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1715بیستم,پرواز,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-nwzdhm--51288122https://api.spreaker.com/episode/51288122Sat, 17 Sep 2022 09:02:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1282پرواز,کتاب,نوزدهم,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-hjdhm--51288102https://api.spreaker.com/episode/51288102Sat, 17 Sep 2022 08:55:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1140پرواز,کتاب,هجدهم,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-hfdhm--51288093https://api.spreaker.com/episode/51288093Sat, 17 Sep 2022 08:48:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1465پرواز,کتاب,هفدهم,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-shanzdhm--51288081https://api.spreaker.com/episode/51288081Sat, 17 Sep 2022 08:37:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد882پرواز,کتاب,همزنجیران-شانزدهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-panzdhm--51288065https://api.spreaker.com/episode/51288065Sat, 17 Sep 2022 08:32:23 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1354پرواز,کتاب,همزنجیران-پانزدهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-chhardhm--51288005https://api.spreaker.com/episode/51288005Sat, 17 Sep 2022 08:24:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1296پرواز,چهاردهم,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-syzdhm--51137659https://api.spreaker.com/episode/51137659Sun, 04 Sep 2022 10:27:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1613رادیو-مجاهد,زندانی-همزنجیر,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-dwazdhm--51137407https://api.spreaker.com/episode/51137407Sun, 04 Sep 2022 09:07:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1157پرواز,دوازدهم,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-yazdhm--51131578https://api.spreaker.com/episode/51131578Sat, 03 Sep 2022 16:11:53 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1051یازدهم,پرواز,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-dhm--51075533https://api.spreaker.com/episode/51075533Tue, 30 Aug 2022 06:17:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1077پوران-نجفی,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-زندانی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-nhm--51075521https://api.spreaker.com/episode/51075521Tue, 30 Aug 2022 06:16:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1150پوران-نجفی,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-زندانی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-dwazdh--51053650https://api.spreaker.com/episode/51053650Sun, 28 Aug 2022 07:46:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1089دوازده,شورانگیز,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-yazdhm--51053634https://api.spreaker.com/episode/51053634Sun, 28 Aug 2022 07:38:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1012یازدهم,شورانگیز,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-hshtm--51045942https://api.spreaker.com/episode/51045942Sat, 27 Aug 2022 05:27:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1061پوران-نجفی,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-hftm--51045938https://api.spreaker.com/episode/51045938Sat, 27 Aug 2022 05:26:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1027پوران-نجفی,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-shshm--51045923https://api.spreaker.com/episode/51045923Sat, 27 Aug 2022 05:24:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1236پوران-نجفی,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-pnjm--51018797https://api.spreaker.com/episode/51018797Wed, 24 Aug 2022 17:38:12 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد853پرواز,پنجم,کتاب,همزنجیران-falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-chharm--50987564https://api.spreaker.com/episode/50987564Sun, 21 Aug 2022 20:41:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1047پرواز,چهارم,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-dhm--50975186https://api.spreaker.com/episode/50975186Sat, 20 Aug 2022 18:51:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد936دهم,شورانگیز,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-swm--50965223https://api.spreaker.com/episode/50965223Fri, 19 Aug 2022 21:17:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1250پرواز,سوم,کتاب,همزنجیران-قسمتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-dwm--50921813https://api.spreaker.com/episode/50921813Mon, 15 Aug 2022 18:46:12 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1114پرواز,دوم,قسمت,کتاب,همزنجیران-falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-prwaz-hmznjyran-qsmt-awl--50907423https://api.spreaker.com/episode/50907423Sat, 13 Aug 2022 20:27:41 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد899اول,پرواز,قسمت,کتاب,همزنجیران-falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aghy-ktab-prwazhmznjyran--50899874https://api.spreaker.com/episode/50899874Fri, 12 Aug 2022 19:37:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد111آگهی,پروازهمزنجیران,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-nhm--50899501https://api.spreaker.com/episode/50899501Fri, 12 Aug 2022 18:52:41 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1444شورانگیز-,قسمت,کتاب,نهمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-hshtm--50708364https://api.spreaker.com/episode/50708364Mon, 25 Jul 2022 19:13:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1192شورانگیز,کتاب,هشتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-hftm--50607406https://api.spreaker.com/episode/50607406Mon, 18 Jul 2022 03:27:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1508شورانگیز,کتاب,هفتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-shshm--50597344https://api.spreaker.com/episode/50597344Sat, 16 Jul 2022 19:40:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1036ششم,شورانگیز,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-pnjm--50543844https://api.spreaker.com/episode/50543844Tue, 12 Jul 2022 05:16:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1335پنجم,شورانگیز,-قسمت,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-chharm--50529905https://api.spreaker.com/episode/50529905Mon, 11 Jul 2022 03:34:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1001چهارم,شورانگیز,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-swm--50462424https://api.spreaker.com/episode/50462424Mon, 04 Jul 2022 19:37:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1062سوم,شورانگیز-,قسمت,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-dwm--50445930https://api.spreaker.com/episode/50445930Sat, 02 Jul 2022 18:45:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1637رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه,مجاهدین-خلق,معصومه-جوشقانی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-shwrangyz-qsmt-awl--50423507https://api.spreaker.com/episode/50423507Thu, 30 Jun 2022 19:26:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمعصومه-جوشقانی زندانی-سیاسی مقاومت-ایران کتابخانه مقاومت1250زندانی-سیاسی,شورانگیز,کتابخانه,معصومه-جوشقانی,مقاومت,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jhan-byny-mahy-syah-kwchwlw-nwshth-dktr-mnwchhr-hzarkhany-qsmt-dwm-akhr--49255324https://api.spreaker.com/episode/49255324Wed, 30 Mar 2022 16:45:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1509بهرنگی,رادیو-مجاهد,سیاه,کانون-شورشی,کوچولو,ماهی,مجاهدین-خلق,هزارخانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/jhan-byny-mahy-syah-kwchwlw-nwshth-dktr-mnwchhr-hzarkhany-qsmt-awl--49255297https://api.spreaker.com/episode/49255297Wed, 30 Mar 2022 16:41:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1618رادیو-مجاهد,سیاه,کانون-شورشی,کوچولو,ماهی,مجاهدین-خلق,هزارخانی-بهرنگیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/dastan-mahy-syah-kwchwlw--49254963https://api.spreaker.com/episode/49254963Wed, 30 Mar 2022 16:35:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1882بهرنگی-هزارخانی,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,ماهی-سیاه-کوچولو,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-19-akhryn-shmarh--48492077https://api.spreaker.com/episode/48492077Sat, 29 Jan 2022 06:19:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1162انقلاب-قیام,رادیو-مجاهد,شورای-ملی-مقاومت,طلوع-غروب,کانون-شورشی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-18--48358471https://api.spreaker.com/episode/48358471Wed, 19 Jan 2022 07:25:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد891انقلاب,طلوع,غروب-۱۸falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-17--48358449https://api.spreaker.com/episode/48358449Wed, 19 Jan 2022 07:23:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد892انقلاب,طلوع,غروب-۱۷falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-16--48358432https://api.spreaker.com/episode/48358432Wed, 19 Jan 2022 07:20:54 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1066انقلاب,طلوع,غروب-۱۶falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-15--48358419https://api.spreaker.com/episode/48358419Wed, 19 Jan 2022 07:19:05 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1013انقلاب,طلوع,غروب-۱۵falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-14--48358403https://api.spreaker.com/episode/48358403Wed, 19 Jan 2022 07:17:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد978انقلاب,طلوع,غروب؟-۱۴falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-13--48358381https://api.spreaker.com/episode/48358381Wed, 19 Jan 2022 07:14:50 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1124انقلاب,طلوع,غروب-۱۳falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-12--48160780https://api.spreaker.com/episode/48160780Tue, 04 Jan 2022 09:41:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1187انقلاب,طلوع,غروب؟-۱۲falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-11--48160768https://api.spreaker.com/episode/48160768Tue, 04 Jan 2022 09:38:43 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1210-۱۱,انقلاب,طلوع,غروب؟falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-10--48160747https://api.spreaker.com/episode/48160747Tue, 04 Jan 2022 09:35:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1131انقلاب,طلوع,غروب-۱۰falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-9--48160721https://api.spreaker.com/episode/48160721Tue, 04 Jan 2022 09:33:24 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1193انقلاب,طلوع,غروب-۹falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-8--48160703https://api.spreaker.com/episode/48160703Tue, 04 Jan 2022 09:31:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد841انقلاب,طلوع,غروب-۸falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-7--48048636https://api.spreaker.com/episode/48048636Fri, 24 Dec 2021 15:50:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1160انقلاب,طلوع,غروب-۷falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-6--48048628https://api.spreaker.com/episode/48048628Fri, 24 Dec 2021 15:49:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1000۶,انقلاب,طلوعfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-5--48048621https://api.spreaker.com/episode/48048621Fri, 24 Dec 2021 15:48:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1032انقلاب,طلوع,غروب-۵falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-0--47920985https://api.spreaker.com/episode/47920985Tue, 14 Dec 2021 18:31:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1494انقلاب,طلوع,غروبfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-4--47895389https://api.spreaker.com/episode/47895389Sun, 12 Dec 2021 21:44:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1035انقلاب,طلوع,غروبfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-anqlab-tlw-ya-ghrwb-3--47884920https://api.spreaker.com/episode/47884920Sat, 11 Dec 2021 20:33:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد777انقلاب،,طلوع,غروب؟-۳,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-anqlab-tlw-ya-ghrwb-2--47870259
انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال پاسخ می‌دهد که انقلاب مردم ایران چه شد؟ آیا این هنوز ادامه دارد یا نه؟ سطرهایی از پیش سخن این کتاب:
«عده‌یی عقیده داشتند که انقلاب 22بهمن شکست خورد و ناکام ماند. در ناکامی آن شکی نیست، اما در جامعه ما یک عقیده دیگر هم وجود داشت، با ریشه‌های گسترده اجتماعی و تاریخی که معتقد بود « انقلاب عظیم ما نه مرده و نه خاکستر شده، به‌عکس، جریان دائماً عمیق‌شونده و روشنگر خود را به‌رغم همه خاکسترهایی هم که بر سرش ریخته‌اند، هر روز و هر ساعت، در هرکوی و برزن، در داخل هر کلاس و هر خیابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه می‌دهد.
هر انقلاب برای رسیدن به بلوغ خودش باید از مراحلی عبور کند، باید از درون قلوب و ضمایر تک‌تک آحاد جامعه بگذرد. این طرز فکر که سخنگوی آن مسعود رجوی است، توسط سازمان مجاهدین خلق نمایندگی می‌شد.
نویسنده در چند سطر بعد در مورد سرنوشت انقلاب می‌نویسد: «این روزگار اگر‌چه برای ایرانیان سخت و سیاه است اما زمستان نیست. گرمای بیش از 100هزار خون که از پیکر دلاوران وطن بر زمین ریخت، هرگز نگذاشت یخبندان دیگری بر سرزمین شیر و خورشید چیره شود. این همان نیروی اهورایی است که خمینی را از ماه به چاه افکند و به‌رغم بیرحمانه‌ترین سرکوب، شاداب‌ترین، گسترده‌ترین، و عمیقترین مقاومت را در قلب میهن خون‌ رنگمان به وجود آورد. چیزی که در خلال این یادداشتها و در بحبوحه رویدادها به آن نظر خواهیم افکند. برای درک عمیق این عقیده که چگونه انقلابی که توسط دزد و جنایتکار بزرگ قرن، خمینی دجال به سرقت رفت ادامه یافته، و به سوی تحقق اهداف خود در مداری بالاتر به پیش می‌رود، می‌باید دست‌کم خواننده، انقلاب، طلوع یا غروب را که ضمنا برای خیلی‌ها مروری هم بر خاطرات و حوادث یک انقلاب است، مطالعه کند.
مطالب کتاب در 19 فصل تدوین شده.
برخی از محورهای این کتاب: اعتراض توده‌ها، پژواک انقلاب مسلحانه. آغاز چرخش در سیاست شاه. خمینی و آخوندها سوار موج جنبش ضدسلطنتی می‌شوند. قیام مردم قهرمان تبریز. آخرین فرصت برای یک رفرم. 17شهریور نقطه عطف خونین. و همین‌طور تا فصل آخر که به آلترناتیو، سخن آخر پایان پیدا می‌کند. چند سطری از یکی از فصلهای این کتاب:
روز بیست وهشت مرداد که یادآور کودتای ننگین شاه علیه حکومت ملی و قانونی دکتر مصدق است، همواره برای میهن‌پرستان و مبارزان ایرانی روزی تلخ و غم‌انگیز بود. این روز برای زندانیان سیاسی زمان شاه رنجی مضاعف داشت. چرا که ساواک و شهربانی برای خرد کردن روحیه زندانیان سیاسی جشن می‌گرفتند. شیرینی پخش می‌کردند و زندانی دربند را برای شرکت در این جشن تحت فشار می‌گذاشتند. اما از آنجا که زندانیان در هرحال به آنها پاسخ منفی می‌دادند، اغلب در این روز در معرض تهدید بودند. تهدید شلاق، شکنجه، انتقال به سلول انفرادی یا حتی انتقال به شکنجه‌گاه کمیته. در سال 58 اما، ما شاهد اولین 28مرداد پس از شاه بودیم. خیلی مشتاق بودیم که در بهار آزادی نفس راحتی بکشیم. ولی برای مبارزان قدیمی، این روز بسا تلخ‌تر از گذشته از آب درآمد. چون خمینی که مدتی چهره خود را پشت چماقداری و سرکوبهای بعد از 22بهمن پنهان کرده بود، روز 28مرداد 58 به صحنه آمد و به‌طور رسمی از تهاجمات چماقداران، سرکوب گروهها، حمله به ستادها و شکستن قلمها حمایت کرد. و چنگ و دندان بیشتری هم برای آینده نشان داد. اندکی پیشتر دهها روزنامه و مجله آزاد ممنوع شده بودند. روز 28مرداد هم 22روزنامه و مجله دیگر توقیف شد. بسیاری از کتابفروشیهای اطراف دانشگاه مورد حمله سنگین چماقداران قرار گرفت و تصرف شد. روز بعد هم ستاد مرکزی مجاهدین در تهران، توسط ارگانهای مسلح سرکوب از جمله دادستانی محاصره گردید و در نهایت تخلیه شد. دو سه روز بعد خمینی یک تبصره به حرفهای 28مرداد خود افزود: «اگر منافقین دست از شیطنت برندارند بسیجی فوق آنچه انجام شد خواهیم کرد».
خمینی برای سرکوب مخالفانش تصمیم قطعی گرفته بود و اپوزیسیون دموکراتیک او هم که در محورش مجاهدین خلق قرار داشتند برای مقاومت تمام‌عیار تصمیمش قطعی بود. چرا که برای اینان آزادی فلسفه انقلاب بود». انقلاب، طلوع یا غروب فصل‌ها و خاطرات شیرین برای خواندن و تعریف کردن زیاد دارد.

برای مطالعه کامل کتاب کلیک کنید


کتاب ده خوانش سرخ - در شناخت مرگی که زندگی را نجاد می‌دهد
تقديم به حسين]]>https://api.spreaker.com/episode/47870259Fri, 10 Dec 2021 17:14:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآیا امروز درصدد انقلاب دیگری هستیم؟ چرا که انقلاب بزرگ ضدسلطنتی مردم ایران به سرقت رفت. انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال...
انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال پاسخ می‌دهد که انقلاب مردم ایران چه شد؟ آیا این هنوز ادامه دارد یا نه؟ سطرهایی از پیش سخن این کتاب:
«عده‌یی عقیده داشتند که انقلاب 22بهمن شکست خورد و ناکام ماند. در ناکامی آن شکی نیست، اما در جامعه ما یک عقیده دیگر هم وجود داشت، با ریشه‌های گسترده اجتماعی و تاریخی که معتقد بود « انقلاب عظیم ما نه مرده و نه خاکستر شده، به‌عکس، جریان دائماً عمیق‌شونده و روشنگر خود را به‌رغم همه خاکسترهایی هم که بر سرش ریخته‌اند، هر روز و هر ساعت، در هرکوی و برزن، در داخل هر کلاس و هر خیابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه می‌دهد.
هر انقلاب برای رسیدن به بلوغ خودش باید از مراحلی عبور کند، باید از درون قلوب و ضمایر تک‌تک آحاد جامعه بگذرد. این طرز فکر که سخنگوی آن مسعود رجوی است، توسط سازمان مجاهدین خلق نمایندگی می‌شد.
نویسنده در چند سطر بعد در مورد سرنوشت انقلاب می‌نویسد: «این روزگار اگر‌چه برای ایرانیان سخت و سیاه است اما زمستان نیست. گرمای بیش از 100هزار خون که از پیکر دلاوران وطن بر زمین ریخت، هرگز نگذاشت یخبندان دیگری بر سرزمین شیر و خورشید چیره شود. این همان نیروی اهورایی است که خمینی را از ماه به چاه افکند و به‌رغم بیرحمانه‌ترین سرکوب، شاداب‌ترین، گسترده‌ترین، و عمیقترین مقاومت را در قلب میهن خون‌ رنگمان به وجود آورد. چیزی که در خلال این یادداشتها و در بحبوحه رویدادها به آن نظر خواهیم افکند. برای درک عمیق این عقیده که چگونه انقلابی که توسط دزد و جنایتکار بزرگ قرن، خمینی دجال به سرقت رفت ادامه یافته، و به سوی تحقق اهداف خود در مداری بالاتر به پیش می‌رود، می‌باید دست‌کم خواننده، انقلاب، طلوع یا غروب را که ضمنا برای خیلی‌ها مروری هم بر خاطرات و حوادث یک انقلاب است، مطالعه کند.
مطالب کتاب در 19 فصل تدوین شده.
برخی از محورهای این کتاب: اعتراض توده‌ها، پژواک انقلاب مسلحانه. آغاز چرخش در سیاست شاه. خمینی و آخوندها سوار موج جنبش ضدسلطنتی می‌شوند. قیام مردم قهرمان تبریز. آخرین فرصت برای یک رفرم. 17شهریور نقطه عطف خونین. و همین‌طور تا فصل آخر که به آلترناتیو، سخن آخر پایان پیدا می‌کند. چند سطری از یکی از فصلهای این کتاب:
روز بیست وهشت مرداد که یادآور کودتای ننگین شاه علیه حکومت ملی و قانونی دکتر مصدق است، همواره برای میهن‌پرستان و مبارزان ایرانی روزی تلخ و غم‌انگیز بود. این روز برای زندانیان سیاسی زمان شاه رنجی مضاعف داشت. چرا که ساواک و شهربانی برای خرد کردن روحیه زندانیان سیاسی جشن می‌گرفتند. شیرینی پخش می‌کردند و زندانی دربند را برای شرکت در این جشن تحت فشار می‌گذاشتند. اما از آنجا که زندانیان در هرحال به آنها پاسخ منفی می‌دادند، اغلب در این روز در معرض تهدید بودند. تهدید شلاق، شکنجه، انتقال به سلول انفرادی یا حتی انتقال به شکنجه‌گاه کمیته. در سال 58 اما، ما شاهد اولین 28مرداد پس از شاه بودیم. خیلی مشتاق بودیم که در بهار آزادی نفس راحتی بکشیم. ولی برای مبارزان قدیمی، این روز بسا تلخ‌تر از گذشته از آب درآمد. چون خمینی که مدتی چهره خود را پشت چماقداری و سرکوبهای بعد از 22بهمن پنهان کرده بود، روز 28مرداد 58 به صحنه آمد و به‌طور رسمی از تهاجمات چماقداران، سرکوب گروهها، حمله به ستادها و شکستن قلمها حمایت کرد. و چنگ و دندان بیشتری هم برای آینده نشان داد. اندکی پیشتر دهها روزنامه و مجله آزاد ممنوع شده بودند. روز 28مرداد هم 22روزنامه و مجله دیگر توقیف شد. بسیاری از کتابفروشیهای اطراف دانشگاه مورد حمله سنگین چماقداران قرار گرفت و تصرف شد. روز بعد هم ستاد مرکزی مجاهدین در تهران، توسط ارگانهای مسلح سرکوب از جمله دادستانی محاصره گردید و در نهایت تخلیه شد. دو سه روز بعد خمینی یک تبصره به حرفهای 28مرداد خود افزود: «اگر منافقین دست از شیطنت برندارند بسیجی فوق آنچه انجام شد خواهیم کرد».
خمینی برای سرکوب مخالفانش تصمیم قطعی گرفته بود و اپوزیسیون دموکراتیک او هم که در محورش مجاهدین خلق قرار داشتند برای مقاومت تمام‌عیار تصمیمش قطعی بود. چرا که برای اینان آزادی فلسفه انقلاب بود». انقلاب، طلوع یا غروب فصل‌ها و خاطرات شیرین برای خواندن و تعریف کردن زیاد دارد.

برای مطالعه کامل کتاب کلیک کنید


کتاب ده خوانش سرخ - در شناخت مرگی که زندگی را نجاد می‌دهد
تقديم به حسين]]>1008انقلاب،,طلوع,غروب؟,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-anqlab-tlw-ya-ghrwb-1--47870212انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال پاسخ می‌دهد که انقلاب مردم ایران چه شد؟ آیا این هنوز ادامه دارد یا نه؟ سطرهایی از پیش سخن این کتاب:
«عده‌یی عقیده داشتند که انقلاب 22بهمن شکست خورد و ناکام ماند. در ناکامی آن شکی نیست، اما در جامعه ما یک عقیده دیگر هم وجود داشت، با ریشه‌های گسترده اجتماعی و تاریخی که معتقد بود « انقلاب عظیم ما نه مرده و نه خاکستر شده، به‌عکس، جریان دائماً عمیق‌شونده و روشنگر خود را به‌رغم همه خاکسترهایی هم که بر سرش ریخته‌اند، هر روز و هر ساعت، در هرکوی و برزن، در داخل هر کلاس و هر خیابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه می‌دهد.
هر انقلاب برای رسیدن به بلوغ خودش باید از مراحلی عبور کند، باید از درون قلوب و ضمایر تک‌تک آحاد جامعه بگذرد. این طرز فکر که سخنگوی آن مسعود رجوی است، توسط سازمان مجاهدین خلق نمایندگی می‌شد.
نویسنده در چند سطر بعد در مورد سرنوشت انقلاب می‌نویسد: «این روزگار اگر‌چه برای ایرانیان سخت و سیاه است اما زمستان نیست. گرمای بیش از 100هزار خون که از پیکر دلاوران وطن بر زمین ریخت، هرگز نگذاشت یخبندان دیگری بر سرزمین شیر و خورشید چیره شود. این همان نیروی اهورایی است که خمینی را از ماه به چاه افکند و به‌رغم بیرحمانه‌ترین سرکوب، شاداب‌ترین، گسترده‌ترین، و عمیقترین مقاومت را در قلب میهن خون‌ رنگمان به وجود آورد. چیزی که در خلال این یادداشتها و در بحبوحه رویدادها به آن نظر خواهیم افکند. برای درک عمیق این عقیده که چگونه انقلابی که توسط دزد و جنایتکار بزرگ قرن، خمینی دجال به سرقت رفت ادامه یافته، و به سوی تحقق اهداف خود در مداری بالاتر به پیش می‌رود، می‌باید دست‌کم خواننده، انقلاب، طلوع یا غروب را که ضمنا برای خیلی‌ها مروری هم بر خاطرات و حوادث یک انقلاب است، مطالعه کند.
مطالب کتاب در 19 فصل تدوین شده.
برخی از محورهای این کتاب: اعتراض توده‌ها، پژواک انقلاب مسلحانه. آغاز چرخش در سیاست شاه. خمینی و آخوندها سوار موج جنبش ضدسلطنتی می‌شوند. قیام مردم قهرمان تبریز. آخرین فرصت برای یک رفرم. 17شهریور نقطه عطف خونین. و همین‌طور تا فصل آخر که به آلترناتیو، سخن آخر پایان پیدا می‌کند. چند سطری از یکی از فصلهای این کتاب:
روز بیست وهشت مرداد که یادآور کودتای ننگین شاه علیه حکومت ملی و قانونی دکتر مصدق است، همواره برای میهن‌پرستان و مبارزان ایرانی روزی تلخ و غم‌انگیز بود. این روز برای زندانیان سیاسی زمان شاه رنجی مضاعف داشت. چرا که ساواک و شهربانی برای خرد کردن روحیه زندانیان سیاسی جشن می‌گرفتند. شیرینی پخش می‌کردند و زندانی دربند را برای شرکت در این جشن تحت فشار می‌گذاشتند. اما از آنجا که زندانیان در هرحال به آنها پاسخ منفی می‌دادند، اغلب در این روز در معرض تهدید بودند. تهدید شلاق، شکنجه، انتقال به سلول انفرادی یا حتی انتقال به شکنجه‌گاه کمیته. در سال 58 اما، ما شاهد اولین 28مرداد پس از شاه بودیم. خیلی مشتاق بودیم که در بهار آزادی نفس راحتی بکشیم. ولی برای مبارزان قدیمی، این روز بسا تلخ‌تر از گذشته از آب درآمد. چون خمینی که مدتی چهره خود را پشت چماقداری و سرکوبهای بعد از 22بهمن پنهان کرده بود، روز 28مرداد 58 به صحنه آمد و به‌طور رسمی از تهاجمات چماقداران، سرکوب گروهها، حمله به ستادها و شکستن قلمها حمایت کرد. و چنگ و دندان بیشتری هم برای آینده نشان داد. اندکی پیشتر دهها روزنامه و مجله آزاد ممنوع شده بودند. روز 28مرداد هم 22روزنامه و مجله دیگر توقیف شد. بسیاری از کتابفروشیهای اطراف دانشگاه مورد حمله سنگین چماقداران قرار گرفت و تصرف شد. روز بعد هم ستاد مرکزی مجاهدین در تهران، توسط ارگانهای مسلح سرکوب از جمله دادستانی محاصره گردید و در نهایت تخلیه شد. دو سه روز بعد خمینی یک تبصره به حرفهای 28مرداد خود افزود: «اگر منافقین دست از شیطنت برندارند بسیجی فوق آنچه انجام شد خواهیم کرد».
خمینی برای سرکوب مخالفانش تصمیم قطعی گرفته بود و اپوزیسیون دموکراتیک او هم که در محورش مجاهدین خلق قرار داشتند برای مقاومت تمام‌عیار تصمیمش قطعی بود. چرا که برای اینان آزادی فلسفه انقلاب بود». انقلاب، طلوع یا غروب فصل‌ها و خاطرات شیرین برای خواندن و تعریف کردن زیاد دارد.

برای مطالعه کامل کتاب کلیک کنید


کتاب ده خوانش سرخ - در شناخت مرگی که زندگی را نجاد می‌دهد
تقديم به حسين]]>https://api.spreaker.com/episode/47870212Fri, 10 Dec 2021 17:12:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآیا امروز درصدد انقلاب دیگری هستیم؟ چرا که انقلاب بزرگ ضدسلطنتی مردم ایران به سرقت رفت. انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال پاسخ...انقلاب، طلوع یا غروب هم صحبت از انقلاب22بهمن دارد. این کتاب به قلم مهدی خدایی صفت در 135 صفحه همراه با عکسها و تصاویری از صحنه‌های انقلاب چاپ شده، به این سؤال پاسخ می‌دهد که انقلاب مردم ایران چه شد؟ آیا این هنوز ادامه دارد یا نه؟ سطرهایی از پیش سخن این کتاب:
«عده‌یی عقیده داشتند که انقلاب 22بهمن شکست خورد و ناکام ماند. در ناکامی آن شکی نیست، اما در جامعه ما یک عقیده دیگر هم وجود داشت، با ریشه‌های گسترده اجتماعی و تاریخی که معتقد بود « انقلاب عظیم ما نه مرده و نه خاکستر شده، به‌عکس، جریان دائماً عمیق‌شونده و روشنگر خود را به‌رغم همه خاکسترهایی هم که بر سرش ریخته‌اند، هر روز و هر ساعت، در هرکوی و برزن، در داخل هر کلاس و هر خیابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه می‌دهد.
هر انقلاب برای رسیدن به بلوغ خودش باید از مراحلی عبور کند، باید از درون قلوب و ضمایر تک‌تک آحاد جامعه بگذرد. این طرز فکر که سخنگوی آن مسعود رجوی است، توسط سازمان مجاهدین خلق نمایندگی می‌شد.
نویسنده در چند سطر بعد در مورد سرنوشت انقلاب می‌نویسد: «این روزگار اگر‌چه برای ایرانیان سخت و سیاه است اما زمستان نیست. گرمای بیش از 100هزار خون که از پیکر دلاوران وطن بر زمین ریخت، هرگز نگذاشت یخبندان دیگری بر سرزمین شیر و خورشید چیره شود. این همان نیروی اهورایی است که خمینی را از ماه به چاه افکند و به‌رغم بیرحمانه‌ترین سرکوب، شاداب‌ترین، گسترده‌ترین، و عمیقترین مقاومت را در قلب میهن خون‌ رنگمان به وجود آورد. چیزی که در خلال این یادداشتها و در بحبوحه رویدادها به آن نظر خواهیم افکند. برای درک عمیق این عقیده که چگونه انقلابی که توسط دزد و جنایتکار بزرگ قرن، خمینی دجال به سرقت رفت ادامه یافته، و به سوی تحقق اهداف خود در مداری بالاتر به پیش می‌رود، می‌باید دست‌کم خواننده، انقلاب، طلوع یا غروب را که ضمنا برای خیلی‌ها مروری هم بر خاطرات و حوادث یک انقلاب است، مطالعه کند.
مطالب کتاب در 19 فصل تدوین شده.
برخی از محورهای این کتاب: اعتراض توده‌ها، پژواک انقلاب مسلحانه. آغاز چرخش در سیاست شاه. خمینی و آخوندها سوار موج جنبش ضدسلطنتی می‌شوند. قیام مردم قهرمان تبریز. آخرین فرصت برای یک رفرم. 17شهریور نقطه عطف خونین. و همین‌طور تا فصل آخر که به آلترناتیو، سخن آخر پایان پیدا می‌کند. چند سطری از یکی از فصلهای این کتاب:
روز بیست وهشت مرداد که یادآور کودتای ننگین شاه علیه حکومت ملی و قانونی دکتر مصدق است، همواره برای میهن‌پرستان و مبارزان ایرانی روزی تلخ و غم‌انگیز بود. این روز برای زندانیان سیاسی زمان شاه رنجی مضاعف داشت. چرا که ساواک و شهربانی برای خرد کردن روحیه زندانیان سیاسی جشن می‌گرفتند. شیرینی پخش می‌کردند و زندانی دربند را برای شرکت در این جشن تحت فشار می‌گذاشتند. اما از آنجا که زندانیان در هرحال به آنها پاسخ منفی می‌دادند، اغلب در این روز در معرض تهدید بودند. تهدید شلاق، شکنجه، انتقال به سلول انفرادی یا حتی انتقال به شکنجه‌گاه کمیته. در سال 58 اما، ما شاهد اولین 28مرداد پس از شاه بودیم. خیلی مشتاق بودیم که در بهار آزادی نفس راحتی بکشیم. ولی برای مبارزان قدیمی، این روز بسا تلخ‌تر از گذشته از آب درآمد. چون خمینی که مدتی چهره خود را پشت چماقداری و سرکوبهای بعد از 22بهمن پنهان کرده بود، روز 28مرداد 58 به صحنه آمد و به‌طور رسمی از تهاجمات چماقداران، سرکوب گروهها، حمله به ستادها و شکستن قلمها حمایت کرد. و چنگ و دندان بیشتری هم برای آینده نشان داد. اندکی پیشتر دهها روزنامه و مجله آزاد ممنوع شده بودند. روز 28مرداد هم 22روزنامه و مجله دیگر توقیف شد. بسیاری از کتابفروشیهای اطراف دانشگاه مورد حمله سنگین چماقداران قرار گرفت و تصرف شد. روز بعد هم ستاد مرکزی مجاهدین در تهران، توسط ارگانهای مسلح سرکوب از جمله دادستانی محاصره گردید و در نهایت تخلیه شد. دو سه روز بعد خمینی یک تبصره به حرفهای 28مرداد خود افزود: «اگر منافقین دست از شیطنت برندارند بسیجی فوق آنچه انجام شد خواهیم کرد».
خمینی برای سرکوب مخالفانش تصمیم قطعی گرفته بود و اپوزیسیون دموکراتیک او هم که در محورش مجاهدین خلق قرار داشتند برای مقاومت تمام‌عیار تصمیمش قطعی بود. چرا که برای اینان آزادی فلسفه انقلاب بود». انقلاب، طلوع یا غروب فصل‌ها و خاطرات شیرین برای خواندن و تعریف کردن زیاد دارد.

برای مطالعه کامل کتاب کلیک کنید


کتاب ده خوانش سرخ - در شناخت مرگی که زندگی را نجاد می‌دهد
تقديم به حسين]]>2013انقلاب،,طلوع,غروب؟,کتابfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-shshm--46884677https://api.spreaker.com/episode/46884677Fri, 08 Oct 2021 16:59:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد871ابراهیم-رئیسی,جلاد-۶۷,رادیو-مجاهد,قتل‌عام,کانون-شورشی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-pnjm--46884635https://api.spreaker.com/episode/46884635Fri, 08 Oct 2021 16:44:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد704ابراهیم-رئیسی,جلاد-۶۷,رادیو-مجاهد,قتل‌عام,کانون-شورشی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-chharm--46704199https://api.spreaker.com/episode/46704199Mon, 27 Sep 2021 08:32:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1016ابراهیم-رئیسی,رادیو-مجاهد,قتل‌عام-۶۷,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-swm--46662240https://api.spreaker.com/episode/46662240Fri, 24 Sep 2021 05:09:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1958جنایت-رئیسی,رادیو-مجاهد,قتل‌عام-۶۷,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-akhr--46447295https://api.spreaker.com/episode/46447295Thu, 09 Sep 2021 17:28:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد678آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-shshm--46447273https://api.spreaker.com/episode/46447273Thu, 09 Sep 2021 17:27:54 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1187آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-pnjm--46447265https://api.spreaker.com/episode/46447265Thu, 09 Sep 2021 17:26:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد725آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-chharm--46447254https://api.spreaker.com/episode/46447254Thu, 09 Sep 2021 17:25:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد873آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-swm--46447233https://api.spreaker.com/episode/46447233Thu, 09 Sep 2021 17:24:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1421آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-dwm--46445594https://api.spreaker.com/episode/46445594Thu, 09 Sep 2021 15:11:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1088آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-azady-gwhr-hqyqy-aslam-gzydh-ay-az-skhnrany-hay-mrym-rjwy-qsmt-awl--46445556https://api.spreaker.com/episode/46445556Thu, 09 Sep 2021 15:06:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1467آزادی-اسلام,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-dwm--46445510https://api.spreaker.com/episode/46445510Thu, 09 Sep 2021 15:02:24 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد705ابراهیم-رئیسی,رادیو-مجاهد,قتل‌عام-۶۷,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/abrahym-ryysy-aml-qtl-am-nsl-kshy-w-jnayt-lyh-bshryt-qsmt-awl--46445416https://api.spreaker.com/episode/46445416Thu, 09 Sep 2021 14:58:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1477ابراهیم-رئیسی,رادیو-مجاهد,قتل‌عام-۶۷,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-akhr-dwbarh-mhakmh--46064415https://api.spreaker.com/episode/46064415Thu, 12 Aug 2021 08:29:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1081اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-24-yk-rwz-shyryn--46051434https://api.spreaker.com/episode/46051434Wed, 11 Aug 2021 11:22:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1057اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-23-dwbarh-antqal-bh-bnd-mwmy--45961430https://api.spreaker.com/episode/45961430Wed, 04 Aug 2021 07:06:28 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1303اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,قیام-ایران,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-22-yk-hfth-a-dam-msnw-y--45892535https://api.spreaker.com/episode/45892535Thu, 29 Jul 2021 17:47:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1636اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-21-bazgshth-gan-az-bnd-mskwny--45892502https://api.spreaker.com/episode/45892502Thu, 29 Jul 2021 17:46:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1591اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-bystm-frjam-jng-shkst-bnd-qyamt--45869988https://api.spreaker.com/episode/45869988Wed, 28 Jul 2021 07:30:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1100اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندان-زندانی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-nwzdhm-frswdgy-jsmy--45857071https://api.spreaker.com/episode/45857071Tue, 27 Jul 2021 11:40:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1339اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندان-زندانی,سیاسی-عادی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-hjdhm-tdrys-w-mjsmh-sazy-dr-qfs--45782400https://api.spreaker.com/episode/45782400Wed, 21 Jul 2021 06:52:53 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1491اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندانی,قیام-ایران,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-hfdhm-qanwn-skwt-mtlq--45718016https://api.spreaker.com/episode/45718016Fri, 16 Jul 2021 05:44:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد928اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,کهکشان۱۴۰۰,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-shanzdhm-hft-w-mah-nym-ba-chshm-bnd-dr-qfs--45538914https://api.spreaker.com/episode/45538914Fri, 02 Jul 2021 05:13:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1476اعظم-حاج‌حیدری,انسان-زندانی,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-panzdhm-antqal-bh-bnd-qfs--45476685https://api.spreaker.com/episode/45476685Mon, 28 Jun 2021 10:49:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد799اعظم-حاج‌حیدری,بهای-انسان,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-chhardhm-fsl-chharm-jng-myan-dw-dnya-nzryh-lajwrdy--45395188https://api.spreaker.com/episode/45395188Tue, 22 Jun 2021 09:14:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1145اعظم-حاج‌حیدری,اوین-گوهردشت,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-syzdhm-mwj-a-dam-ha--45395150https://api.spreaker.com/episode/45395150Tue, 22 Jun 2021 09:07:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1705اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-dwazdhm-dkhtry-kh-hmyshh-my-khndyd--45095270https://api.spreaker.com/episode/45095270Sun, 30 May 2021 07:25:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1233اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-yazdhm-dkhtrk-syzdh-salh--44766558https://api.spreaker.com/episode/44766558Wed, 12 May 2021 08:09:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1265اعظم-حاج‌حیدری,انسان-زندانی,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مرد-زنfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-dhm-srzndgy-w-shadaby--44766530https://api.spreaker.com/episode/44766530Wed, 12 May 2021 08:06:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1426اعظم-حاج‌حیدری,انسان-زندانی,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مرد-زنfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-nhm-frjam-yk-frar--44753429https://api.spreaker.com/episode/44753429Tue, 11 May 2021 13:52:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1101اعظم-حاج‌حیدری,انسان-زندانی,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مرد-زنfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-hshtm-karaktr-yk-dzhkhym--44753333https://api.spreaker.com/episode/44753333Tue, 11 May 2021 13:48:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1071اعظم-حاج‌حیدری,انسان-زندانی,رادیو-مجاهد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مرد-زنfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-hftm-asart-dr-mwtwrkhanh--44569780https://api.spreaker.com/episode/44569780Fri, 30 Apr 2021 08:48:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1400اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,شکنجه-اعدام,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-shshm-dstgyryhay-gstrdh--44569745https://api.spreaker.com/episode/44569745Fri, 30 Apr 2021 08:43:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1281اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,شکنجه-اعدام,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-pnjm-rwzhay-khwsh-jng--44569721https://api.spreaker.com/episode/44569721Fri, 30 Apr 2021 08:38:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد889اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,شکنجه-اعدام,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-chharm-aghaz-jngy-twlany--44569697https://api.spreaker.com/episode/44569697Fri, 30 Apr 2021 08:34:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1268اعدام-شکنجه,اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-31--44314638https://api.spreaker.com/episode/44314638Tue, 13 Apr 2021 11:11:28 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1555رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایران,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-swm-shwrsh-w-syan-br-shrayt-khanwadh--44179413https://api.spreaker.com/episode/44179413Sat, 03 Apr 2021 11:49:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد987رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-dwm-zn-styzy-dr-kanwn-shqawt-pyrwan-khmyny--44073783https://api.spreaker.com/episode/44073783Sat, 27 Mar 2021 07:44:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1026اعظم-حاج‌حیدری,انسان,رادیو-مجاهد,زن-ستیزی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-30--44058773https://api.spreaker.com/episode/44058773Fri, 26 Mar 2021 07:42:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1533رادیو-مجاهد,سی-خرداد,سرکوب-شکنجه,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/bhay-ansan-bwdn-qsmt-awl-khanwadh-w-shrayt-ajtma-y--43944374https://api.spreaker.com/episode/43944374Thu, 18 Mar 2021 08:05:12 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1165اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندان-اوین,زندانی-سیاسی,گوهردشت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aghy-ktab-bhay-ansan-bwdn--43944328https://api.spreaker.com/episode/43944328Thu, 18 Mar 2021 07:57:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد106اعظم-حاج‌حیدری,رادیو-مجاهد,زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-nhm--43853269https://api.spreaker.com/episode/43853269Fri, 12 Mar 2021 07:14:23 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1250رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-hshtm--43822597https://api.spreaker.com/episode/43822597Wed, 10 Mar 2021 07:56:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1321رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-hftm--43822463https://api.spreaker.com/episode/43822463Wed, 10 Mar 2021 07:50:27 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1268۳۰-خرداد,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-shshm--43763191https://api.spreaker.com/episode/43763191Sat, 06 Mar 2021 07:06:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1378رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-pnjm--43676982https://api.spreaker.com/episode/43676982Sun, 28 Feb 2021 21:03:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1081رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-chharm--43660254https://api.spreaker.com/episode/43660254Sat, 27 Feb 2021 07:21:21 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1525رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/dr-shmayl-khwb-an-srw-drbarh-srdar-khyabany-az-talyfat-mjahd-sdyq-hmyd-asdyan--43381373https://api.spreaker.com/episode/43381373Wed, 10 Feb 2021 09:48:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1336۱۹-بهمن,حمید-اسدیان,رادیو-مجاهد,سردار-موسی,مجاهدین-خلق,موسی-خیابانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-swm--43242785https://api.spreaker.com/episode/43242785Tue, 02 Feb 2021 08:08:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد841۳۰-خرداد,ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-pnjm--43183858https://api.spreaker.com/episode/43183858Fri, 29 Jan 2021 15:20:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1435پنجم,تغییر-,زنان,قسمت,کتاب,نیرویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-hftm--43183814https://api.spreaker.com/episode/43183814Fri, 29 Jan 2021 15:17:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد987تغییر-,زنان,قسمت,کتاب,نیروی,هفتمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-pnjm--43151827https://api.spreaker.com/episode/43151827Wed, 27 Jan 2021 21:36:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1435پنجم,تغییر-,زنان,قسمت,کتاب,نیرویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-dwm--43075999https://api.spreaker.com/episode/43075999Sat, 23 Jan 2021 07:14:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1398۳۰-خرداد,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-shshm--42974413https://api.spreaker.com/episode/42974413Sun, 17 Jan 2021 07:38:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد818رادیو-مجاهد,زنان-سرنگونی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,نیروی-تغییرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-byst-w-ykm--42912794https://api.spreaker.com/episode/42912794Wed, 13 Jan 2021 08:17:40 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1104ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-chharm--42866914https://api.spreaker.com/episode/42866914Sun, 10 Jan 2021 10:45:54 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد915رادیو-مجاهد,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,نیروی-تغییرfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-bystm--42717880https://api.spreaker.com/episode/42717880Wed, 30 Dec 2020 08:29:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1218رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-swm--42254044https://api.spreaker.com/episode/42254044Tue, 01 Dec 2020 06:39:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1281آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-dwm--42195564https://api.spreaker.com/episode/42195564Fri, 27 Nov 2020 08:50:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1123آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,زن-مرد,سرنگونی,قیام-ایران,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-nwzdhm--42195507https://api.spreaker.com/episode/42195507Fri, 27 Nov 2020 08:45:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1108آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,سرنگونی,قیام-ایران,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-znan-nyrwy-tghyyr-qsmt-awl--42137505https://api.spreaker.com/episode/42137505Tue, 24 Nov 2020 10:49:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1404رادیو-مجاهد,زن-مرد,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-hjdhm--42102338https://api.spreaker.com/episode/42102338Sun, 22 Nov 2020 08:28:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد957آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,سرنگونی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-hfdhm--42018829https://api.spreaker.com/episode/42018829Tue, 17 Nov 2020 12:47:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1384رادیو-مجاهد,سی-خرداد,سرنگونی,قیام-آبان,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-shanzdhm--41926862https://api.spreaker.com/episode/41926862Wed, 11 Nov 2020 20:32:44 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد937آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,سرنگونی,قیام-آبان,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-panzdhm--41822241https://api.spreaker.com/episode/41822241Fri, 06 Nov 2020 07:17:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1361آزادی-ایران,آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,قیام-آبان,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-akhr--41741729يك شب، پنجشنبه شب بود كه ناگهان زنگ در خانه را
زدند. شنيده بوديم كه پنجشنبه شبهاي هر هفته خبر اعدام بچه ها
را به خانواده هايشان ميدهند. براي همين صداي زنگ در آن موقع
شب، براي همه مان نگران كننده بود و يك لحظه همه بر جاي خود
ميخكوب شديم. حتماً همة ما در خلوت خود و بي آنکه با ديگري
در ميان بگذارد، از لغو ملاقاتها چيزهايي حدس زده و به اعدام اكبر
فكر كرده بوديم و مي دانستيم كه دير يا زود بايد با اين خبر روبه رو
شويم.
به هرحال، مادرم براي بازكردن در رفت و چند دقيقه بعد با رنگ
پريده برگشت وبه پدرم گفت برو ببين اينها چه ميگويند؟ من به حياط
رفتم تا بشنوم چه مي گويند. پدرم با مراجعه كننده روبه رو شد. معلوم
شد چند پاسدارهستند. به پدرمی گفتند فردا ساعت ۹ صبح به كميتة جادة
خاوران بياييد. پدرم پرسيد آنجا چه خبر است؟ گفتند ما نمي دانيم ما
مأموريم و معذور! پدرم عصباني شد و گفت خب مي خواهيد بگوييد
پسرم را اعدام كرده ايد، ديگر! اين همه قايم باشك بازي براي چيست؟
آن پاسدار هم بيشرمانه ليست بلندي را كه دستش بود نشان داد و
گفت ما چيزي نميدانيم، از صبح تا الان كارمان اين است كه به خانة
تك تك افراد اين ليست مراجعه كنيم و همين خبر را بدهيم. پدرم به
آنها گفت برو به همان كسي كه ميداند بگو، حكومت ممكن است
با كفر بماند ولي با ظلم نمي ماند. آنها چيزي نگفتند و رفتند.
به اين ترتيب فهميديم كه اكبر را اعدام كرده اند. مادرم در
آشپزخانه بلند بلند و با سوز دل گريه ميكرد و گريه هاي دردآلودش
ما را هم به گريه مي انداخت. او در ميان گريه ها، از غم هاي
فروخورده اش در اعدام فرزانه، از ۸سال رنج و شكنجة مداوم اكبر، از
آمد و رفت ها و انتظارهاي طولاني و بي حاصل در اين سالها در مقابل
در بستة زندانهاي مختلف، در آرزوي اين كه فقط يك بار بتواند
فرزندش را ببيند، از آرزوهاي خاكسترشده اش براي اكبر كه قرار
بود ۴ماه ديگر آزاد شود و از خاطرات تلخ و شيرينش با فرزانه و
اكبر حرف ميزد. انگار داغ اكبر، زخم داغمه بستة شهادت فرزانه را
هم تازه و خون چكان كرده بود. مادرم در ميان گريه و مويه هايش،
خميني را نفرين ميكرد و ميگفت: اي ظالم!…آخر اين زنداني هاي
كت بسته چه گناهي كرده بودند كه بعد از ۷سال آنها را كشتي؟ چقدر
ميخواهي خون بخوري؟ اي جلاد…اي جاني!…
آن شب در خانة ما هيچ كس تا صبح نخوابيد. صبح اول وقت
همه سوار ماشين شديم و پدرم ابتدا همه مان را به سر مزار فرزانه برد.
شايد ميخواست ما را كمي تسلي بدهد. از آنجا ساعت ۱۱ صبح به
كميتة خاوران رفتيم. از چند صد متر مانده به محل، پاسداران ايستاده بودند و نمي گذاشتند جلو برويم. اسم و مشخصات را پرسيدند و با
بيسيم اطلاع دادند. يكي آمد و گفت نوبت شما ساعت ۹ بوده، چون
دير آمده ايد بايد برگرديد و ساعت ۲ بعدازظهر بياييد. پدرم كه از
كوره دررفته بود گفت: مگر ميخواهيد چه كار كنيد؟ مگر غير از
اين است كه مي خواهيد بگوييد آنها را كشته ايد و دو دست لباسش
را بدهيد؟ اين بازيها ديگر براي چيست؟
همان پاسدار گفت من چيزي نميدانم، فقط ميدانم كه شما بايد
برگرديد. معلوم بود از اينكه با خانواده هاي بچه ها برخوردي پيدا
كنند، به شدت مي ترسند. به اين خاطر زمانبندي داده بودند كه مبادا
همة خانواده ها با هم مراجعه كنند و آنجا شلوغ شده از كنترلشان
خارج شود. هر هفته به تعداد مشخصي با زمانبندي هاي مختلف خبر
ميدادند تا به كميته هاي خارج از شهر بروند و به اين ترتيب خبر
اعدام بچه ها را به تدريج و به طور پراكنده به خانواده هايشان ميدادند.
سرانجام برگشتيم وساعت ۲ من وپدرم به آنجا رفتيم.بعد ازيك ساعت
معطلي آمدند و گفتند فقط پدرم ميتواند به داخل برود. پدرم رفت و بعد
از يك ساعت با يك ساك كوچك برگشت. احساس ميكردم در همين
يك ساعتي كه رفت وبرگشت، شكسته ترشده است.هيچ حرفي نزد وفقط
سوار ماشين شد و حركت كرديم. بغض كرده بود، اما هيچ حرفي نمي زد.
شايد ميترسيد اگر حرف بزند نتواند خودش را كنترل كند.
كمي كه گذشت، تعريف كرد كه او را به داخل يك اتاق بردند
كه دور تا دورش تعدادي نشسته بودند و چند آخوند هم بين آنها بود. او
را وسط اتاق روي يك صندلي نشاندند و آخوندي كه به نظر مي رسيد، رئيس آنهاست، شروع كرد به گفتن يكسري مزخرفات. نظير اينكه بعد
از حملة منافقين در عمليات مرصاد، زنداني ها كه با آنها در ارتباط بودند،
شورش كردند و تعدادي از پاسداران ما را كشتند، ما هم آنها را اعدام
كرديم و…
پدرم به آنها گفته بود، اينجا من هستم و شما، به چه كسي داريد
دروغ مي گوييد؟ مرغ پخته هم به اين حرفها ميخندد. بگوييد دست تان
به مجاهدين نمي رسد، اين زنداني هاي كت بسته و بي دفاع را كشتيد. مگر
خودتان به پسر من ۸سال حكم نداديد؟ فقط ۴ماه ديگر مانده بود كه
حكمش تمام شود و…
سرانجام كاغذهايي را براي امضا به پدرم داده بودند كه در آن متعهد
ميشد كه هيچ مراسم عزايي نگيرد، عكس پسرش را جايي نزند، به كسي
هم چيزي نگويد. اگر اين كارها را كرد، ممكن است بعد از مدتي محل
دفن او را بگويند. البته آنرا هرگز نگفتند و نمي توانستند هم بگويند.چون
همه را در گورهاي جمعي ريخته و روي آن را هم با بولدوزر صاف كرده
بودند.
در ساك اكبر، جوراب و شال گردني كه برايش بافته بودم، گذاشته
شده بود و ساعتش روز ۱۷ مرداد را نشان ميداد كه متوقف شده بود. آيا
قلبش هم همان روز از تپش باز ايستاده بود؟
جاي خالي همسفران
چندي بعد توسط يكي ازبچه ها توانستم كد راديويي ام را براي صداي
مجاهد بفرستم. از آن به بعد هر روز با اين اميد كه كدم را بشنوم، راديو را گوش ميكردم. اولين بار كه كد راديويي ام را از صداي مجاهد شنيدم،
دلم ميخواست از خوشحالي فرياد بكشم. برايم پيام داده بودند كه فردي
به ديدنم مي آيد و براي اعزام آماده باشم.
بالاخره روز اعزام فرا رسيد، با طيبه حياتي و زهره جمشيدي قرار
گذاشتيم كه هر كدام با يك اتوبوس خودمان را به شهر مرزي برسانيم
و در آنجا با كمك فردي كه با او قرار گذاشته بوديم، از مرز رد شويم.
من با يك اتوبوس حركت كردم و طيبه و زهره هم با يك اتوبوس ديگر
راه افتادند.
وقتي به شهر مرزي رسيدم، هرچه منتظر طيبه و زهره شدم، آنها
نيامدند. ۳روزدرآن شهر مرزي، با انتظاري كشنده صبر كردم. به خانة طيبه
زنگ زدم، معلوم شد او همان روز حركت كرده و ديگر برنگشته است. از
شواهد به نظر مي رسيد كه در مسير ضربه خورده و دستگير شده اند.
وقتي از آمدن طيبه و زهره نااميد شدم، به همراه پيكي كه مأمور
عبوردادن من از مرز بود، حركت كرديم. ۳روز طول كشيد تا توانستيم
از مرز عبور كنيم و به اولين پايگاه سازمان برسيم. يكي از شيرين ترين
لحظات عمرم، لحظه يي بود كه بعد از سالها دوباره به سازمان و به بچه ها
رسيدم. هيچوقت نخواهم توانست آن لحظه را با كلمات بيان كنم. پيش
خودم زمزمه كردم جاي شهدا خالي!…و جاي همسفرانم، طيبه و زهره
خالي!…همسفراني كه هرگز به هم نرسيديم.
بعدها شنيدم كه طيبه و زهره بعد از دستگيري در يكي از
پاسگاه هاي بازرسي مسير، به ا وين منتقل و بعد از شكنجه هاي وحشيانه
اعدام شده ا ند.]]>https://api.spreaker.com/episode/41741729Sun, 01 Nov 2020 08:52:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدساعتش روز ۱۷ مرداد متوقف شده بود يك شب، پنجشنبه شب بود كه ناگهان زنگ در خانه را زدند. شنيده بوديم كه پنجشنبه شبهاي هر هفته خبر اعدام بچه ها را به خانواده هايشان ميدهند. براي همين صداي زنگ در آن موقع شب، براي همه مان نگران كننده بود و يك لحظه همه بر...يك شب، پنجشنبه شب بود كه ناگهان زنگ در خانه را
زدند. شنيده بوديم كه پنجشنبه شبهاي هر هفته خبر اعدام بچه ها
را به خانواده هايشان ميدهند. براي همين صداي زنگ در آن موقع
شب، براي همه مان نگران كننده بود و يك لحظه همه بر جاي خود
ميخكوب شديم. حتماً همة ما در خلوت خود و بي آنکه با ديگري
در ميان بگذارد، از لغو ملاقاتها چيزهايي حدس زده و به اعدام اكبر
فكر كرده بوديم و مي دانستيم كه دير يا زود بايد با اين خبر روبه رو
شويم.
به هرحال، مادرم براي بازكردن در رفت و چند دقيقه بعد با رنگ
پريده برگشت وبه پدرم گفت برو ببين اينها چه ميگويند؟ من به حياط
رفتم تا بشنوم چه مي گويند. پدرم با مراجعه كننده روبه رو شد. معلوم
شد چند پاسدارهستند. به پدرمی گفتند فردا ساعت ۹ صبح به كميتة جادة
خاوران بياييد. پدرم پرسيد آنجا چه خبر است؟ گفتند ما نمي دانيم ما
مأموريم و معذور! پدرم عصباني شد و گفت خب مي خواهيد بگوييد
پسرم را اعدام كرده ايد، ديگر! اين همه قايم باشك بازي براي چيست؟
آن پاسدار هم بيشرمانه ليست بلندي را كه دستش بود نشان داد و
گفت ما چيزي نميدانيم، از صبح تا الان كارمان اين است كه به خانة
تك تك افراد اين ليست مراجعه كنيم و همين خبر را بدهيم. پدرم به
آنها گفت برو به همان كسي كه ميداند بگو، حكومت ممكن است
با كفر بماند ولي با ظلم نمي ماند. آنها چيزي نگفتند و رفتند.
به اين ترتيب فهميديم كه اكبر را اعدام كرده اند. مادرم در
آشپزخانه بلند بلند و با سوز دل گريه ميكرد و گريه هاي دردآلودش
ما را هم به گريه مي انداخت. او در ميان گريه ها، از غم هاي
فروخورده اش در اعدام فرزانه، از ۸سال رنج و شكنجة مداوم اكبر، از
آمد و رفت ها و انتظارهاي طولاني و بي حاصل در اين سالها در مقابل
در بستة زندانهاي مختلف، در آرزوي اين كه فقط يك بار بتواند
فرزندش را ببيند، از آرزوهاي خاكسترشده اش براي اكبر كه قرار
بود ۴ماه ديگر آزاد شود و از خاطرات تلخ و شيرينش با فرزانه و
اكبر حرف ميزد. انگار داغ اكبر، زخم داغمه بستة شهادت فرزانه را
هم تازه و خون چكان كرده بود. مادرم در ميان گريه و مويه هايش،
خميني را نفرين ميكرد و ميگفت: اي ظالم!…آخر اين زنداني هاي
كت بسته چه گناهي كرده بودند كه بعد از ۷سال آنها را كشتي؟ چقدر
ميخواهي خون بخوري؟ اي جلاد…اي جاني!…
آن شب در خانة ما هيچ كس تا صبح نخوابيد. صبح اول وقت
همه سوار ماشين شديم و پدرم ابتدا همه مان را به سر مزار فرزانه برد.
شايد ميخواست ما را كمي تسلي بدهد. از آنجا ساعت ۱۱ صبح به
كميتة خاوران رفتيم. از چند صد متر مانده به محل، پاسداران ايستاده بودند و نمي گذاشتند جلو برويم. اسم و مشخصات را پرسيدند و با
بيسيم اطلاع دادند. يكي آمد و گفت نوبت شما ساعت ۹ بوده، چون
دير آمده ايد بايد برگرديد و ساعت ۲ بعدازظهر بياييد. پدرم كه از
كوره دررفته بود گفت: مگر ميخواهيد چه كار كنيد؟ مگر غير از
اين است كه مي خواهيد بگوييد آنها را كشته ايد و دو دست لباسش
را بدهيد؟ اين بازيها ديگر براي چيست؟
همان پاسدار گفت من چيزي نميدانم، فقط ميدانم كه شما بايد
برگرديد. معلوم بود از اينكه با خانواده هاي بچه ها برخوردي پيدا
كنند، به شدت مي ترسند. به اين خاطر زمانبندي داده بودند كه مبادا
همة خانواده ها با هم مراجعه كنند و آنجا شلوغ شده از كنترلشان
خارج شود. هر هفته به تعداد مشخصي با زمانبندي هاي مختلف خبر
ميدادند تا به كميته هاي خارج از شهر بروند و به اين ترتيب خبر
اعدام بچه ها را به تدريج و به طور پراكنده به خانواده هايشان ميدادند.
سرانجام برگشتيم وساعت ۲ من وپدرم به آنجا رفتيم.بعد ازيك ساعت
معطلي آمدند و گفتند فقط پدرم ميتواند به داخل برود. پدرم رفت و بعد
از يك ساعت با يك ساك كوچك برگشت. احساس ميكردم در همين
يك ساعتي كه رفت وبرگشت، شكسته ترشده است.هيچ حرفي نزد وفقط
سوار ماشين شد و حركت كرديم. بغض كرده بود، اما هيچ حرفي نمي زد.
شايد ميترسيد اگر حرف بزند نتواند خودش را كنترل كند.
كمي كه گذشت، تعريف كرد كه او را به داخل يك اتاق بردند
كه دور تا دورش تعدادي نشسته بودند و چند آخوند هم بين آنها بود. او
را وسط اتاق روي يك صندلي نشاندند و آخوندي كه به نظر مي رسيد، رئيس آنهاست، شروع كرد به گفتن يكسري مزخرفات. نظير اينكه بعد
از حملة منافقين در عمليات مرصاد، زنداني ها كه با آنها در ارتباط بودند،
شورش كردند و تعدادي از پاسداران ما را كشتند، ما هم آنها را اعدام981ایران-آزادی,رادیو-مجاهد,قیام-ایران,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-chhardhm--41729671https://api.spreaker.com/episode/41729671Sat, 31 Oct 2020 07:33:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1201رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مقاومت-ایران,میلیشیا-مجاهدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-chhardhm-dydar-ba-akbr--41712055سالهای زندان با همة رويدادهای مهيب و سنگينی كه هرگز در
خارج از جبر زندان توان مواجه شدن با آنها را نداشتيم، يكي پس
از ديگري مي آمدند و مي گذشتند. گاه از شدت خشم و درد تا مغز
استخوان مي سوختيم و شعله مي كشيديم، اما آن را فرو مي خورديم.
در سال ۶۵ ، خواهرم پروانه را كه در ۳۰ خرداد ۶۰ دستگير شده
بود، از قزلحصار به بند ما در اوين آوردند . بعد از ۵سال توانستم با
خواهرم هم سلول و هم بند شوم و او را دوباره ببينم . تا مدتها هر دو
كلي حرف داشتيم كه براي همديگر بزنيم. من از شهادت فرزانه و
دستگيري اكبر و همة ماجراهايي كه اتفاق افتاده بود برايش گفتم و
او هم ماجراهايش را برايم تعريف كرد. پروانه همان سال آزاد شد.
اما در ملاقات از مادرم شنيدم اكبر را كه به عنوان تنبيه به گوهردشت
برده بودند، به دليل اينكه ذات الريه خيلي سخت و خطرناكي گرفته
بود، به بهداري اوين منتقل كرده اند. بعد از مدتي كه حالش بهتر شد، چند بار درخواست ملاقات با او را دادم. كه بعد از مدت زيادي انتظار،
يك روز ناگهان براي ملاقات با او صدايم زدند. باورم نميشد. از قبل
برايش جوراب و شال گردن بافته و آماده كرده بودم كه همراهم بردم.
عكس فرزانه را هم كه مادرم مخفيانه برايم فرستاده بود، برايش بردم.
ملاقات در گوشه يي از راهرو شعبه روي زمين بود. پاسداري كه بالاي
سرمان ايستاده بود گفت ۱۰ دقيقه بيشتر وقت نداريد. حرفهايم آنقدر
زياد بود كه نمي دانستم كدام را در اولويت قراربدهم. فقط توانستم
وضعيتش را بپرسم. در حين ملاقات از بسته سيگاري كه توي جيب
بلوزش بود، متوجه شدم كه سيگاري شده. به او گفتم چرا سيگاري
شدي؟ خجالت كشيد و سرش را پايين انداخت، گفت نميداني
در گوهردشت چه فشارهايي بود و لاجوردي چه بلاهايي سرمان
مي آورد. براي همين سيگاري شدم. ولي زياد نميكشم و حتماً ترك
ميكنم. نخواستم ناراحتش كنم، گفتم اشكالي ندارد. بعد يواشكي
طوري كه پاسدار مراقب مان نفهمد، عكس فرزانه را به او دادم و به طور
مختصر نحوة دستگيري و شهادت فرزانه را برايش گفتم. عكس را
لاي بسته سيگارش گذاشت.
همانطور كه در قسمتهاي قبلي گفتم در سالهاي ۶۵ و ۶۶
هيأتهايي از طرف منتظري براي گرفتن حكم به بند مي آمدند. اواخر
سال ۶۶ هم يكي از همان هيأتها به بند ما آمد و دوباره حكمهاي ما را
سؤال كردند و رفتند. بعد از مدتي تعدادي از بچه ها را صدا زدند و
به آنها گفتند كه حكمشان چند سال تخفيف خورده است. يكبار هم
مرا به همراه تعداد ديگري به دادياري احضار كردند. باورم نميشد، به دادياري رفتم و آن جا وقتي نوبتم رسيد، به من هم گفتند به حكمت
تخفيف خورده است. حكمها معمولاً از زمان تشكيل دادگاه حساب
ميشد. من تا آنموقع ۳بار در سالهاي مختلف به دادگاه رفته بودم،
ولي حكمم در پرونده ام از زمان دادگاه اول محاسبه شده بود. آنهايي
كه تخفيف داده بودند، نمي دانستند كه ۳بار دادگاه رفته ا م و طوري
تخفيف داده بودند كه ۳سال ديگر هم مي بايست در زندان بمانم.
وقتي گفت حكمت تخفيف داده شده، گفتم پس به اين صورت از
زمان آزادي ام گذشته است. چند نفري كه در اتاق دادياري بودند،
با تعجب پرسيدند چطور؟ بعد با هم شروع به پچ پچ كردند و به من
گفتند برو بيرون. همه اش خدا خدا ميكردم كه مبادا اين خبر به گوش
بازجويم برسد، چون محال بود بگذارد آزاد شوم. ولي ظاهراً اوضاع
خيلي بي حساب و كتاب تر از آن بود كه فكر ميكردم. سرانجام يكي
از آنها از اتاق بيرون آمد و گفت فعلاً برو بند تا مسائل اداري آزاديت
حل و فصل شود. چشمم آب نمي خورد كه آزاد شوم. وقتي به بند
آمدم و براي چند نفر از بچه ها موضوع را تعريف كردم، از بين آنها
هنگامه كه جا افتاده تر و با تجربه تر بود، سفارش كرد كه به كسي چيزي
نگويم تا مبادا به گوش خائنان برسد و آنها به گوش شعبه برسانند.
ميگفت اينجا خرتوخر است، كسي به كسي نيست.
۲۷ اسفند ۶۶ ، به دفتر بند صدايم كردند و وقتي رفتم از بلندگو
گفتند وسايلم را بياورند. برايم باوركردني نبود. پاسداران نگذاشتند با
بچه ها خداحافظي كنم. فقط با هنگامه كه وسايلم را به دفتر بند آورد،
خداحافظي كردم. هنگامه تندتند توي گوشم گفت زود وسايلت را بردار و برو، توي راه كه مي روي به هيچ كس اسمت را نگو، مبادا
كسي بشنود و مانع بشود. اگر رفتي براي من يك كد راديويي بگذار
كه اگر آزاد شدم وصل شوم و بيايم…تا وقتي كه پاسدار بند او را
به زور از من جدا نكرد، همينطور داشت تند تند حرف ميزد.
برعكس آنچه ممكن است تصور شود، روز آزادي از زندان،
نه تنها روز شادي برايم نبود، بلكه روز واقعاً سختي بود. در مسيري كه
تا جلو در اوين رفتم، چهرة تك تك بچه هايي كه در طول اين ۶سال
با هم بوديم و حالا از آنها جدا مي شدم، جلو چشمم آمد. ياد روزهاي
بازجويي افتادم، ياد روزهاي طولاني كه در انفرادي تنها بودم، ياد
اولين روزي كه دستگير شدم، ياد بچه هايي كه از كنارمان براي اعدام
بردند، ياد زهرا و فاطمه و فرح، ياد محبوبه و سكينه، ياد نادره و طاهره
و…هيچ به اين فكر نمي كردم كه دارم آزاد ميشوم و هيچ لحظة
شيرين و شادي از اين آزادي نداشتم.
بعد از امضاي برگه هايي مبني بر اينكه هر هفته بايد خودم را
به اوين معرفي كنم، به درب زندان رسيدم. ما را كه چند زن و مرد
زنداني بوديم، با يك ميني بوس به لونا پارك بردند. در آنجا پدر،
مادر و خواهرانم منتظرم بودند. سوار ماشين شديم و به خانه رفتيم. دلم
خيلي گرفته بود. اصلاً احساس آزاد شدن نداشتم. در همان روزهاي
اول سراغ بچه هايي كه قبل از من آزاد شده بودند را گرفتم و تعدادي
از آنها، ازجمله طيبه حياتي و زهره جمشيدي را پيدا كردم.
احساس ميكردم گمشده يي دارم كه تا پيدا نكنم نميتوانم آرام
و قرار بگيرم. روزها را براي خودم برنامه ريزي كردم، نصف روز راديو مجاهد گوش ميدادم و نصفة ديگر روز را سراغ بچه ها مي رفتم
تا هر طور شده به سازمان وصل شوم.
چند روز بعد از آزاديم خبر عمليات آفتاب را از راديو مجاهد
شنيدم. دلم ميخواست پر ميكشيدم و خودم را به سازمان ميرساندم.
بعد از آن هم خبر عمليات چلچراغ را شنيدم. تمام اخبار صداي
مجاهد را روي يك پارچة سفيد نوشتم و آن را به زير لباسم دوختم
و با مادرم براي ملاقات با اكبر به اوين رفتم. آنها فقط سالي يك بار
به خواهر و برادر زنداني ملاقات ميدادند. از آن جا كه روي پارچه
نوشته بودم، در بازرسي بدني آن را پيدا نكردند. در ملاقات با اكبر
از پشت شيشه در يك فرصت مناسب دگمه هاي مانتوام را باز كردم
تا اكبر اخبار را بخواند. او هم با ولع آنها را خواند و خيلي خوشحال
شد. به او گفتم من در اولين فرصت پيش بچه ها مي روم. او مشتاقانه
گفت سلام مرا هم برسان. از آن به بعد ملاقاتها را سازماندهي كردم،
هر بار يكي از خواهرانم را براي ملاقات ميفرستادم و به همان شيوه
اخبار صداي مجاهد را به اكبر ميرساندم.
بعد از آن يكي دو بار تلاشهايي براي خارج شدن از كشور و
عبور از مرز به عمل آوردم كه ناموفق بود. تا اينكه عمليات فروغ
جاويدان شد. تمام خبرهاي مربوط به آن را از راديو مجاهد ميگرفتم
و به همة آشنايان ميرساندم. احساس دوگانه يي داشتم، از طرفي
از خبر عمليات و پيروزيهاي به دست آمده از خوشحالي در پوستم
نمي گنجيدم، از طرف ديگر از اينكه در بين بچه ها نيستم كه در
عمليات شركت كنم به شدت احساس افسوس و حسرت ميكردم.
بعد از عمليات، ملاقات زندان قطع شد. هر چه مادرم جلو زندان
مي رفت، ميگفتند ملاقاتها قطع است و نياييد تا خبرتان كنيم. ولي با
اين همه مادرم و بقية مادران هر روز جلو اوين ميرفتند. اما به ذهنشان
هم نميزد كه چه جنايتي در حال وقوع است و دارند بچه هايشان را
قتل عام ميكنند.]]>https://api.spreaker.com/episode/41712055Fri, 30 Oct 2020 07:18:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدديدار با اكبر سالهای زندان با همة رويدادهای مهيب و سنگينی كه هرگز در خارج از جبر زندان توان مواجه شدن با آنها را نداشتيم، يكي پس از ديگري مي آمدند و مي گذشتند. گاه از شدت خشم و درد تا مغز استخوان مي سوختيم و شعله مي كشيديم، اما آن را فرو مي خورديم. در...سالهای زندان با همة رويدادهای مهيب و سنگينی كه هرگز در
خارج از جبر زندان توان مواجه شدن با آنها را نداشتيم، يكي پس
از ديگري مي آمدند و مي گذشتند. گاه از شدت خشم و درد تا مغز
استخوان مي سوختيم و شعله مي كشيديم، اما آن را فرو مي خورديم.
در سال ۶۵ ، خواهرم پروانه را كه در ۳۰ خرداد ۶۰ دستگير شده
بود، از قزلحصار به بند ما در اوين آوردند . بعد از ۵سال توانستم با
خواهرم هم سلول و هم بند شوم و او را دوباره ببينم . تا مدتها هر دو
كلي حرف داشتيم كه براي همديگر بزنيم. من از شهادت فرزانه و
دستگيري اكبر و همة ماجراهايي كه اتفاق افتاده بود برايش گفتم و
او هم ماجراهايش را برايم تعريف كرد. پروانه همان سال آزاد شد.
اما در ملاقات از مادرم شنيدم اكبر را كه به عنوان تنبيه به گوهردشت
برده بودند، به دليل اينكه ذات الريه خيلي سخت و خطرناكي گرفته
بود، به بهداري اوين منتقل كرده اند. بعد از مدتي كه حالش بهتر شد، چند بار درخواست ملاقات با او را دادم. كه بعد از مدت زيادي انتظار،
يك روز ناگهان براي ملاقات با او صدايم زدند. باورم نميشد. از قبل
برايش جوراب و شال گردن بافته و آماده كرده بودم كه همراهم بردم.
عكس فرزانه را هم كه مادرم مخفيانه برايم فرستاده بود، برايش بردم.
ملاقات در گوشه يي از راهرو شعبه روي زمين بود. پاسداري كه بالاي
سرمان ايستاده بود گفت ۱۰ دقيقه بيشتر وقت نداريد. حرفهايم آنقدر
زياد بود كه نمي دانستم كدام را در اولويت قراربدهم. فقط توانستم
وضعيتش را بپرسم. در حين ملاقات از بسته سيگاري كه توي جيب
بلوزش بود، متوجه شدم كه سيگاري شده. به او گفتم چرا سيگاري
شدي؟ خجالت كشيد و سرش را پايين انداخت، گفت نميداني
در گوهردشت چه فشارهايي بود و لاجوردي چه بلاهايي سرمان
مي آورد. براي همين سيگاري شدم. ولي زياد نميكشم و حتماً ترك
ميكنم. نخواستم ناراحتش كنم، گفتم اشكالي ندارد. بعد يواشكي
طوري كه پاسدار مراقب مان نفهمد، عكس فرزانه را به او دادم و به طور
مختصر نحوة دستگيري و شهادت فرزانه را برايش گفتم. عكس را
لاي بسته سيگارش گذاشت.
همانطور كه در قسمتهاي قبلي گفتم در سالهاي ۶۵ و ۶۶
هيأتهايي از طرف منتظري براي گرفتن حكم به بند مي آمدند. اواخر
سال ۶۶ هم يكي از همان هيأتها به بند ما آمد و دوباره حكمهاي ما را
سؤال كردند و رفتند. بعد از مدتي تعدادي از بچه ها را صدا زدند و
به آنها گفتند كه حكمشان چند سال تخفيف خورده است. يكبار هم
مرا به همراه تعداد ديگري به دادياري احضار كردند. باورم نميشد، به دادياري رفتم و آن جا وقتي نوبتم رسيد، به من هم گفتند به حكمت
تخفيف خورده است. حكمها معمولاً از زمان تشكيل دادگاه حساب
ميشد. من تا آنموقع ۳بار در سالهاي مختلف به دادگاه رفته بودم،
ولي حكمم در پرونده ام از زمان دادگاه اول محاسبه شده بود. آنهايي
كه تخفيف داده بودند، نمي دانستند كه ۳بار دادگاه رفته ا م و طوري
تخفيف داده بودند كه ۳سال ديگر هم مي بايست در زندان بمانم.
وقتي گفت حكمت تخفيف داده شده، گفتم پس به اين صورت از
زمان آزادي ام گذشته است. چند نفري كه در اتاق دادياري بودند،
با تعجب پرسيدند چطور؟ بعد با هم شروع به پچ پچ كردند و به من
گفتند برو بيرون. همه اش خدا خدا ميكردم كه مبادا اين خبر به گوش
بازجويم برسد، چون محال بود بگذارد آزاد شوم. ولي ظاهراً اوضاع
خيلي بي حساب و كتاب تر از آن بود كه فكر ميكردم. سرانجام يكي
از آنها از اتاق بيرون آمد و گفت فعلاً برو بند تا مسائل اداري آزاديت
حل و فصل شود. چشمم آب نمي خورد كه آزاد شوم. وقتي به بند
آمدم و براي چند نفر از بچه ها موضوع را تعريف كردم، از بين آنها
هنگامه كه جا افتاده تر و با تجربه تر بود، سفارش كرد كه به كسي چيزي
نگويم تا مبادا به گوش خائنان برسد و آنها به گوش شعبه برسانند.
ميگفت اينجا خرتوخر است، كسي به كسي نيست.
۲۷ اسفند ۶۶ ، به دفتر بند صدايم كردند و وقتي رفتم از بلندگو
گفتند وسايلم را بياورند. برايم باوركردني نبود. پاسداران نگذاشتند با
بچه ها خداحافظي كنم. فقط با هنگامه كه وسايلم را به دفتر بند آورد،
خداحافظي كردم. هنگامه تندتند توي گوشم گفت زود وسايلت را بردار و برو، توي راه كه مي روي به هيچ كس اسمت را نگو، مبادا
كسي بشنود و مانع بشود. اگر رفتي براي من يك كد راديويي بگذار
كه اگر آزاد شدم وصل شوم و بيايم…تا وقتي كه پاسدار بند او را
به زور از من جدا نكرد، همينطور داشت تند تند حرف ميزد.
برعكس آنچه ممكن است تصور شود، روز...]]>1039آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مقاومت-ایران,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-syzdhm--41639777https://api.spreaker.com/episode/41639777Mon, 26 Oct 2020 06:07:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1549ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-syzdhm-wqty-shknjh-gr-zanw-my-znd--41600780طي يك ماهي كه در بهداري اوين بستري بودم، دختري خنده رو
و صبور و بسيار لاغر و نحيف در همان اتاق بستري بود كه بعداً فهميدم
همان مجاهد قهرمان آزاده طبيب است.او را وحشيانه شكنجه كرده بودند،
چند بار زير شكنجه بيهوش شده بود؛ تا جايي كه يكبار بازجوها فكر
كردند مرده است.او را در يك پتوانداخته و به بهداري منتقل كردند.حين
شكنجه، آزاده نه هيچ تكاني ميخورد، و نه هيچ صدايي ميكرد و همين
كارش به غايت بازجويان را كلافه كرده بود. مدتي او را شلاق زدند و در
دهانش پتو چپاندند كه داد نكشد. ولي وقتي ديدند هيچ واكنشي نشان
نميدهد، دهانش را باز گذاشتند. از اينكه هيچ دادي نمي كشيد و كاملاً
ساكت بود، مستأصل شده بودند. به او مي گفتند: اصلاً از تو اطلاعات
نمي خواهيم، فقطبايد داد بكشي.
اما او باز هم هيچ نمي گفت. پاهايش آنقدر درب و داغان بود كه
نميشد به آنها نگاه كرد. خون مردگي تا بالاي رانهايش پيش رفت كرده بود.
هم در كف پا و هم روي پاهايش پوست و گوشتي نمانده بود. شبها تب
ميكرد و هذيان ميگفت.
يادم مي آيد يك شب كه من خوابم نمي برد و بيدار بودم، نيمه هاي
شب ناگهان آزاده روي تختش تكان خورد و رو به من كرد و گفت:چرا؟
چرا؟
من ابتدا جا خوردم، فكر كردم خواب است. به او گفتم: چرا چي
آزاده؟ گفت: چرا اين كارها را با بچه ها مي كنند؟ مگر گناه اين بچه ها
چيه؟
نمي دانستم چه جوابي به او بدهم، گريه ام گرفته بود. ولي ديدم او با
چشمان درشتش مرا نگاه مي كند و منتظر جواب است. به او گفتم: نگران
نباش، همه چيز درست ميشود. او هم انگار آرام شد، چشمهايش را بست
و خوابيد.
اگر كسي پاهايش را نميديد، از چهرة آرام او نميتوانست بفهمد
كه آن همه شكنجه شده است. روحيه اش فوق العاده بالا بود و با اين روحيه
به اطرافيانش آرامش ميداد.
اسطورة مقاومت
در بهداري اوين با دختر مجاهدي برخورد كردم كه نامش سكينه
بود. سكينه را بعد از دستگيري به شدت شكنجه كرده بودند تا از او
اطلاعات بگيرند. او بعد از تحمل شكنجة بسيار، آدرس يك قرار را
به بازجوها داد. آدرس در يك خيابان اصلي و شلوغ بود. بازجوها از
اين كه توانسته بودند مقاومت او را بشكنند خيلي خوشحال بودند و او را با همان وضعيت سوار كرده و به محل قرار برده بودند. هنگامي كه
او از يك طرف خيابان به زحمت به طرف ديگر ميرفت، ناگهان جلو
چشمان بازجوها خودش را به زير يك كاميون بزرگ انداخته، بود
كه هر دو پايش زير چرخهاي كاميون رفته و له شده بود، و او به اغما
فرو رفته اما شهيد نشده بود. او را به سرعت توي ماشين انداخته و با
تيراندازي هوايي مردمي را كه جمع شده بودند، پراكنده كرده و به
اوين برگردانده و يكسر به بهداري آورده بودند. از پاهاي له شدة سكينه
تقريباً چيزي باقي نمانده بود. هر بار كه براي پانسمان او ميرفتند، با
توجه به وضع پاهاي متلاشي اش، همه منتظر بوديم صداي فريادهايش
را از درد بشنويم، ولي حتي ناله هم نمي كرد، به طوري كه دژخيمان
را هم به تعجب واداشته بود. ولي يك روز نمي دانيم با او چه كاري
كردند كه ناگهان صداي فرياد وحشتناك او در بهداري پيچيد و فقط
هم همان يكبار بود.
او را براي عمل جراحي نمي بردند و با همان وضعيت نگه داشته
بودند، مي گفتند به عمل جراحي ا ش نمي ارزد. هر روز بازجوها به
اتاقش مي رفتند و بعد از چند ساعت برمي گشتند. بعد از مدتي ديگر از
گرفتن اطلاعات او نااميد شدند و با برانكارد به ميدان تيرباران بردند.
فراتر از مرزهاي طاقت
به طور دائم، از داخل يكي از اتاقهاي بهداري كه هميشه درش
بسته و قفل بود، صداي فريادهاي زني مي آمد كه يا مادرش را صدا
ميكرد يا به پاسداران فحش ميداد. از فريادهايش و حالت حرف زدنش ميشد فهميد كه رواني شده است. هر وقت سروصدايش زياد
ميشد، زنهاي پاسدار به اتاقش ميرفتند و با شلاق به جانش مي افتادند
و بعد فريادهاي دلخراش او بلند ميشد.
هر بار كه او فرياد ميزد، دلم ريش ريش ميشد. خيلي كنجكاو
شده بودم كه با او چه كار كرده اند كه به اين وضعيت افتاده است؟ و
خيلي دلم مي خواست كه صاحب اين صداها را از نزديك ببينم.
يكبار كه به توالت ميرفتم و درِ آن اتاق نيمه باز بود، يك لحظه
نگاهم با نگاهش درهم آميخت. دختري با چشمهاي آبي، موهاي
بور، سفيدرو و زيبا. ظاهرش آن قدر به هم ريخته و ژوليده و كثيف
بود كه حد نداشت. معلوم بود ماههاست كه شانه به سرش نخورده و
او را به حمام نبرده اند. شنيده بودم به نقطه يي رسيده كه ديگر هيچ چيز
حتي كلمات را فهم نميكند. توالت هم نمي رفت و در همان اتاق و
سر جايش خودش را كثيف ميكرد. پاسدارها هم اهل اين نبودند
كه كاري برايش بكنند حتي بدتر از حيوان با او رفتار مي كردند.
هر بار با شلاق به جانش مي افتادند و او را كشان كشان به داخل
حمام برده و با همان لباس زيردوش مي انداختند و آب سرد را روي
سرش باز مي كردند و همراه با شلاق زدن مي گفتند لباست را دربياور.
درحاليكه او اصلاً معني كلمات را نمي فهميد و فقط از درد شلاق
فرياد مي كشيد و فحش ميداد.
بعدها فهميدم اسمش طاهره صمدي است. يكي از بچه هايي كه
او را مي شناخت تعريف كرد كه او يكي از هواداران فعال مجاهدين
در شهر اصفهان بوده است. وقتي براي او از وضعيت طاهره و چيزي كه ديده بودم گفتم، باورش نميشد. ميگفت طاهره يك دانشجوي
بسيار فعال سرزنده و شاداب بود. هيچ كس نمي دانست چه بلاهايي بر
سرش آورده بودند اما يقين دارم روزي اين جنايتها افشا خواهد شد.
بعداً وقتي كه دوباره به سلول انفرادي منتقل شدم، مدتي او را
در سلول كناري من و بعد از مدتي در سلول رو به روي من انداختند.
وضعيتش وحشتناك بود و وحشتناكتر و دردآورتر از آن، برخوردي
بود كه پاسدارها با او ميكردند. به خاطر اينكه خودش را كثيف
ميكرد، حتي تكه موكت داخل سلولش را هم كه در هر سلولي
بود، جمع كرده و برده بودند. هر وقت صدايش را بلند ميكرد و
فرياد مي كشيد، دستهايش را با زنجير به لوله يي كه داخل سلول
بود، می بستند و دو پاسدار مرد مي آوردند و با شلاق او را ساكت
مي كردند. من اين صحنه ها را از شكاف زير درسلول، ميديدم. و
هر بار تا مدتها از دردي كه با ديدن اين صحنه ها روي قلبم سنگيني
ميكرد، مي گريستم و نمي توانستم آرام و قرار داشته باشم.
بعد از مدتي، يكبار در راهرو شعبة بازجويي، شنيدم مادر و خواهر
طاهره را هم دستگير كرده و به آن جا آورده ا ند. آنها از وضعيت طاهره
خبر نداشتند. در فرصتي كه خواهرش كنار من در راهرو شعبه نشسته
بود،يواشكي اسمش را پرسيدم،گفت اسمش نادره است.خيلي دوست
داشت كه به بند عمومي و پيش بچه ها برود وازمن فضاي بند عمومي را
مي پرسيد. من هم با رعايت اينكه پاسدارها نبينند، برايش قدري از بند
عمومي و فضا و صفاي بچه ها گفتم. نادره به لحاظ ظاهري خيلي شبيه
طاهره بود با چشمهاي آبي و درشت، پوستي سفيد و چهره يي زيبا.
طاهره خواهر بزرگتر نادره بود. نادره را براي انجام كارهاي
خواهرش، به سلول طاهره انداختند و او تا ماهها در سلول انفرادي از
خواهر رواني اش نگهداري ميكرد. معلوم نبود كه چه بلايي سر اين
دو خواهر آورده بودند كه وقتي در سالهاي بعد نادره را به بند عمومي
منتقل كردند، او هم كاملاً رواني شده بود. ساعتها رو به روي بچه ها
مي نشست و به آنها زل ميزد و ناگهان با صداي بلند زارزار گريه
مي كرد. وقتي براي كمك به او نزديكش ميشديم جيغ مي كشيد و
همه را كتك ميزد. بعضي وقتها وضعيتش خيلي به هم مي ريخت،
بچه ها ناگزير دست و پايش را مي گرفتند كه سروصدا نكند و خبرش
به پاسدارهاي بند نرسد وگرنه او را مي بردند، شلاق مي زدند و وضعش
را بدتر مي كردند. وقتي آرام ميشد دوباره به شدت گريه ميكرد.
هيچ وقت حرف نميزد و واكنشهايش فقط زل زدن، فرياد كشيدن،
فحش دادن، كتك زدن ديگران و بالاخره گريه بود. گاهي چنان
دردناك گريه ميكرد كه همه را به گريه مي انداخت.
از طاهره هم ديگر خبري نداشتيم. بعدها از اين و آن و جسته
گريخته شنيدم كه او را به يك بيمارستان رواني منتقل كرده اند. دو
تا خواهر، مثل دو تا كبوتر بودند كه به دست صيادان بيرحم افتاده
باشند و آنها هرچه ميخواستند بر سر آنها مي آوردند. از ديد جلادان
شكنجه گر، گناه آنها اين بود كه زيبا بودند و طعمة خوبي براي
جلادان وحشي به شمار مي رفتند.]]>https://api.spreaker.com/episode/41600780Fri, 23 Oct 2020 10:00:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدوقتي شكنجه گر زانو ميزند طي يك ماهي كه در بهداري اوين بستري بودم، دختري خنده رو و صبور و بسيار لاغر و نحيف در همان اتاق بستري بود كه بعداً فهميدم همان مجاهد قهرمان آزاده طبيب است.او را وحشيانه شكنجه كرده بودند، چند بار زير شكنجه بيهوش شده بود؛ تا جايي...طي يك ماهي كه در بهداري اوين بستري بودم، دختري خنده رو
و صبور و بسيار لاغر و نحيف در همان اتاق بستري بود كه بعداً فهميدم
همان مجاهد قهرمان آزاده طبيب است.او را وحشيانه شكنجه كرده بودند،
چند بار زير شكنجه بيهوش شده بود؛ تا جايي كه يكبار بازجوها فكر
كردند مرده است.او را در يك پتوانداخته و به بهداري منتقل كردند.حين
شكنجه، آزاده نه هيچ تكاني ميخورد، و نه هيچ صدايي ميكرد و همين
كارش به غايت بازجويان را كلافه كرده بود. مدتي او را شلاق زدند و در
دهانش پتو چپاندند كه داد نكشد. ولي وقتي ديدند هيچ واكنشي نشان
نميدهد، دهانش را باز گذاشتند. از اينكه هيچ دادي نمي كشيد و كاملاً
ساكت بود، مستأصل شده بودند. به او مي گفتند: اصلاً از تو اطلاعات
نمي خواهيم، فقطبايد داد بكشي.
اما او باز هم هيچ نمي گفت. پاهايش آنقدر درب و داغان بود كه
نميشد به آنها نگاه كرد. خون مردگي تا بالاي رانهايش پيش رفت كرده بود.
هم در كف پا و هم روي پاهايش پوست و گوشتي نمانده بود. شبها تب
ميكرد و هذيان ميگفت.
يادم مي آيد يك شب كه من خوابم نمي برد و بيدار بودم، نيمه هاي
شب ناگهان آزاده روي تختش تكان خورد و رو به من كرد و گفت:چرا؟
چرا؟
من ابتدا جا خوردم، فكر كردم خواب است. به او گفتم: چرا چي
آزاده؟ گفت: چرا اين كارها را با بچه ها مي كنند؟ مگر گناه اين بچه ها
چيه؟
نمي دانستم چه جوابي به او بدهم، گريه ام گرفته بود. ولي ديدم او با
چشمان درشتش مرا نگاه مي كند و منتظر جواب است. به او گفتم: نگران
نباش، همه چيز درست ميشود. او هم انگار آرام شد، چشمهايش را بست
و خوابيد.
اگر كسي پاهايش را نميديد، از چهرة آرام او نميتوانست بفهمد
كه آن همه شكنجه شده است. روحيه اش فوق العاده بالا بود و با اين روحيه
به اطرافيانش آرامش ميداد.
اسطورة مقاومت
در بهداري اوين با دختر مجاهدي برخورد كردم كه نامش سكينه
بود. سكينه را بعد از دستگيري به شدت شكنجه كرده بودند تا از او
اطلاعات بگيرند. او بعد از تحمل شكنجة بسيار، آدرس يك قرار را
به بازجوها داد. آدرس در يك خيابان اصلي و شلوغ بود. بازجوها از
اين كه توانسته بودند مقاومت او را بشكنند خيلي خوشحال بودند و او را با همان وضعيت سوار كرده و به محل قرار برده بودند. هنگامي كه
او از يك طرف خيابان به زحمت به طرف ديگر ميرفت، ناگهان جلو
چشمان بازجوها خودش را به زير يك كاميون بزرگ انداخته، بود
كه هر دو پايش زير چرخهاي كاميون رفته و له شده بود، و او به اغما
فرو رفته اما شهيد نشده بود. او را به سرعت توي ماشين انداخته و با
تيراندازي هوايي مردمي را كه جمع شده بودند، پراكنده كرده و به
اوين برگردانده و يكسر به بهداري آورده بودند. از پاهاي له شدة سكينه
تقريباً چيزي باقي نمانده بود. هر بار كه براي پانسمان او ميرفتند، با
توجه به وضع پاهاي متلاشي اش، همه منتظر بوديم صداي فريادهايش
را از درد بشنويم، ولي حتي ناله هم نمي كرد، به طوري كه دژخيمان
را هم به تعجب واداشته بود. ولي يك روز نمي دانيم با او چه كاري
كردند كه ناگهان صداي فرياد وحشتناك او در بهداري پيچيد و فقط
هم همان يكبار بود.
او را براي عمل جراحي نمي بردند و با همان وضعيت نگه داشته
بودند، مي گفتند به عمل جراحي ا ش نمي ارزد. هر روز بازجوها به
اتاقش مي رفتند و بعد از چند ساعت برمي گشتند. بعد از مدتي ديگر از
گرفتن اطلاعات او نااميد شدند و با برانكارد به ميدان تيرباران بردند.
فراتر از مرزهاي طاقت
به طور دائم، از داخل يكي از اتاقهاي بهداري كه هميشه درش
بسته و قفل بود، صداي فريادهاي زني مي آمد كه يا مادرش را صدا
ميكرد يا به پاسداران فحش ميداد. از فريادهايش و حالت حرف زدنش ميشد فهميد كه رواني شده است. هر وقت سروصدايش زياد
ميشد، زنهاي پاسدار به اتاقش ميرفتند و با شلاق به جانش مي افتادند
و بعد فريادهاي دلخراش او بلند ميشد.
هر بار كه او فرياد ميزد، دلم ريش ريش ميشد. خيلي كنجكاو
شده بودم كه با او چه كار كرده اند كه به اين وضعيت افتاده است؟ و
خيلي دلم مي خواست كه صاحب اين صداها را از نزديك ببينم.
يكبار كه به توالت ميرفتم و درِ آن اتاق نيمه باز بود، يك لحظه
نگاهم با نگاهش درهم آميخت. دختري با چشمهاي آبي، موهاي
بور، سفيدرو و زيبا. ظاهرش آن قدر به هم ريخته و ژوليده و كثيف
بود كه حد نداشت. معلوم بود ماههاست كه شانه به سرش نخورده و
او را به حمام نبرده اند. شنيده بودم به نقطه يي رسيده كه ديگر هيچ چيز1141رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-dwazdhm-ghsh-nkhwr-jay-bdy-nmy-rwm--41600645يك هفته بعد از اين كه زهرا نظري از دادگاه برگشت و مصاحبه
را قبول نكرد، اسم ۱۰ نفر را از بلندگو خواندند، زهرا نظري، فرح ترابي،
فاطمه آصف و…گفتند اين افراد با كلية وسائل به دفتر بند مراجعه كنند.
وقتي ميگفتند »با كلية وسايل…« سه معني داشت، يا بند نفرات عوض
شده بود، يا آزادي بود يا براي اعدام ميبردند. همه مي دانستيم كه آنها را
آزاد نمي كنند وازآنجا كه همه شان زيرحكم بودند،فهميديم كه آنها را
براي اعدام صدا زده ا ند.
رسم بود كه وقتي بچه ها را براي اعدام صدا مي كردند، همه به
راهرو بند مي آمدند، صف كشيده و با اعدامي ها روبوسي و خداحافظي
مي كردند. هر كس توي گوششان چيزي مي گفت و آنها هم در گوش
بچه ها حرفهايي ميزدند. در چنين مواقعي خائنان مثل موش توي اتاقها
مي نشستند و بيرون نمي آمدند.
آن روز هم چنين روزي بود. در راهرو بند غلغله بود. همه در دو سمت راهرو به زحمت صف كشيدند. هيچكس در اتاقها نمانده بود. باورم
نميشد كه به همين سادگي بچه ها را دارند از كنارمان ميبرند تا بكشند
و ما هيچ كاري نميتوانيم برايشان بكنيم. زمان به سرعت مي گذشت. دلم
ميخواست مي توانستم آنها را يك جايي پنهان كنم تا دست جلادان به آنها
نرسد.
حالت متناقضي داشتم، كساني را كه ميبردند بهترين بچه هاي بند
بودند.تك تك شان، شخصيت هاي والايي بودند. به خصوص زهرا نظري با آن
اندام كوچك و شخصيت فوق العاده دوست داشتني اش كه با همه پيوندي
نزديك داشت.
نمي خواستم حتي يك لحظه به اين فكر كنم كه ممكن است تا چند
ساعت ديگرپيكركوچك و نحيف زهرا را تيرباران ميكنند،براي دلداري
به خودم، به اوگفتم شايد براي انتقال به بند ديگري ميبرند.ولي او با همان
خندة صميمي هميشگيش در گوشم گفت: اعدام خيلي بهتر است. بعد
گفت:اگر توانستي از اين جا بيرون بروي،سلامم را به طورخاص به مسعود
و بقية بچه ها برسان! به او قول دادم كه حتماً اين كار را خواهم كرد.
بغض داشت خفه ام مي كرد و ميترسيدم هر لحظه اشكهايم جاري
شود. ولي نميخواستم خائناني كه در بند بودند و پاسداراني كه بيرون بند
منتظرايستاده بودند، اشكهايم را ببينند.
درآن لحظات آخرنگاهم را ازصورت زهرا برنميداشتم،ميخواستم
تمام زواياي چهره اش را در خاطرم حك كنم. نمي خواستم حتي يك
لحظه را هم در تماشاي او از دست بدهم. دستش را در دستم گرفته بودم،
حتي زماني كه با بقيه خداحافظي ميكرد، دستش را رها نمي كردم. او را از بين صف راهرو تا ميله هاي جلو بند بدرقه كردم. عبور از ابتداي
صف تا انتهاي آن نزديك به يك ساعت طول كشيد. هنگام خداحافظي
تعدادي از بچه ها نميتوانستند خودشان را نگهدارند و گريه ميكردند،
ولي زهرا با روحيه يي فوق العاده بالا و شگفت انگيز مي خنديد و با حالت
تعجب به هركدام مي گفت چرا گريه ميكني؟ بعد او را با محبت در
آغوش ميگرفت و اشكهايش را پاك و با او شوخي مي كرد. با هر كس
خداحافظي ميكرد، مي گفت تا نخندي نميروم. از روحية بالاي او آنها
هم روحيه ميگرفتند و در نهايت مي خنديدند و از او جدا ميشدند.
بالاخره به سر بند رسيديم و آن لحظه يي كه هرگز دلم نميخواست
برسد، رسيد. براي آخرين بار او را در آغوش گرفتم، خيلي حرفها داشتم
كه به او بزنم، ولي هيچ كلمه يي پيدا نميكردم. انگار كلام نميتوانست
آنچه را كه ميخواستم بيان كند. فقط همة احساسم را در هرچه محكم تر
گرفتن او و بوسه هايي كه بر صورتش ميزدم نشان دادم. در لحظة آخر به
او گفتم تحمل دوريت برايم خيلي سخت است، برايم مثل يك خواهر،
مثل يك معلم و خيلي بالاتر از اينها بودي. صورتش از هميشه روشن تر و
صميمي تر بود. خنديد و با همان زبان شيرينش گفت: غصه نخور، جاي
بدي نميروم.
فرح ترابي هم يكي از آن ۱۰ نفر بود. او هميشه ساكت و آرام بود و
همواره اوقات فراغتش را به خواندن قرآن ميگذراند. خيلي از سوره هاي
قرآن را حفظ بود. ولي وقتي كنارش مي نشستي وبا او هم صحبت ميشدي،
آنقدر شيرين حرف ميزد كه ديگر دلت نمي خواست بلند شوي. با او
هم اتاق بودم، هنوز چهره اش در خاطرم هست. هر وقت نگاهم با نگاهش تلاقي ميكرد، لبخندي به لبش مي نشست. متانت و وقاري كه داشت،
احترام همه را برمي انگيخت. لحظه يي كه آن روز او را براي خداحافظي
در آغوش گرفتم، در گوشم گفت: مهين برايم دعا كن، يادت نرود!
فاطمه آصف در اتاق شماره ۴ بود. برخلاف فرح دختر بسيار شلوغ
و خندان بود. با همه شوخي مي كرد. در هر مراسمي كه به مناسبتهاي
مختلف برگزار ميكرديم، او برنامه اجرا ميكرد و همه را ميخنداند.
سرحال بودنش، همه را سرحال مي آورد. ملودي همة سرودها را استادانه با
سوت ميزد. در هواخوري بچه ها دورش جمع ميشدند و برايشان سرود
يا ترانه يي با سوت ميزد.
بالاخره هر ۱۰ نفر از بند خارج شدند و در بند پشت سرشان بسته شد
و بند در سكوت مطلق فرو رفت. هيچكس حتي پچ پچ هم نميكرد. همه
همچنان در راهرو ايستاده بوديم و هيچ حركتي نمي كرديم. انگار همه
ميخواستند زمان متوقف شود. ناگهان صداي سوت فاطمه آصف كه
آهنگ »بخوان اي همسفر…« را ميزد، از پشت در آمد. انگار ميدانست
اينطرف درچه مي گذرد و داشت به اين وسيله به ما پيام مي داد.همه جان
گرفتيم و اشكها و لبخندهايمان درهم آميخت.
آن شب تا نيمه هاي شب در كنار پنجره ايستادم. دلم ميخواست
آخرين صداي آنها را كه قبل از اعدام شعار ميدادند، بشنوم.
نيمه هاي شب با پيچيدن طنين مهيب تيربارانها، قلبم از جا كنده شد.
تصور اين كه آن بچه هاي نازنين كه تا چند ساعت پيش در آغوش شان
فشرده بودم، الان درخون خود غلتيده وقلبها و سينه هايشان سوراخ سوراخ
شده و جسم شان دارد براي هميشه سرد مي شود، قلبم را و همة وجودم را درهم مي فشرد و همراه با صداي تيرهاي خلاص اشك تمام صورتم را
پوشاند. آن شب تا ۸۵ تير خلاص را توانستيم بشمريم.
اين تقريباً كار هر شب بود، كنار پنجره هاي زندان كه رو به حياط
بند باز مي شد، مي ايستاديم تا صداي رگبارها را بشنويم و بعد تك تيرهاي
خلاص را بشمريم. بعضي شبها صداي رگبارها و بعد تكتيرها آن قدر
زياد بود كه حساب آن از دستمان در ميرفت. قبل از شليك هم صداي
بچه ها مي آمد كه شعار مي دادند.]]>https://api.spreaker.com/episode/41600645Fri, 23 Oct 2020 09:51:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدغصه نخور، جاي بدي نمي روم! يك هفته بعد از اين كه زهرا نظري از دادگاه برگشت و مصاحبه را قبول نكرد، اسم ۱۰ نفر را از بلندگو خواندند، زهرا نظري، فرح ترابي، فاطمه آصف و…گفتند اين افراد با كلية وسائل به دفتر بند مراجعه كنند. وقتي ميگفتند »با كلية وسايل…«...يك هفته بعد از اين كه زهرا نظري از دادگاه برگشت و مصاحبه
را قبول نكرد، اسم ۱۰ نفر را از بلندگو خواندند، زهرا نظري، فرح ترابي،
فاطمه آصف و…گفتند اين افراد با كلية وسائل به دفتر بند مراجعه كنند.
وقتي ميگفتند »با كلية وسايل…« سه معني داشت، يا بند نفرات عوض
شده بود، يا آزادي بود يا براي اعدام ميبردند. همه مي دانستيم كه آنها را
آزاد نمي كنند وازآنجا كه همه شان زيرحكم بودند،فهميديم كه آنها را
براي اعدام صدا زده ا ند.
رسم بود كه وقتي بچه ها را براي اعدام صدا مي كردند، همه به
راهرو بند مي آمدند، صف كشيده و با اعدامي ها روبوسي و خداحافظي
مي كردند. هر كس توي گوششان چيزي مي گفت و آنها هم در گوش
بچه ها حرفهايي ميزدند. در چنين مواقعي خائنان مثل موش توي اتاقها
مي نشستند و بيرون نمي آمدند.
آن روز هم چنين روزي بود. در راهرو بند غلغله بود. همه در دو سمت راهرو به زحمت صف كشيدند. هيچكس در اتاقها نمانده بود. باورم
نميشد كه به همين سادگي بچه ها را دارند از كنارمان ميبرند تا بكشند
و ما هيچ كاري نميتوانيم برايشان بكنيم. زمان به سرعت مي گذشت. دلم
ميخواست مي توانستم آنها را يك جايي پنهان كنم تا دست جلادان به آنها
نرسد.
حالت متناقضي داشتم، كساني را كه ميبردند بهترين بچه هاي بند
بودند.تك تك شان، شخصيت هاي والايي بودند. به خصوص زهرا نظري با آن
اندام كوچك و شخصيت فوق العاده دوست داشتني اش كه با همه پيوندي
نزديك داشت.
نمي خواستم حتي يك لحظه به اين فكر كنم كه ممكن است تا چند
ساعت ديگرپيكركوچك و نحيف زهرا را تيرباران ميكنند،براي دلداري
به خودم، به اوگفتم شايد براي انتقال به بند ديگري ميبرند.ولي او با همان
خندة صميمي هميشگيش در گوشم گفت: اعدام خيلي بهتر است. بعد
گفت:اگر توانستي از اين جا بيرون بروي،سلامم را به طورخاص به مسعود
و بقية بچه ها برسان! به او قول دادم كه حتماً اين كار را خواهم كرد.
بغض داشت خفه ام مي كرد و ميترسيدم هر لحظه اشكهايم جاري
شود. ولي نميخواستم خائناني كه در بند بودند و پاسداراني كه بيرون بند
منتظرايستاده بودند، اشكهايم را ببينند.
درآن لحظات آخرنگاهم را ازصورت زهرا برنميداشتم،ميخواستم
تمام زواياي چهره اش را در خاطرم حك كنم. نمي خواستم حتي يك
لحظه را هم در تماشاي او از دست بدهم. دستش را در دستم گرفته بودم،
حتي زماني كه با بقيه خداحافظي ميكرد، دستش را رها نمي كردم. او را از بين صف راهرو تا ميله هاي جلو بند بدرقه كردم. عبور از ابتداي
صف تا انتهاي آن نزديك به يك ساعت طول كشيد. هنگام خداحافظي
تعدادي از بچه ها نميتوانستند خودشان را نگهدارند و گريه ميكردند،
ولي زهرا با روحيه يي فوق العاده بالا و شگفت انگيز مي خنديد و با حالت
تعجب به هركدام مي گفت چرا گريه ميكني؟ بعد او را با محبت در
آغوش ميگرفت و اشكهايش را پاك و با او شوخي مي كرد. با هر كس
خداحافظي ميكرد، مي گفت تا نخندي نميروم. از روحية بالاي او آنها
هم روحيه ميگرفتند و در نهايت مي خنديدند و از او جدا ميشدند.
بالاخره به سر بند رسيديم و آن لحظه يي كه هرگز دلم نميخواست
برسد، رسيد. براي آخرين بار او را در آغوش گرفتم، خيلي حرفها داشتم
كه به او بزنم، ولي هيچ كلمه يي پيدا نميكردم. انگار كلام نميتوانست
آنچه را كه ميخواستم بيان كند. فقط همة احساسم را در هرچه محكم تر
گرفتن او و بوسه هايي كه بر صورتش ميزدم نشان دادم. در لحظة آخر به
او گفتم تحمل دوريت برايم خيلي سخت است، برايم مثل يك خواهر،
مثل يك معلم و خيلي بالاتر از اينها بودي. صورتش از هميشه روشن تر و
صميمي تر بود. خنديد و با همان زبان شيرينش گفت: غصه نخور، جاي
بدي نميروم.
فرح ترابي هم يكي از آن ۱۰ نفر بود. او هميشه ساكت و آرام بود و
همواره اوقات فراغتش را به خواندن قرآن ميگذراند. خيلي از سوره هاي
قرآن را حفظ بود. ولي وقتي كنارش مي نشستي وبا او هم صحبت ميشدي،
آنقدر شيرين حرف ميزد كه ديگر دلت نمي خواست بلند شوي. با او
هم اتاق بودم، هنوز چهره اش در خاطرم هست. هر وقت نگاهم با نگاهش تلاقي ميكرد، لبخندي به لبش مي نشست. متانت و وقاري كه داشت،
احترام همه را برمي انگيخت. لحظه يي كه آن روز او را براي خداحافظي
در آغوش گرفتم، در گوشم گفت: مهين برايم دعا كن، يادت نرود!
فاطمه آصف در اتاق شماره ۴ بود. برخلاف فرح دختر بسيار شلوغ
و خندان بود. با همه شوخي مي كرد. در هر مراسمي كه به مناسبتهاي
مختلف برگزار ميكرديم، او برنامه اجرا ميكرد و همه را...]]>1035رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-dwazdhm--41548130https://api.spreaker.com/episode/41548130Tue, 20 Oct 2020 07:21:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد985ارتش-آزادیبخش,آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-akhr--41548061https://api.spreaker.com/episode/41548061Tue, 20 Oct 2020 07:13:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسرداری که شکنجه‌گران در برابرش زبون بودند محمد حنیف‌نژاد با شخصیت خارق‌العاده‌اش همه را تحت تأثیر قرار می‌داد. در زندان حتی شکنجه‌گرانش به او احترام می‌گذاشتند. او به‌خاطر خصوصیات و منش انسانی والایی که داشت، مثل شمعی بود که همه گرد وجودش جمع...540اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-yazdhm--41460936https://api.spreaker.com/episode/41460936Wed, 14 Oct 2020 18:24:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1226ارتش-آزادیبخش,آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-34--41460833https://api.spreaker.com/episode/41460833Wed, 14 Oct 2020 18:19:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمهندس بازرگان:‌چشم، با کمال میل هفته‌نامهٌ «عصر ما»، نشریهٌ باند مجاهدین انقلاب اسلامی، در شمارهٌ مورخ 21خرداد79، مصاحبه‌یی با محمدمهدی جعفری که وی را «دکتر سیدمحمدمهدی جعفری، استاد دانشگاه شیراز و نمایندهٌ دور اول مجلس شورای اسلامی و از یاران...507اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-dhm--41442661https://api.spreaker.com/episode/41442661Tue, 13 Oct 2020 18:24:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1196ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-nhm--41433186https://api.spreaker.com/episode/41433186Tue, 13 Oct 2020 05:23:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1029ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-hshtm--41416906https://api.spreaker.com/episode/41416906Mon, 12 Oct 2020 06:43:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1293ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-hftm--41370232https://api.spreaker.com/episode/41370232Thu, 08 Oct 2020 20:09:28 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1430ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-shshm--41358159https://api.spreaker.com/episode/41358159Thu, 08 Oct 2020 06:11:59 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد992ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-pnjm--41338971https://api.spreaker.com/episode/41338971Wed, 07 Oct 2020 05:25:19 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1602ارتش-آزادیبخش,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-yazdhm-bnd-tnbyhy--41331790درپاييز ۶۴ كه من به بندعمومي رفتم،يكبارمن و يكي ديگرازبچه ها
را صدا زدند و با يك بهانة واهي و مسخره، به بند تنبيهي فرستادند. درهاي
بند تنبيهي بسته بود و در هر اتاق ۵ در ۶متر، حدود ۶۰ تا ۷۰ نفر زنداني
انداخته بودند كه اغلب از بچه هاي زندان قزل حصار بودند كه به اوين منتقل
شده بودند.
در آنجا روزي دو بار درها را فقط به مدت ۱۵ دقيقه باز مي كردند تا از
دستشويي،ظرفشويي،لباسشويي وحمام استفاده كنيم.لذاهرباربايدازقبل برنامه ريزي مي كرديم كه وقتي در باز ميشود، بتوانيم همة كارها را با هم
انجام بدهيم وزمان كم نياوريم.وقتي دراتاق باز ميشد،هركس مي دويد
كه كاري را كه برعهده اش گذاشته شده، انجام بدهد و براي اين كه به همة
كارها برسيم با هم جا به جا ميشديم. بعضي وقت ها به خاطر اينكه به كارها
نمي رسيديم، بين بچه ها با پاسدارهاي بند دعوا ميشد، كه در نهايت آنها
به عنوان تنبيه، در نوبت بعدي در را باز نميكردند.
بازرسي گروه ضربت
يك شب، بعد از خاموشي و وقتي همه خوابيده بودند، ناگهان همة
چراغها را روشن كردند و بدون اينكه چيزي بگويند، تعداد زيادي پاسدار
مرد سراسيمه و وحشيانه وارد بند شدند. در آن حالت هيچكس حجاب
نداشت و همه خوابيده بوديم. پاسداران مهاجم با لگد و كتك و فحش
و بد وبيراه به هركس كه سر راهشان قرار مي گرفت، گفتند يالله همه از
بند برويد بيرون و اصلاً مهلت نميدادند كه خودمان را جمع وجور كنيم.
همه مان ملافه، چادر و هرچه پيدا ميكرديم، به سر كرديم و از بند بيرون
رفتيم. ما را به حياط راندند و در يك طرف حياط نگه داشتند. بند پايين را
هم به همين ترتيب بيرون كرده و طرف ديگر حياط نگه داشتند كه با هم
تماس نگيريم.
درآن شب زمستاني هواي حياط خيلي سرد بود.نزديك به سه ساعت
به همين وضعيت در حياط مانديم. بعد از آن آمدند و در را باز كردند و
گفتند هر كس به اتاقش برود.
وقتي به داخل بند رفتيم، وضعيت بند وحشتناك شده بود. لباسها و وسايل داخل تمام ساكها وكيسه هاي نايلوني بچه ها را بيرون ريخته و وسط
اتاقها پخش و پلا كرده بودند.معلوم بود براي بازرسي بند آمده وهمه چيزرا
زيرو رو كرده بودند. همة وسايل بچه ها با هم قاطي شده بود و از آنجا كه
جمعيت زياد بود، به هم ريختگي زيادي به وجود آمده بود كه تا صبح همه
در حال جمع وجور كردن بوديم تا وضعيت را به حالت اول برگردانيم.
صبح روز بعد معلوم شد. خيلي ها وسايل شان را گم كرده اند. به خصوص
پاسدارها پول هاي اغلب بچه ها را كه خانواده ها آورده بودند، دزديده و برده
بودند. تعداد زيادي از بچه ها به خاطر چند ساعت ايستادن در سرما، مريض
شدند. اين كار هر چند وقت يكبار انجام ميشد و به صورت وحشيانه اقدام
به بازرسي ميكردند.
هيأتهاي بازديد كننده
در يكي از روزهايي كه در بهداري اوين بستري بودم، اعلام كردند
مرتب بنشينيد و حجاب سر كنيد. يك هيأت مركب از چند آخوند و
غيرآخوند كه لاجوردي و دو نفر از پادوهايش هم بودند، به آنجا آمدند.
اين هيأت درواقع از طرف منتظري آمده و حداكثر ۱۰ دقيقه در اتاق ما
بودند و از من و آزاده طبيب هر كدام دو سه سؤال كردند. در پاسخ بيشتر
سؤالها قبل از اين كه ما جواب بدهيم، لاجوردي و دو نفر همراهش به جاي
ما جواب ميدادند.
آخوند اصلي هيأت از من پرسيد: ميداني چند ضربه شلاق خوردي؟
گفتم: نخير درآن حالت نمي توانستم بشمرم !ولي وضع پاهايم خيلي خراب
است…
نفر همراه لاجوردي وسط حرف من پريد و گفت: حاج آقا اينها
ماكزيمم ۱۰۰ ضربه خورده ا ند، ولي چون جسماً ضعيف هستند، آنها را به
بهداري آورده اند!
آخوند گفت: خوب است از ابتدا به آنها بگوييد به چند ضربه محكوم
شده اند تا بدانند!
يكي ازنفرات همراه هيأت با تعجب وانگار كه حرف غيرمنتظره يي را
ميشنود و گويا يك قافي توانسته از آنها بگيرد، با اعتراض گفت: »چطور
آنها نميدانند كه چند ضربه شلاق خورده اند؟ «
آنقدر بازديد اين هيأت و واكنشهايشان مضحك بود كه ما تا مدتي
براي خنده، بين خودمان اين بازديد را به صورت نمايش فكاهي اجرا
ميكرديم. آخوند ابله انتظار داشت وسط شكنجه، شلاقها را بشمريم!
يك روز ديگر، كه در بند بوديم، صبح از بلندگوي بند گفتند: همه
حجاب سر كنيد و در اتاقها منظم بنشينيد. بعد پاسدارهاي زن به داخل بند
آمدند تا وضعيت را چك كنند. همه در اتاقها و راهروها چادر سر كرديم
و نشستيم. بعد از نيم ساعت آخوند محمد خامنه اي (برادر ولي فقيه) و دو
سه نفر همراهش براي بازديد از زندان آمدند. آنها در هر اتاقي به مدت
۱۰ دقيقه مي نشستند و به اتاق بعدي ميرفتند. حرفهايشان وگفتگويي كه با
ما ميكردند، موجب تمسخر بچه ها شده بود.
در اتاق ما رئيس آنها كه همان برادر خامنه اي بود، گفت: ما آمده ايم
وضعيت زندانها را بازديد كنيم. حالا اگر كسي شكايتي دارد بگويد. ولي
قبلش بگويم منظورم اين نيست كه مثلاً اگر كسي يك پرروگري كرده يا
اهانت كرده و دو تا چك به او زده باشند، بيايد سوءاستفاده كند!
اين جمله را كه گفت كافي بود تا اگر كسي كمترين ترديدي در
ماهيت او و هيأت همراهش داشت، برطرف شود. همان روز ما دو سه نفر
شكنجه شده داشتيم كه يكي از آنها اعظم يوسفي بود كه به اتهام شركت
در تشكيلات بند، او را به قصد كشت شكنجه كرده بودند و حالش آنقدر
بد بود كه احتمال داشت بميرد. اين در حالي بود كه خود بازجوها هم
ميدانستند اين اتهام بي پايه است و او فقط به خاطر كينه كشي و گزارش
يكي از خائنان كه از شادابي و سرحالي هميشگي اعظم دلخور بود، زير
شكنجه رفته بود. ما اورا به محمد خامنه اي نشان داديم و گفتيم:حد شرعي
و تعزير كه ميگويند، آيا اين است؟
او بالاي سر اعظم آمد و گفت: چرا تعزير )شكنجه ( شدي؟
اعظم گفت:پرونده ام بسته شده و حكم هم گرفته ام،ولي گفتند در بند
وارد تشكيلات بند شده ام. درحالي كه هيچ سند و مدركي براي آن ندارند.
بعد اضافه كرد: اين جا خيلي بدجور كتك ميزنند و بعضاً تا هزار ضربه
كابل به آدم ميزنند.
آخوند خامنه اي گفت: هزار ضربه كه غلوّ است. بعد هم حتماً
پرروگري كردي! اشكالي ندارد، انشاءالله خوب ميشوي!
معلوم بود كه خودش تا حالا يك ضربه شلاق كه سهل است، يك
سيلي هم نخورده و اصلاً معني آن را نمي داند. در چهرة اين آخوند، وقتي
اين حرفها را ميزد، حتي يك ذره رحم و عطوفت پيدا نميشد و ما كه
اين را از اول ميدانستيم، بيشتر مطمئن شديم كه اين كار فقط يك نمايش
مسخره است و حدس زديم كه لابد از طرف سازمانهاي بين المللي قرار
است بازديدي صورت بگيرد كه اينها از ترس شان مي خواهند زمينه را ارزيابي كنند. البته ازسازمانهاي بين ا لمللي هم خبري نشد.
درسالهاي ۶۵ و ۶۶ هم هيأت هايي ازطرف منتظري براي گرفتن حكمها
به بند مي آمدند و از هر زنداني ميزان محكوميتش و اينكه چقدر از آن
باقي مانده را ميپرسيدند. بعد از رو شدن وضعيت وحشتناك زندانهاي
قزل حصار، گوهردشت واوين و درز كردن خبرهاي آن به بيرون، تضادهايي
ميان جناح هاي مختلف رژيم به وجودآمده بود.خط خميني، اعدام وشكنجة
مطلق بدون هيچ شكاف بود و خط منتظري اين بود كه اگر كمي آرامتر
برخورد كنيم، نفرات بيشتري دست از اعتقاداتشان برميدارند و به ا صطلاح
توبه ميكنند. بچه ها هم ميخواستند از اين تضاد استفاده كنند.
اواخر سال ۶۶ يكي از اين هيأت هاي منتظري به بند ما آمد و دوباره
حكم ها را پرسيد و رفت. بعد از مدتي تعدادي را صدا زدند و گفتند در
حكم شان چند سال تخفيف داده شده است.يك بار مرا به همراه تعداد ديگري
به دادياري صدا كردند. آنموقع دادياري جايي بود كه يا براي آزادي و
يا براي اعلام تخفيف حكم، زندانيان را احضار ميكرد. باورم نميشد و
گفتم لابد وقتي بروم مي گويند اشتباه شده برگرد اما در دادياري به من ابلاغ
كردند كه حكمم تخفيف خورده است.]]>https://api.spreaker.com/episode/41331790Tue, 06 Oct 2020 19:59:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبند تنبيهي درپاييز ۶۴ كه من به بندعمومي رفتم،يكبارمن و يكي ديگرازبچه ها را صدا زدند و با يك بهانة واهي و مسخره، به بند تنبيهي فرستادند. درهاي بند تنبيهي بسته بود و در هر اتاق ۵ در ۶متر، حدود ۶۰ تا ۷۰ نفر زنداني انداخته بودند كه اغلب از بچه هاي زندان...درپاييز ۶۴ كه من به بندعمومي رفتم،يكبارمن و يكي ديگرازبچه ها
را صدا زدند و با يك بهانة واهي و مسخره، به بند تنبيهي فرستادند. درهاي
بند تنبيهي بسته بود و در هر اتاق ۵ در ۶متر، حدود ۶۰ تا ۷۰ نفر زنداني
انداخته بودند كه اغلب از بچه هاي زندان قزل حصار بودند كه به اوين منتقل
شده بودند.
در آنجا روزي دو بار درها را فقط به مدت ۱۵ دقيقه باز مي كردند تا از
دستشويي،ظرفشويي،لباسشويي وحمام استفاده كنيم.لذاهرباربايدازقبل برنامه ريزي مي كرديم كه وقتي در باز ميشود، بتوانيم همة كارها را با هم
انجام بدهيم وزمان كم نياوريم.وقتي دراتاق باز ميشد،هركس مي دويد
كه كاري را كه برعهده اش گذاشته شده، انجام بدهد و براي اين كه به همة
كارها برسيم با هم جا به جا ميشديم. بعضي وقت ها به خاطر اينكه به كارها
نمي رسيديم، بين بچه ها با پاسدارهاي بند دعوا ميشد، كه در نهايت آنها
به عنوان تنبيه، در نوبت بعدي در را باز نميكردند.
بازرسي گروه ضربت
يك شب، بعد از خاموشي و وقتي همه خوابيده بودند، ناگهان همة
چراغها را روشن كردند و بدون اينكه چيزي بگويند، تعداد زيادي پاسدار
مرد سراسيمه و وحشيانه وارد بند شدند. در آن حالت هيچكس حجاب
نداشت و همه خوابيده بوديم. پاسداران مهاجم با لگد و كتك و فحش
و بد وبيراه به هركس كه سر راهشان قرار مي گرفت، گفتند يالله همه از
بند برويد بيرون و اصلاً مهلت نميدادند كه خودمان را جمع وجور كنيم.
همه مان ملافه، چادر و هرچه پيدا ميكرديم، به سر كرديم و از بند بيرون
رفتيم. ما را به حياط راندند و در يك طرف حياط نگه داشتند. بند پايين را
هم به همين ترتيب بيرون كرده و طرف ديگر حياط نگه داشتند كه با هم
تماس نگيريم.
درآن شب زمستاني هواي حياط خيلي سرد بود.نزديك به سه ساعت
به همين وضعيت در حياط مانديم. بعد از آن آمدند و در را باز كردند و
گفتند هر كس به اتاقش برود.
وقتي به داخل بند رفتيم، وضعيت بند وحشتناك شده بود. لباسها و وسايل داخل تمام ساكها وكيسه هاي نايلوني بچه ها را بيرون ريخته و وسط
اتاقها پخش و پلا كرده بودند.معلوم بود براي بازرسي بند آمده وهمه چيزرا
زيرو رو كرده بودند. همة وسايل بچه ها با هم قاطي شده بود و از آنجا كه
جمعيت زياد بود، به هم ريختگي زيادي به وجود آمده بود كه تا صبح همه
در حال جمع وجور كردن بوديم تا وضعيت را به حالت اول برگردانيم.
صبح روز بعد معلوم شد. خيلي ها وسايل شان را گم كرده اند. به خصوص
پاسدارها پول هاي اغلب بچه ها را كه خانواده ها آورده بودند، دزديده و برده
بودند. تعداد زيادي از بچه ها به خاطر چند ساعت ايستادن در سرما، مريض
شدند. اين كار هر چند وقت يكبار انجام ميشد و به صورت وحشيانه اقدام
به بازرسي ميكردند.
هيأتهاي بازديد كننده
در يكي از روزهايي كه در بهداري اوين بستري بودم، اعلام كردند
مرتب بنشينيد و حجاب سر كنيد. يك هيأت مركب از چند آخوند و
غيرآخوند كه لاجوردي و دو نفر از پادوهايش هم بودند، به آنجا آمدند.
اين هيأت درواقع از طرف منتظري آمده و حداكثر ۱۰ دقيقه در اتاق ما
بودند و از من و آزاده طبيب هر كدام دو سه سؤال كردند. در پاسخ بيشتر
سؤالها قبل از اين كه ما جواب بدهيم، لاجوردي و دو نفر همراهش به جاي
ما جواب ميدادند.
آخوند اصلي هيأت از من پرسيد: ميداني چند ضربه شلاق خوردي؟
گفتم: نخير درآن حالت نمي توانستم بشمرم !ولي وضع پاهايم خيلي خراب
است…
نفر همراه لاجوردي وسط حرف من پريد و گفت: حاج آقا اينها
ماكزيمم ۱۰۰ ضربه خورده ا ند، ولي چون جسماً ضعيف هستند، آنها را به
بهداري آورده اند!
آخوند گفت: خوب است از ابتدا به آنها بگوييد به چند ضربه محكوم
شده اند تا بدانند!
يكي ازنفرات همراه هيأت با تعجب وانگار كه حرف غيرمنتظره يي را
ميشنود و گويا يك قافي توانسته از آنها بگيرد، با اعتراض گفت: »چطور
آنها نميدانند كه چند ضربه شلاق خورده اند؟ «
آنقدر بازديد اين هيأت و واكنشهايشان مضحك بود كه ما تا مدتي
براي خنده، بين خودمان اين بازديد را به صورت نمايش فكاهي اجرا
ميكرديم. آخوند ابله انتظار داشت وسط شكنجه، شلاقها را بشمريم!
يك روز ديگر، كه در بند بوديم، صبح از بلندگوي بند گفتند: همه
حجاب سر كنيد و در اتاقها منظم بنشينيد. بعد پاسدارهاي زن به داخل بند
آمدند تا وضعيت را چك كنند. همه در اتاقها و راهروها چادر سر كرديم
و نشستيم. بعد از نيم ساعت آخوند محمد خامنه اي (برادر ولي فقيه) و دو
سه نفر همراهش براي بازديد از زندان آمدند. آنها در...]]>970ایران-آزادی,آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-chharm--41313166https://api.spreaker.com/episode/41313166Mon, 05 Oct 2020 19:56:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1546ارتش-آزادیبخش,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-33--41312912حافظان قرآن در روزگار تاریک نقل از کتاب «خمینی، دجال ضدبشر» ظهور مجاهدین و موج حمایت مردمی از آنها، باعث شد که خمینی دچار انزوا گشته به‌حاشیه رانده شود. در مقابل، مجاهدین در جایگاه رهبری جنبش قرار گرفتند. در سال‌1351، وقتی که رژیم شاه تصمیم به اعدام بنیانگذاران مجاهدین گرفته بود، ‌کم نبود فعالیتها و افشاگریهایی که از جانب روحانیان و طلاب در حوزه‌های مختلف برای مخالفت با این جنایت بزرگ صورت می‌گرفت. فی‌المثل مهمترین روحانیان استان فارس نامه‌یی خطاب به آیت‌الله میلانی نوشته، از وی «تقاضای اقدام برای رفع خطر از جوانان مسلمان مجاهدی که در ایران محکوم به اعدام شده‌اند»، کردند. در این نامه از جمله گفته شده بود: «عده‌یی از جوانان مسلمان مجاهد که جز انگیزهٌ دینی و جهاد در راه اسلام عزیز داعیهٌ دیگری نداشتند، ‌به‌عناوینی در محاکم نظامی محاکمه و حکم اعدام دربارهٌ آنها صادر شده است. ‌اینها حافظ و قاری قرآنند و در این روزگار تاریک مبلغ اسلامند…» پس از شهادت بنیانگذاران و اعضای مرکزیت مجاهدین، اطلاعیه‌های متعددی از جانب روحانیان در شهرهای مختلف صادر شد. ازجمله در تیرماه‌1351 اطلاعیه‌یی با امضای حوزهٌ علمیه قم صادر شده که در قسمتی از آن چنین آمده است: «…رزمندگان با ایمانی چون حنیف‌نژادها، ‌سعید محسن‌ها، بدیع‌زادگان‌ها، ناصر صادق‌ها، باکری‌ها، از بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران را اعدام کردند و از همین راه، ‌خصلت دست‌نشاندگی و ضداسلامی خود را آشکارتر نمودند. رزمندگان مجاهدی را شهید ساختند که اصالتهای فکری اسلامی و دید صحیح و انقلابی از قوانین آزادیبخش قرآن تعیین‌کنندهٌ جهت جنبش آنان بوده و مرگ شرافتمندانهٌ خود را لقاء‌الله می‌دانستند…» در اطلاعیهٌ حوزهٌ علمیهٌ قم مورخ تیرماه‌1351 هم‌چنین آمده بود: «‌به‌دنبال این آدمکشیها، ‌روحانیون مترقی حوزهٌ علمیهٌ قم به‌منظور اعتراض به این وحشیگریها و نیز اعلام پشتیبانی از اهداف مقدس و اسلامی این رزمندگان مسلمان مجلس ترحیم و سخنرانی در مدرسهٌ فیضیه تشکیل دادند و تظاهرات برپا ساختند…» نظیر این موضعگیریها، ‌در اطلاعیه‌های دیگری با امضای «روحانیون مبارز ایرانی خارج از کشور‌‌ـ نجف»، «حوزهٌ علمیهٌ قم» دیده می‌شود. در همان زمان منتظری در نامه‌یی به تاریخ 15‌صفر‌1392 برابر 1351‌هجری شمسی خطاب به خمینی چنین نوشت: حضرت آیت‌الله‌العظمی مدظله‌العالی پس از تقدیم سلام و تحیت، به عرض عالی می‌رساند چنان‌چه اطلاع دارید عد‌هٌ زیادی از جوانهای مسلمان و متدین گرفتارند و عده‌یی از آنان در معرض خطر اعدام قرار گرفته‌اند. تصلب آنان نسبت به شعائر اسلامی و اطلاعات وسیع و عمیق آنان بر احکام و معتقدات مذهبی معروف و مورد توجه همهٌ آقایان و روحانیین واقع شده است و بعضی از مراجع و جمعی از علمای بلاد اقداماتی برای تخلص آنان کرده‌اند و چیزهایی نوشته شده. ‌به‌جا و لازم است از طرف حضرتعالی نیز در تأیید و تقویت و حفظ دماء آنان چیزی منتشر شود. ‌این معنی در شرایط فعلی ضرورت دارد، چون مخالفین سعی می‌کنند آنان را منحرف قلمداد کنند. ‌البته کیفیت آن بسته به‌نظر حضرت‌عالی است. ‌در خاتمه از حضرتعالی ملتمس دعای خیر می‌باشم. والسلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته ـ حسینعلی منتظری. فتوای خمینی در این میان، خمینی اگرچه شاهد پرت‌افتادگی و تنزل موقعیت خود بود، اما به‌رغم همهٌ هشدارهای مکرر سایر آخوندها، ‌جز سکوت نمی‌توانست عکس‌العملی ابراز کند. ‌زیرا اولاً، ماهیت و مواضعش با مبارزه و مقاومت انقلابی و مسلحانه که مجاهدین به آن کمر بسته بودند، ‌به‌کلی در تعارض بود. ‌فرصت‌طلبی و مفتخوری که پیشهٌ خمینی در تمام زندگی سیاسی او بود، ذره‌یی سازگاری با مشی مسلحانه که یکسره بر پرداخت بها و فداکاری بی‌چشمداشت ‌استوار است، نداشت. ثانیاً، هرگونه تأیید صریح مجاهدین، لاجرم به تأیید نقش رهبری‌کنندهٌ آنان در جنبش مبارزهٌ آن روز منجر می‌شد. حال آن‌که خمینی از همین زاویه بیشترین حقد و حسدها را نسبت به مجاهدین داشت. با این‌همه، سرانجام خمینی ناگزیر شد که بدون آن‌که نام مجاهدین را بیاورد،‌ فتوای اختصاص دادن یک‌سوم سهم امام به‌جوانان مسلمان میهن‌دوست را صادر کند که در آن روزگار کسانی جز مجاهدین نبودند…]]>https://api.spreaker.com/episode/41312912Mon, 05 Oct 2020 19:35:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر مراسم بزرگداشت پدر طالقانی در حسینیهٌ ارشاد(1377) 2000تن برای بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران ابراز احساسات کردند. در مراسمی که به‌مناسبت بزرگداشت رحلت پدر طالقانی در تهران در حسینیهٌ ارشاد برپا گردید، انبوه جمعیت شرکت‌کننده در این مراسم برای...حافظان قرآن در روزگار تاریک نقل از کتاب «خمینی، دجال ضدبشر» ظهور مجاهدین و موج حمایت مردمی از آنها، باعث شد که خمینی دچار انزوا گشته به‌حاشیه رانده شود. در مقابل، مجاهدین در جایگاه رهبری جنبش قرار گرفتند. در سال‌1351، وقتی که رژیم شاه تصمیم به اعدام بنیانگذاران مجاهدین گرفته بود، ‌کم نبود فعالیتها و افشاگریهایی که از جانب روحانیان و طلاب در حوزه‌های مختلف برای مخالفت با این جنایت بزرگ صورت می‌گرفت. فی‌المثل مهمترین روحانیان استان فارس نامه‌یی خطاب به آیت‌الله میلانی نوشته، از وی «تقاضای اقدام برای رفع خطر از جوانان مسلمان مجاهدی که در ایران محکوم به اعدام شده‌اند»، کردند. در این نامه از جمله گفته شده بود: «عده‌یی از جوانان مسلمان مجاهد که جز انگیزهٌ دینی و جهاد در راه اسلام عزیز داعیهٌ دیگری نداشتند، ‌به‌عناوینی در محاکم نظامی محاکمه و حکم اعدام دربارهٌ آنها صادر شده است. ‌اینها حافظ و قاری قرآنند و در این روزگار تاریک مبلغ اسلامند…» پس از شهادت بنیانگذاران و اعضای مرکزیت مجاهدین، اطلاعیه‌های متعددی از جانب روحانیان در شهرهای مختلف صادر شد. ازجمله در تیرماه‌1351 اطلاعیه‌یی با امضای حوزهٌ علمیه قم صادر شده که در قسمتی از آن چنین آمده است: «…رزمندگان با ایمانی چون حنیف‌نژادها، ‌سعید محسن‌ها، بدیع‌زادگان‌ها، ناصر صادق‌ها، باکری‌ها، از بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران را اعدام کردند و از همین راه، ‌خصلت دست‌نشاندگی و ضداسلامی خود را آشکارتر نمودند. رزمندگان مجاهدی را شهید ساختند که اصالتهای فکری اسلامی و دید صحیح و انقلابی از قوانین آزادیبخش قرآن تعیین‌کنندهٌ جهت جنبش آنان بوده و مرگ شرافتمندانهٌ خود را لقاء‌الله می‌دانستند…» در اطلاعیهٌ حوزهٌ علمیهٌ قم مورخ تیرماه‌1351 هم‌چنین آمده بود: «‌به‌دنبال این آدمکشیها، ‌روحانیون مترقی حوزهٌ علمیهٌ قم به‌منظور اعتراض به این وحشیگریها و نیز اعلام پشتیبانی از اهداف مقدس و اسلامی این رزمندگان مسلمان مجلس ترحیم و سخنرانی در مدرسهٌ فیضیه تشکیل دادند و تظاهرات برپا ساختند…» نظیر این موضعگیریها، ‌در اطلاعیه‌های دیگری با امضای «روحانیون مبارز ایرانی خارج از کشور‌‌ـ نجف»، «حوزهٌ علمیهٌ قم» دیده می‌شود. در همان زمان منتظری در نامه‌یی به تاریخ 15‌صفر‌1392 برابر 1351‌هجری شمسی خطاب به خمینی چنین نوشت: حضرت آیت‌الله‌العظمی مدظله‌العالی پس از تقدیم سلام و تحیت، به عرض عالی می‌رساند چنان‌چه اطلاع دارید عد‌هٌ زیادی از جوانهای مسلمان و متدین گرفتارند و عده‌یی از آنان در معرض خطر اعدام قرار گرفته‌اند. تصلب آنان نسبت به شعائر اسلامی و اطلاعات وسیع و عمیق آنان بر احکام و معتقدات مذهبی معروف و مورد توجه همهٌ آقایان و روحانیین واقع شده است و بعضی از مراجع و جمعی از علمای بلاد اقداماتی برای تخلص آنان کرده‌اند و چیزهایی نوشته شده. ‌به‌جا و لازم است از طرف حضرتعالی نیز در تأیید و تقویت و حفظ دماء آنان چیزی منتشر شود. ‌این معنی در شرایط فعلی ضرورت دارد، چون مخالفین سعی می‌کنند آنان را منحرف قلمداد کنند. ‌البته کیفیت آن بسته به‌نظر حضرت‌عالی است. ‌در خاتمه از حضرتعالی ملتمس دعای خیر می‌باشم. والسلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته ـ حسینعلی منتظری. فتوای خمینی در این میان، خمینی اگرچه شاهد پرت‌افتادگی و تنزل موقعیت خود بود، اما به‌رغم همهٌ هشدارهای مکرر سایر آخوندها، ‌جز سکوت نمی‌توانست عکس‌العملی ابراز کند. ‌زیرا اولاً، ماهیت و مواضعش با مبارزه و مقاومت انقلابی و مسلحانه که مجاهدین به آن کمر بسته بودند، ‌به‌کلی در تعارض بود. ‌فرصت‌طلبی و مفتخوری که پیشهٌ خمینی در تمام زندگی سیاسی او بود، ذره‌یی سازگاری با مشی مسلحانه که یکسره بر پرداخت بها و فداکاری بی‌چشمداشت ‌استوار است، نداشت. ثانیاً،...]]>602اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-swm--41301723https://api.spreaker.com/episode/41301723Mon, 05 Oct 2020 07:00:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1353رادیو-مجاهد,سی-خرداد,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,میلیشیا-چریکfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-dwm--41288407https://api.spreaker.com/episode/41288407Sun, 04 Oct 2020 07:48:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد1439آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-sy-khrdad-bh-rwayt-shahdan-qsmt-awl--41238975https://api.spreaker.com/episode/41238975Thu, 01 Oct 2020 07:50:52 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد917آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,میلیشیا-مجاهدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-dhm-awyn-bnd-240-bala--41238801مرا به بند ۲۴۰ ، طبقة بالا، اتاق شمارة ۵ منتقل كردند. وقتي وارد بند
شدم و چشمبندم را برداشتم، در اولين نگاه از تراكم موجود در آن جا و
تعداد انبوه زندانيان، جا خوردم. كم كم اوضاع دستم آمد كه در اين بند تا
بيش از ۱۰ برابرظرفيتش،زندانيان را روي هم تلنباركرده بودند.دراتاقهايي
كه حداكثر براي ۱۰ تا ۱۲ نفر ساخته شده بود، تا ۹۰ نفر و در اتاقهاي كمي
بزرگتر تا ۱۲۰ نفر جا داده بودند. به طوري كه جاي نشستن و خوابيدن نبود.
در يك بند ۶اتاقه نزديك به ۸۰۰ نفر را به طور واقعي روي هم ريخته بودند.
هميشه راهروهاي بند شلوغ بود و به زحمت راه ميرفتيم. چون دراتاقها
جا براي اين همه آدم نبود. براي كل نفرات فقط ۶توالت و روشويي وجود
داشت كه همواره دو سه تاي آن گرفته و خراب بود و نميشد از آن استفاده
كرد.لذا درتمام طول روزبراي رفتن به دستشويي بايد درصف مي ايستاديم.
وقتي هم به پاسدار مسئول بند ميگفتيم دستشويي گرفته و خراب است،
ميگفتندخودتان خراب كرده ايد،درست نمي كنيم.
شبها موقع خوابيدن، براي هر نفر فقط به اندازه يي جا بود كه به پهلو
بخوابد و حتي در جاي خودش نمي توانست از اين پهلو به آن پهلو بغلتد.
به علت معضل كمبود جا براي خوابيدن، هر اتاقي، يكنفر مسئول خواب
داشت كه كروكي استراحت افراد را روي يك برگه ميكشيد و هر
روز با ورود و خروج زنداني از اتاق آن را به روز ميكرد. وقتي هم ا تاقي
شكنجه شده داشتيم، جايمان تنگتر ميشد چون براي آنها بايد جاي بيشتري
اختصاص ميداديم.درراهروها هم وضع به همين ترتيب بود وحتي تا مقابل
توالتها هم مي خوابيدند. در اين حالت وضعيت آنهايي كه بيماري آسم يا
ناراحتي قلبي و تنفسي داشتند خيلي ناگوار ميشد.
بچه ها به شوخي وضعيت خوابيدن را »كتابي « يا »كركره يي « مي گفتند
ووقتي ميخواستند پهلوبه پهلو بشوند، يك نفربا حالت شوخ وشاد مي گفت
بچه ها كركره را بكشيد و همه از اين پهلو به پهلوي ديگر مي غلتيدند.
با اين وضعيت بندها، اوايل هفته يي فقط يكبار هواخوري ميدادند و
بعدها به خاطر شيوع بيماريها مجبور شدند آن را روزانه دو سه برابر كنند كه
تازه با توجه به تراكم جمعيت، محوطة هواخوري هم بسيار شلوغ ميشد و
جايي براي تحرك يا ورزش نبود.
وضعيت بهداشت در بندها خيلي اسفناك بود. آب حمام فقط هفته يي
دو بار آن هم از شب تا صبح گرم مي شد. تازه ابتدا آب آنقدر جوش
ميشد كه از شير آب سرد هم آبجوش مي آمد و هيچكس نميتوانست
حمام كند. ما هم از اين وضعيت استفاده كرده و در اين شبها با آن آب
جوش، چاي درست ميكرديم و به اين ترتيب ميتوانستيم هفته يي يكي
دو بار چاي بدون كافور بخوريم. بعد از يك ساعت، آب قابل استفاده ميشد، ولي از نيمه شب به بعد آب كاملاً سرد بود. با اين وضعيت بهداشت
وهمچنين شلوغي بيش ازحد بندها، انواع بيماريهاي پوستي به سرعت شيوع
پيدا ميكرد. همين كه يك بيماري واگيردار وارد بند ميشد، درمدت خيلي
كوتاهي تعداد زيادي بيمار ميشدند. در زندان همة بچه ها حداقل يكبار،
بيماري پوستي گرفته بودند و بسياري هم چند بار. بعضي زندانيان بيماري در
بدنشان ماندگار شده بود و ديگر خوب نميشدند و سالها رنج بيماري را
تحمل مي كردند.
در يك مقطع، در بند پايين ما بيماري گال شايع شد و بعد از مدتي
به بند بالا هم سرايت كرد. كساني كه گال ميگرفتند، نقاطي از پوست
بدنشان دچار چنان خارش شديدي ميشد كه از شدت خارش پوستشان را
مي كندند و زخمي ميكردند. بعد از مدتي كه بيماري به تمام بند سرايت و
روند خودش را طي كرد، يك ديگ بزرگ آوردند و بچه ها در حياط بند
همة لباسهايشان را مي جوشاندند، تابيماري را ريشه كن كنند.
در همان دو ماه اول زندانم دچار بيماري پوستي شدم و تا مدتها به آن
مبتلا بودم. بعد گال هم گرفتم. شدت خارش و سوزش آنقدر زياد بود كه
امدادگر بند قرص هاي خواب آور قوي ميداد كه تا ۲۴ ساعت مي خوابيدم و
فقط به اين ترتيب معالجه شدم.
كِركبَپِرِسه پلا
غذايي كه به زندانيان ميدادند، از نظر كمي بسيار ناچيز و از نظر كيفي
فاقد حداقل هاي مورد نياز يك فرد براي ادامة حيات بود. از بهترين غذاهاي
زندان پلويي بود كه اسمش مرغ پلو بود، اما بچه هاي شمالي اسمش را »كرکبپرسه پلا «، يعني پلوي مرغ پريده، گذاشته بودند، عبارت بود ازبرنج
سفيد با تكه هاي بسيار كوچك و بسيار كم مرغ و استخوان با هم. به طوري
كه از يك ديگ برنج به زحمت مي توانستيم به اندازة يك بشقاب معمولي
گوشت مرغ و استخوان خرد شده دربياوريم. آنها را هم بيشتر به مريضها و
شكنجه شده ها مي داديم و مابقي آن را كه تقريباً چيزي باقي نمي ماند به طور
سمبليك! بين بقيه تقسيم مي كرديم.
روز ۲۲ بهمن سال ۶۱ براي اولين بار براي ناهار برنج سفيد با تكه هاي
بزرگ گوشت قرمز دادند و همه يك شكم سير غذا خوردند. نيمه شب از
سروصدا و جنب وجوش بچه ها بيدار شدم و ديدم تعداد زيادي دارند ناله
مي كنند ودائم درتردد هستند.ازكل نفرات بند من وتعداد انگشت شماري
كه از آن غذا نخورده بوديم، سالم مانده و بقية بچه ها همه دچار مسموميت
شديد غذايي شده بودند.
تعدادي كه به حالت اغما افتاده بودند به بهداري اوين منتقل شدند و بقيه
در داخل بند هر كدام به تناسب بنيه شان، حالشان بد يا بدتر بود. از پاسدارها
با سروصدا واعتراض، سرُم گرفتيم و به كمك دو نفر ازامدادگران خودمان
در داخل بند، به نفراتي كه نياز به سرم داشتند، وصل كرديم. ما چند نفر كه
سالم بوديم هر نيم ساعت يك بارحمام و توالتها راتك تك با فشارآب زياد
مي شستيم.
اين وضعيت تا دو روز ادامه پيدا كرد، تا اين كه كم كم حال نفرات
بهتر شد. بعدها فهميديم كه در همة بندهاي زندان وضع به همين صورت
بوده است.
وضعيت بند انفرادي
در بند انفرادي كه اسم آن را »آسايشگاه « گذاشته بودند، براي هر
۵۰ سلول، دوحمام كوچك درراهرو بند قرارداشت.هر ۷ تا ۱۰ روزيك بار
نوبت حمام به هر سلولي ميرسيد، ميگفتند براي حمام و لباسشويي روي
هم ۱۵ دقيقه وقت داريد، ولي به همين زمانبندي هم پايبند نبودند و وسط
كار، در را باز ميكردند و مي گفتند زودباش تمام كن بيا بيرون! يكبار كه
من كارم را تمام نكرده بودم، زن پاسداري كه آمده بود عصباني شد و در
حمام را بست و تا چند ساعت سراغم نيامد. هر كس سر زمانبندي كارش
راتمام نمي كرد،همين بل ارا به سرش مي آوردند.در چنين مواقعي ازآنجا
كه زمستان بود و حمام هم هيچ وسيلة گرمايشي نداشت، هواي داخل حمام
فوقالعاده سرد ميشد و عموماً بچه ها مريض ميشدند.
از ساير امكانات زيستي نيز خبري نبود. داشتن ساعت، سنجاق، لباس
بيش ازدودست درسلول ممنوع بود واگركسي داشت همان ابتداي ورود
از او ميگرفتند. از روزنامه و كتاب و قلم و كاغذ هم خبري نبود.
بعد از مدتي طبقات زنان را با مردان جا به جا كردند. سلولهاي طبقه
اول و دوم و سوم ويژة مردان و سلولهاي طبقة چهارم ويژة زنان شد و ما
را به طبقة چهارم بردند. در هر سلول يك دريچة مشبّك كوچك ۱۵ در
۱۵ سانتيمتر نزديك سقف بود كه به سلولهاي پايين و بالا راه داشت. از اين
دريچه تقريباً هر دو سه شب يكبار صداي داد و فريادهاي مردي را كه در
سلول پاييني بود، مي شنيدم.معلوم بود بيماراست،چون بعضي وقتها با داد و
فرياد درخواست داروهايش را ميكرد.بعد ازآن هم صداي نكرة پاسداري
مي آمد كه با فحش و ناسزا ساكتش ميكرد.
ازنظرپاسداران وبازجوها،هركاري درسلول جرم محسوب ميشد و آن
را به حساب روحيه گرفتن ميگذاشتند، مثلاً ورزش كردن، كاردستي كردن
و …يك روز كه من با مقداري نايلون در حال درست كردن يك سبد
كوچك براي گذاشتن صابون بودم، پاسداربند ناگهان دريچة سلول مرا باز
كرد وآن را ديد و بلافاصله وارد سلول شد و با فحش وناسزا آن را از دستم
كشيد و برد. نيم ساعت بعد آمد و گفت: اين نقض ضوابط را به بازجويت
گزارش كرديم و اوهم برايت تنبيه مشخص كرده كه به مدت ۳ساعت بايد
روي يك پا بايستي.
با خونسردي به او گفتم: پاهايم زخم است و نمي توانم روي يك پا
بايستم.
ولي نه تنها گوشش بدهكار نبود بلكه خيلي هم بهش برخورد و با
كمك يك زن پاسدار ديگر دو نفري با زور مرا از سلول بيرون بردند كه
حكم داده شده را اجرا كنند.]]>https://api.spreaker.com/episode/41238801Thu, 01 Oct 2020 07:42:21 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداوين بند ۲۴۰ بالا مرا به بند ۲۴۰ ، طبقة بالا، اتاق شمارة ۵ منتقل كردند. وقتي وارد بند شدم و چشمبندم را برداشتم، در اولين نگاه از تراكم موجود در آن جا و تعداد انبوه زندانيان، جا خوردم. كم كم اوضاع دستم آمد كه در اين بند تا بيش از ۱۰...مرا به بند ۲۴۰ ، طبقة بالا، اتاق شمارة ۵ منتقل كردند. وقتي وارد بند
شدم و چشمبندم را برداشتم، در اولين نگاه از تراكم موجود در آن جا و
تعداد انبوه زندانيان، جا خوردم. كم كم اوضاع دستم آمد كه در اين بند تا
بيش از ۱۰ برابرظرفيتش،زندانيان را روي هم تلنباركرده بودند.دراتاقهايي
كه حداكثر براي ۱۰ تا ۱۲ نفر ساخته شده بود، تا ۹۰ نفر و در اتاقهاي كمي
بزرگتر تا ۱۲۰ نفر جا داده بودند. به طوري كه جاي نشستن و خوابيدن نبود.
در يك بند ۶اتاقه نزديك به ۸۰۰ نفر را به طور واقعي روي هم ريخته بودند.
هميشه راهروهاي بند شلوغ بود و به زحمت راه ميرفتيم. چون دراتاقها
جا براي اين همه آدم نبود. براي كل نفرات فقط ۶توالت و روشويي وجود
داشت كه همواره دو سه تاي آن گرفته و خراب بود و نميشد از آن استفاده
كرد.لذا درتمام طول روزبراي رفتن به دستشويي بايد درصف مي ايستاديم.
وقتي هم به پاسدار مسئول بند ميگفتيم دستشويي گرفته و خراب است،
ميگفتندخودتان خراب كرده ايد،درست نمي كنيم.
شبها موقع خوابيدن، براي هر نفر فقط به اندازه يي جا بود كه به پهلو
بخوابد و حتي در جاي خودش نمي توانست از اين پهلو به آن پهلو بغلتد.
به علت معضل كمبود جا براي خوابيدن، هر اتاقي، يكنفر مسئول خواب
داشت كه كروكي استراحت افراد را روي يك برگه ميكشيد و هر
روز با ورود و خروج زنداني از اتاق آن را به روز ميكرد. وقتي هم ا تاقي
شكنجه شده داشتيم، جايمان تنگتر ميشد چون براي آنها بايد جاي بيشتري
اختصاص ميداديم.درراهروها هم وضع به همين ترتيب بود وحتي تا مقابل
توالتها هم مي خوابيدند. در اين حالت وضعيت آنهايي كه بيماري آسم يا
ناراحتي قلبي و تنفسي داشتند خيلي ناگوار ميشد.
بچه ها به شوخي وضعيت خوابيدن را »كتابي « يا »كركره يي « مي گفتند
ووقتي ميخواستند پهلوبه پهلو بشوند، يك نفربا حالت شوخ وشاد مي گفت
بچه ها كركره را بكشيد و همه از اين پهلو به پهلوي ديگر مي غلتيدند.
با اين وضعيت بندها، اوايل هفته يي فقط يكبار هواخوري ميدادند و
بعدها به خاطر شيوع بيماريها مجبور شدند آن را روزانه دو سه برابر كنند كه
تازه با توجه به تراكم جمعيت، محوطة هواخوري هم بسيار شلوغ ميشد و
جايي براي تحرك يا ورزش نبود.
وضعيت بهداشت در بندها خيلي اسفناك بود. آب حمام فقط هفته يي
دو بار آن هم از شب تا صبح گرم مي شد. تازه ابتدا آب آنقدر جوش
ميشد كه از شير آب سرد هم آبجوش مي آمد و هيچكس نميتوانست
حمام كند. ما هم از اين وضعيت استفاده كرده و در اين شبها با آن آب
جوش، چاي درست ميكرديم و به اين ترتيب ميتوانستيم هفته يي يكي
دو بار چاي بدون كافور بخوريم. بعد از يك ساعت، آب قابل استفاده ميشد، ولي از نيمه شب به بعد آب كاملاً سرد بود. با اين وضعيت بهداشت
وهمچنين شلوغي بيش ازحد بندها، انواع بيماريهاي پوستي به سرعت شيوع
پيدا ميكرد. همين كه يك بيماري واگيردار وارد بند ميشد، درمدت خيلي
كوتاهي تعداد زيادي بيمار ميشدند. در زندان همة بچه ها حداقل يكبار،
بيماري پوستي گرفته بودند و بسياري هم چند بار. بعضي زندانيان بيماري در
بدنشان ماندگار شده بود و ديگر خوب نميشدند و سالها رنج بيماري را
تحمل مي كردند.
در يك مقطع، در بند پايين ما بيماري گال شايع شد و بعد از مدتي
به بند بالا هم سرايت كرد. كساني كه گال ميگرفتند، نقاطي از پوست
بدنشان دچار چنان خارش شديدي ميشد كه از شدت خارش پوستشان را
مي كندند و زخمي ميكردند. بعد از مدتي كه بيماري به تمام بند سرايت و
روند خودش را طي كرد، يك ديگ بزرگ آوردند و بچه ها در حياط بند
همة لباسهايشان را مي جوشاندند، تابيماري را ريشه كن كنند.
در همان دو ماه اول زندانم دچار بيماري پوستي شدم و تا مدتها به آن
مبتلا بودم. بعد گال هم گرفتم. شدت خارش و سوزش آنقدر زياد بود كه
امدادگر بند قرص هاي خواب آور قوي ميداد كه تا ۲۴ ساعت مي خوابيدم و
فقط به اين ترتيب معالجه شدم.
كِركبَپِرِسه پلا
غذايي كه به زندانيان ميدادند، از نظر كمي بسيار ناچيز و از نظر كيفي
فاقد حداقل هاي مورد نياز يك فرد براي ادامة حيات بود. از بهترين غذاهاي
زندان پلويي بود كه اسمش مرغ پلو بود، اما بچه هاي شمالي اسمش را »كرکبپرسه پلا «، يعني پلوي مرغ پريده، گذاشته بودند، عبارت بود ازبرنج
سفيد با تكه هاي بسيار كوچك و بسيار كم مرغ و استخوان با هم. به طوري
كه از يك ديگ برنج به زحمت مي توانستيم به اندازة يك بشقاب معمولي
گوشت مرغ و استخوان خرد شده دربياوريم. آنها را هم بيشتر به مريضها...]]>1038آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,سی-خرداد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,میلیشیا-مجاهد,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-32--41211971از زبان اغیا‌ر (چند نوشته به‌نقل از مطبوعات و محافل درونی رژیم) سازمان نو و خصلت بن‌بست‌شکن و روح فدایی ماهنامه «ایران فردا» 8دی 78 ماهنامهٌ ایران فردا در روز 8دی در مقاله‌یی دربارهٌ پروسهٌ جریان ملی‌ـ‌ مذهبی از بعد از کودتای 28مرداد در ایران، دربارهٌ شکل گیری و نقش سازمان مجاهدین خلق در شکستن بن‌بست مبارزاتی در کشورمان نوشت: «دو سال پس از سرکوب خونین خرداد42، سه‌چهرهٌ کارآمد جنبش دانشجویی 39‌ـ‌42 و عضو جوان نهضت آزادی، با دست‌یازیدن به‌جمعبندی تاریخی علل شکست مبارزات در فرازهای پیشین، به‌بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران مبادرت ورزیدند. اقدام مشترک محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن، علی‌اصغر بدیع‌زادگان جدا از آن‌که به‌یأس تاریخی پایان داد و بن‌بست شکست، برای نخستین‌بار در ایران پیدایش سازمان مجهز به ایدئولوژی و استراتژی را رقم زد و به‌نیاز دیرینهٌ بچه‌مذهبیها پاسخ گفت… محمد حنیف‌نژاد با راه انبیا راه بشر، راه طی‌شدهٌ بازرگان را یک مدار ارتقا بخشید و هم او در مسیر مبارزه یک دست کتاب، یک دست سلاح را به‌رهروان توصیه نمود. بفهم تا ایمان بیاوری، از دیگر وصایای او و یارانش بود». این ماهنامه می‌افزاید: «مجاهدین برای‌بار نخست به پرورش کادر همه‌جانبه روی آوردند و در این امر توفیق نسبی یافته و آموزش را از ارکان حرکت تشکیلاتی ـ استراتژیک قلمداد کردند». در قسمت دیگری از این مقاله آمده است: «در ابتدای دههٌ پنجاه، مجاهدین با فکر نو، مشی نو، سازمان نو و خصلت بن‌بست‌شکن و روح فدایی، طرح نوین درانداختند و موج‌افشان شدند تا آن‌جا که پس از ضربهٌ50 و دستگیری و شهادت رهبران و حتی پس از ضربهٌ درونی54 و تلاشی سازمان، هسته‌هایی متأثر از تفکر و مشی و منش آنها تشکیل و بروز و ظهور یافت». در این مقاله دربارهٌ نقش تاریخی بنیانگذار کبیر سازمان مجاهدین خلق آمده است: «حنیف خود آن‌چه می‌گفت بود و خود راه انبیا را رفت و مجاهدین مابه‌ازای جمعبندیشان از علل شکست مبارزات در فرازهای پیشین، استراتژی طرح انداختند، برای تدوین ایدئولوژی خیز برداشتند، سازمان ایجاد کردند و حرفه‌یی شدند…» چرا امام موسی صدر با شاه ملاقات کرد؟ روزنامهٌ «امید جوان» 21شهریور78 ملاقات آقای صدر با شاه یک پیش‌زمینه‌یی دارد و باید آن را مطرح کرد. این‌طور نباید عنوان شود که یک‌نفر از بیرون آمده و رفته با شاه ملاقات کرده، چون در شرایطی که روحانیت ایران در مقابل شاه ایستاده بودند، ملاقات ایشان با شاه یک‌معنای دیگری می‌دهد. این توضیح را باید بدهم که این ملاقات به‌درخواست آقای مهندس بازرگان و آقای دکتر بهشتی و آقای مطهری برای نجات احتمالی عده‌یی از اعضای سازمان مجاهدین خلق (گروه باکری و حنیف‌نژاد) که دستگیر شده بودند و از نزدیکان آقای طالقانی بودند، صورت گرفت. آقایان از ایشان خواسته بودند که از شاه قول بگیرد اینها را اعدام نکند. با ورود ایشان به ایران هم در قم و هم در تهران جلسات متعددی گذاشته می‌شود و از ایشان خواسته می‌شود که شما به‌عنوان یک‌شخصیت ایرانی که خارج از ایران هستید و شاه ممکن است از چهرهٌ بین‌المللی شما قدری ملاحظه کند، بروید و با شاه ملاقات کنید و این را از او بخواهید. ایشان می‌گویند این مرد خبیث‌تر از آن است که این مراعات را بکند. اما اگر فکر می‌کنید که فایده‌یی دارد، اگرچه احتمالش بسیار ضعیف است، اما چون محتمل قوی است من حاضرم این کار را بکنم. ایشان به‌درخواست این آقایان با شاه ملاقات کردند. این را هم از شاه می‌خواهند، اما بعد که جلسه تمام می‌شود و ایشان بیرون می‌آیند به امیراسدالله علم می‌گویند به‌من قول داد، ولی در ناصیه‌اش نمی‌بینم به این قول وفا کند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ روزنامهٌ امید جوان این مطلب را از مصاحبه صادق طباطبایی، برادر زن‌احمد خمینی با روزنامهٌ اطلاعات نقل کرده است.]]>https://api.spreaker.com/episode/41211971Tue, 29 Sep 2020 19:29:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدپیام پدر طالقانی به‌مناسبت چهارم خرداد (1358) امروز برای تجلیل از شهدایی جمع شده‌ایم که از خون پاک آنها پس از هفت سال سیلابها برخاستند، همانها که برای درهم‌کوبیدن شرک و بتها و اقامهٌ توحید به‌پا خاستند. دشمن مشترک هم از همین جهت از آنها انتقام...از زبان اغیا‌ر (چند نوشته به‌نقل از مطبوعات و محافل درونی رژیم) سازمان نو و خصلت بن‌بست‌شکن و روح فدایی ماهنامه «ایران فردا» 8دی 78 ماهنامهٌ ایران فردا در روز 8دی در مقاله‌یی دربارهٌ پروسهٌ جریان ملی‌ـ‌ مذهبی از بعد از کودتای 28مرداد در ایران، دربارهٌ شکل گیری و نقش سازمان مجاهدین خلق در شکستن بن‌بست مبارزاتی در کشورمان نوشت: «دو سال پس از سرکوب خونین خرداد42، سه‌چهرهٌ کارآمد جنبش دانشجویی 39‌ـ‌42 و عضو جوان نهضت آزادی، با دست‌یازیدن به‌جمعبندی تاریخی علل شکست مبارزات در فرازهای پیشین، به‌بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران مبادرت ورزیدند. اقدام مشترک محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن، علی‌اصغر بدیع‌زادگان جدا از آن‌که به‌یأس تاریخی پایان داد و بن‌بست شکست، برای نخستین‌بار در ایران پیدایش سازمان مجهز به ایدئولوژی و استراتژی را رقم زد و به‌نیاز دیرینهٌ بچه‌مذهبیها پاسخ گفت… محمد حنیف‌نژاد با راه انبیا راه بشر، راه طی‌شدهٌ بازرگان را یک مدار ارتقا بخشید و هم او در مسیر مبارزه یک دست کتاب، یک دست سلاح را به‌رهروان توصیه نمود. بفهم تا ایمان بیاوری، از دیگر وصایای او و یارانش بود». این ماهنامه می‌افزاید: «مجاهدین برای‌بار نخست به پرورش کادر همه‌جانبه روی آوردند و در این امر توفیق نسبی یافته و آموزش را از ارکان حرکت تشکیلاتی ـ استراتژیک قلمداد کردند». در قسمت دیگری از این مقاله آمده است: «در ابتدای دههٌ پنجاه، مجاهدین با فکر نو، مشی نو، سازمان نو و خصلت بن‌بست‌شکن و روح فدایی، طرح نوین درانداختند و موج‌افشان شدند تا آن‌جا که پس از ضربهٌ50 و دستگیری و شهادت رهبران و حتی پس از ضربهٌ درونی54 و تلاشی سازمان، هسته‌هایی متأثر از تفکر و مشی و منش آنها تشکیل و بروز و ظهور یافت». در این مقاله دربارهٌ نقش تاریخی بنیانگذار کبیر سازمان مجاهدین خلق آمده است: «حنیف خود آن‌چه می‌گفت بود و خود راه انبیا را رفت و مجاهدین مابه‌ازای جمعبندیشان از علل شکست مبارزات در فرازهای پیشین، استراتژی طرح انداختند، برای تدوین ایدئولوژی خیز برداشتند، سازمان ایجاد کردند و حرفه‌یی شدند…» چرا امام موسی صدر با شاه ملاقات کرد؟ روزنامهٌ «امید جوان» 21شهریور78 ملاقات آقای صدر با شاه یک پیش‌زمینه‌یی دارد و باید آن را مطرح کرد. این‌طور نباید عنوان شود که یک‌نفر از بیرون آمده و رفته با شاه ملاقات کرده، چون در شرایطی که روحانیت ایران در مقابل شاه ایستاده بودند، ملاقات ایشان با شاه یک‌معنای دیگری می‌دهد. این توضیح را باید بدهم که این ملاقات به‌درخواست آقای مهندس بازرگان و آقای دکتر بهشتی و آقای مطهری برای نجات احتمالی عده‌یی از اعضای سازمان مجاهدین خلق (گروه باکری و حنیف‌نژاد) که دستگیر شده بودند و از نزدیکان آقای طالقانی بودند، صورت گرفت. آقایان از ایشان خواسته بودند که از شاه قول بگیرد اینها را اعدام نکند. با ورود ایشان به ایران هم در قم و هم در تهران جلسات متعددی گذاشته می‌شود و از ایشان خواسته می‌شود که شما به‌عنوان یک‌شخصیت ایرانی که خارج از ایران هستید و شاه ممکن است از چهرهٌ بین‌المللی شما قدری ملاحظه کند، بروید و با شاه ملاقات کنید و این را از او بخواهید. ایشان می‌گویند این مرد خبیث‌تر از آن است که این مراعات را بکند. اما اگر فکر می‌کنید که فایده‌یی دارد، اگرچه احتمالش بسیار ضعیف است، اما چون محتمل قوی است من حاضرم این کار را بکنم. ایشان به‌درخواست این آقایان با شاه ملاقات کردند. این را هم از شاه می‌خواهند، اما بعد که جلسه تمام می‌شود و ایشان بیرون می‌آیند به امیراسدالله علم می‌گویند به‌من قول داد، ولی در ناصیه‌اش نمی‌بینم به این قول وفا کند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ روزنامهٌ امید جوان این مطلب را از مصاحبه صادق طباطبایی، برادر زن‌احمد خمینی با...]]>544ایران-آزادی,اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-31--41127001 در آن سحرگاه خونین مرتضی ادیمی نشریهٌ محترم مجاهد با سلام خبر شهادت بنیانگذاران سازمان به‌دست دژخیمان شاه، به‌رغم تمامی تلاشهایی که برای درپس پرده پنهان‌کردن این جنایت صورت گرفت؛ سینه‌به‌سینه نقل شد و آوازهٌ دلاوریها و پاکبازیهای آن شهیدان بسا جوانان را برانگیخت و پیام شهادتشان راه جهاد با اختناق آریامهری را گشود. من خود خاطره‌یی از آن سالها و آن جنایت هولناک دارم که بد نیست برایتان بنویسم. پاییز سال1351، زمانی که خدمت سربازی را در پادگان عباس‌آباد تهران می‌گذراندم، قرار شد برای تمرین تیراندازی به میدان تیر چیتگر برویم. وقتی به میدان تیر رسیدیم، نفرات گروهان پس از گرفتن مهمات در محل تعیین‌شده در خط آتش مستقر شدند. من اسلحه‌دار گروهان بودم. بعد از توزیع مهمات وقتی به‌طرف محل استقرار خود می‌رفتم در بین راه متوجه چند‌جفت کفش شدم که در گوشه‌یی افتاده بودند. نمی‌دانم چرا ولی احساس خاصی داشتم. می‌خواستم بدانم چرا این کفشها دراین بیابان رها شده‌اند. به‌طرف آنها رفتم. سرباز وظیفه‌یی که مراقب بود کسی از خط آتش عبور نکند، جلویم را گرفت و گفت سرکار دنبال کفشها هستی؟ گفتم آره. انگار دنبال کسی بود که برایش حرف بزند. با چهره‌یی درهم‌کشیده، گفت:‌‌ «5نفر بودند». بعد بدون این‌که منتظر عکس‌العملی از طرف من باشد، ادامه داد:‌«همین چند‌ماه پیش بود. صبح زود آوردنشان این‌جا. جوان بودند. نمی‌دانم چقدر شکنجه شده بودند». حرفهای او و حالتش بیشتر کنجکاوم کرد. او از چه کسانی حرف می‌زد؟ سرباز گویی که صحنه‌ها دوباره جلو چشمانش مجسم شده باشند، با خودش حرف می‌زد: «دل شیر داشتند. شعار مرگ بر شاه می‌دادند. مرتب فریاد می‌کشیدند: الله‌اکبر. الله‌اکبر. تابه‌حال کسی را به‌شجاعت آنها ندیده‌بودم. هیچ باکشان نبود. انگار نه انگار که می‌خواهند تیربارانشان کنند». چشمهایش پر از اشک شده بود. با بغض گفت:‌ «یک‌سری از سربازان را آورده بودند که آنها را اعدام کنند. اما هیچ‌کس توی خط آتش نرفت. هیچ سربازی حاضر نشد به آنها شلیک کند، صدای قرآن‌خواندن و شعارهای آنها قطع نمی‌شد. حتی اجازه ندادند چشمهایشان را ببندند. افسر آتش که این صحنه را دید ناچار شد برود یکسری دیگر از نفرات کادر و درجه‌دار را بیاورد. آنها را درخط آتش نشاند و مجبورشان کرد که شلیک کنند. این کفشها متعلق به آنها بود». درحالی‌که به او گوش می‌کردم بی‌اختیار صحنه‌هایی که تصویر می‌کرد در ذهنم ساخته می‌شد. از آن لحظات، احساس دوگانه‌یی داشتم. از یک‌طرف احساس می‌کردم آشنایانی ناشناخته را از دست داده‌ام و قلبم از غم ازدست‌دادنشان فشرده می‌شد. اما در عین‌حال سرشار شور و غرور بودم و در درون قد کشیدم. به‌خصوص وقتی شنیدم آنها با فریادهای الله‌اکبر به میدان اعدام شتافته بودند، برایم خیلی شورانگیز بود. وقتی به پادگان برگشتم هنوز در فکر آن کفشها و صاحبان آنها بودم. اسلحه‌دار گروهان، که یک درجه‌دار کادر بود، علت گرفته‌بودنم را سؤال کرد. داستان را برایش تعریف کردم. گفت من هم چیزی دارم که بعداً برایت توضیح می‌دهم. فردا صدایم کرد و گفت: «می‌دانی آنها چه کسانی بودند؟». گفتم نه. گفت: «این پنج نفر از گروهی بودند که مهدی رضایی هم با آنها بود». بعد قسمتهایی از دفاعیات مهدی شهید را برایم بازگو کرد. آن روزها من نه حنیف‌نژاد را می‌شناختم و نه سعید محسن و نه هیچ‌کس دیگری از مجاهدین را. فقط از طریق روزنامه‌ها با نام مهدی رضایی آشنا شده‌بودم. آن‌موقع تصویر روشنی از مجاهدین نداشتم. اما این را می‌دانستم پاکبازانی هستند که برای آزادی مردم از چنگ رژیم شاه مبارزه می‌کنند و در رؤیاهای خود همیشه آرزو می‌کردم که کاش آنها را می‌دیدم. حالا پس از سالها بیشتر می‌فهمم آنان که به‌قول پدر طالقانی راه جهاد را گشودند چگونه در میدانهای تیرباران از شرف یک خلق و اصالت یک ایدئولوژی دفاع کردند. امروز از شاه خبری نیست و شیخ هم در آستانهٌ سرنگونی است و آن‌چه جاودان مانده پیامی است که از خروش «حنیف و سعید و بدیع‌زادگان» در صبح خونین 4خرداد در آسمان میدان تیر چیتگر طنین‌انداز شد و از همان لحظه به‌بعد در جان شیفتگان آزادی مردم و میهن پژواک یافت و امروز سرودی است که میلیونها ایرانی غریوان آن را در صحنه‌های مختلف مبارزه با دژخیمان حاکم بر ایران سر‌می‌دهند و دور نیست که در فردای آزادی میهن بر گنبد نیلگون ایران‌زمین طنین افکند. به امید روز خجستهٌ پیروزی.]]>https://api.spreaker.com/episode/41127001Fri, 25 Sep 2020 20:27:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدخاطره‌یی از حنیف آقای نابو سال 1342 بر سر میز غذا، در مرکز توپخانه در اصفهان مرحوم محمد حنیف‌نژاد در پاسخ به یکی از دوستان گفت خدا اسلام را به‌خاطر انسان فرستاد نه انسان را برای اسلام. این حرف حنیف‌نژاد که برای همهٌ ما جدید بود ما را به فکر فروبرد و... در آن سحرگاه خونین مرتضی ادیمی نشریهٌ محترم مجاهد با سلام خبر شهادت بنیانگذاران سازمان به‌دست دژخیمان شاه، به‌رغم تمامی تلاشهایی که برای درپس پرده پنهان‌کردن این جنایت صورت گرفت؛ سینه‌به‌سینه نقل شد و آوازهٌ دلاوریها و پاکبازیهای آن شهیدان بسا جوانان را برانگیخت و پیام شهادتشان راه جهاد با اختناق آریامهری را گشود. من خود خاطره‌یی از آن سالها و آن جنایت هولناک دارم که بد نیست برایتان بنویسم. پاییز سال1351، زمانی که خدمت سربازی را در پادگان عباس‌آباد تهران می‌گذراندم، قرار شد برای تمرین تیراندازی به میدان تیر چیتگر برویم. وقتی به میدان تیر رسیدیم، نفرات گروهان پس از گرفتن مهمات در محل تعیین‌شده در خط آتش مستقر شدند. من اسلحه‌دار گروهان بودم. بعد از توزیع مهمات وقتی به‌طرف محل استقرار خود می‌رفتم در بین راه متوجه چند‌جفت کفش شدم که در گوشه‌یی افتاده بودند. نمی‌دانم چرا ولی احساس خاصی داشتم. می‌خواستم بدانم چرا این کفشها دراین بیابان رها شده‌اند. به‌طرف آنها رفتم. سرباز وظیفه‌یی که مراقب بود کسی از خط آتش عبور نکند، جلویم را گرفت و گفت سرکار دنبال کفشها هستی؟ گفتم آره. انگار دنبال کسی بود که برایش حرف بزند. با چهره‌یی درهم‌کشیده، گفت:‌‌ «5نفر بودند». بعد بدون این‌که منتظر عکس‌العملی از طرف من باشد، ادامه داد:‌«همین چند‌ماه پیش بود. صبح زود آوردنشان این‌جا. جوان بودند. نمی‌دانم چقدر شکنجه شده بودند». حرفهای او و حالتش بیشتر کنجکاوم کرد. او از چه کسانی حرف می‌زد؟ سرباز گویی که صحنه‌ها دوباره جلو چشمانش مجسم شده باشند، با خودش حرف می‌زد: «دل شیر داشتند. شعار مرگ بر شاه می‌دادند. مرتب فریاد می‌کشیدند: الله‌اکبر. الله‌اکبر. تابه‌حال کسی را به‌شجاعت آنها ندیده‌بودم. هیچ باکشان نبود. انگار نه انگار که می‌خواهند تیربارانشان کنند». چشمهایش پر از اشک شده بود. با بغض گفت:‌ «یک‌سری از سربازان را آورده بودند که آنها را اعدام کنند. اما هیچ‌کس توی خط آتش نرفت. هیچ سربازی حاضر نشد به آنها شلیک کند، صدای قرآن‌خواندن و شعارهای آنها قطع نمی‌شد. حتی اجازه ندادند چشمهایشان را ببندند. افسر آتش که این صحنه را دید ناچار شد برود یکسری دیگر از نفرات کادر و درجه‌دار را بیاورد. آنها را درخط آتش نشاند و مجبورشان کرد که شلیک کنند. این کفشها متعلق به آنها بود». درحالی‌که به او گوش می‌کردم بی‌اختیار صحنه‌هایی که تصویر می‌کرد در ذهنم ساخته می‌شد. از آن لحظات، احساس دوگانه‌یی داشتم. از یک‌طرف احساس می‌کردم آشنایانی ناشناخته را از دست داده‌ام و قلبم از غم ازدست‌دادنشان فشرده می‌شد. اما در عین‌حال سرشار شور و غرور بودم و در درون قد کشیدم. به‌خصوص وقتی شنیدم آنها با فریادهای الله‌اکبر به میدان اعدام شتافته بودند، برایم خیلی شورانگیز بود. وقتی به پادگان برگشتم هنوز در فکر آن کفشها و صاحبان آنها بودم. اسلحه‌دار گروهان، که یک درجه‌دار کادر بود، علت گرفته‌بودنم را سؤال کرد. داستان را برایش...]]>661ایران-آزادی,اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-nhm-shhnaz-w-srgdhsht-aw--41116038بعد از گذشت يك سال ونيم در سلول انفرادي، يك روز صدايم
كردند و به بند يك عمومي رفتم. بعد از مدتي شهناز احسانيان، دوستي كه در اولين سال ورودم به زندان با او آشنا شده بودم، هم به آنجا آمد.
شهناز اهل مازندران بود و در سرزندگي، نشاط، روحية قوي
و انگيزة بالا، بين همة بچه هاي زندان شاخص بود. آنقدر بي ريا
و خاكي بود كه همه او را دوست داشتند. پس از دستگيري، او را
ساعت ها به حالت قپاني بسته بودند تا اطلاعاتش را بگيرند. در آن ماجرا
رگهاي دستش پاره شده و بعد از چند سال آثار آن هنوز روي مچ
دستش باقي مانده بود. هر وقت كار زيادي با دستهايش انجام ميداد؛
به شدت متورم مي شدند و از كار مي افتادند.
شهناز هميشه شعرهاي انقلابي را با لهجة مازندراني برايمان
ميخواند. او يكي از همين شعرها را به من ياد داد و من تا مدتي هر
روز آن را برايش ميخواندم و با لهجة مازندراني تكرار ميكردم و
او با حوصله اشتباهاتم را تصحيح ميكرد. هنوز آن شعر به طور كامل
در خاطرم هست.
بِرار اوِل صبح، برار اول صبح وقتي خروس خوندِنه
وِنه ونگها كِنيم، ونه ونگها كنيم تك تك رفيقون ره
بويريم بَيريم تِقاص شِ شهيدون برار
بَزنيم ريشة نسل نامردون برار
اِما ش چشم جان بَديمي نامردون
بَكشتنه همه نازنين جوونون
جان برار، جان خواخر
برا بوريم آزاد بَويم
شِ دست هَدِه مِرِه مِ دستِ بَيير برار جان
اِما توبي بشكنيم اين بند و زنجير برار جان
اما توبي باهم بشكنيم پِشت غم
وِنِه همت كِنيم بِهارو بياريم
جان برار ديگه طاقت نِدارمِه
برار بوريم ديگه فرصت نِدارمِه
از اواسط سال ۶۴ كه از انفرادي به بند عمومي منتقل شدم تا
پاييز ۶۵ با شهناز همبند بودم. شهناز در پاييز ۶۵ آزاد شد. وقتي فهميديم
كه قرار است شهناز آزاد شود، آن قدر خوشحال شده بوديم كه حد
نداشت. با چند تا از بچه ها، برايش مهماني كوچكي ترتيب داديم و
طوري كه جاسوس هاي بند و پاسدارها متوجه نشوند، جشن گرفتيم و
با هم قرارومدار گذاشتيم كه بعد از آزادي به هر ترتيب شده خودش
را به سازمان برساند و داستان اين همه حماسه هاي خاموش را به گوش
دنيا برساند.
شهناز به عهد خودش وفا كرد. بعد از آزادي از زندان در فاصلة
كوتاهي از كشور خارج شد و خود را به صفوف مجاهدين و ارتش
آزاديبخش رساند و به دريا وصل شد و در عمليات فروغ جاويدان
به شهادت رسيد.
جريان شهادت شهناز چنين بود كه در كشاكش نبرد، وقتي
ديده بود يكي از خواهران همرزمش در بالاي تپه يي مجروح شده و
تنهاست و كسي در كنارش نيست، زير رگبار گلوله ها و آتش بي وقفة
دشمن، با شهامت بسيار خود را به بالاي تپه رسانده و به كمك خواهر
مجروحش شتافته بود. اما در همان حال گلوله يي به قلبش خورده و در
همان جا به شهادت رسيده بود.]]>https://api.spreaker.com/episode/41116038Fri, 25 Sep 2020 11:04:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدشهناز و سرگذشت او بعد از گذشت يك سال ونيم در سلول انفرادي، يك روز صدايم كردند و به بند يك عمومي رفتم. بعد از مدتي شهناز احسانيان، دوستي كه در اولين سال ورودم به زندان با او آشنا شده بودم، هم به آنجا آمد. شهناز اهل مازندران بود و در سرزندگي، نشاط،...بعد از گذشت يك سال ونيم در سلول انفرادي، يك روز صدايم
كردند و به بند يك عمومي رفتم. بعد از مدتي شهناز احسانيان، دوستي كه در اولين سال ورودم به زندان با او آشنا شده بودم، هم به آنجا آمد.
شهناز اهل مازندران بود و در سرزندگي، نشاط، روحية قوي
و انگيزة بالا، بين همة بچه هاي زندان شاخص بود. آنقدر بي ريا
و خاكي بود كه همه او را دوست داشتند. پس از دستگيري، او را
ساعت ها به حالت قپاني بسته بودند تا اطلاعاتش را بگيرند. در آن ماجرا
رگهاي دستش پاره شده و بعد از چند سال آثار آن هنوز روي مچ
دستش باقي مانده بود. هر وقت كار زيادي با دستهايش انجام ميداد؛
به شدت متورم مي شدند و از كار مي افتادند.
شهناز هميشه شعرهاي انقلابي را با لهجة مازندراني برايمان
ميخواند. او يكي از همين شعرها را به من ياد داد و من تا مدتي هر
روز آن را برايش ميخواندم و با لهجة مازندراني تكرار ميكردم و
او با حوصله اشتباهاتم را تصحيح ميكرد. هنوز آن شعر به طور كامل
در خاطرم هست.
بِرار اوِل صبح، برار اول صبح وقتي خروس خوندِنه
وِنه ونگها كِنيم، ونه ونگها كنيم تك تك رفيقون ره
بويريم بَيريم تِقاص شِ شهيدون برار
بَزنيم ريشة نسل نامردون برار
اِما ش چشم جان بَديمي نامردون
بَكشتنه همه نازنين جوونون
جان برار، جان خواخر
برا بوريم آزاد بَويم
شِ دست هَدِه مِرِه مِ دستِ بَيير برار جان
اِما توبي بشكنيم اين بند و زنجير برار جان
اما توبي باهم بشكنيم پِشت غم
وِنِه همت كِنيم بِهارو بياريم
جان برار ديگه طاقت نِدارمِه
برار بوريم ديگه فرصت نِدارمِه
از اواسط سال ۶۴ كه از انفرادي به بند عمومي منتقل شدم تا
پاييز ۶۵ با شهناز همبند بودم. شهناز در پاييز ۶۵ آزاد شد. وقتي فهميديم
كه قرار است شهناز آزاد شود، آن قدر خوشحال شده بوديم كه حد
نداشت. با چند تا از بچه ها، برايش مهماني كوچكي ترتيب داديم و
طوري كه جاسوس هاي بند و پاسدارها متوجه نشوند، جشن گرفتيم و
با هم قرارومدار گذاشتيم كه بعد از آزادي به هر ترتيب شده خودش
را به سازمان برساند و داستان اين همه حماسه هاي خاموش را به گوش
دنيا برساند.
شهناز به عهد خودش وفا كرد. بعد از آزادي از زندان در فاصلة
كوتاهي از كشور خارج شد و خود را به صفوف مجاهدين و ارتش
آزاديبخش رساند و به دريا وصل شد و در عمليات فروغ جاويدان
به شهادت رسيد.
جريان شهادت شهناز چنين بود كه در كشاكش نبرد، وقتي
ديده بود يكي از خواهران همرزمش در بالاي تپه يي مجروح شده و
تنهاست و كسي در كنارش نيست، زير رگبار گلوله ها و آتش بي وقفة
دشمن، با شهامت بسيار خود را به بالاي تپه رسانده و به كمك خواهر
مجروحش شتافته بود. اما در همان حال گلوله يي به قلبش خورده و در
همان جا به شهادت رسيده بود.]]>568رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-hshtm-bhdary-awyn--41115780يك هفته بعد از اولين روزي كه براي بازجويي صدايم زدند،
از آنجا كه به وضعيتم رسيدگي نميشد، پاهايم چرك كرد و چون
پتوهاي سلولم همه خون آلود شده بود؛ سلول بوي چرك و خون
گرفته و وضعيت بدي ايجاد شده بود. تا جايي كه از بوي چرك
پاهايم دچار تهوع ميشدم. يكبار زماني كه يكي از زنهاي پاسدار
براي به اصطلاح پانسمان آمد و وضع پاهايم را ديد، به پاسدار ديگري
گفت پانسمان فايده ندارد، بايد او را به بهداري ببريم.
مرا با برانكارد به بهداري اوين بردند. آن جا دكتر شمس چك
كرد و گفت بايد بستري و جراحي شود. مسئول بهداري گفت: بدون
موافقت بازجويش نمي توانيم او رابستري كنيم.زنگ زدند و به پاسدار
مسئول بخش بستري خواهران گفتند بازجويش گفته بايد در يك اتاق
به تنهايي بستري شود و نبايد با كسي تماس بگيرد، در غير اينصورت
به سلول برگردد. مسئول بخش هم گفت ما سه تا اتاق داريم كه در هر
كدام زنداني بستري داريم و نميتوانيم او را تنها بستري كنيم. براي
همين دوباره مرا با همان وضعيت به سلول برگرداندند.
چند روز بعد كه ديگر پاهايم آماس كرده و وضع شان وخيم شده
بود، دوباره آمدند و مرا به بهداري بردند و آنجا در يكي از اتاقهايي كه دو خواهر ديگر هم بستري بودند، خواباندند.
يكي از آن دو نفر، مجاهد خلق آزاده طبيب بود. او به شدت
شكنجه شده و وضع جسمي اش بسيار وخيم اما با اين حال سرشار
از روحيه انقلابي بود. شيرزني كه حسرت يك ناله را هم به دل
شكنجه گرانش گذاشته بود. او براي بار دوم دستگير شده بود. جرمش
فقط اين بود كه بعد از آزادي، يكبار با يكي از دوستانش در خارج
از كشور كه هوادار مجاهدين بوده تماس گرفته و از آنجا كه تلفن
خانه شان تحت كنترل بوده، دستگيرش كردند. از او در جاي ديگري
صحبت خواهم كرد.
بعد از حدود يك ماه كه در بهداري اوين بودم، يكروز صبح
من و آزاده را با عجله از بهداري مرخص كردند و به شعبة بازجويي
فرستادند. در آن جا ما را تا شب نگه داشتند و شب دوباره به سلول
انفرادي فرستادند.
سلول انفرادي
در زندگيم، همواره بدترين چيزي كه در ذهنم مي توانستم تصور
كنم، تنهايي بود. هميشه به شوخي يا جدي به بچه ها ميگفتم بدترين
شكنجه براي من سلول انفرادي است و حتماً در آن جا ديوانه مي شوم.
به همين دليل اوايل كه به سلول انفرادي افتادم، براي اينكه بتوانم
راحت تر آنرا تحمل كنم، به خودم گفتم: حق نداري در چنين
شرايطي حتي خم به ابرو بياوري. براي خودت ببُركه دو سه ماه اينجا
هستي و بايد آن را با روحية شاداب و انقلابي تحمل كني و بگذراني...
برايم دو سه ماه انفرادي مثل ۱۰ سال بود و با گفتن و فكركردن به
اين مدت، ميخواستم تخميني بيشتر از حدس و گمان خودم بزنم و
اينطوري تحمل و مقاومتم را بالا ببرم. اما دو سه ماه گذشت و خبري
از تمام شدن انفرادي نشد.
كم كم با شرايط سلول انفرادي منطبق شدم. در سلول برنامة
روزانة مفصلي ترتيب دادم. روزي دو بار ورزش، چندين ساعت مرور
كتابهايي كه خوانده بودم، مرور تاريخچة سازمان، خواندن سرود،
نظافت سلول، قدم زدن و…خلاصه وقتم پر بود.
بعد از مدتي دوستاني هم پيدا كردم و با ضربات مورس با
سلولهاي كناري ا م صحبت ميكردم. در هركدام از آن سلولها طي
مدتي كه آنجا بودم دو سه نفر جا به جا شدند. يكبار وقتي مورس زدم
و با نفري كه در سلول كناري بود، صحبت كردم گفت طرفدار حزب
توده است. از آنجا كه مي دانستم تودها ي ها به طور جريان وار با رژيم
و بازجوها همكاري ميكنند، به او نگفتم كه مجاهدم. دو سه روز
بعد به بازجويي صدايم كردند و اين بار كتك ميزدند و ميپرسيدند
با مورس چه چيزهايي به سلولهاي كناريت گفته اي؟ معلوم بود آن
توده ا ي لو داده است.
يكباريك دختر ۱۸ ساله را درسلول كناريم انداختند.بعد از چند
روز توانستم با او ارتباط برقرار كنم. او تعريف كرد كه به همراه تعداد
ديگري قصد خروج از كشور را داشتند، ولي قبل از اجراي طرحشان
دستگير ميشوند. از آنجا كه او توانسته بود قبل از دستگيري بليط هواپيمايش را از بين ببرد و بقيه نفرات هم او را لو نداده بودند، بعد از
مدتي كه از او بازجويي كرده و كتكش زدند و چيزي درنياوردند،
آزادش كردند.
او هيچ آشنايي با مجاهدين نداشت و سياسي هم نبود، صرفاً از
روي ماجراجويي دنبال اين كار رفته بود. تا دو سه ماه به همين ترتيب
با هم صحبت كرديم و من هرچه خودم از مجاهدين بلد بودم برايش
گفتم. بعد از دو سه ماه كه ميخواست آزاد شود، به من گفت وقتي
بيرون رفتم، حتماً دنبال مجاهدين ميروم و پيدايشان مي كنم. بعدها
هميشه به فكرش بودم و خيلي دلم مي خواست بدانم كجاست و چكار
ميكند؟
طي مدتي كه در انفرادي بودم، در شبانه روز فقط براي دادن غذا
دريچة كوچك زير در را باز ميكردند. هر چند وقت يكبار هم براي
بازجويي ميبردند. ساعتم را هنگام ورود به سلول گرفته بودند و در
طول شبانه روز نمي فهميدم ساعت چند است. اما بعد از مدتي صداي
ساعت دانشگاه ملي را كه گويا تا آنموقع خراب بود و تازه درست
شده بود شنيدم و به وسيلة آن، ميتوانستم حدود زمان را تشخيص
بدهم. خود اين صدا و اين ساعت، براي من دانشگاه، دانشجويان
و لحظه هاي زيبايي را تداعي ميكرد و پس از ماهها كه در سلول
انفرادي و زير شكنجه و بازجويي بودم، رابطه ام را با زيبايي هاي شهر و
مردم دوست داشتني كوچه و خيابان برقرار مي كرد.
صبح يكي از روزهاي مرداد ۶۳ آمدند و درِ تعداد زيادي از سلولها، ازجمله سلول مرا باز كردند و همه را با چشمبند به خط كردند
و با عجله به يك ساختمان ديگر برده و همه را در چند اتاق رو به ديوار
روي زمين نشاندند. در هر اتاق هم پاسداري ايستاده بود كه با هم
حرف نزنيم يا سرمان را برنگردانيم. در ميان زندانيان طاهره صمدي،
كه تحت فشارها و شكنجه ها به وضعيت شديد عصبي دچار شده بود
و خواهرش نادره و همچنين آزادة طبيب كه در بهداري اوين هم اتاق
بوديم، را توانستم ببينم و بشناسم.
فكر ميكردم لابد چيزي پيش آمده است. مثلاً مجاهدين ضربة
سنگيني به رژيم زده اند و آنها به تلافي ميخواهند عده يي از ما را
اعدام كنند و به اصطلاح زهرچشم بگيرند. چون بارها شنيده بودم
كه لاجوردي ميگفت: يكروزي بالاخره همه تان را با هم به رگبار
ميبنديم.
تا نيمه هاي شب همة ما را در همان حالت نگه داشتند و
نمي گذاشتند كمترين حركتي كرده يا حرفي بزنيم. به نظر مي آمد
اتاقي كه در آن بوديم، جايي است كه بچه ها را قبل از اعدام در آن
جمع مي كنند. در گوشه يي كه من نشسته بودم در چند نقطة ديوار
يادگارهايي ازجمله چند بيت شعر و نام افراد همراه با تاريخ نوشته
شده بود. در يك جا نوشته بود: در تاريخ ۰۰ / ۵/ ۶۳ ما ۱۹ نفر براي
اعدام رفتيم. روزش يادم نمانده ولي تاريخ آن مربوط به يك هفته قبل
از آن روز بود. آن شب پيش خودم فكر كردم كه اگر اين ديوارها
زبان داشتند و لب مي گشودند، چه چيزها كه به ياد مي آوردند و چه حماسه هايي را تعريف ميكردند. در همين فكر بودم كه به ياد اين
شعر مولانا افتادم:
جملة ذرات عالم در نهان
با تو ميگويند روزان و شبان
ما سميع يم و بصيريم و هُشيم
با شما نامحرمان ما خامشيم
و راستي در اين جهان هدف دار و قانونمند كه انسان گل سرسبد آن
است، مگر عملي هست كه توسط انسان صورت بگيرد ولي آثارش را
در همه جا باقي نگذارد؟ عملي هست كه در همه جا ثبت نشود يا از
بين برود يا عاقبت برملا و افشا نشود؟ مگر همة انسانها در برابر اعمال
خوب يا بد خود قرار نميگيرند؟ پس روزي ميرسد كه اين در و
ديوارها هم زبان باز ميكنند و گواهي ميدهند بر تك تك آنچه در
اوين، قزلحصار، گوهردشت و صدها زندان و شكنجه گاه ديگر اين
رژيم گذشته و گواهي ميدهند بر اينكه در اين سالها بر مردم ما و
فرزندان مجاهدشان و بر زنان و دختران ايران كه فقط و فقط آزادي
ميخواستند، چه گذشته است!
خلاصه آن روز تا ديروقت شب همگي آنجا بوديم. نيمه شب
آمدند و دوباره همه مان را به خط كردند و به همان سلولهاي خودمان
برگرداندند. وقتي وارد سلول شدم، ديدم تمام وسايل و پتويم را داخل
يك كيسه زبالة بزرگ ريخته ا ند و آن را وسط سلول گذاشته اند.
بعدها كه به بند عمومي رفتم و سؤال كردم، بچه ها گفتند در آن زمان يك هيأت براي بازديد آمده بود كه نميدانيم از طرف كدام
ارگان بود ولي نگذاشتند حتي از بندهاي عمومي بازديد كنند و آنها
هيچ كدام از بچه ها را نديده بودند. البته من همانموقع كه وضعيت
سلول را ديدم اين را حدس زده بودم.
در يكي از اولين روزهايي كه از بهداري اوين به سلول برگشته
بودم، براي بازجويي به شعبة ۷ صدايم كردند. بازجو مرا به طبقة سوم
كه به ا صطلاح دادگاه بود برد و وارد اتاقي كرد كه آخوندي در آن
نشسته بود. بازجو به آخوند گفت حاج آقا اين را آورده ام كه برايش
حكم تعزير بگيرم چون اطلاعاتش را نميدهد. آخوند مربوطه به من
گفت: چرا حرف نميزني؟ گفتم: آخر اطلاعاتي ندارم كه بدهم.
گفت: مثل اينكه هنوز نفهميده اي كجا هستي و با چه كسي طرفي!
بعد رو كرد به بازجو و گفت: ابتدا ۵۰۰ ضربه شلاق به او بزنيد، اگر
باز هم اطلاعاتش را نداد، آنقدر بزنيد تا حرف بزند!
پرسيدم: به كجا ميخواهيد كابل بزنيد؟ چون از پاهايم كه چيزي
نمانده است.
آخوند به بازجو گفت: دهانش را سرويس كنيد كه حرف زدن
يادش برود. بازجو هم از حكم او تشكر كرد. براي بازجويي به شعبه
برگشتيم و دوباره شروع شد… مدتي بعد، از همان سلول انفرادي مرا
به دادگاه فرستادند و بعد از آن منتظر حكم شدم.]]>https://api.spreaker.com/episode/41115780Fri, 25 Sep 2020 10:40:21 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبهداري اوين يك هفته بعد از اولين روزي كه براي بازجويي صدايم زدند، از آنجا كه به وضعيتم رسيدگي نميشد، پاهايم چرك كرد و چون پتوهاي سلولم همه خون آلود شده بود؛ سلول بوي چرك و خون گرفته و وضعيت بدي ايجاد شده بود. تا جايي كه از بوي چرك پاهايم دچار تهوع...يك هفته بعد از اولين روزي كه براي بازجويي صدايم زدند،
از آنجا كه به وضعيتم رسيدگي نميشد، پاهايم چرك كرد و چون
پتوهاي سلولم همه خون آلود شده بود؛ سلول بوي چرك و خون
گرفته و وضعيت بدي ايجاد شده بود. تا جايي كه از بوي چرك
پاهايم دچار تهوع ميشدم. يكبار زماني كه يكي از زنهاي پاسدار
براي به اصطلاح پانسمان آمد و وضع پاهايم را ديد، به پاسدار ديگري
گفت پانسمان فايده ندارد، بايد او را به بهداري ببريم.
مرا با برانكارد به بهداري اوين بردند. آن جا دكتر شمس چك
كرد و گفت بايد بستري و جراحي شود. مسئول بهداري گفت: بدون
موافقت بازجويش نمي توانيم او رابستري كنيم.زنگ زدند و به پاسدار
مسئول بخش بستري خواهران گفتند بازجويش گفته بايد در يك اتاق
به تنهايي بستري شود و نبايد با كسي تماس بگيرد، در غير اينصورت
به سلول برگردد. مسئول بخش هم گفت ما سه تا اتاق داريم كه در هر
كدام زنداني بستري داريم و نميتوانيم او را تنها بستري كنيم. براي
همين دوباره مرا با همان وضعيت به سلول برگرداندند.
چند روز بعد كه ديگر پاهايم آماس كرده و وضع شان وخيم شده
بود، دوباره آمدند و مرا به بهداري بردند و آنجا در يكي از اتاقهايي كه دو خواهر ديگر هم بستري بودند، خواباندند.
يكي از آن دو نفر، مجاهد خلق آزاده طبيب بود. او به شدت
شكنجه شده و وضع جسمي اش بسيار وخيم اما با اين حال سرشار
از روحيه انقلابي بود. شيرزني كه حسرت يك ناله را هم به دل
شكنجه گرانش گذاشته بود. او براي بار دوم دستگير شده بود. جرمش
فقط اين بود كه بعد از آزادي، يكبار با يكي از دوستانش در خارج
از كشور كه هوادار مجاهدين بوده تماس گرفته و از آنجا كه تلفن
خانه شان تحت كنترل بوده، دستگيرش كردند. از او در جاي ديگري
صحبت خواهم كرد.
بعد از حدود يك ماه كه در بهداري اوين بودم، يكروز صبح
من و آزاده را با عجله از بهداري مرخص كردند و به شعبة بازجويي
فرستادند. در آن جا ما را تا شب نگه داشتند و شب دوباره به سلول
انفرادي فرستادند.
سلول انفرادي
در زندگيم، همواره بدترين چيزي كه در ذهنم مي توانستم تصور
كنم، تنهايي بود. هميشه به شوخي يا جدي به بچه ها ميگفتم بدترين
شكنجه براي من سلول انفرادي است و حتماً در آن جا ديوانه مي شوم.
به همين دليل اوايل كه به سلول انفرادي افتادم، براي اينكه بتوانم
راحت تر آنرا تحمل كنم، به خودم گفتم: حق نداري در چنين
شرايطي حتي خم به ابرو بياوري. براي خودت ببُركه دو سه ماه اينجا
هستي و بايد آن را با روحية شاداب و انقلابي تحمل كني و بگذراني...
برايم دو سه ماه انفرادي مثل ۱۰ سال بود و با گفتن و فكركردن به
اين مدت، ميخواستم تخميني بيشتر از حدس و گمان خودم بزنم و
اينطوري تحمل و مقاومتم را بالا ببرم. اما دو سه ماه گذشت و خبري
از تمام شدن انفرادي نشد.
كم كم با شرايط سلول انفرادي منطبق شدم. در سلول برنامة
روزانة مفصلي ترتيب دادم. روزي دو بار ورزش، چندين ساعت مرور
كتابهايي كه خوانده بودم، مرور تاريخچة سازمان، خواندن سرود،
نظافت سلول، قدم زدن و…خلاصه وقتم پر بود.
بعد از مدتي دوستاني هم پيدا كردم و با ضربات مورس با
سلولهاي كناري ا م صحبت ميكردم. در هركدام از آن سلولها طي
مدتي كه آنجا بودم دو سه نفر جا به جا شدند. يكبار وقتي مورس زدم
و با نفري كه در سلول كناري بود، صحبت كردم گفت طرفدار حزب
توده است. از آنجا كه مي دانستم تودها ي ها به طور جريان وار با رژيم
و بازجوها همكاري ميكنند، به او نگفتم كه مجاهدم. دو سه روز
بعد به بازجويي صدايم كردند و اين بار كتك ميزدند و ميپرسيدند
با مورس چه چيزهايي به سلولهاي كناريت گفته اي؟ معلوم بود آن
توده ا ي لو داده است.
يكباريك دختر ۱۸ ساله را درسلول كناريم انداختند.بعد از چند
روز توانستم با او ارتباط برقرار كنم. او تعريف كرد كه به همراه تعداد
ديگري قصد خروج از كشور را داشتند، ولي قبل از اجراي طرحشان
دستگير ميشوند. از آنجا كه او توانسته بود قبل از دستگيري بليط هواپيمايش را از بين ببرد و بقيه نفرات هم او را لو نداده بودند، بعد از
مدتي كه از او بازجويي كرده و كتكش زدند و چيزي درنياوردند،
آزادش كردند.
او هيچ آشنايي با مجاهدين نداشت و سياسي هم نبود، صرفاً از
روي ماجراجويي دنبال اين كار رفته بود. تا دو سه ماه به همين ترتيب
با هم صحبت كرديم و من هرچه خودم از مجاهدين بلد بودم برايش
گفتم. بعد از دو سه ماه كه ميخواست آزاد شود، به من گفت وقتي
بيرون رفتم، حتماً دنبال...]]>1120رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-30--41053717https://api.spreaker.com/episode/41053717Tue, 22 Sep 2020 05:20:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر شهریور1344، سه جوان بیست‌وچند ساله گرد آمدند تا سازمانی را بنیان گذارند که سالهای بعد «مجاهدین خلق ایران» نام گرفت. 33سال بعد نوگلی 20ساله، از تیرهٌ همان خورشیدسواران، در روز روشن «اشقی‌الاشقیا»ی دوران را به‌دوزخ می‌فرستد؛ و بلافاصله تبدیل به‌یک...756اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-hftm-bnd-asayshgah--41036403آن شب مرا به يكي از سلولهاي انفرادي در يك ساختمان ۴طبقه
به نام »آسايشگاه « بردند كه طبقة اول و دوم آن، سلولهاي زنان و طبقة
سوم و چهارم سلولهاي مردان بود. پاسدار زني كه در طبقة دوم مرا
به يك سلول برد، گفت اينجا جيك نميزني! ضابطة اينجا سكوت
مطلق است. اما از آنجا كه دردم شديد بود، از فرط كينه ام نسبت به
دژخيمان، تا صبح هرچه ميتوانستم داد زدم و شلوغ كردم. هربار
همان زن پاسدار مي آمد و با فحش هاي ركيك ميخواست ساكتم
كند، مي گفتم حالم بد است. تا اينكه در نهايت صبح يكنفر را
آورد و او به من آمپول زد و سرم وصل كرد و من هم كه خيلي خسته
شده بودم، خوابم برد.
ظهر روز بعد دوباره يكي آمد و گفت آماده شو براي بازجويي.
گفتم نمي روم. هرچه گفتند، گفتم حالم بد است و نميتوانم از جايم
تكان بخورم. يك زن پاسدار آمد و به زور مرا بلند كرد كه ببرد، ولي
همين كه بلندم كرد خون از پاهايم روي زمين ريخت و خودش هم
ترسيد، بعد با ترس و لرز گفت: من چه جوابي به بازجويت بدهم؟
پدر مرا درميآورد.
گفتم: برو بگو حالش خيلي خراب است و نمي توانيم او را
بياوريم.
او هم رفته بود و همين را گفته بود و بعد از اينكه چند بار
رفت و آمد و هر بار من از رفتن سر باز زدم، ديگر آن روز سراغم
نيامدند.
براي پانسمان پاهايم يكي از زنان پاسدار مي آمد و فقط گاز و
باند آن را عوض مي كرد و ميرفت. ولي هر بار هنوز نيم ساعت از
پانسمان نگذشته، تمام پانسمان پر از خون ميشد.
سلولي كه در آن بودم، به ابعاد تقريباً ۵/ ۲ در ۳متر بود، يك
توالت فرنگي و يك روشويي كوچك در كنار سلول بود. يك تكه
موكت نازك هم كف سلول انداخته بودند. روي ديوار سلول يك
لوله بود كه در بعضي ساعات روز آبگرم از داخل آن رد ميشد و
هواي سلول را كمي گرم ميكرد. براي هر زنداني دو پتوي سربازي
ميدادند. من يكي از آنها را تا كرده بودم و پاهايم را روي آنها
ميگذاشتم تا خونريزيش كمتر شود. يكي را هم رويم مي ا نداختم،
ولي به خاطر اينكه هوا سرد بود، سرما انگار در تمام تنم فرو رفته بود
و دردم را بيشتر ميكرد. روز اول كه موفق شدم به هر ترتيب شده از بازجويي خلاص شوم، توانستم كمي ذهنم را جمع وجور كرده و فكر
كنم كه داستان چيست و اين اطلاعات را از كجا به دست آورده اند.
روز بعد دوباره براي بازجويي صدايم زدند. اين بار ديگر هر
كار كردم كه نروم، مؤثر واقع نشد. با برانكارد جلوي سلول آمدند و
گفتند مرده ات را هم كه شده براي بازجويي ميبريم. ديروز توانستي
جان به در ببري، امروز ديگر نميتواني! در آنجا ساعتها پشت در
اتاق شكنجه نشستم. آن جا صداي بچه هايي را كه شكنجه ميشدند
مي شنيدم. هر بار هم كه بازجوها از كنارم رد ميشدند، لگد و فحشي
نثارم مي كردند و ميگفتند نفر بعدي تو هستي.
آن روز مادري را گرفته بودند و شكنجه ميكردند. به او مي گفتند
چرا دخترت را به خارج پيش مجاهدين فرستادي؟ مادر انكار ميكرد
و آنها هم او را ميزدند. يكي از بازجوها به او گفت: ما اين جا به سه
شيوه با زنداني رفتار ميكنيم. يا او را آنقدر ميزنيم تا بميرد، يا به
اين درختهاي جلو ساختمان شعبه دارش ميزنيم، يا در تپه هاي اوين
تيربارانش مي كنيم. ولي تو مشمول شيوة اول هستي و بايد آنقدر
شلاق بخوري تا بميري!
بعد هم با حالت مسخره و مشمئزكننده يي گفت: اين گلهايي كه
مي بيني جلو ساختمان شعبه درآمده از همين خونهاي شماهاست.
دختر جواني را هم گرفته بودند و او را به تخت بسته و ميزدند. او
ازهمان ابتدا آنقدر داد وفرياد كشيد وآن جا را شلوغ كرد كه بازجوها
از سروصدايش خسته شدند و او را باز كردند و بالاي سر من كه روي
زمين نشسته بودم آورده و پاهاي مرا نشانش دادند و گفتند اگر حرف نزني تو را هم مثل اين ميكنيم. اصلاً خودشان هم نميدانستند كه از
او چه ميخواهند. به نظرمي آمد يك فرد عادي بوده كه در خيابان به او
مشكوك شده و دستگيرش كرده بودند. دختر هم هاج و واج مانده بود
و گويي صحنه هايي كه مي بيند، برايش باوركردني نيست. هر بار بعد
از ضربات شلاق با التماس و ضجه مي گفت: من چه بايد بگويم؟ تو را
به خدا بگوييد تا بگويم. ولي بازجوها خودشان هم نمي دانستند از او چه
ميخواهند و فقط او رامي زدند كه اگر چيزي دارد بگويد.
سپس آن دختر جوان را در يك گوشة اتاق نشاندند و دوباره
مرا به تخت بسته و شروع به شلاق زدن كردند. يك مقدار كه زدند،
پاهايم خونريزي كرد و ديگر نتوانستند روي آن بزنند. براي همين به
پشتم ميزدند و دوباره همان سؤال و جواب ها تكرار شد.
همزمان كه من شلاق ميخوردم به آن دختر هم شلاق ميزدند و
او ديگر كمتر داد و فرياد ميكرد انگار از اين كه يك همدرد مثل من
در كنارش شلاق ميخورد، قدري تسكين و قوت قلب پيدا كرده بود.
گويا بازجوها هم اين را احساس كردند چون او را از اتاق بيرون بردند.
از اين افراد در زندان زياد بودند. وقتي در بند عمومي بودم،
دختري را گرفته بودند كه اصلاً سياسي نبود، در خيابان به عنوان
مشكوك دستگيرش كرده بودند. در يكي از شعبه هاي بازجويي
آنقدر به كف پاهايش كابل زدند كه در نهايت به دروغ اعتراف كرد
در مجازات چند پاسدار دست داشته و در تظاهرات مسلحانه شركت
كرده و چند عمليات ديگر هم انجام داده است. اينها را گفته بود
كه دست از سرش بردارند. ولي همين كه اين حرفها را زده بود تازه بازجويي اش شروع شد و باز هم او را ميزدند تا بقية نفرات را لو
بدهد! آنقدر او را زدند كه زير شكنجه از هوش رفت و مجبور به
عمل جراحي پيوند پوست روي پاهايش شدند.
يكي از همان روزها كه از انفرادي براي بازجويي رفته بودم،
ناگهان ديدم بين بازجوها ولوله يي افتاد. از حرفهايي كه با هم مي زدند،
فهميدم يكي از برادراني كه زير شكنجه قرار داشت، با خودكاري كه
براي نوشتن اعترافاتش به او داده بودند، رگ دستش را سوراخ كرده
بود. بازجوها بر سرش ريخته بودند و با مشت و لگد خودكار را از او
گرفتند و دستهايش را بستند.
يكبار كه در يكي از اتاقهاي بازجويي منتظر نوبتم نشسته بودم،
صداي كوبيده شدن پشت سرهم و بدون وقفة چيزي به ديوار شنيده
شد. آنقدر صدا بلند بود كه نمي شد حدس بزنيم چيست. يكي از
بازجوها سراسيمه به آن اتاق رفت و صداي داد و فريادش به همراه
فحش هاي ركيك شنيده شد. سپس درحاليكه يكنفر را با لگد ميزد،
كشان كشان بيرون آورد و به بازجوي دوم گفت: دارد سرش را به
ديوار ميكوبد تا بميرد، فكر كرده به اين سادگي ها مي گذاريم بميرد.
تحقير و توهين
يكروز ديگر كه براي بازجويي صدايم كرده بودند درحالي كه
كنار ميز بازجويي ايستاده بودم، از زير چشمبند متوجه طنابي شدم كه
از طول اتاق عبور ميكند. با نگاه طناب را دنبال كردم، ديدم يك
سرش در دست بازجوست و سر ديگرش به گردن مرد جواني است كه با پاهاي شلاق خورده و مجروح، روي زمين جلو ميز نشسته است.
او روي يك برگة بازجويي چيزهايي مي نوشت. هرازگاهي بازجو سر
طناب را ميكشيد و به او ميگفت: داري مينويسي يا نه؟
از ديدن اين صحنه آنقدر متأثر شدم كه تا مدتها از جلو چشمم
دور نميشد. بازجوهاي جلاد با اين شيوه ها، عقده هاي خودشان
را روي زندانيان مبارز و مجاهد خالي ميكردند و از آن جا كه
نميتوانستند مقاومت آنان را بشكنند، با اين اعمال ضدانساني قصد
تحقيرشان را داشتند.
مرد جوان ديگري را كه به شدت شكنجه كرده بودند و توان
حركت نداشت، در اتاق بازجويي به زحمت و فشار بين دو كمد
فلزي نشانده بودند. پاها و بدن او شكنجه شده و به شدت مجروح
بود. در چنين وضعي يكي از بازجوها كه با خونسردي روي صندلي
پشت ميزش و رو به روي او نشسته بود، به او مي گفت بلند شو بايست!
جوان زنداني با زحمت و نفس نفس زنان از جايش بلند ميشد. وقتي
به زحمت مي ايستاد به او ميگفت: بنشين! دوباره با زحمت در آن
جاي تنگ مي نشست. همين كه مي نشست، دوباره ميگفت بلندشو!
اين كار را دهها بار تكرار كرد. هر بار كه او مي ا فتاد يا ديگر توان
حركت نداشت، بازجو ميآمد و با مشت و لگد او را ميزد و مي گفت
هر كاري كه ميگويم بايد بكني.
اين كارها هميشه براي گرفتن اطلاعات نبود و خيلي وقتها اصلاً
دنبال اطلاعات فرد نبودند بلكه ميخواستند افراد را به اين وسيله تحقير
كرده و روحيه شان را بشكنند. ضمن اينكه خودشان از آزاردادن و شكنجة مجاهدين لذت ميبردند، مي خنديدند و مسخره ميكردند
و مي گفتند چرا افتادي؟ چرا ناله مي كني؟ پس مقاومت چي شد؟
ميخواستي فكر اينجايش را هم بكني، و هزار مزخرف ديگر كه
فقط از كينة حيواني شان نسبت به مجاهدين ناشي مي شد.
يكبار اواخر شب در شعبة بازجويي، مرد جواني را در اتاق
شكنجه شلاق ميزدند. من و يك مرد جوان ديگر را پشت اتاق
شكنجه نشانده بودند و ما سروصداي اتاق را مي شنيديم. چون آخر
شب بود، بازجوها يكي يكي كارشان را تعطيل كرده و رفتند. فقط در
شعبة ۷ دونفر مانده بودند، يكي از آنها در همان اتاق مشغول شلاق
زدن بود و ديگري هم در اتاق ديگر. حين شلاق زدن، طنابي كه به
پاهاي زنداني بسته بودند شل شده بود. بازجو بيرون آمد و آن جوان
را كه پشت اتاق نشسته بود، صدا كرد و به داخل اتاق شكنجه برد.
صدايشان بيرون مي آمد و من ميشنيدم. به او گفت پاهاي او را با
همين طناب محكم ببند. ولي او نمي بست و امتناع مي كرد و ميگفت:
نميتوانم اين كار را بكنم. بازجو او را با شلاق مي زد و ميگفت:
پس تو هم منافق هستي. بعد خودش پاهاي زنداني در حال شكنجه
را محكم بست و گفت اين طوري ببند. بعد به او گفت: روي سر او
بنشين، تا تكان نخورد. او نمي نشست و بازجو مدام او را با شلاق
ميزد و روي سر آن زنداني مي انداخت و ميگفت: همينجا تو را
ميكشم و جنازه ات را روي سر او مي اندازم. بعد از يكساعت كه با
او كلي كلنجار رفت و او حاضر نشد چنين كار شنيعي را انجام بدهد،
او را با لگد به بيرون از اتاق پرتاب كرد و درِ اتاق را بست و دوباره به شلاق زدن آن زنداني ادامه داد. چشم بندم را يواشكي بالا زدم، ۲۰ تا
۲۲ ساله می نمود. سرش را به ديوار تكيه داده و در فكر بود. در دلم با
او حرف زدم و به او گفتم: جز اين هم انتظاري از يك مجاهد نبود.]]>https://api.spreaker.com/episode/41036403Mon, 21 Sep 2020 08:35:55 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبند آسايشگاه آن شب مرا به يكي از سلولهاي انفرادي در يك ساختمان ۴طبقه به نام »آسايشگاه « بردند كه طبقة اول و دوم آن، سلولهاي زنان و طبقة سوم و چهارم سلولهاي مردان بود. پاسدار زني كه در طبقة دوم مرا به يك سلول برد، گفت اينجا جيك نميزني! ضابطة اينجا سكوت...آن شب مرا به يكي از سلولهاي انفرادي در يك ساختمان ۴طبقه
به نام »آسايشگاه « بردند كه طبقة اول و دوم آن، سلولهاي زنان و طبقة
سوم و چهارم سلولهاي مردان بود. پاسدار زني كه در طبقة دوم مرا
به يك سلول برد، گفت اينجا جيك نميزني! ضابطة اينجا سكوت
مطلق است. اما از آنجا كه دردم شديد بود، از فرط كينه ام نسبت به
دژخيمان، تا صبح هرچه ميتوانستم داد زدم و شلوغ كردم. هربار
همان زن پاسدار مي آمد و با فحش هاي ركيك ميخواست ساكتم
كند، مي گفتم حالم بد است. تا اينكه در نهايت صبح يكنفر را
آورد و او به من آمپول زد و سرم وصل كرد و من هم كه خيلي خسته
شده بودم، خوابم برد.
ظهر روز بعد دوباره يكي آمد و گفت آماده شو براي بازجويي.
گفتم نمي روم. هرچه گفتند، گفتم حالم بد است و نميتوانم از جايم
تكان بخورم. يك زن پاسدار آمد و به زور مرا بلند كرد كه ببرد، ولي
همين كه بلندم كرد خون از پاهايم روي زمين ريخت و خودش هم
ترسيد، بعد با ترس و لرز گفت: من چه جوابي به بازجويت بدهم؟
پدر مرا درميآورد.
گفتم: برو بگو حالش خيلي خراب است و نمي توانيم او را
بياوريم.
او هم رفته بود و همين را گفته بود و بعد از اينكه چند بار
رفت و آمد و هر بار من از رفتن سر باز زدم، ديگر آن روز سراغم
نيامدند.
براي پانسمان پاهايم يكي از زنان پاسدار مي آمد و فقط گاز و
باند آن را عوض مي كرد و ميرفت. ولي هر بار هنوز نيم ساعت از
پانسمان نگذشته، تمام پانسمان پر از خون ميشد.
سلولي كه در آن بودم، به ابعاد تقريباً ۵/ ۲ در ۳متر بود، يك
توالت فرنگي و يك روشويي كوچك در كنار سلول بود. يك تكه
موكت نازك هم كف سلول انداخته بودند. روي ديوار سلول يك
لوله بود كه در بعضي ساعات روز آبگرم از داخل آن رد ميشد و
هواي سلول را كمي گرم ميكرد. براي هر زنداني دو پتوي سربازي
ميدادند. من يكي از آنها را تا كرده بودم و پاهايم را روي آنها
ميگذاشتم تا خونريزيش كمتر شود. يكي را هم رويم مي ا نداختم،
ولي به خاطر اينكه هوا سرد بود، سرما انگار در تمام تنم فرو رفته بود
و دردم را بيشتر ميكرد. روز اول كه موفق شدم به هر ترتيب شده از بازجويي خلاص شوم، توانستم كمي ذهنم را جمع وجور كرده و فكر
كنم كه داستان چيست و اين اطلاعات را از كجا به دست آورده اند.
روز بعد دوباره براي بازجويي صدايم زدند. اين بار ديگر هر
كار كردم كه نروم، مؤثر واقع نشد. با برانكارد جلوي سلول آمدند و
گفتند مرده ات را هم كه شده براي بازجويي ميبريم. ديروز توانستي
جان به در ببري، امروز ديگر نميتواني! در آنجا ساعتها پشت در
اتاق شكنجه نشستم. آن جا صداي بچه هايي را كه شكنجه ميشدند
مي شنيدم. هر بار هم كه بازجوها از كنارم رد ميشدند، لگد و فحشي
نثارم مي كردند و ميگفتند نفر بعدي تو هستي.
آن روز مادري را گرفته بودند و شكنجه ميكردند. به او مي گفتند
چرا دخترت را به خارج پيش مجاهدين فرستادي؟ مادر انكار ميكرد
و آنها هم او را ميزدند. يكي از بازجوها به او گفت: ما اين جا به سه
شيوه با زنداني رفتار ميكنيم. يا او را آنقدر ميزنيم تا بميرد، يا به
اين درختهاي جلو ساختمان شعبه دارش ميزنيم، يا در تپه هاي اوين
تيربارانش مي كنيم. ولي تو مشمول شيوة اول هستي و بايد آنقدر
شلاق بخوري تا بميري!
بعد هم با حالت مسخره و مشمئزكننده يي گفت: اين گلهايي كه
مي بيني جلو ساختمان شعبه درآمده از همين خونهاي شماهاست.
دختر جواني را هم گرفته بودند و او را به تخت بسته و ميزدند. او
ازهمان ابتدا آنقدر داد وفرياد كشيد وآن جا را شلوغ كرد كه بازجوها
از سروصدايش خسته شدند و او را باز كردند و بالاي سر من كه روي
زمين نشسته بودم آورده و پاهاي مرا نشانش دادند و گفتند اگر حرف نزني تو را هم مثل اين ميكنيم. اصلاً خودشان هم نميدانستند كه از
او چه ميخواهند. به نظرمي آمد يك فرد عادي بوده كه در خيابان به او
مشكوك شده و دستگيرش كرده بودند. دختر هم هاج و واج مانده بود
و گويي صحنه هايي كه مي بيند، برايش باوركردني نيست. هر بار بعد
از ضربات شلاق با التماس و ضجه مي گفت: من چه بايد بگويم؟ تو را
به خدا بگوييد تا بگويم. ولي بازجوها خودشان هم نمي دانستند از او چه
ميخواهند و فقط او رامي زدند كه اگر چيزي دارد بگويد.
سپس آن دختر جوان را در يك گوشة اتاق نشاندند و دوباره
مرا به تخت بسته و شروع به شلاق زدن كردند. يك مقدار كه زدند،
پاهايم خونريزي كرد و ديگر نتوانستند روي آن بزنند. براي همين به
پشتم ميزدند و دوباره همان سؤال و...]]>1132ایران-آزادی,آلترنایتو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-shshm-sf-a-dam--41008406۳ماه بعد از اين كه به بند عمومي رفته بودم، براي بازجويي صدايم
كردند. در شعبه، ضمن بازجويي مشروح يكسري از فعاليت هايم را
در مقابلم گذاشتند. معلوم بود كه از جايي لو رفته است. در منطق آنها، همان براي صدور حكم اعدام من كافي بود. هر چه انكار كردم،
فايده يي نداشت و دوباره يك سلسله بازجويي شروع شد و تا چندين
روز ادامه داشت. بعضي روزها مرا تا نيمه هاي شب در شعبه نگه
ميداشتند و بعد به بند مي فرستادند.
در يكي از روزها بازجوييم تمام شده بود و در طبقة پايين منتظر
بودم تا به بند بروم. معمولاً وقتي در شعبه كارشان با كسي تمام ميشد
و ميخواستند او را به بند بفرستند، به طبقة پايين ميآوردند و بايد در
راهرو منتظرمين شست تا هروقت خواستند افراد را به خط كنند و به
بند ببرند.
آن شب دير وقت بود و فقط من مانده بودم، شعبه خيلي خلوت
بودوفقط صداهايي از انتهاي راهرويي كه در آن نشسته بودم، مي آمد.
صداي نكرة پاسداري به عده يي از بچه ها دستور مي داد: جورابهايتان
را دربياوريد!
اول فكر كردم ميخواهند شكنجه شان كنند. بعد دوباره صداي
پاسدار آمد كه گفت: همه با ماژيك اسم هايتان را روي پاهايتان
درشت بنويسيد!
اينجا ديگر قلبم نزديك بود از حركت بايستد. چون شنيده بودم
وقتي بچه ها را براي اعدام ميبرند، به آنها مي گويند اسمهايشان را
روي پاهايشان بنويسند، تا بعد از اعدام شناسايي بشوند.
دوباره صداي همان پاسدار آمد: هر كس ساعت، حلقه، انگشتر،
گردنبند دارد دربياورد و تحويل بدهد.
تعدادي از پاسدارها در راهرو اين طرف و آن طرف ميرفتند و از حرفهايي كه ميزدند مشخص بود دنبال فرستادن تيمهاي مسلح
به ميدان تيرباران هستند. شنيدن اين حرفها و اين صداها، به شدت
عذاب آور بود. قلبم از غصه داشت مي تركيد. خدايا دوباره امشب چه
خبر خواهد شد؟! نيم ساعت بعد همه را به خط كرده بودند و با پاي
برهنه پشت سرهم راه انداختند. وقتي صف آنها از جلو من رد شد، از
زير چشمبند نگاهشان كردم. ۸مرد جوان كه بين ۲۰ تا ۳۰ سال سن
داشتند، يكي از آنها پاهايش بر اثر شكنجه آش و لاش بود و به سختي
با عصا راه ميرفت. يكي ديگر از آنها چشمبندش را كمي بالا زد
كه زير پايش را ببيند كه همان موقع پاسدار جلادي كه كنارش بود،
با باتوم يك ضربة محكم به سر او زد و گفت: چشمبندت را پايين
بكش!
آن جوان با اعتراض گفت: بابا الان كه ديگه داريم براي اعدام
ميرويم، ولمان كنيد! پاسدار دوباره با كتك جوابش را داد.
يكي از آنها زيرلب چيزي زمزمه ميكرد كه درست شنيده
نميشد، به نظرم آمد آيه هاي قرآن را مي خواند.
تا عمر دارم، اين صحنه را فراموش نخواهم كرد. نفسم بند آمده
بود. با ديدن اين صحنه حال و احساسي داشتم كه نميتوانم درست
بيان كنم، بغض گلويم را گرفته بود. جلادان حتي در آخرين لحظات
هم دست از شكنجه و آزار بچه ها برنمي داشتند، بچه ها چقدر مظلوم
بودند، آرام از برابرم رد شدند و رفتند، آنقدر آرام و راحت بودند
كه انگار نه انگار براي اعدام ميروند. بغض داشت خفه ا م ميكرد.
ايكاش مي توانستم فرياد بكشم و جلو اين بيرحمي و قساوت را بگيرم. ميديدم بهترين جوانها را به همين سادگي اعدام ميكنند و
هيچكس نميتواند كاري بكند. تك تك آنها را از زير چشمبند نگاه
كردم و از اين كه تا ساعتي ديگر قلب آنها براي هميشه از تپش خواهد
ايستاد دردي عميق قلبم را مي فشرد در دلم مي گريستم و ناله مي كردم.
اي كاش به جاي همة آنها من اعدام ميشدم. تحمل آن صد بار ساده تر
از ديدن اين صحنه ها بود.
محاكمه
زمستان سال ۶۲ مرا محاكمه فرستادند. يك آخوند به عنوان
رئيس دادگاه و يك پاسدار به اصطلاح داديار تمام صحنه و اجزاي
اين به اصطلاح محاكمه را تشكيل ميدادند. آخوند ليستي از اتهامهاي
ساختگي را به عنوان كيفرخواست قرائت كرد. كل محاكمه ۱۰ دقيقه
هم طول نكشيد و دست آخر با فحش و فضيحت بيرونم كردند.كمتر
از يكماه بعد دوباره براي محاكمه صدايم كردند و همان سناريو
تكرار شد و دوباره فحش و كتك نثارم شد. محاكمه يي در كار نبود.
زندانيان را براي انجام مصاحبه تحت فشار مي گذاشتند، و هركس
قبول نمي كرد همين معامله را با او ميكردند و حكمش اعدام بود.
در عيد سال ۶۳ ، بعد از اينكه حدود دو سال از دستگيريم گذشته
بود و هنوز به اصطلاح زير حكم بودم، يك روز عصر پنجشنبه براي
بازجويي صدايم كردند. دلم فروريخت. نميدانستم چرا صدايم
كرده ا ند. هزار فرض و هزار سؤال به ذهنم هجوم آورد، نكند كسي
از بچه ها دستگير شده باشد، نكند اطلاعات جديدي رو كنند، نكند ميخواهند جايم را عوض كنند و…وقتي آماده شدم و ميخواستم
از بند بيرون بروم، نگاه هاي نگران بچه ها را مي ديدم. شهناز كه از
دوستان نزديكم در زندان بود، با نگراني گفت: ترا به خدا امشب به
بند برگرد.
هرچند خودش هم ميدانست دست خودم نيست كه برگردم
يا برنگردم، ولي انگار اينطوري خيالش كمي راحت ميشد. به او
اطمينان دادم و گفتم: چيزي نيست، مي روم و برمي گردم. ولي دلم
مثل سير و سركه مي جوشيد كه دوباره چي شده؟
وقتي به شعبة ۷ رسيدم، يكي از بازجوها اسمم را پرسيد و همين كه
اسمم را گفتم، با مشت و لگد به جانم افتاد و مرا به داخل اتاق شكنجه
برد. نمي دانستم چه شده و چه چيزي از اطلاعاتم لو رفته است. سعي
مي كردم تمركزم را از دست ندهم تا بتوانم درست فكر كنم و
رودست نخورم. ولي پشت سرهم سؤال مي كردند و با مشت و لگد
و شلاق جواب ميخواستند. ذهنم را نميتوانستم درست جمع و جور
كنم. در يك لحظه به خودم گفتم: اصلاً براي اينكه چيزي را از
دست ندهم، در پاسخ هر سؤالي مي گويم نمي دانم و خيال خودم
را راحت ميكنم كه زياد هم نياز به تمركز نداشته باشم. اينطوري
خيالم راحت شد و اتفاقاَ ديدم تمركزم را بهتر به دست آوردم.
در اتاق شكنجه چند بازجوي ديگر هم بودند و پشت سرهم
ميپرسيدند: جمشيد كيه؟ محمد كرمي كيه؟ توي راديو تلويزيون
ميخواستي چه غلطي بكني؟ سلاحها را كجا مخفي كردي؟
در پي هر جواب »نمي شناسم « يا »نميدانم «، چند مشت و لگد از هر طرف ميزدند و ولكن نبودند.
وسط سؤالها يكي شان سرش را جلو آورد و گفت: چندسالته؟
گفتم: ۲۱ سال. گفت: به عنوان برادر بزرگتر بهت ميگم، هرچه
اطلاعات داري بده وگرنه هرچه ديدي از چشم خودت ديدي! چنان
بلايي سرت مي آريم كه مرغ هاي آسمون به حالت گريه كنند!
دلم مي خواست با مشت توي دهانش بكوبم و هر چه از دهانم
درميآيد به او بگويم. مردك كثيف خودش را برادر بزرگ من
خوانده بود. ياد برادرم اكبر افتادم. راستي الان كجاست؟ آيا زنده
است؟ چقدر دلم ميخواست ببينمش! كاش ميشد فقط يكبار ديگر
او را ببينم.
در نهايت چند نفری مرا با طناب محكم به تخت شكنجه بستند
دستهايم را از بالا با دستبند به لبة تخت بستند و بعد هم پاهايم را آنقدر
كشيدند تا توانستند به لبة پايين تخت برسانند و ببندند. آن قدر محكم
بسته بودند كه احساس مي كردم كوچكترين حركتي نميتوانم بكنم.
بعد هم يك پتو روي سرم انداختند و شلاق زدن شروع شد. سه نفري
شلاق ميزدند، يك نفر چپ، يك نفر راست و يك نفر هم از بالا،
درحالي كه روي كمرم ايستاده بود، با كابل ميزد. هر وقت يكي از
آنها خسته مي شد، شلاق را به بقيه كه دور تخت ايستاده بودند و دائم
مزخرفاتي ميگفتند و فحش هاي ركيك ميدادند، تعارف ميكرد!
آن روز از ظهر تا شب چند بار مرا از تخت باز كردند، روي
صندلي نشاندند و در مقابلم كاغذ گذاشتند و گفتند: بنويس. هربار كه
مي گفتم چيزي نميدانم، دوباره با همان وضعيت به تخت مي بستند و شلاق را شروع ميكردند. يكي دوبار هم طنابها را باز كردند و گفتند
درجا بزن و بعد از چند دقيقه دوباره به تخت بستند.
آخر شب پاسداري را صدا زدند و گفتند مرا به انفرادي ببرد
و به او سفارش كردند مواظب باش با هيچكس تماس نداشته باشد.
همين كه ميخواستم از تخت شكنجه پايين بيايم، يكي از بازجوها سرم
فرياد كشيد كه پايت را روي زمين نگذار، نجس ميشود! فهميدم پايم
خونريزي كرده است. يك دمپايي بزرگ آوردند و گفتند بپوش،
ولي پاهايم آن قدر ورم كرده بود كه دمپايي در مقابل آنها مثل كفش
بچه هاي كوچك بود.]]>https://api.spreaker.com/episode/41008406Sat, 19 Sep 2020 21:26:21 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصف اعدام ۳ماه بعد از اين كه به بند عمومي رفته بودم، براي بازجويي صدايم كردند. در شعبه، ضمن بازجويي مشروح يكسري از فعاليت هايم را در مقابلم گذاشتند. معلوم بود كه از جايي لو رفته است. در منطق آنها، همان براي صدور حكم اعدام من كافي بود. هر چه انكار...۳ماه بعد از اين كه به بند عمومي رفته بودم، براي بازجويي صدايم
كردند. در شعبه، ضمن بازجويي مشروح يكسري از فعاليت هايم را
در مقابلم گذاشتند. معلوم بود كه از جايي لو رفته است. در منطق آنها، همان براي صدور حكم اعدام من كافي بود. هر چه انكار كردم،
فايده يي نداشت و دوباره يك سلسله بازجويي شروع شد و تا چندين
روز ادامه داشت. بعضي روزها مرا تا نيمه هاي شب در شعبه نگه
ميداشتند و بعد به بند مي فرستادند.
در يكي از روزها بازجوييم تمام شده بود و در طبقة پايين منتظر
بودم تا به بند بروم. معمولاً وقتي در شعبه كارشان با كسي تمام ميشد
و ميخواستند او را به بند بفرستند، به طبقة پايين ميآوردند و بايد در
راهرو منتظرمين شست تا هروقت خواستند افراد را به خط كنند و به
بند ببرند.
آن شب دير وقت بود و فقط من مانده بودم، شعبه خيلي خلوت
بودوفقط صداهايي از انتهاي راهرويي كه در آن نشسته بودم، مي آمد.
صداي نكرة پاسداري به عده يي از بچه ها دستور مي داد: جورابهايتان
را دربياوريد!
اول فكر كردم ميخواهند شكنجه شان كنند. بعد دوباره صداي
پاسدار آمد كه گفت: همه با ماژيك اسم هايتان را روي پاهايتان
درشت بنويسيد!
اينجا ديگر قلبم نزديك بود از حركت بايستد. چون شنيده بودم
وقتي بچه ها را براي اعدام ميبرند، به آنها مي گويند اسمهايشان را
روي پاهايشان بنويسند، تا بعد از اعدام شناسايي بشوند.
دوباره صداي همان پاسدار آمد: هر كس ساعت، حلقه، انگشتر،
گردنبند دارد دربياورد و تحويل بدهد.
تعدادي از پاسدارها در راهرو اين طرف و آن طرف ميرفتند و از حرفهايي كه ميزدند مشخص بود دنبال فرستادن تيمهاي مسلح
به ميدان تيرباران هستند. شنيدن اين حرفها و اين صداها، به شدت
عذاب آور بود. قلبم از غصه داشت مي تركيد. خدايا دوباره امشب چه
خبر خواهد شد؟! نيم ساعت بعد همه را به خط كرده بودند و با پاي
برهنه پشت سرهم راه انداختند. وقتي صف آنها از جلو من رد شد، از
زير چشمبند نگاهشان كردم. ۸مرد جوان كه بين ۲۰ تا ۳۰ سال سن
داشتند، يكي از آنها پاهايش بر اثر شكنجه آش و لاش بود و به سختي
با عصا راه ميرفت. يكي ديگر از آنها چشمبندش را كمي بالا زد
كه زير پايش را ببيند كه همان موقع پاسدار جلادي كه كنارش بود،
با باتوم يك ضربة محكم به سر او زد و گفت: چشمبندت را پايين
بكش!
آن جوان با اعتراض گفت: بابا الان كه ديگه داريم براي اعدام
ميرويم، ولمان كنيد! پاسدار دوباره با كتك جوابش را داد.
يكي از آنها زيرلب چيزي زمزمه ميكرد كه درست شنيده
نميشد، به نظرم آمد آيه هاي قرآن را مي خواند.
تا عمر دارم، اين صحنه را فراموش نخواهم كرد. نفسم بند آمده
بود. با ديدن اين صحنه حال و احساسي داشتم كه نميتوانم درست
بيان كنم، بغض گلويم را گرفته بود. جلادان حتي در آخرين لحظات
هم دست از شكنجه و آزار بچه ها برنمي داشتند، بچه ها چقدر مظلوم
بودند، آرام از برابرم رد شدند و رفتند، آنقدر آرام و راحت بودند
كه انگار نه انگار براي اعدام ميروند. بغض داشت خفه ا م ميكرد.
ايكاش مي توانستم فرياد بكشم و جلو اين بيرحمي و قساوت را بگيرم. ميديدم بهترين جوانها را به همين سادگي اعدام ميكنند و
هيچكس نميتواند كاري بكند. تك تك آنها را از زير چشمبند نگاه
كردم و از اين كه تا ساعتي ديگر قلب آنها براي هميشه از تپش خواهد
ايستاد دردي عميق قلبم را مي فشرد در دلم مي گريستم و ناله مي كردم.
اي كاش به جاي همة آنها من اعدام ميشدم. تحمل آن صد بار ساده تر
از ديدن اين صحنه ها بود.
محاكمه
زمستان سال ۶۲ مرا محاكمه فرستادند. يك آخوند به عنوان
رئيس دادگاه و يك پاسدار به اصطلاح داديار تمام صحنه و اجزاي
اين به اصطلاح محاكمه را تشكيل ميدادند. آخوند ليستي از اتهامهاي
ساختگي را به عنوان كيفرخواست قرائت كرد. كل محاكمه ۱۰ دقيقه
هم طول نكشيد و دست آخر با فحش و فضيحت بيرونم كردند.كمتر
از يكماه بعد دوباره براي محاكمه صدايم كردند و همان سناريو
تكرار شد و دوباره فحش و كتك نثارم شد. محاكمه يي در كار نبود.
زندانيان را براي انجام مصاحبه تحت فشار مي گذاشتند، و هركس
قبول نمي كرد همين معامله را با او ميكردند و حكمش اعدام بود.
در عيد سال ۶۳ ، بعد از اينكه حدود دو سال از دستگيريم گذشته
بود و هنوز به اصطلاح زير حكم بودم، يك روز عصر پنجشنبه براي
بازجويي صدايم كردند. دلم فروريخت. نميدانستم چرا صدايم
كرده ا ند. هزار فرض و هزار سؤال به ذهنم هجوم آورد، نكند كسي
از بچه ها دستگير شده...]]>995آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-pnjm-shknjh-w-adhyt-w-azar-shknjh-gran--40952016يكي دو نفر بقيه رفتند . در آن زيرزمين هيچكس بي نصيب نمانده و
همه شكنجه شده و هر يك گوشه يي افتاده بودند و با هر تكاني كه
ميخوردند صداي ناله شان شنيده مي شد . برادر مجاهدي كه چند متر
آن طرف تر روي زمين افتاده بود، در همان روز ۱۲ ارديبهشت دستگير
شده بود و در جريان دستگيري مقاومت كرده و تير خورده بود.
وي را با همان وضعيت به بازجويي آورده و زده بودند و بعد هم
در گوشه يي انداخته بودند . او دائماً از درد ناله ميكرد و گاه از زير چشمبندش به اطراف نگاه مي كرد و همين كه مي ديد كسي نيست،
با صداي بلند كه ما بشنويم ماجرايش را تعريف ميكرد كه چگونه
پاسداران خانه شان را زير آتش انواع سلاحها گرفته و همة افراد خانه
را به شهادت رسانده و فقط او چون تير به پايش خورده، زنده مانده
است.
به بچه هايي كه شكنجه شده و دور و برم بودند، بدون اينكه
هيچ كدام شان را بشناسم، به شدت احساس عشق و علاقه ميكردم.
گاه كه همه جا ساكت مي شد، گوشة چشمبندم را بالا ميزدم و آنها
را با علاقة زياد نگاه و در دلم همه شان را تحسين ميكردم. چندبار هم
وقتي چشمبندم را بالا زدم، خواهري كه در نزديكيم نشسته بود به طور
همزمان، چشمبندش را بالا زد، به هم نگاه كرديم و خنديديم و به اين
وسيله به يكديگر روحيه داديم.
آنشب دچار خونريزي داخلي شدم و تا صبح چندبار با ادرار
خون آلود مواجه شدم.
جوان ورزشكاري را در راهرو به تخت بسته بودند، هرچه اصرار
ميكرد از تخت بازش كنند تا به توالت برود بازش نمي كردند و او
هم ناگزير با وجود فشار زيادي كه رويش بود، در همان وضعيت
ادرار ميكرد، كه تماماً خون بود، تازه وقتي بازجوها ميآمدند و اين
صحنه را مي ديدند با شلاق به جانش مي ا فتادند. همة اين صحنه ها در
مقابل چشمان دهها نفر )از زن و مرد( رخ ميداد.
آن شب تا صبح همه از درد بيدار بوديم و هرازگاهي صداي
نالة يكي مان بلند ميشد. نيمه شب يكي از بازجوها كه هيكل گنده يي داشت، بالاي سرم آمد و گفت از جايم بلند شوم و همراهش بروم.
من به سختي بلند شدم و دنبالش راه افتادم، چهره اش را نميديدم ولي
از نحوة حرف زدن و راه رفتنش ميترسيدم كه بخواهد بلايي سرم
بياورد. مرا بالاي سر همان جوان ورزشكار برد و چشمبند او را بالا زد
و از من پرسيد: او را ميشناسي؟
جوان هم به زور چشمهايش را باز كرد و مرا نگاه كرد و دوباره
بست . حالش خيلي وخيم بود. صورتش كبود و متورم و خون آلود
بود. دستهايش كه با دستبند به بالاي تخت بسته بودند سياه و متورم
بود و مشخص بود كه با شلاق به سروصورت و دستهايش زده بودند.
گفتم: نميشناسم.
به نظرمي آمد هيچ چيزي از او نمي دانند و او هم هيچ حرفي به آنها
نزده است.
زماني كه داشتم برميگشتم كه بنشينم، همان بازجو با بي شرمي
سعي كرد خودش را به من بچسباند و در همان حال فحش و ناسزا هم
ميداد، چون ميدانست كه من پاهايم مجروح است و نمي توانم سريع
حركت كنم و خودم را كنار بكشم و از اين مسأله با حيوان صفتي
سوءاستفاده ميكرد. خودم را به هر ترتيبي بود كنار كشيدم و روي
زمين كنار بقية بچه ها انداختم و نفس راحتي كشيدم.
بازجوها تا صبح دائم در رفت و آمد بودند، گاه با سر و صداي
بلند و خوشحالي مي آمدند و نام برخي از مسئولان سرشناس مجاهدين
را مي بردند و ميگفتند فلاني هم كشته شد، فلاني هم كشته شد
و بعد سراغ تك تك بچه ها مي آمدند و ميگفتند: آيا ميخواهي ببريم كشته ها را ببيني؟ مي گفتند بدبختها ديگر سازمان تمام شد و
همه كشته يا دستگير شدند. داريد براي كي مقاومت ميكنيد؟…
عكس شهيدان واقعة آن روز را چاپ كرده بودند و به بعضي ها نشان
مي دادند كه شناسايي كنند . در دلم به اين حماقت آنها مي خنديدم و
در حرفهايشان، به وضوح ترس شان از مجاهدين را احساس ميكردم و
اين دردم را تسكين ميداد.
تا صبح به همين ترتيب گذشت. صبح تعداد زيادي از ما را به خط
كرده، به محل ديگري برده و تحويل آنها دادند. آنجا يك ساختمان
۳طبقه بود كه طبقة اول و دوم آن شعبه هاي بازجويي بود و طبقة
سومش شعبه هاي بيدادگاه بود. مرا به شعبة ۷ در طبقة دوم بردند . در
آنجا هم تعداد زيادي زنداني در راهرو سراسري شعبه روي زمين با
پاهاي شکنجه شده، باد كرده و خونين نشسته بودند . در آنجا هيچكس
نبايست كمترين صدايي بكند. حتي اگر كسي نالة ضعيفي ميكرد با
مشت و لگد به جانش مي افتادند. از داخل بعضي اتاقهاي شعبه صداي
شلاق و شكنجه و جيغ و فرياد مي آمد. پاي يك دختر مجاهد كه
حالا حق نداشت ناله هم بكند، به قدري آش ولاش شده بود كه
نميتوانست هيچ تكاني بخورد. تقريباً هيچ پوست و گوشتي از مچ پا
به پايين نمانده بود و از مچ به بالا هم تمام پوست كنده شده و گوشت
قرمز مثل لبو بيرون زده بود. براي جا به جايي اش به اتاق بازجويي و جاهاي ديگر ابتدا ويلچر آوردند و با ويلچر جا به جا مي كردند،
ولي بعداً يكي از بازجوها دستور داد كه لازم نكرده ويلچر بياورند
و بايد خودش راه برود. هربار كه ميخواستيم توالت برويم، به عمد
خودم را سرگرم و معطل ميكردم تا بتوانم با او به دستشويي بروم و
بتوانم كمكش كنم. هرچند خودم با سختي تمام ميتوانستم تعادلم
را در حالت ايستاده نگهدارم، ولي وقتي او را ميديدم درد خودم را
فراموش ميكردم. در صف توالت، طوري قرار ميگرفتم كه جلو او
قرار بگيرم و او بتواند خودش را به من تكيه دهد. طي كردن فاصلة
شعبه تا توالت كه در انتهاي راهرو بود، با توجه به وضعيت پاهاي
شكنجه شدة بچه ها، آنقدر سخت بود كه وقتي ميرسيديم همه
نفس نفس ميزديم.
درشعبة ۷ آن جايي كه ما نشسته بوديم، مادرجواني هم بود كه يك
بچة چند ماهة شيرخواره به نام بهاره داشت. وقتي نوبت بازجويي ا ش
رسيد و او را به اتاق شكنجه بردند، بهاره خيلي گريه ميكرد و هرچه
ما تلاش ميكرديم ساكت نميشد. صداي شلاق و فريادهاي مادرش
از اتاق شكنجه ميآمد. وقتي مادرش را بعد از چند ساعت از اتاق
شكنجه بيرون آوردند، توانست او را ساكت كند. به سختي و توأم
با درد زياد بچه اش را بغل ميكرد و براي تميزكردنش به توالت
ميبرد. درحالي كه وزن خودش را هم نمي توانست روي پاهايش كه
آش ولاش بودند تحمل كند.
حالا بعد از دودهه كه از آن زمان ميگذرد، بهاره يكي از
رزمندگان ارتش آزاديبخش است. اولين باري كه او را در ارتش ديدم، آنقدر خوشحال شدم كه حد نداشت. او را صدا كردم و
برايش آن روزهاي زندان را تعريف كردم. خودش هم با علاقه گوش
ميكرد. آنموقع كه در شعبة بازجويي او را بغل مي كرديم تا ساكتش
كنيم، هرگز حتي به خواب هم چنين چشم ا ندازي را نميديدم كه
روزي مبارزه و مقاومت ما تا سطح ارتش آزاديبخش ملي ارتقا
خواهد يافت و من بهاره را در هيأت يك رزمندة آزادي در آغوش
خواهم كشيد.
....]]>https://api.spreaker.com/episode/40952016Thu, 17 Sep 2020 09:47:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمدتي بعد همة بازجوها را براي كاري صدا زدند و غير از يكي دو نفر بقيه رفتند . در آن زيرزمين هيچكس بي نصيب نمانده و همه شكنجه شده و هر يك گوشه يي افتاده بودند و با هر تكاني كه ميخوردند صداي ناله شان شنيده مي شد . برادر مجاهدي كه چند متر آن طرف تر روي...يكي دو نفر بقيه رفتند . در آن زيرزمين هيچكس بي نصيب نمانده و
همه شكنجه شده و هر يك گوشه يي افتاده بودند و با هر تكاني كه
ميخوردند صداي ناله شان شنيده مي شد . برادر مجاهدي كه چند متر
آن طرف تر روي زمين افتاده بود، در همان روز ۱۲ ارديبهشت دستگير
شده بود و در جريان دستگيري مقاومت كرده و تير خورده بود.
وي را با همان وضعيت به بازجويي آورده و زده بودند و بعد هم
در گوشه يي انداخته بودند . او دائماً از درد ناله ميكرد و گاه از زير چشمبندش به اطراف نگاه مي كرد و همين كه مي ديد كسي نيست،
با صداي بلند كه ما بشنويم ماجرايش را تعريف ميكرد كه چگونه
پاسداران خانه شان را زير آتش انواع سلاحها گرفته و همة افراد خانه
را به شهادت رسانده و فقط او چون تير به پايش خورده، زنده مانده
است.
به بچه هايي كه شكنجه شده و دور و برم بودند، بدون اينكه
هيچ كدام شان را بشناسم، به شدت احساس عشق و علاقه ميكردم.
گاه كه همه جا ساكت مي شد، گوشة چشمبندم را بالا ميزدم و آنها
را با علاقة زياد نگاه و در دلم همه شان را تحسين ميكردم. چندبار هم
وقتي چشمبندم را بالا زدم، خواهري كه در نزديكيم نشسته بود به طور
همزمان، چشمبندش را بالا زد، به هم نگاه كرديم و خنديديم و به اين
وسيله به يكديگر روحيه داديم.
آنشب دچار خونريزي داخلي شدم و تا صبح چندبار با ادرار
خون آلود مواجه شدم.
جوان ورزشكاري را در راهرو به تخت بسته بودند، هرچه اصرار
ميكرد از تخت بازش كنند تا به توالت برود بازش نمي كردند و او
هم ناگزير با وجود فشار زيادي كه رويش بود، در همان وضعيت
ادرار ميكرد، كه تماماً خون بود، تازه وقتي بازجوها ميآمدند و اين
صحنه را مي ديدند با شلاق به جانش مي ا فتادند. همة اين صحنه ها در
مقابل چشمان دهها نفر )از زن و مرد( رخ ميداد.
آن شب تا صبح همه از درد بيدار بوديم و هرازگاهي صداي
نالة يكي مان بلند ميشد. نيمه شب يكي از بازجوها كه هيكل گنده يي داشت، بالاي سرم آمد و گفت از جايم بلند شوم و همراهش بروم.
من به سختي بلند شدم و دنبالش راه افتادم، چهره اش را نميديدم ولي
از نحوة حرف زدن و راه رفتنش ميترسيدم كه بخواهد بلايي سرم
بياورد. مرا بالاي سر همان جوان ورزشكار برد و چشمبند او را بالا زد
و از من پرسيد: او را ميشناسي؟
جوان هم به زور چشمهايش را باز كرد و مرا نگاه كرد و دوباره
بست . حالش خيلي وخيم بود. صورتش كبود و متورم و خون آلود
بود. دستهايش كه با دستبند به بالاي تخت بسته بودند سياه و متورم
بود و مشخص بود كه با شلاق به سروصورت و دستهايش زده بودند.
گفتم: نميشناسم.
به نظرمي آمد هيچ چيزي از او نمي دانند و او هم هيچ حرفي به آنها
نزده است.
زماني كه داشتم برميگشتم كه بنشينم، همان بازجو با بي شرمي
سعي كرد خودش را به من بچسباند و در همان حال فحش و ناسزا هم
ميداد، چون ميدانست كه من پاهايم مجروح است و نمي توانم سريع
حركت كنم و خودم را كنار بكشم و از اين مسأله با حيوان صفتي
سوءاستفاده ميكرد. خودم را به هر ترتيبي بود كنار كشيدم و روي
زمين كنار بقية بچه ها انداختم و نفس راحتي كشيدم.
بازجوها تا صبح دائم در رفت و آمد بودند، گاه با سر و صداي
بلند و خوشحالي مي آمدند و نام برخي از مسئولان سرشناس مجاهدين
را مي بردند و ميگفتند فلاني هم كشته شد، فلاني هم كشته شد
و بعد سراغ تك تك بچه ها مي آمدند و ميگفتند: آيا ميخواهي ببريم كشته ها را ببيني؟ مي گفتند بدبختها ديگر سازمان تمام شد و
همه كشته يا دستگير شدند. داريد براي كي مقاومت ميكنيد؟…
عكس شهيدان واقعة آن روز را چاپ كرده بودند و به بعضي ها نشان
مي دادند كه شناسايي كنند . در دلم به اين حماقت آنها مي خنديدم و
در حرفهايشان، به وضوح ترس شان از مجاهدين را احساس ميكردم و
اين دردم را تسكين ميداد.
تا صبح به همين ترتيب گذشت. صبح تعداد زيادي از ما را به خط
كرده، به محل ديگري برده و تحويل آنها دادند. آنجا يك ساختمان
۳طبقه بود كه طبقة اول و دوم آن شعبه هاي بازجويي بود و طبقة
سومش شعبه هاي بيدادگاه بود. مرا به شعبة ۷ در طبقة دوم بردند . در
آنجا هم تعداد زيادي زنداني در راهرو سراسري شعبه روي زمين با
پاهاي شکنجه شده، باد كرده و خونين نشسته بودند . در آنجا هيچكس
نبايست كمترين صدايي بكند. حتي اگر كسي نالة ضعيفي ميكرد با
مشت و لگد به جانش مي افتادند. از داخل بعضي اتاقهاي شعبه صداي
شلاق و شكنجه و جيغ و فرياد مي آمد....]]>1250آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,زندان-اوین,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-29--40951977https://api.spreaker.com/episode/40951977Thu, 17 Sep 2020 09:40:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبرخورد دوم با بهشتی در بحبوحهٌ جریانات انقلاب ضد‌سلطنتی حالا که بحث بهشتی به میان آمد، اجازه بدهید خاطرهٌ دیگری را هم که از او دارم و مربوط می‌شود به‌6سال بعد از آن برخورد اول، این‌جا بازگو کنم. آنها که در قضایای انقلاب ضد‌سلطنتی بوده‌اند، راهپیمایی...607اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-chharm-bazjwyy--40929182وقتي به اوين رسيديم، مردي كه صداي نخراشيده يي داشت، مرا
صداكرد،نزديك شد و چادرمرا محكم گرفت و كشيد و گفت دنبال
من بيا ! مرا از پله هاي يك زيرزمين پايين برد. چشم بند داشتم و قيافة او
را نمي ديدم، ولي از حرف زدن و نفس نفس زدنش احساس ميكردم
كه آدم چاق و تنومندي است. او از همان جا شروع به فحاشي كرد و
با چوبي كه دستش بود، گاهي روي سرم ميزد. اعتراض كردم كه
چرا ميزني؟! او كه انتظار چنين واكنشي نداشت، قدري مكث كرد
و بعد با چوبي كه در دست داشت محكم به سروصورتم كوبيد و
گفت: مثل اينكه حواست نيست اينجا كجاست؟ اينجا اوين است،
اينجا فقط من حق دارم حرف بزنم، اينجا تو بايد خفقان بگيري.
اينجا فقط وقتي من گفتم و من خواستم حرف ميزني! فهميدي؟!
وقتي وارد زيرزمين شديم، صداي شلاق زدنها و ناله ها و جيغ
و فرياد زنان و مرداني كه زيرشكنجه بودند، فضا را پر كرده بود.
تعدادي را كه همان روز دستگير كرده بودند، به آن زيرزمين آورده
و زيرشكنجه برده بودند. تعدادي را هم در انتظار نشانده بودند تا
نوبت شان برسد. مرا هم پشت در اتاقي نشاندند و گفتند اين جا باش
تا نوبتت برسد. از داخل اتاق صداي فرياد دلخراش يك زن و نعره
و داد و فرياد بازجوها ميآمد. مرد جواني را هم در همان راهرو
به تخت بسته بودند و به شدت شلاق ميزدند. بازجوها به او كه گويا
ورزشكار بود، فحش ميدادند و مي گفتند تو ورزشكار بودي، نه؟
پس بگير! و با كينه يي حيواني او را ميزدند.
يكي ديگر از برادران مجاهد را كه تمام پاهايش آش و لاش شده
بود، وسط راهرو سرپا نگهداشته و يكي از بازجوها شلاق را دور سر
خودش ميچرخاند و به زمين ميزد و مي گفت بايد از روي شلاق
بپري و اگر نميتوانست، شلاق محكم به پاي زخمي و شكافته شده اش
ميخورد و او با آه و ناله به زمين مي افتاد . ولي آنها دوباره او را با
ضرب شلاق و كتك و ناسزا سرپا ميكردند و اين كار، بارها و بارها
تكرار شد.
در همان نزديكي من دختري را به يك نيمكت بسته بودند و
چند بازجو او را شلاق ميزدند و او با تمام قدرتش فرياد ميكشيد.
در هر گوشة آنجا كه بعدها فهميدم زيرزمين بند ۲۰۹ اوين است،
بساط شكنجه برپا بود. بازجوها دائم در رفت وآمد بودند. در همان
حال آخوندي كنار من آمد و آهسته به من گفت: »اين صداها را
ميشنوي؟ « سعي كردم خودم را عادي نشان بدهم گفتم: »آره،
ميشنوم! « گفت: »اگر حرف نزني تو هم سرنوشتت همين است .
گفتم: »من چيزي ندارم كه بگويم «. گفت: خودت ميداني، ولي
يادت باشد كه من بهت گفتم! «. اين را گفت و رفت. چند دقيقة بعد
دو نفر ديگر آمدند و پرسيدند: مهناز…كيست؟ گفتم: نميشناسم!
گفتند: پس شناسنامه اش در خانة شما چه كارميكرد؟ از آن جا كه
ميدانستم دستگاهشان خيلي بي حساب وكتاب است گفتم: اشتباه
ميكنيد، توي خانه ما نبوده ! يكي از آنها چنان با لگد به پهلويم زد كه
چند متر آنطرف تر پرت شدم. چند فحش ركيك هم دادند و رفتند و
گفتند بعداً خدمتت مي رسيم!
با خودم مي گفتم چيزي كه آن همه درباره اش شنيده بودي، حالا
درانتظارخودت قرارگرفته است .خودت را برايش آماده كن!هرچند
نگران بودم و دلهره داشتم، ولي از خودم مطمئن بودم كه عزمم براي
مقاومت جزم است. برعكس آن چه كه شكنجه گرها فكرميكردند،
ديدن و شنيدن ناله و فرياد بچه هايي كه دور و برم شكنجه مي شدند،
اگرچه خيلي برايم سخت و زجرآور بود، ولي از مقاومت شان نيرو
ميگرفتم و در دلم آنها را تحسين و برايشان دعا ميكردم. احساس
ميكردم كه تنها نيستم چون صدها و شايد هزارها نفر از مجاهدين در
اينجا و زندانهاي ديگر زيرشكنجه هستند.
يكي از بازجوها درحاليكه با لحن مسخره يي حرف ميزد، از
مقابلم رد شد و با نوك كفشش به پايم زد و گفت: مي دوني اينجا
كجاست؟ به اين جا مي گن اوين! اوين…يعني حالا ببين!!
از لحن حرفزدنش به نظرم آمد كه حالت عادي ندارد. مثل
آدمهايي كه مست كرده اند يا مثل كسي كه مواد مخدر مصرف كرده و نميتواند حتي در حرف زدن تعادلش را حفظ كند.
بعد از يكي دوساعت آمدند و مرا به اتاق ديگري بردند. يكي
پرسيد: شمارة پايت چند است؟ نفهميدم منظورش چيست، گفتم: ۳۷ .
گفت: خب پس تا ۵۰ جا دارد كه بزرگ شود! من باز منظورش را
نفهميدم. دختر مجاهدي را كه قبل از من شكنجه ميكردند، از تخت
شكنجه باز كرده و كنار اتاق روي زمين نشانده بودند، سعي كردم
او را ببينم، ولي هر بار كه سرم را براي ديدنش بالا ميبردم، يكي
از بازجوها محكم بر سرم ميكوبيد. آن دختر ناله ميكرد و پاهايش
تماماً خون آلود بود. قبل از اينكه مرا روي تخت شكنجه بخوابانند،
از تشت آبي كه در گوشة اتاق بود، با يك ليوان پلاستيكي آب پر
كردند و گفتند بخور! ابتدا تشنه ام بود و ليوان اول را تا ته خوردم.
دوباره ليوان را پر كرد و داد دستم، گفتم نميخورم! با شلاق ميزد
و ميگفت اجباري است! بايد بخوري! تا ۱۲ - ۱۰ ليوان آب آورد
و هر بار با شلاق و كتك ميخواست كه بخورم و مي گفت اگر
يك قطره اش روي زمين بريزد تمام تشت را ميدهم بخوري. داشتم
مي تركيدم، سرانجام مرا روي تخت انداختند، اول تلاش كردم دراز
نكشم، ولي چندنفر روي سرم ريختند و در يك چشم بهم زدن مرا
خواباندند، دست و پايم را به تخت بستند و يك پتوي كثيف را هم
روي سرم انداختند. يك تشت آب هم زير پاهايم گذاشته بودند،
روي پاهايم آب ريختند و شلاق زدن را شروع كردند. آن خواهر
شكنجه شده كه نشسته بود، با آه و ناله التماس كرد كه دست از سر
من بردارند و نزنند، بازجوها با مشت و لگد او را ساكت كردند و از اتاق بيرون بردند و در راهرو نشاندند.
چون موقع شلاق زدن، زياد تكان مي خوردم، يك نفر روي
سرم نشست و بقيه به نوبت شلاق ميزدند. در لحظه دو نفر به صورت
يك درميان شلاق ميزدند و ميگفتند هر وقت خواستي اعتراف
كني با دستت علامت بده. هر چند دقيقه يكبار كه احساس خفگي
ميكردم، با دست علامت ميدادم كه ميخواهم حرف بزنم تا وقتي
از روي سرم بلند ميشوند، كمي نفس بكشم. نهايت آرزويم اين بود
كه سكته كنم و بميرم. تا جاييكه توان داشتم سرم را بلند ميكردم
و محكم به تخت ميكوبيدم، شايد فرجي حاصل شود و بميرم، اما
سخت جان تر از آن بودم كه خودم خيال ميكردم.
حين شكنجه يك بار آخوند محمدي گيلاني و يكبار هم
لاجوردي براي سركشي به زيرزمين آمدند. گيلاني بالاي سر من
آمد و از بازجوها پرسيد مشكلي نداريد؟ يكي از بازجوها با حالت
مسخره و لحن لومپني از او پرسيد: حاج آقا اين كاري كه ما مي كنيم
اسمش شكنجه است؟!
بعد خودش و بقيه بازجوها خنديدند. گيلاني هم در جوابش با
همان حالت تمسخر گفت: نخير! اين شكنجه نيست. چون شما موظفيد
حقايق را بدانيد.
اين حرف سراسر وجودم را لبريز از خشم و كينه نسبت به اين
دژخيم كرد. دلم ميخواست بلند شوم و با دستهاي خودم خفه اش
كنم. اما دست وپايم بسته بود. در همان حال به او گفتم: حقيقت؟!
اي كاش شما دنبال حقيقت بوديد!
احساس كردم حداقل يك ذره سبكتر شدم.
بعد از مدتي تعدادي از شكنجه گرها رفتند و تعدادشان كم شد
و آنها هم كه مانده بودند از شكنجة من خسته شدند و مرا از روي
تخت باز كردند و به راهرو بردند و گفتند كنار ديوار درجا بزن.
همين كه مي ايستادم با لگد يا شلاق مي زدند. درجازدن روي پاهاي
شكنجه شده، براي اين بود كه ورم پاها كمي بخوابد و بتوانند بيشتر
بزنند.
در حال درجازدن، براي اين كه درد را فراموش كنم، شروع كردم
به سرود خواندن. از اين كه آنها نميتوانستند از هيچ كدام از بچه هايي
كه آن شب در آن زيرزمين بودند، اطلاعاتي بگيرند، احساس غرور و
افتخار ميكردم. شكي نداشتم كه بيشتر از يك هفته نگه نمي دارند
و اعدام مي شوم. به خودم ميگفتم يكي دو هفته ديگر هم مي گذرد و
تمام مي شود و براي هميشه آسوده مي شوي.]]>https://api.spreaker.com/episode/40929182Wed, 16 Sep 2020 11:15:23 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبازجويي وقتي به اوين رسيديم، مردي كه صداي نخراشيده يي داشت، مرا صداكرد،نزديك شد و چادرمرا محكم گرفت و كشيد و گفت دنبال من بيا ! مرا از پله هاي يك زيرزمين پايين برد. چشم بند داشتم و قيافة او را نمي ديدم، ولي از حرف زدن و نفس نفس زدنش احساس ميكردم كه...وقتي به اوين رسيديم، مردي كه صداي نخراشيده يي داشت، مرا
صداكرد،نزديك شد و چادرمرا محكم گرفت و كشيد و گفت دنبال
من بيا ! مرا از پله هاي يك زيرزمين پايين برد. چشم بند داشتم و قيافة او
را نمي ديدم، ولي از حرف زدن و نفس نفس زدنش احساس ميكردم
كه آدم چاق و تنومندي است. او از همان جا شروع به فحاشي كرد و
با چوبي كه دستش بود، گاهي روي سرم ميزد. اعتراض كردم كه
چرا ميزني؟! او كه انتظار چنين واكنشي نداشت، قدري مكث كرد
و بعد با چوبي كه در دست داشت محكم به سروصورتم كوبيد و
گفت: مثل اينكه حواست نيست اينجا كجاست؟ اينجا اوين است،
اينجا فقط من حق دارم حرف بزنم، اينجا تو بايد خفقان بگيري.
اينجا فقط وقتي من گفتم و من خواستم حرف ميزني! فهميدي؟!
وقتي وارد زيرزمين شديم، صداي شلاق زدنها و ناله ها و جيغ
و فرياد زنان و مرداني كه زيرشكنجه بودند، فضا را پر كرده بود.
تعدادي را كه همان روز دستگير كرده بودند، به آن زيرزمين آورده
و زيرشكنجه برده بودند. تعدادي را هم در انتظار نشانده بودند تا
نوبت شان برسد. مرا هم پشت در اتاقي نشاندند و گفتند اين جا باش
تا نوبتت برسد. از داخل اتاق صداي فرياد دلخراش يك زن و نعره
و داد و فرياد بازجوها ميآمد. مرد جواني را هم در همان راهرو
به تخت بسته بودند و به شدت شلاق ميزدند. بازجوها به او كه گويا
ورزشكار بود، فحش ميدادند و مي گفتند تو ورزشكار بودي، نه؟
پس بگير! و با كينه يي حيواني او را ميزدند.
يكي ديگر از برادران مجاهد را كه تمام پاهايش آش و لاش شده
بود، وسط راهرو سرپا نگهداشته و يكي از بازجوها شلاق را دور سر
خودش ميچرخاند و به زمين ميزد و مي گفت بايد از روي شلاق
بپري و اگر نميتوانست، شلاق محكم به پاي زخمي و شكافته شده اش
ميخورد و او با آه و ناله به زمين مي افتاد . ولي آنها دوباره او را با
ضرب شلاق و كتك و ناسزا سرپا ميكردند و اين كار، بارها و بارها
تكرار شد.
در همان نزديكي من دختري را به يك نيمكت بسته بودند و
چند بازجو او را شلاق ميزدند و او با تمام قدرتش فرياد ميكشيد.
در هر گوشة آنجا كه بعدها فهميدم زيرزمين بند ۲۰۹ اوين است،
بساط شكنجه برپا بود. بازجوها دائم در رفت وآمد بودند. در همان
حال آخوندي كنار من آمد و آهسته به من گفت: »اين صداها را
ميشنوي؟ « سعي كردم خودم را عادي نشان بدهم گفتم: »آره،
ميشنوم! « گفت: »اگر حرف نزني تو هم سرنوشتت همين است .
گفتم: »من چيزي ندارم كه بگويم «. گفت: خودت ميداني، ولي
يادت باشد كه من بهت گفتم! «. اين را گفت و رفت. چند دقيقة بعد
دو نفر ديگر آمدند و پرسيدند: مهناز…كيست؟ گفتم: نميشناسم!
گفتند: پس شناسنامه اش در خانة شما چه كارميكرد؟ از آن جا كه
ميدانستم دستگاهشان خيلي بي حساب وكتاب است گفتم: اشتباه
ميكنيد، توي خانه ما نبوده ! يكي از آنها چنان با لگد به پهلويم زد كه
چند متر آنطرف تر پرت شدم. چند فحش ركيك هم دادند و رفتند و
گفتند بعداً خدمتت مي رسيم!
با خودم مي گفتم چيزي كه آن همه درباره اش شنيده بودي، حالا
درانتظارخودت قرارگرفته است .خودت را برايش آماده كن!هرچند
نگران بودم و دلهره داشتم، ولي از خودم مطمئن بودم كه عزمم براي
مقاومت جزم است. برعكس آن چه كه شكنجه گرها فكرميكردند،
ديدن و شنيدن ناله و فرياد بچه هايي كه دور و برم شكنجه مي شدند،
اگرچه خيلي برايم سخت و زجرآور بود، ولي از مقاومت شان نيرو
ميگرفتم و در دلم آنها را تحسين و برايشان دعا ميكردم. احساس
ميكردم كه تنها نيستم چون صدها و شايد هزارها نفر از مجاهدين در
اينجا و زندانهاي ديگر زيرشكنجه هستند.
يكي از بازجوها درحاليكه با لحن مسخره يي حرف ميزد، از
مقابلم رد شد و با نوك كفشش به پايم زد و گفت: مي دوني اينجا
كجاست؟ به اين جا مي گن اوين! اوين…يعني حالا ببين!!
از لحن حرفزدنش به نظرم آمد كه حالت عادي ندارد. مثل
آدمهايي كه مست كرده اند يا مثل كسي كه مواد مخدر مصرف كرده و نميتواند حتي در حرف زدن تعادلش را حفظ كند.
بعد از يكي دوساعت آمدند و مرا به اتاق ديگري بردند. يكي
پرسيد: شمارة پايت چند است؟ نفهميدم منظورش چيست، گفتم: ۳۷ .
گفت: خب پس تا ۵۰ جا دارد كه بزرگ شود! من باز منظورش را
نفهميدم. دختر مجاهدي را كه قبل از من شكنجه ميكردند، از تخت
شكنجه باز كرده و كنار اتاق روي زمين نشانده بودند، سعي كردم
او را ببينم، ولي هر بار كه سرم را براي ديدنش بالا ميبردم، يكي
از بازجوها محكم بر سرم ميكوبيد. آن دختر ناله ميكرد و...]]>964ایران-آزادی,آلترناتیو-دمکراتیک,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مدرسه-دانشگاه,مریم-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-swm-dstgyry--40892109روز ۱۲ ارديبهشت حدود ساعت يك بعد ازظهر در اتاق را زدند . در
آن ساعت من و يكي از پرستارها )مريم( و مادرش، كه چند روز قبل براي ديدن دخترانش از شيراز آمده بود، در خانه بوديم و مهين شيفت
بيمارستان بود . مريم در اتاق را باز كرد . به دنبال آن صداي كساني كه
پشت در بودند شنيده مي شد و من فهميدم كه براي دستگيري ما آمده اند.
اول به اين فكر افتادم كه به سرعت از طريق پشت بام كه تنها راه بود، فرار
كنم . به اين جهت به سرعت پنجره يي را كه به پشت بام باز مي شد، باز كردم
ولي ديدم ۱۵ ،۱۰ پاسدار مسلح روي پشت بام هستند كه دارند آن جا را
مي گردند. از پنجرهيي كه به كوچه باز مي شد، كوچه را نگاه كردم و
ديدم كه كوچه هم پر از ماشين و افراد لباس شخصي است كه سلاح و
بيسيم به دست دارند و افرادي هم توي جوي آب و پشت ديوار خانه هاي
اطراف سنگر گرفته ا ند . لابد فكر ميكردند ما مسلح هستيم. درحاليكه
همة آنچه در خانة ما بود، عبارت بود از چند صفحه خبرهاي دست نويس
صداي مجاهد، چند برگ از اطلاعيه هاي سازمان و چند نوار كاست از
سرودهاي مجاهدين و همچنين شناسنامة يكي از بچه هاي هوادار كه يادم
نيست به چه علت پيش ما بود .باوركردني نبود كه براي دستگيري دودختر
جوان هوادار مجاهدين، رژيم اين همه نيرو بسيج كرده باشد.
چند ثانيه بيشتر طول نكشيد كه پاسدارها مريم كه در را به رويشان
باز كرده بود، با خشونت هول دادند و با سلاحهاي آماده به داخل اتاق
ريختند و ما سه نفر را كه در اتاق بوديم، در يك گوشه نگه داشتند و
۶- ۵نفرشروع به بازرسي تمام وسايل اتاق كردند .آنهاهمه چيز را وحشيانه
بهم مي ريختند. حتي بالشها و تشكها را با چاقو پاره مي كردند و پنبه هاي
داخل آنها را بيرون ميريختند .ما هم وانمود مي كرديم ازهمه چيز بي اطلاع
هستيم، به آنها اعتراض مي كرديم كه شما كي هستيد؟ چرا اين كارها را ميكنيد؟ يك عروسك پارچه يي در اتاق بود كه ما دست نويس هايمان
را داخل آن گذاشته بوديم و من قلبم به شدت ميزد كه آيا عروسك
توجه شان را جلب خواهد كرد يا نه؟ سرانجام سراغ عروسك رفتند و آن
را هم شكافتند و دستنويس ها را از آن بيرون كشيدند و خندة فاتحانه يي
كردند.
علاوه بر آنها تعدادي اوراق دستنويس هم در جيب من بود. در اين
حال مادر از ديدن اين صحنه ها شوكه شده و حالش بهم خورده بود و از
پاسدارها خواست كه به دستشويي برود، پاسدارها با هم مشورت كردند و
به او اجازه دادند. بعد از بازگشت او، من هم با اين قصد كه به دستشويي
بروم و نوشته هايي را كه نزدم بود، از بين ببرم، از پاسدارها خواستم كه
به دستشويي بروم، اما آنها اجازه ندادند . بعد هرسه نفر ما را از پله ها پايين
برده و سوار ماشين كردند.
كوچه شلوغ و پرازمردمي بود كه به تماشاي صحنه آمده بودند. ما را
درصندلي عقب ماشين نشاندند و من وسط و بين مريم ومادر قرارگرفتم.
دونفر از مزدوران لباس شخصي نيز در جلو قرار گرفتند و يكي از آنها
از طريق آيينه يي كه مقابلش بود، دائم ما را ميپاييد . من دستنويسها را
آهسته درآوردم و خواستم آنها را زيرصندلي ماشين بگذارم، چون با اسم
مستعار نوشته شده بود و اگر بعداً پيدا ميكردند، نمي توانستند بفهمند مال
چه كسي است، ولي صندلي ماشين هيچ حفره و سوراخي نداشت؛ آهسته
و زيرلب به مريم گفتم چك كند كه در كنار صندلي آيا جايي و شكافي
هست؟ او نگاه كرد و گفت بله، هست، من دستنويس ها را يواشكي به او
دادم و او هم آنها راداخل آن شكاف گذاشت، خيالم ازبابت آن مدارك كمي راحت شد.
بعد از طي مسافتي، پاسدارها گفتند سرتان را پايين بگيريد. در يكي
از خيابانها، در بزرگي باز شد و ما وارد يك حياط بزرگ شديم. ماشين
نگهداشت، ما را پياده كردند. به محض اين كه در باز شد، دستنويس هايي
كه به مريم داده بودم، روي زمين ريخت . معلوم شد او به جاي اينكه آنها
را درشكاف زير صندلي بگذارد، اشتباهي بين شكاف در ماشين وصندلي
گذاشته بود . باآشكارشدن دست نويس، بازهم پاسدارها با خندة فاتحانه يي
آنها را جمع كردند .ماهم اصلاً به روي خودمان نياورديم. ما را به اتاقي در
آن ساختمان بردند و يك زن پاسدار ما را بازرسي بدني كرد و از همانجا
مرا از آن دو نفر جدا كرد و حدود يك ساعت بعد به من چشم بند زدند و
با اسكورت يك اكيپ از پاسداران به اوين فرستادند.
در بين راه سعي ميكردم با استفاده از فرصت، فكرم را متمركز
كنم . به خودم گفتم خب يك مرحله از مبارزه تمام شد و يك مرحلة
ديگر شروع ميشود . چقدر طول خواهد كشيد؟ نميدانستم، اما فكر
ميكردم زياد طول نخواهد كشيد، به ياد فرزانه و فريده افتادم. حتماً مرا
هم به زودي مثل فرزانه اعدام ميكنند. بنابراين مهم اين است كه از اين
مرحلة آزمايش سربلند و روسفيد بيرون بيايم. در دلم دعا كردم و از خدا
همين را خواستم.]]>https://api.spreaker.com/episode/40892109Mon, 14 Sep 2020 07:06:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددستگيري روز ۱۲ ارديبهشت حدود ساعت يك بعد ازظهر در اتاق را زدند . در آن ساعت من و يكي از پرستارها )مريم( و مادرش، كه چند روز قبل براي ديدن دخترانش از شيراز آمده بود، در خانه بوديم و مهين شيفت بيمارستان بود . مريم در اتاق را باز كرد . به دنبال آن صداي...روز ۱۲ ارديبهشت حدود ساعت يك بعد ازظهر در اتاق را زدند . در
آن ساعت من و يكي از پرستارها )مريم( و مادرش، كه چند روز قبل براي ديدن دخترانش از شيراز آمده بود، در خانه بوديم و مهين شيفت
بيمارستان بود . مريم در اتاق را باز كرد . به دنبال آن صداي كساني كه
پشت در بودند شنيده مي شد و من فهميدم كه براي دستگيري ما آمده اند.
اول به اين فكر افتادم كه به سرعت از طريق پشت بام كه تنها راه بود، فرار
كنم . به اين جهت به سرعت پنجره يي را كه به پشت بام باز مي شد، باز كردم
ولي ديدم ۱۵ ،۱۰ پاسدار مسلح روي پشت بام هستند كه دارند آن جا را
مي گردند. از پنجرهيي كه به كوچه باز مي شد، كوچه را نگاه كردم و
ديدم كه كوچه هم پر از ماشين و افراد لباس شخصي است كه سلاح و
بيسيم به دست دارند و افرادي هم توي جوي آب و پشت ديوار خانه هاي
اطراف سنگر گرفته ا ند . لابد فكر ميكردند ما مسلح هستيم. درحاليكه
همة آنچه در خانة ما بود، عبارت بود از چند صفحه خبرهاي دست نويس
صداي مجاهد، چند برگ از اطلاعيه هاي سازمان و چند نوار كاست از
سرودهاي مجاهدين و همچنين شناسنامة يكي از بچه هاي هوادار كه يادم
نيست به چه علت پيش ما بود .باوركردني نبود كه براي دستگيري دودختر
جوان هوادار مجاهدين، رژيم اين همه نيرو بسيج كرده باشد.
چند ثانيه بيشتر طول نكشيد كه پاسدارها مريم كه در را به رويشان
باز كرده بود، با خشونت هول دادند و با سلاحهاي آماده به داخل اتاق
ريختند و ما سه نفر را كه در اتاق بوديم، در يك گوشه نگه داشتند و
۶- ۵نفرشروع به بازرسي تمام وسايل اتاق كردند .آنهاهمه چيز را وحشيانه
بهم مي ريختند. حتي بالشها و تشكها را با چاقو پاره مي كردند و پنبه هاي
داخل آنها را بيرون ميريختند .ما هم وانمود مي كرديم ازهمه چيز بي اطلاع
هستيم، به آنها اعتراض مي كرديم كه شما كي هستيد؟ چرا اين كارها را ميكنيد؟ يك عروسك پارچه يي در اتاق بود كه ما دست نويس هايمان
را داخل آن گذاشته بوديم و من قلبم به شدت ميزد كه آيا عروسك
توجه شان را جلب خواهد كرد يا نه؟ سرانجام سراغ عروسك رفتند و آن
را هم شكافتند و دستنويس ها را از آن بيرون كشيدند و خندة فاتحانه يي
كردند.
علاوه بر آنها تعدادي اوراق دستنويس هم در جيب من بود. در اين
حال مادر از ديدن اين صحنه ها شوكه شده و حالش بهم خورده بود و از
پاسدارها خواست كه به دستشويي برود، پاسدارها با هم مشورت كردند و
به او اجازه دادند. بعد از بازگشت او، من هم با اين قصد كه به دستشويي
بروم و نوشته هايي را كه نزدم بود، از بين ببرم، از پاسدارها خواستم كه
به دستشويي بروم، اما آنها اجازه ندادند . بعد هرسه نفر ما را از پله ها پايين
برده و سوار ماشين كردند.
كوچه شلوغ و پرازمردمي بود كه به تماشاي صحنه آمده بودند. ما را
درصندلي عقب ماشين نشاندند و من وسط و بين مريم ومادر قرارگرفتم.
دونفر از مزدوران لباس شخصي نيز در جلو قرار گرفتند و يكي از آنها
از طريق آيينه يي كه مقابلش بود، دائم ما را ميپاييد . من دستنويسها را
آهسته درآوردم و خواستم آنها را زيرصندلي ماشين بگذارم، چون با اسم
مستعار نوشته شده بود و اگر بعداً پيدا ميكردند، نمي توانستند بفهمند مال
چه كسي است، ولي صندلي ماشين هيچ حفره و سوراخي نداشت؛ آهسته
و زيرلب به مريم گفتم چك كند كه در كنار صندلي آيا جايي و شكافي
هست؟ او نگاه كرد و گفت بله، هست، من دستنويس ها را يواشكي به او
دادم و او هم آنها راداخل آن شكاف گذاشت، خيالم ازبابت آن مدارك كمي راحت شد.
بعد از طي مسافتي، پاسدارها گفتند سرتان را پايين بگيريد. در يكي
از خيابانها، در بزرگي باز شد و ما وارد يك حياط بزرگ شديم. ماشين
نگهداشت، ما را پياده كردند. به محض اين كه در باز شد، دستنويس هايي
كه به مريم داده بودم، روي زمين ريخت . معلوم شد او به جاي اينكه آنها
را درشكاف زير صندلي بگذارد، اشتباهي بين شكاف در ماشين وصندلي
گذاشته بود . باآشكارشدن دست نويس، بازهم پاسدارها با خندة فاتحانه يي
آنها را جمع كردند .ماهم اصلاً به روي خودمان نياورديم. ما را به اتاقي در
آن ساختمان بردند و يك زن پاسدار ما را بازرسي بدني كرد و از همانجا
مرا از آن دو نفر جدا كرد و حدود يك ساعت بعد به من چشم بند زدند و
با اسكورت يك اكيپ از پاسداران به اوين فرستادند.
در بين راه سعي ميكردم با استفاده از فرصت، فكرم را متمركز
كنم . به خودم گفتم خب يك مرحله از مبارزه تمام شد و يك مرحلة
ديگر شروع ميشود . چقدر طول خواهد كشيد؟ نميدانستم، اما...]]>1322آلترناتیو,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-28--40892071https://api.spreaker.com/episode/40892071Mon, 14 Sep 2020 06:58:41 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدشیفتگی مطهری نسبت به مجاهدین و محمد حنیف‌نژاد پس از مشورت با تعدادی از بچه‌های همفکر، جهت این که چه کار باید بکنیم؟ تصمیم گرفتیم که من و یکی دیگر از دانشجویان دانشگاه شیراز، برویم سراغ مطهری، که از قبل تا حدودی با او آشنایی داشتیم و او را روشنفکر و...597اصغر-بدیع,آلترناتیو,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-my-gshwdnd-qsmt-dwm-srkwb-by-rhmanh-tzahrat-30-khrdad--40876077رسيدن صف تظاهركننده ها بوديم . تعداد زيادي پاسدار مسلح دور تا دور
ميدان فردوسي ايستاده ومثل ما منتظررسيدن جمعيت بودند .سيل جمعيتي
كه از روي پل حافظ به سمت ميدان فردوسي ميآمد، چنان طولاني و
فشرده بود كه تمام پهناي خيابان انقلاب را گرفته بود و انتها نداشت. من
در پوست خودم نمي گنجيدم و با ديدن اين صحنه بي اختيار به هوا پريدم
و شعار دادم و جمعيتي هم كه در ميدان بودند، همه شروع به شعاردادن و
ابراز حمايت كردند . لحظه يي كه هرگز از خاطرم محو نمي شود.
وقتي جمعيت به ميدان فردوسي رسيد و ميدان از جمعيت پر شد،
ناگهان صداي رگبار مسلسلها بلند شد. به رغم اينكه طي دوسال ونيم
حاكميت خميني، جنايتهاي زيادي از اين رژيم ديده بودم، ولي هنوز
باورم نميشد كه اين رگبارها براي كشتار مردم باشد. به خودم دلداري
ميدادم و ميگفتم براي ترساندن است. به همراه جمعيت به خيابان شمالي
ميدان فيشرآباد دويدم. يكي دودقيقه بعد صحنه هايي ديدم كه ناباوريم را
به باوري تلخ و دردناك تبديل كرد. سرهاي شكافته از گلوله، سينه هاي
دريده شده، پيكرهاي خون آلودي كه روي دستها با شتاب به اين سو و
آنسو برده ميشد و همه به دنبال آمبولانس بودند و…
صداي رگبارها يك لحظه قطع نمي شد . به خودم ميگفتم خدايا دارد چه اتفاقي ميافتد؟
آن شب وقتي خسته وكوفته به خانه رسيدم، فهميدم خواهرم پروانه به خانه
نيامده است. ميدانستم كه در تظاهرات شركت داشته، پس بايد نتيجه گيري
ميكرديم كه دستگير شده يا…فكركردنش هم برايم سخت بود.
براي اينكه پدرم از موضوع مطلع نشود، در رختخواب پروانه بالش
گذاشتيم ورويش پتوانداختيم تا به نظر بيايد خوابيده است. ولي ميدانستيم
كه پدر دير يا زود ميفهمد . صبح مادرم به تمام كميته ها و زندانها سر زد،
ولي پروانه را پيدا نكرد .زيراهيچ كدام ازبچه هايي كه دستگيرشده بودند،
ازجمله پروانه، اسم خودشان را به پاسداران نداده بودند.
از فرداي ۳۰ خرداد حمله به خانه ها و اماكن متعلق به اعضا و هواداران
مجاهدين و دستگيري گستردة آنها شروع شد. ما هم همة اهل خانه را
جمع كرديم و از خانه بيرون زديم . ابتدا به خانة داييم رفتيم و بعد از آن با
راهنمايي مسئول تشكيلاتي ا م فريده، نزد يكي ازهواداران كه خانة محقري
در خارج از محدودة تهران داشت، رفتيم و چندين ماه آن جا مانديم.
يك هفته بعد از جابه جايي خانه مان، خبردار شديم كه برادرم اكبر را
هم در خانة يكي از دوستانش دستگير كرده اند . به اين ترتيب تا اين جا دوتا
از افراد خانوادة ما را دستگير كرده بودند و من و خواهرم فرزانه به همراه
مادر و سه خواهر ديگرم فعلاً بيرون بوديم.
روزهاي سختي بود. صاحبِ آن خانه كه ما را پناه داده بود، يك
زن و شوهر با سه بچة كوچكشان بودند و به زحمت نان خودشان را
درمي آوردند، ولي به قدري با صفا و صميمي بودند كه حد نداشت.
به همين دليل خواهر بزرگترم تصميم گرفت شغلي پيدا كند و خرجي
خودمان را بدهد و بار آنها را كمتر كند.
شرايط سياسي عوض شده بود . رژيم هر كس را كه كمترين هواداري
از مجاهدين كرده بود دستگير مي كرد. آخرين روزنه هاي فعاليت سياسي
بسته شده بود . سركوبي افسارگسيخته حد ومرزي نمي شناخت. بچه ها را بي محابا، صدتا صدتا، تيرباران ميكردند. حمام خون به معني واقعي كلمه
راه افتاده بود. در زندانها، همان چند هزار مجاهد اسير را كه از سال ۵۹
به بعد مظلومانه دستگير كرده بودند، بدون اينكه حتي مطابق قوانين خود
رژيم هم جرمي مرتكب شده باشند، با شقاوت تمام كشتارميكردند .ابتدا
بازجويي و شكنجة مجدد و مكرر آنها براي كشتن شان شروع شد و بعد
همين زندانيان بيگناه را دسته دسته به جوخة اعدام سپردند.
هر روز روزنامه هاي رژيم را كه اسامي مجاهدين اعدام شده را چاپ
مي كردند، ميگرفتيم و ميخوانديم . بعضي از بچه ها را با اسم مستعار و
بسياري را هم بدون نام و احراز هويت اعدام ميكردند . در يكي از همان
روزها فريده )مسئولم( هم به خانه نيامد . نمي دانستم چكار بايد بكنيم . طبق
ضابطه بايد خانه يي را كه در آن مخفي بوديم، به دليل اينكه اطلاعاتش
را فريده داشت، تخليه ميكرديم . ولي جايي نداشتيم كه برويم. چند شب
بعد تعدادي عكس ازجمله عكس فريده را در تلويزيون رژيم نشان دادند
و از مردم ميخواستند اگر كسي آنها را ميشناسد معرفي كند . دژخيم ها
هيچ ابايي ازبرملاشدن جنايت هايشان نداشتند. چهرة فريده به وضوح كبود و
متورم بود و ميشد حدس زد كه چقدر شكنجه شده است. هرچند ديدن
چهرة فريده با آن وضعيت در صفحة تلويزيون، فوقالعاده دردناك بود،
ولي در دلم او را تحسين ميكردم و به او كه مسئولم بود، افتخار مي كردم.
دختر دلاور و مبارزي كه حتي اسمش را هم به جلادان نداده است . از
آن به بعد تا مدتي با خيال آسوده در همان خانه مانديم . آخر فريده با
ندادن اسمش خود، به ما پيام داده بود كه خيالتان راحت باشد، من لب
باز نميكنم.]]>https://api.spreaker.com/episode/40876077Sun, 13 Sep 2020 07:41:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدروز ۳۰ خرداد در ميدان فردوسي به همراه جمعيت زيادي منتظر رسيدن صف تظاهركننده ها بوديم . تعداد زيادي پاسدار مسلح دور تا دور ميدان فردوسي ايستاده ومثل ما منتظررسيدن جمعيت بودند .سيل جمعيتي كه از روي پل حافظ به سمت ميدان فردوسي ميآمد، چنان طولاني و فشرده...رسيدن صف تظاهركننده ها بوديم . تعداد زيادي پاسدار مسلح دور تا دور
ميدان فردوسي ايستاده ومثل ما منتظررسيدن جمعيت بودند .سيل جمعيتي
كه از روي پل حافظ به سمت ميدان فردوسي ميآمد، چنان طولاني و
فشرده بود كه تمام پهناي خيابان انقلاب را گرفته بود و انتها نداشت. من
در پوست خودم نمي گنجيدم و با ديدن اين صحنه بي اختيار به هوا پريدم
و شعار دادم و جمعيتي هم كه در ميدان بودند، همه شروع به شعاردادن و
ابراز حمايت كردند . لحظه يي كه هرگز از خاطرم محو نمي شود.
وقتي جمعيت به ميدان فردوسي رسيد و ميدان از جمعيت پر شد،
ناگهان صداي رگبار مسلسلها بلند شد. به رغم اينكه طي دوسال ونيم
حاكميت خميني، جنايتهاي زيادي از اين رژيم ديده بودم، ولي هنوز
باورم نميشد كه اين رگبارها براي كشتار مردم باشد. به خودم دلداري
ميدادم و ميگفتم براي ترساندن است. به همراه جمعيت به خيابان شمالي
ميدان فيشرآباد دويدم. يكي دودقيقه بعد صحنه هايي ديدم كه ناباوريم را
به باوري تلخ و دردناك تبديل كرد. سرهاي شكافته از گلوله، سينه هاي
دريده شده، پيكرهاي خون آلودي كه روي دستها با شتاب به اين سو و
آنسو برده ميشد و همه به دنبال آمبولانس بودند و…
صداي رگبارها يك لحظه قطع نمي شد . به خودم ميگفتم خدايا دارد چه اتفاقي ميافتد؟
آن شب وقتي خسته وكوفته به خانه رسيدم، فهميدم خواهرم پروانه به خانه
نيامده است. ميدانستم كه در تظاهرات شركت داشته، پس بايد نتيجه گيري
ميكرديم كه دستگير شده يا…فكركردنش هم برايم سخت بود.
براي اينكه پدرم از موضوع مطلع نشود، در رختخواب پروانه بالش
گذاشتيم ورويش پتوانداختيم تا به نظر بيايد خوابيده است. ولي ميدانستيم
كه پدر دير يا زود ميفهمد . صبح مادرم به تمام كميته ها و زندانها سر زد،
ولي پروانه را پيدا نكرد .زيراهيچ كدام ازبچه هايي كه دستگيرشده بودند،
ازجمله پروانه، اسم خودشان را به پاسداران نداده بودند.
از فرداي ۳۰ خرداد حمله به خانه ها و اماكن متعلق به اعضا و هواداران
مجاهدين و دستگيري گستردة آنها شروع شد. ما هم همة اهل خانه را
جمع كرديم و از خانه بيرون زديم . ابتدا به خانة داييم رفتيم و بعد از آن با
راهنمايي مسئول تشكيلاتي ا م فريده، نزد يكي ازهواداران كه خانة محقري
در خارج از محدودة تهران داشت، رفتيم و چندين ماه آن جا مانديم.
يك هفته بعد از جابه جايي خانه مان، خبردار شديم كه برادرم اكبر را
هم در خانة يكي از دوستانش دستگير كرده اند . به اين ترتيب تا اين جا دوتا
از افراد خانوادة ما را دستگير كرده بودند و من و خواهرم فرزانه به همراه
مادر و سه خواهر ديگرم فعلاً بيرون بوديم.
روزهاي سختي بود. صاحبِ آن خانه كه ما را پناه داده بود، يك
زن و شوهر با سه بچة كوچكشان بودند و به زحمت نان خودشان را
درمي آوردند، ولي به قدري با صفا و صميمي بودند كه حد نداشت.
به همين دليل خواهر بزرگترم تصميم گرفت شغلي پيدا كند و خرجي
خودمان را بدهد و بار آنها را كمتر كند.
شرايط سياسي عوض شده بود . رژيم هر كس را كه كمترين هواداري
از مجاهدين كرده بود دستگير مي كرد. آخرين روزنه هاي فعاليت سياسي
بسته شده بود . سركوبي افسارگسيخته حد ومرزي نمي شناخت. بچه ها را بي محابا، صدتا صدتا، تيرباران ميكردند. حمام خون به معني واقعي كلمه
راه افتاده بود. در زندانها، همان چند هزار مجاهد اسير را كه از سال ۵۹
به بعد مظلومانه دستگير كرده بودند، بدون اينكه حتي مطابق قوانين خود
رژيم هم جرمي مرتكب شده باشند، با شقاوت تمام كشتارميكردند .ابتدا
بازجويي و شكنجة مجدد و مكرر آنها براي كشتن شان شروع شد و بعد
همين زندانيان بيگناه را دسته دسته به جوخة اعدام سپردند.
هر روز روزنامه هاي رژيم را كه اسامي مجاهدين اعدام شده را چاپ
مي كردند، ميگرفتيم و ميخوانديم . بعضي از بچه ها را با اسم مستعار و
بسياري را هم بدون نام و احراز هويت اعدام ميكردند . در يكي از همان
روزها فريده )مسئولم( هم به خانه نيامد . نمي دانستم چكار بايد بكنيم . طبق
ضابطه بايد خانه يي را كه در آن مخفي بوديم، به دليل اينكه اطلاعاتش
را فريده داشت، تخليه ميكرديم . ولي جايي نداشتيم كه برويم. چند شب
بعد تعدادي عكس ازجمله عكس فريده را در تلويزيون رژيم نشان دادند
و از مردم ميخواستند اگر كسي آنها را ميشناسد معرفي كند . دژخيم ها
هيچ ابايي ازبرملاشدن جنايت هايشان نداشتند. چهرة فريده به وضوح كبود و
متورم بود و ميشد حدس زد كه چقدر شكنجه شده...]]>1166دیوار-زندان,رادیو-مجاهد,سی-خرداد,قصه-پهلوانی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/agr-dywarha-lb-mygshwdnd-qsmt-awl-yazdh-mah-t-qyb-w-gryz--40838431https://api.spreaker.com/episode/40838431Fri, 11 Sep 2020 12:34:55 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد755ایران-آزادی,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aghy-ktab-agr-dywarha-lb-my-gshwdnd--40838367https://api.spreaker.com/episode/40838367Fri, 11 Sep 2020 12:29:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد65ایران-آزادی,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,مهین-لطیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-27--40811662https://api.spreaker.com/episode/40811662Thu, 10 Sep 2020 07:56:52 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدظهور مجاهدین تا آن‌که نام وآوازهٌ مجاهدین برخاست. حکایتهای افسانه‌یی از مقاومت اسطوره‌ییشان در زیر شکنجه، از سازمان مستحکمی که حنیف‌نژاد پی افکنده بود، از مطالعات عمیقی که مجاهدین در زمینه‌های گوناگون سیاسی و اجتماعی و ایدئولوژیک کرده بودند، از...808اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانونهای-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-shshm--40646952https://api.spreaker.com/episode/40646952Wed, 02 Sep 2020 05:43:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسؤالهای بی‌پایان و پاسخهای پوشالی برای بچه‌مذهبیها احساس تضاد با مذهب سنتی از سالهای دبیرستان بروز پیدا می‌کرد. این تضاد ابتدا خود را در سؤالهایی که بر تضاد باورهای آن مذهب با یافته‌های علمی انگشت می‌گذاشت بارز می‌شد.عمده‌ترین سؤال پیرامون تعارض...676اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-pnjm--40337972https://api.spreaker.com/episode/40337972Sat, 15 Aug 2020 07:41:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدای طبیب جمله علتهای ما ! سالهای سرگشتگی آنها که سنشان مثل من اجازه می‌دهد، می‌توانند به‌یاد بیاورند که فضای دانشگاهها بعد‌از سال50، سرآغاز مبارزهٌ مسلحانهٌ چریک‌شهری علیه رژیم شاه، با قبل از آن تفاوت کیفی پیدا کرد. تا قبل از آن، جنبش دانشجویی گویی...551اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-chharm--40239280https://api.spreaker.com/episode/40239280Mon, 10 Aug 2020 05:13:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدهمین رفسنجانی یا ربانی‌شیرازی، در زندان قزل‌قلعه، وقتی دربارهٌ مسائل دینی و اسلامی مورد سؤال قرار می‌گرفتند، می‌گفتند مجاهدین که هستند، از آنها سؤال کنید، چرا از ما می‌پرسید؟ رفسنجانی به کسانی که بعد از زندان به دیدنش رفته بودند گفته بود: اگر اسلام...369اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-swm--40165348https://api.spreaker.com/episode/40165348Thu, 06 Aug 2020 08:25:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمحمدآقا معتقد بود که بهترین وقت آموزش حین عمل است و از آن مهمتر هنگامی است که خطایی صورت گرفته باشد. اومی‌گفت با اشتباهات نباید استاتیک برخورد کنیم! چون آن‌طوری نمی‌توانیم از آن درس بگیریم. برخوردمان با اشتباه وخطا باید دینامیک باشد. یعنی همیشه آثار و...712اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,شورای-ملی-مقاومت,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-dwm--40029041و در این میان او به جمال عبدالناصر هم اشاره‌یی کرد.‌ اما محمدآقا بلافاصله حرفش را قطع کرد و گفت اگرچه ما معتقد به جنبشهای رفرمیستی نیستیم، اما خودمان هنوز تئوریمان را ماده نکرده‌ایم و تضادهایی را که آنها در کادر اعتقاداتشان حل کرده‌اند، حل نکرده‌ایم. پس این خیلی قابل انتقاد است که پیش از آن‌که در صحنهٌ عمل به آزمایش کشیده شویم، به قضاوت علیه آن مردان ملی و وطن‌پرست بنشینیم. حرفهای او برای همهٌ ما جدید و قابل توجه بود. آن روز این تحلیل را در سطح عموم بچه‌ها به بحث گذاشتند و سرانجام‌‌‌یک تجربهٌ آموزشی تازه در مورد برخورد اصولی و انقلابی با جریانات و رهبران ملی از مصدق تا ناصر و دیگران به همه منتقل شد. من هرگز در طول سالیان بعد ندیدم که به‌رغم هرگونه اشکال و نقصی هم که در تئوری و مشی جنبشهای رفرمیتسی وجود داشته یا مورد نقد ما قرار داشته باشند، اما ذره‌یی از عظمت و ارزش رهبران صدیق آنها در اذهان ما کاسته شده باشد. در همین راستا باید اشاره کنم که احترام و ارج‌گذاری نسبت به دیگر گروههای سیاسی و انقلابی، که با دشمن اصلی می‌جنگیدند، نیز از زمرهٌ همین سنتها و ارزشهای انقلابی است که حنیف کبیر در سازمان ما بنیانگذاری کرد. این بحث علاوه بر این، یک نخ نبات دیگر هم دارد که به‌صورت یک ارزش و یک فرهنگ در سازمان ما جاری شد. ارزش این است که تا زمانی که مجاهدین کاری را ماده نکرده‌اند، اساساً از خرج کردن آن به نام خودشان و شعاردادنهای بی‌محتوا اکیداً پرهیز می‌نمایند و ادعای آن را هم نمی‌کنند.
صحبت کردن دربارهٌ محمدآقا و آموزشهای او سر دراز دارد. زندگی در پرتو رهبریش هرروز و هرساعت آمیخته با درسها و تجربه‌های بی‌همتایی بود. او برای انتقال آموزشهای خود به سطح سازمان از شیوه‌های جالبی استفاده می‌کرد. یک روز زمستان وقتی وارد پایگاه شدیم دیدیم که سطلی که برای کاغذهای باطله گذاشته بودیم ریزریز شده است. اول به ذهنمان زد که نکند یک فرد غریبه وارد خانه شده باشد ولی به‌زودی متوجه شدیم که محمدآقا خواسته به این‌صورت درسی به‌خاطر خطایمان به ما بدهد. او بعداً گفت چرا با گذاشتن این سطل در پایگاه خود لانهٌ شیطان درست کرده‌اید؟ چون به‌جای این‌که مدارک سوزاندنی را درجا ازبین ببرید، آن را در این سطل می‌اندازید و حداقل تا شب برای آن مهلت قائل می‌شوید درصورتی که ممکن است حادثه در همین ساعات اتفاق بیفتد و در یک بازرسی تصادفی ساواک همین سطل موجب لورفتن سازمان گردد.....]]>https://api.spreaker.com/episode/40029041Wed, 29 Jul 2020 04:59:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر همان جلسات اول، وقتی بچه‌ها از محفلهایی که قبلاً در آن بودند یا می‌شناختند، با دافعه یاد می‌کردند، محمدآقا موضعی متفاوت داشت.‌او با این که به‌وضوح به ماهیت این محفلها به‌مثابه سد و مانعی درمقابل مبارزه انقلابی اشاره می‌کرد، اما معتقد بود که باید...و در این میان او به جمال عبدالناصر هم اشاره‌یی کرد.‌ اما محمدآقا بلافاصله حرفش را قطع کرد و گفت اگرچه ما معتقد به جنبشهای رفرمیستی نیستیم، اما خودمان هنوز تئوریمان را ماده نکرده‌ایم و تضادهایی را که آنها در کادر اعتقاداتشان حل کرده‌اند، حل نکرده‌ایم. پس این خیلی قابل انتقاد است که پیش از آن‌که در صحنهٌ عمل به آزمایش کشیده شویم، به قضاوت علیه آن مردان ملی و وطن‌پرست بنشینیم. حرفهای او برای همهٌ ما جدید و قابل توجه بود. آن روز این تحلیل را در سطح عموم بچه‌ها به بحث گذاشتند و سرانجام‌‌‌یک تجربهٌ آموزشی تازه در مورد برخورد اصولی و انقلابی با جریانات و رهبران ملی از مصدق تا ناصر و دیگران به همه منتقل شد. من هرگز در طول سالیان بعد ندیدم که به‌رغم هرگونه اشکال و نقصی هم که در تئوری و مشی جنبشهای رفرمیتسی وجود داشته یا مورد نقد ما قرار داشته باشند، اما ذره‌یی از عظمت و ارزش رهبران صدیق آنها در اذهان ما کاسته شده باشد. در همین راستا باید اشاره کنم که احترام و ارج‌گذاری نسبت به دیگر گروههای سیاسی و انقلابی، که با دشمن اصلی می‌جنگیدند، نیز از زمرهٌ همین سنتها و ارزشهای انقلابی است که حنیف کبیر در سازمان ما بنیانگذاری کرد. این بحث علاوه بر این، یک نخ نبات دیگر هم دارد که به‌صورت یک ارزش و یک فرهنگ در سازمان ما جاری شد. ارزش این است که تا زمانی که مجاهدین کاری را ماده نکرده‌اند، اساساً از خرج کردن آن به نام خودشان و شعاردادنهای بی‌محتوا اکیداً پرهیز می‌نمایند و ادعای آن را هم نمی‌کنند.
صحبت کردن دربارهٌ محمدآقا و آموزشهای او سر دراز دارد. زندگی در پرتو رهبریش هرروز و هرساعت آمیخته با درسها و تجربه‌های بی‌همتایی بود. او برای انتقال آموزشهای خود به سطح سازمان از شیوه‌های جالبی استفاده می‌کرد. یک روز زمستان وقتی وارد پایگاه شدیم دیدیم که سطلی که برای کاغذهای باطله گذاشته بودیم ریزریز شده است. اول به ذهنمان زد که نکند یک فرد غریبه وارد خانه شده باشد ولی به‌زودی متوجه شدیم که محمدآقا خواسته به این‌صورت درسی به‌خاطر خطایمان به ما بدهد. او بعداً گفت چرا با گذاشتن این سطل در پایگاه خود لانهٌ شیطان درست کرده‌اید؟ چون به‌جای این‌که مدارک سوزاندنی را درجا ازبین ببرید، آن را در این سطل می‌اندازید و حداقل تا شب برای آن مهلت قائل می‌شوید درصورتی که ممکن است حادثه در همین ساعات اتفاق بیفتد و در یک بازرسی تصادفی ساواک همین سطل موجب لورفتن سازمان گردد.....]]>591اصغر-بدیع,آلترناتیو-دمکراتیک,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-byst-w-ykm--39893569https://api.spreaker.com/episode/39893569Wed, 22 Jul 2020 05:20:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآن روز با محمود از کوچه پس‌کوچه‌ها خودمان را به خیابان ری رساندیم. کوچه‌ها و خیابانهای سرراه را خیلی سریع طی کردیم و ناگهان از نبش خیابان ادیب‌الممالک، روبه‌روی بازارچه نایب‌السلطنه در خیابان ری سردرآوردیم. انتظار داشتم مدتی آن‌جا بمانیم تا «او» از...782اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bhay-ansan-bwdn-msahbh-ba-a-zm-haj-hydry-qsmt-dwm--39839483https://api.spreaker.com/episode/39839483Sat, 18 Jul 2020 21:30:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد2391خاطرات-زندان,رادیو-مجاهد,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bhay-ansan-bwdn-msahbh-ba-a-zm-haj-hydry-qsmt-awl--39839409https://api.spreaker.com/episode/39839409Sat, 18 Jul 2020 21:24:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد2090بهای-انسان,رادیو-مجاهد,کانون-شورشی,کتابخانه-مقاومت,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-bystm--39525739https://api.spreaker.com/episode/39525739Mon, 13 Jul 2020 21:19:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدحقیقتی که همه‌جا را تسخیر خواهد کرد… شهریورماه، همیشه برای ما، ماه رویدادها و خاطره‌های تکان‌دهنده، گاه دردناک و گاه خوشحال‌کننده بوده. ولی روز 15شهریور، سالروز تأسیس سازمان، با تمام عظمت و شکوه خودش، شهریورماه را تحت‌الشعاع قرار داده است. و جالبتر...750اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-nwzdhm--39014471این‌قبیل مطالب نهج‌البلاغه، مبنی بر پاسخگو‌بودن قرآن، و چگونگی این پاسخگویی پایه‌های تئوری پرارزش مجاهدین، معروف به‌«دینامیزم قرآن» را به‌دست می‌دهد که قرآن را به‌صفت مرجع و مأخذی بشناسند که برای هر مسأله‌یی پاسخ متناسب دوران تاریخی را بیان می‌کند، چیزی که نمی‌توانسته پیش از هنگام فهمیده و عرضه شود. این‌چنین، مجاهدین به کهکشانی از نوآوریهای دینی راه می‌گشایند. به‌عنوان مثال نسلی از زنان رهبری‌کنندهٌ جنبش و انقلاب از جمله دستاوردهای بیسابقه و منحصربه‌فرد سازمان در زمینهٌ حقوق و آزادیهای زنان است. تضمین حقوق پیروان مسلکها و ادیان دیگر یا تعیین خطوط مترقی در زمینه‌های زمامداری سیاسی و کشورداری نیز از آن جمله است. مکمل آن‌چه نهج‌البلاغه در مورد قرآن می‌آموزد، در مورد حدیث نیز هست که یک نمونهٌ مهمش چنان‌که اشاره شد در خطبهٌ210 آمده است که با بیان بسیار مستدلی روشن می‌کند که چگونه آن‌چه به‌عنوان استناد به‌«حدیث» رواج دارد بیشتر اوقات یا اساساً غلط و غیرقابل اعتماد است یا صلاحیتهای ویژه‌یی را می‌طلبد و در نهایت آن‌که اعتبار هر «حدیث» به‌این است که در چارچوب قرآن فهمیده و تفسیر شود. نمودی دیگر از مرزهای فکری و عملی از دیگر کارکردهای نهج‌البلاغه در سازمان مجاهدین، بهره‌وری از تعالیم علی(ع) در بازسازی شخصیت انقلابی اعضا و کادرهای سازمان است. در بالا اشاره داشتیم که نوید خداوند برای مجاهدان نصرت و پیروزی است، اما این تنها به‌معنی پیروزی بر‌حاکمیتهای متجاوز نیست. برای همین است که پیامبر(ص) ـ‌‌‌چنان‌که اغلب می‌دانیم‌ـ‌ «جهاد اکبر» را در مبارزه با پلیدیهای درونی معرفی می‌فرمود، یعنی همان که جز رگه‌ها و رسوبات اندیشه‌های جاهلی و ارتجاعی دوران و طبقات کهنه و میرا نیست. بنابراین، معنی حقیقی آن‌که مجاهدان به‌یاری خداوند پیروز می‌شوند تنها پیروزی بر‌دشمن شریر بیرونی نیست بلکه بر‌هر‌پلیدی، خواه در ضمیر و روحیات این یا آن فرد و خواه در روابط کهنه و فرسودهٌ جامعه، باید با جهاد مجاهدان درهم‌شکسته و نابود شوند. خوشبختانه در این زمینه نیز مدارکی از تفسیرهای مجاهدین در دسترس هست، از‌جمله خطبه‌یی که متقیان را توصیف و از منحرفان متمایز می‌کند: «ای بندگان خدا… به‌تأکید محبوبترین شمایان نزد خداوند آن کسی است که پروردگار او را در عرصهٌ تسلط بر‌خویشتن یاری فرماید… تا در مسیر تکاملی با رویکرد به‌خداوند، نلغزیده و فریب خواهشهای بیگانه با این مسیر را نخورد… تا جایی که به‌ شور و اندوه انگیزاننده‌یی در درون خویش نایل آید… و همیشه این دغدغه را داشته باشد که برای پیشرفت… به‌سوی تکامل چه باید کرد؟… بیمی که او را وا‌می‌دارد تا بر‌قلب دشمن تاخته…» تا آن‌جا که باز هم مطابق شاخص‌گذاری علی(ع): «تمامی جامه‌های شهوتها و دل‌بخواهها را دور‌افکنده و از همهٌ هموم و غصه‌ها رهیده باشد، جز یک همّ و همّت… همان که تنها به آن وابسته است، یعنی خداوند و خلق او… این‌جاست که از کورصفتی رهیده… و تبدیل می‌شود به یکی از کلیدهای دروازهٌ هدایت و یکی از مسدودکنندگان راههای پستی…» مرزها در رویکرد عدالت و ترقیخواهی نمونهٌ گویای دیگر، تفسیر مجاهدین از سخنان علی(ع) و تلقی آن‌حضرت از زمامداری و مسئولیت رهبری است. بخشی از تفسیری از مسعود رجوی دربارهٌ برخی از مواضع علی(ع) در دوران حکومتش را در زیر می‌خوانید: «بگذارید که سخن اولش را از نهج‌البلاغه بخوانم: لولا حضور الحاضر و قیام الحجة بوجود الناصر و ما اخذ الله علی العلماء ان لا یقاروا علی کظة ظالم و لا سغب مظلوم لالقیت حبلها علی غاربها… اگر حضور این جمعیت نمی‌بود و تقاضایشان (در درخواست از علی که زمامداری را بپذیرد) و اگر این نبود که حجت تمام شده است به این‌که من به‌یاریشان برخیزم و اگر این نبود که خداوند از قشر آگاه پیمان گرفته است که بر گرسنگی مظلومان و سیری ظالمان صبر‌پیشه نکنند، من (علی) حتماً ریسمان شتر این خلافت و زمامداری را به‌گردنش می‌انداخته و رهایش می‌کردم. این است دلیل پذیرش مسئولیت از جانب علی. حال آن‌که از یک‌طرف علی وارث بسی خرابیهاست و از طرف دیگر وارثان ثروتهای متراکم (که به‌ناحق در دست اشخاص انباشته شده است). در همان روزهای بیعت، اشراف اموی سراغش می‌آیند، با لحن خیلی چرب، عین جملاتشان را می‌خوانم: «ما برادران تو و همگنان تو از فرزندان عبد‌مناف هستیم. لیکن امروز به‌شرطی بیعت می‌کنیم که همان درآمد مادی زمان عثمان را برایمان تثبیت کنی». اما جواب حضرت علی(ع) چنین است، توجه داشته باشید: «هر شخصی از مهاجر و انصار، از رفقای رسول خدا که از لحاظ رفاقتش خود را برتر از دیگران می‌داند، برتری را فردا در پیشگاه خدا طلب کند و پاداش و مزد را از خدا بخواهد… اگر راست می‌گویید، از خدا این امتیازات را بخواهید نه از من. شما بندگان خدا هستید و مال متعلق به‌خداست، که یکسان در میان شما تقسیم می‌شود و در این باره هیچ‌کس بر‌دیگری برتری ندارد، تقوی پیشگان را بهترین مزد و پاداش نزد خداست، خدا برای تقوی پیشگان در این جهان مزدی تعیین نکرده است». خوب بعد در… سخنرانی اول علی(ع) ببینیم که چه می‌گوید: «ذمتی بما اقول رهینه و انا به‌زعیم» بدانید حرفهایی که من می‌زنم گردنم در گرو آن است و من مسئولش هستم… «اَلا و ان بلیتکم قد عادت کهیأتها یوم بعث الله نبیکم» بدانید مسألهٌ امروز شما و ابتلای امروزتان درست شکل دیگری از همان ابتلای روز اول بعثت پیامبر(ص) است. روز اول بعثت، روز اول انقلاب اسلام، و این‌جا [علی(ع)] انقلاب را تعریف می‌کند: «و الذی بعثه بالحقّ لتبلبلنّ بلبلة و لتغربلن غربلة و لتساطن سوط القدر» سوگند به‌کسی که پیامبر را برگزید، زیر‌و‌رو می‌کنم، دگرگون می‌کنم، انقلاب می‌کنم، غربال می‌کنم، عین این‌که ته دیگ را با کفگیر می‌آورم رو، تا آن‌جا که «یعود اسفلکم اعلاکم و اعلاکم اسفلکم» بالاییهابروند زیر… قسم به‌خدا این زمینها را اگر به‌کابین و مهر زنان هم رفته باشد پس می‌گیرم و اگر چه با پولش ازدواج هم کرده باشند… پس امروز معنی حرف علی این است که بگوییم: چیزی را که خورده‌ای از حلقومت بیرون می‌کشیم… «الحق القدیم لایبطله شیئ»… حق، مشمول مرور زمان نمی‌شود…» در این‌جا آقای رجوی ادامه می‌دهد: «می‌بینید رایحهٌ اسلام را؟ می‌بینید سازش ناپذیری را؟ تاخت انقلابی را می‌بینید؟ از کجا می‌جوشد؟ می‌گوید نخیر! برگردانید!… آیا کسی می‌تواند بدون مبالغه حتی در رهبران انقلابی امروز جهان کسی را پیدا کند که پرونده‌اش آن‌قدر مشعشع، بدون ذره‌یی انحراف و اعوجاج، نظیر علی‌ابن ابیطالب باشد… به‌همین دلیل، علی را می‌توان راز گشودهٌ انسانیت، راز گشودهٌ تقدیر خطاب کرد، همین و بس». در این سخنان، مرزبندیهای دینی مجاهدین با خمینی و خیل دین‌فروشان پیرامونش به‌روشنی آشکار است، مرزبندیهایی مستند به‌کلام امیر‌المؤمنان علی(ع) و سنت گرانقدر اسلام.]]>https://api.spreaker.com/episode/39014471Sun, 12 Jul 2020 11:38:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمرزهای فکری و عملی موحدان مجاهد مشاهده می‌کنیم که در تحقق همین نوید الهی، چگونه یکی از وسایل هدایت که خداوند نصیب مجاهدینش فرموده و دستشان را در زمینهٌ تدوین تئوریها و روشهای مبارزاتی با آن پر نموده، همین کتاب نهج‌البلاغه است. اما نمی‌توان نادیده...این‌قبیل مطالب نهج‌البلاغه، مبنی بر پاسخگو‌بودن قرآن، و چگونگی این پاسخگویی پایه‌های تئوری پرارزش مجاهدین، معروف به‌«دینامیزم قرآن» را به‌دست می‌دهد که قرآن را به‌صفت مرجع و مأخذی بشناسند که برای هر مسأله‌یی پاسخ متناسب دوران تاریخی را بیان می‌کند، چیزی که نمی‌توانسته پیش از هنگام فهمیده و عرضه شود. این‌چنین، مجاهدین به کهکشانی از نوآوریهای دینی راه می‌گشایند. به‌عنوان مثال نسلی از زنان رهبری‌کنندهٌ جنبش و انقلاب از جمله دستاوردهای بیسابقه و منحصربه‌فرد سازمان در زمینهٌ حقوق و آزادیهای زنان است. تضمین حقوق پیروان مسلکها و ادیان دیگر یا تعیین خطوط مترقی در زمینه‌های زمامداری سیاسی و کشورداری نیز از آن جمله است. مکمل آن‌چه نهج‌البلاغه در مورد قرآن می‌آموزد، در مورد حدیث نیز هست که یک نمونهٌ مهمش چنان‌که اشاره شد در خطبهٌ210 آمده است که با بیان بسیار مستدلی روشن می‌کند که چگونه آن‌چه به‌عنوان استناد به‌«حدیث» رواج دارد بیشتر اوقات یا اساساً غلط و غیرقابل اعتماد است یا صلاحیتهای ویژه‌یی را می‌طلبد و در نهایت آن‌که اعتبار هر «حدیث» به‌این است که در چارچوب قرآن فهمیده و تفسیر شود. نمودی دیگر از مرزهای فکری و عملی از دیگر کارکردهای نهج‌البلاغه در سازمان مجاهدین، بهره‌وری از تعالیم علی(ع) در بازسازی شخصیت انقلابی اعضا و کادرهای سازمان است. در بالا اشاره داشتیم که نوید خداوند برای مجاهدان نصرت و پیروزی است، اما این تنها به‌معنی پیروزی بر‌حاکمیتهای متجاوز نیست. برای همین است که پیامبر(ص) ـ‌‌‌چنان‌که اغلب می‌دانیم‌ـ‌ «جهاد اکبر» را در مبارزه با پلیدیهای درونی معرفی می‌فرمود، یعنی همان که جز رگه‌ها و رسوبات اندیشه‌های جاهلی و ارتجاعی دوران و طبقات کهنه و میرا نیست. بنابراین، معنی حقیقی آن‌که مجاهدان به‌یاری خداوند پیروز می‌شوند تنها پیروزی بر‌دشمن شریر بیرونی نیست بلکه بر‌هر‌پلیدی، خواه در ضمیر و روحیات این یا آن فرد و خواه در روابط کهنه و فرسودهٌ جامعه، باید با جهاد مجاهدان درهم‌شکسته و نابود شوند. خوشبختانه در این زمینه نیز مدارکی از تفسیرهای مجاهدین در دسترس هست، از‌جمله خطبه‌یی که متقیان را توصیف و از منحرفان متمایز می‌کند: «ای بندگان خدا… به‌تأکید محبوبترین شمایان نزد خداوند آن کسی است که پروردگار او را در عرصهٌ تسلط بر‌خویشتن یاری فرماید… تا در مسیر تکاملی با رویکرد به‌خداوند، نلغزیده و فریب خواهشهای بیگانه با این مسیر را نخورد… تا جایی که به‌ شور و اندوه انگیزاننده‌یی در درون خویش نایل آید… و همیشه این دغدغه را داشته باشد که برای پیشرفت… به‌سوی تکامل چه باید کرد؟… بیمی که او را وا‌می‌دارد تا بر‌قلب دشمن تاخته…» تا آن‌جا که باز هم مطابق شاخص‌گذاری علی(ع): «تمامی جامه‌های شهوتها و دل‌بخواهها را دور‌افکنده و از همهٌ هموم و غصه‌ها رهیده باشد، جز یک همّ و همّت… همان که تنها به آن وابسته است، یعنی خداوند و خلق او… این‌جاست که از کورصفتی رهیده… و تبدیل می‌شود به یکی از کلیدهای دروازهٌ هدایت و یکی از مسدودکنندگان راههای پستی…» مرزها در رویکرد عدالت و ترقیخواهی نمونهٌ گویای دیگر، تفسیر مجاهدین از سخنان علی(ع) و تلقی آن‌حضرت از زمامداری و مسئولیت رهبری است. بخشی از تفسیری از مسعود رجوی دربارهٌ برخی از مواضع علی(ع) در...]]>1027اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-hjdhm--36748867https://api.spreaker.com/episode/36748867Tue, 07 Jul 2020 04:56:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنهج‌البلاغه، انگیزاننده‌ و مسئولیت‌آور در فرهنگ دینی ما واژهٌ جهاد بسی مقدس و انگیزاننده است. جهاد اذن مبارک خداوند به‌قربانیان ستم‌ و تجاوز، و رهنمود و فرمانی همراه با نوید شکوهمند پروردگار است که نصرت مجاهدان بر ستمکاران را در کف قدرتمند خود دارد....835اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-hfdhm--33718282راز تأثیر ژرف و گستردهٌ مجاهدین بر نسل آگاه معاصر، نسل تشنهٌ پیامهایی که مگر در نهج‌البلاغه علی(ع) بتوان سراغ گرفت، معجزه‌یی نبوده و نیست جز همین قانون یاد‌شده. نمونه‌های این حقیقت را در ادامهٌ همین مبحث خواهیم دید که مثلاً در مورد خطبهٌ «جهاد» چگونه مجاهدین پیامهای انگیزه‌ساز می‌گرفتند و حال آن‌که فقیهان، آنان که در دوران غیبت امام‌زمان(عج) اساساً منکر جهاد هستند، این خطبه را اندر‌احوال مجاهدان و شهیدان گذشتهٌ بدر و احد و کربلا و… صادق می‌یابند!
دستاوردها از پیامهای علی(ع) بنیانگذاران سازمان مجاهدین که از آغاز بر تعیین هویت ایدئولوژیک و روشن‌کردن استراتژی مبارزاتی سازمان تأکید بسیاری داشته‌اند، تحقیق و تدقیق در اسناد مربوطه، به‌خصوص قرآن و نهج‌البلاغه را در دستور روز قرار داده و تفاسیر سازمان در مورد کل نهج‌البلاغه(5) را کامل و مکتوب کرده بودند. یکی از دست‌اندرکاران این امر، مجاهد بزرگوار و شهید، مصطفی جوان‌خوشدل بود. سازمان هنوز فرصت انتشار بیرونی این مجموعه و رسانیدنش به‌دست هواداران و علاقمندان را به‌دست نیاورده، با ضربهٌ سال50 مواجه شد و تمام این اسناد به‌دست ساواک شاه افتاد، جز بخشهای پراکنده‌یی مانند «خطبهٌ جهاد» که پلی‌کپی و توزیع شد و بارها توسط هواداران در ایران و خارج کشور تکثیر و تجدید چاپ شده است. از تفاسیر قرآن سازمان نیز جز چند بخش، شامل تفسیر سوره‌های محمد(ص)، توبه و انفال، به‌بیرون نرسید.....]]>https://api.spreaker.com/episode/33718282Fri, 26 Jun 2020 18:55:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمجاهدین و اقتدا به الگوی علی(ع) در زمینهٌ رویکرد مجاهدین به نهج‌البلاغه و رواج این کتاب به‌مساعی این سازمان، آن ‌چه را که حتماً باید مورد توجه قرار داد این تمایز حساس است که پرداختن سازمان مجاهدین به قرآن یا نهج‌البلاغه به انگیزه‌های به‌اصطلاح...راز تأثیر ژرف و گستردهٌ مجاهدین بر نسل آگاه معاصر، نسل تشنهٌ پیامهایی که مگر در نهج‌البلاغه علی(ع) بتوان سراغ گرفت، معجزه‌یی نبوده و نیست جز همین قانون یاد‌شده. نمونه‌های این حقیقت را در ادامهٌ همین مبحث خواهیم دید که مثلاً در مورد خطبهٌ «جهاد» چگونه مجاهدین پیامهای انگیزه‌ساز می‌گرفتند و حال آن‌که فقیهان، آنان که در دوران غیبت امام‌زمان(عج) اساساً منکر جهاد هستند، این خطبه را اندر‌احوال مجاهدان و شهیدان گذشتهٌ بدر و احد و کربلا و… صادق می‌یابند!
دستاوردها از پیامهای علی(ع) بنیانگذاران سازمان مجاهدین که از آغاز بر تعیین هویت ایدئولوژیک و روشن‌کردن استراتژی مبارزاتی سازمان تأکید بسیاری داشته‌اند، تحقیق و تدقیق در اسناد مربوطه، به‌خصوص قرآن و نهج‌البلاغه را در دستور روز قرار داده و تفاسیر سازمان در مورد کل نهج‌البلاغه(5) را کامل و مکتوب کرده بودند. یکی از دست‌اندرکاران این امر، مجاهد بزرگوار و شهید، مصطفی جوان‌خوشدل بود. سازمان هنوز فرصت انتشار بیرونی این مجموعه و رسانیدنش به‌دست هواداران و علاقمندان را به‌دست نیاورده، با ضربهٌ سال50 مواجه شد و تمام این اسناد به‌دست ساواک شاه افتاد، جز بخشهای پراکنده‌یی مانند «خطبهٌ جهاد» که پلی‌کپی و توزیع شد و بارها توسط هواداران در ایران و خارج کشور تکثیر و تجدید چاپ شده است. از تفاسیر قرآن سازمان نیز جز چند بخش، شامل تفسیر سوره‌های محمد(ص)، توبه و انفال، به‌بیرون نرسید.....]]>991اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-shanzdhm--32370403جلال گنجه‌ای با درود متواضعانه به‌روان بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق، شهیدان والاقدر، محمد حنیف‌نژاد و یارانش سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان. از مهمترین ره‌آوردهای مجاهدین خلق به‌هدف معرفی و تمایز اسلام ناب انقلابی از شبه ‌اسلامهای ارتجاعی، شناسانیدن کتاب نهج‌البلاغه است که منتخبی از آثار و سیرهٌ امام علی ابن ابیطالب(ع) می‌باشد. کتابی که در عین منحصر به‌فرد بودن، از زمان تألیفش در آخر قرن چهارم هجری تا زمان ما به‌طور واقعی مهجور و فراموش شده بود، جز آن‌که گهگاه و به‌اقتضای منافع دین‌فروشان، نامی از آن در میان عوام‌الناس آورده می‌شد. اما مجاهدین از همان آغاز موجودیت سازمان، به‌اندک زمانی توانستند کلمات علی(ع)، این «برادر عقیدتی محمد(ص)» را در همان نهج‌البلاغه مهجور، چونان چراغی شناخته و بشناسانند که راه یک انقلاب عقیدتی را روشنی‌می‌بخشیده و در هیبت سلاحی کارآمد بر‌سینهٌ عملهٌ ارتجاع فرود می‌آمد. و این‌چنین بود که پس از 15قرن، کلام علی(ع) را مشاهده می‌کنیم که چگونه به‌شایستگی دستمایهٌ نسل انقلابی این مرز‌و‌بوم شده است. موفقیت مجاهدین در این زمینه بسیار گسترده و سریع بود و آوازهٌ شهرت تفسیرها و برداشتهای متفاوت سازمان از قرآن و نهج‌البلاغه چنان در سراسر ایران پیچید که هیچ محفل و مرکزی از آگاهان و مبارزان دینی سراغ نمی‌شد که در آن مطالبی از برداشتهای اسلام انقلابی مجاهدین‌خلق و استنادهایشان به‌قرآن و نهج‌البلاغه راه نیافته باشد و از تفاوت عظیم اسلام انقلابی با کالای عوام‌فریب ارتجاع آخوندی اطلاعی نداشته باشند، آن‌قدر که کار نسخه‌های بی‌رواج نهج‌البلاغه در بازار کتاب ایران، به‌چاپهای مکرر در مکرر و ترجمه‌های متعدد کشید و از این ژرفتر آن‌که بسی از طلاب و مدرسین جوان و مبارز در حوزه‌های سنتی و مدارس مذهبی ـ‌‌‌برخلاف معمول قرنهای پیشین‌ـ‌ به‌نهج‌البلاغه جذب شده و به‌مطالعه و تحقیق در پیامهای علوی آن روی‌آور شدند که ـ‌از شما چه پنهان‌ـ‌ این نگارنده خود یکی از نمونه‌هایش به‌شمار می‌رود. آری، سالها پس از به‌اصطلاح تحصیلات دینی و سپس رهسپار شدن به‌ حوزه‌های بزرگ قم و نجف، اولین باری که این‌جانب پی‌می‌بردم باید نهج‌البلاغه را به‌عنوان یک کتاب جدی دینی خواند و از اول تا به‌آخرش را با تأمل و دقت مطالعه کرد، بهار1351 و تحت تأثیر وضعیت جدید در فضای مبارزاتی بود. یک‌سال پس از ضربهٌ وسیع ساواک به سازمان و به‌دنبال فراگیر‌شدن آوازهٌ مجاهدین، به‌هنگامی که تازه از زندان اوین به‌سلولهای انفرادی قزل‌قلعه منتقل شده بودم، به‌رغم ممنوعیت هرگونه کتاب، روزنامه و خواندنی، در سلول به‌صورتی شگفت به‌یک نهج البلاغه دسترسی یافته و توانستم با اشتیاق از آغاز تا آخرش را بخوانم و به‌فراخور حال و استعداد آن ایام، پیرامون مطالبش تأمل کنم. جا دارد یادآور شوم که سالهای سال پیش از این، یعنی درست از سال1335، نهج‌البلاغهٌ شخصی خودم که در سنین نوجوانی به‌عنوان جایزهٌ درسی به‌من داده شده بود، فقط قفسهٌ کتابهای شخصیم را زینت می‌داده بدون آن‌که فراتر از برخی مراجعات پراکنده، نیازی جدی به‌این کتاب برای امثال من مطرح باشد و بابت رشتهٌ تحصیلی و حرفهٌ دینی‌ به‌این تنها منتخب آثار علی(ع) مراجعه کنیم. بسی دردناک آن‌که هنگامی به‌اهمیت نهج‌البلاغه پی می‌بردم که بنیانگذاران مجاهدین، همان سازمان عقیدتی و مبارزاتی که علاقه به‌نهج‌البلاغه را وامدارشان بودم، به‌دست شاه خائن اعدام می‌شدند. بحث علل و دامنهٌ فراموش‌شدگی آثار علی(ع) در میان نسلهای پی‌در‌پی مسلمان و شیعهٌ پیشینیان ما در همین سرزمین که مرکز تشیع جهان است، بحثی مشروح و خارج از گنجایش این یادداشت است. اما راستی این واقعیت تلخ را چگونه باید تفسیر کرد که تاکنون تنها همین یک مجموعهٌ کوچک از مواضع و کلمات علی(ع) فراهم آمده است، تازه آن‌هم چنان‌که خود مؤلف در مقدمهٌ کتاب اعتراف دارد، تنها از زاویهٌ معرفی «جنبه‌های گوناگون هنرهای آن حضرت در خطابه‌ها و نوشتن و پندها و حکمتها… تا عظمت شأن علی(ع) در زمینهٌ هنرهای فصاحت و بلاغت را…» نشان داده باشد و نه بیشتر. مؤلف مزبور در همین مقدمه می‌افزاید که: «برای این منظور، گاه چند بخش پراکنده از یک سخن پیوسته را برگزیده و نیکوترین بخشها را بدون رعایت نظم اصلی آورده‌ام چرا که من به‌دنبال نکته‌های ممتاز و درخشان بودم و نه ترتیب و انسجام اصلی کلام علی(ع)…» این یعنی که تمام پرتوهای نورانی از سیمای علی(ع) که در کتاب نهج‌البلاغه می‌درخشد، به‌ستاره‌های کوچک پراکنده‌یی می‌مانند که پاره‌پاره‌های برجای مانده از انفجار یک خورشید عظیم باشند. معنی فاجعه روشن است. در یک کلام باید گفت که تا قبل از مجاهدین، نسل‌نسل پیشین آگاهان این مرز و بوم هرگز نتوانسته‌اند چندان آشنایی درست و مستقیمی با حقیقت علی(ع) داشته باشند و کمتر کسی خبر دارد که تاکنون بیشترین اقدامها در جهت بهره‌وری و شرح و تفسیر نهج‌البلاغه، توسط دانشمندان اهل سنت صورت گرفته است و در رأس همگان توسط ابن ابی الحدید المدائنی، دانشمند معتزلی معروف در قرن هفتم هجری.]]>https://api.spreaker.com/episode/32370403Mon, 22 Jun 2020 05:24:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنهج‌البلاغه در جایگاه شایستهٌ خود جلال گنجه‌ای با درود متواضعانه به‌روان بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق، شهیدان والاقدر، محمد حنیف‌نژاد و یارانش سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان. از مهمترین ره‌آوردهای مجاهدین خلق به‌هدف معرفی و تمایز اسلام ناب انقلابی از...جلال گنجه‌ای با درود متواضعانه به‌روان بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق، شهیدان والاقدر، محمد حنیف‌نژاد و یارانش سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان. از مهمترین ره‌آوردهای مجاهدین خلق به‌هدف معرفی و تمایز اسلام ناب انقلابی از شبه ‌اسلامهای ارتجاعی، شناسانیدن کتاب نهج‌البلاغه است که منتخبی از آثار و سیرهٌ امام علی ابن ابیطالب(ع) می‌باشد. کتابی که در عین منحصر به‌فرد بودن، از زمان تألیفش در آخر قرن چهارم هجری تا زمان ما به‌طور واقعی مهجور و فراموش شده بود، جز آن‌که گهگاه و به‌اقتضای منافع دین‌فروشان، نامی از آن در میان عوام‌الناس آورده می‌شد. اما مجاهدین از همان آغاز موجودیت سازمان، به‌اندک زمانی توانستند کلمات علی(ع)، این «برادر عقیدتی محمد(ص)» را در همان نهج‌البلاغه مهجور، چونان چراغی شناخته و بشناسانند که راه یک انقلاب عقیدتی را روشنی‌می‌بخشیده و در هیبت سلاحی کارآمد بر‌سینهٌ عملهٌ ارتجاع فرود می‌آمد. و این‌چنین بود که پس از 15قرن، کلام علی(ع) را مشاهده می‌کنیم که چگونه به‌شایستگی دستمایهٌ نسل انقلابی این مرز‌و‌بوم شده است. موفقیت مجاهدین در این زمینه بسیار گسترده و سریع بود و آوازهٌ شهرت تفسیرها و برداشتهای متفاوت سازمان از قرآن و نهج‌البلاغه چنان در سراسر ایران پیچید که هیچ محفل و مرکزی از آگاهان و مبارزان دینی سراغ نمی‌شد که در آن مطالبی از برداشتهای اسلام انقلابی مجاهدین‌خلق و استنادهایشان به‌قرآن و نهج‌البلاغه راه نیافته باشد و از تفاوت عظیم اسلام انقلابی با کالای عوام‌فریب ارتجاع آخوندی اطلاعی نداشته باشند، آن‌قدر که کار نسخه‌های بی‌رواج نهج‌البلاغه در بازار کتاب ایران، به‌چاپهای مکرر در مکرر و ترجمه‌های متعدد کشید و از این ژرفتر آن‌که بسی از طلاب و مدرسین جوان و مبارز در حوزه‌های سنتی و مدارس مذهبی ـ‌‌‌برخلاف معمول قرنهای پیشین‌ـ‌ به‌نهج‌البلاغه جذب شده و به‌مطالعه و تحقیق در پیامهای علوی آن روی‌آور شدند که ـ‌از شما چه پنهان‌ـ‌ این نگارنده خود یکی از نمونه‌هایش به‌شمار می‌رود. آری، سالها پس از به‌اصطلاح تحصیلات دینی و سپس رهسپار شدن به‌ حوزه‌های بزرگ قم و نجف، اولین باری که این‌جانب پی‌می‌بردم باید نهج‌البلاغه را به‌عنوان یک کتاب جدی دینی خواند و از اول تا به‌آخرش را با تأمل و دقت مطالعه کرد، بهار1351 و تحت تأثیر وضعیت جدید در فضای مبارزاتی بود. یک‌سال پس از ضربهٌ وسیع ساواک به سازمان و به‌دنبال فراگیر‌شدن آوازهٌ مجاهدین، به‌هنگامی که تازه از زندان اوین به‌سلولهای انفرادی قزل‌قلعه منتقل شده بودم، به‌رغم ممنوعیت هرگونه کتاب، روزنامه و خواندنی، در سلول به‌صورتی شگفت به‌یک نهج البلاغه دسترسی یافته و توانستم با اشتیاق از آغاز تا آخرش را بخوانم و به‌فراخور حال و استعداد آن ایام، پیرامون مطالبش تأمل کنم. جا دارد یادآور شوم که سالهای سال پیش از این، یعنی درست از سال1335، نهج‌البلاغهٌ شخصی خودم که در سنین نوجوانی به‌عنوان جایزهٌ درسی به‌من داده شده بود، فقط قفسهٌ کتابهای شخصیم را زینت می‌داده بدون آن‌که فراتر از برخی مراجعات پراکنده، نیازی جدی به‌این کتاب برای امثال من مطرح باشد و بابت رشتهٌ تحصیلی و حرفهٌ دینی‌ به‌این تنها منتخب آثار علی(ع) مراجعه کنیم. بسی دردناک آن‌که هنگامی به‌اهمیت نهج‌البلاغه پی می‌بردم که بنیانگذاران مجاهدین، همان سازمان عقیدتی و مبارزاتی که علاقه به‌نهج‌البلاغه را وامدارشان بودم، به‌دست شاه خائن اعدام می‌شدند. بحث علل و دامنهٌ فراموش‌شدگی آثار علی(ع) در میان نسلهای پی‌در‌پی مسلمان و شیعهٌ پیشینیان ما در همین سرزمین که مرکز تشیع جهان است، بحثی مشروح و خارج از گنجایش این یادداشت است. اما راستی این واقعیت تلخ را چگونه باید تفسیر کرد که تاکنون تنها همین یک مجموعهٌ کوچک از مواضع و کلمات علی(ع) فراهم آمده است، تازه آن‌هم چنان‌که خود مؤلف در مقدمهٌ کتاب اعتراف دارد، تنها از زاویهٌ معرفی «جنبه‌های گوناگون هنرهای آن حضرت در خطابه‌ها و نوشتن و پندها و حکمتها… تا عظمت شأن علی(ع) در زمینهٌ هنرهای فصاحت و بلاغت را…» نشان داده باشد و نه بیشتر. مؤلف مزبور در همین مقدمه می‌افزاید که: «برای این منظور، گاه چند بخش پراکنده از یک سخن پیوسته را برگزیده و نیکوترین بخشها را بدون رعایت نظم اصلی آورده‌ام چرا که من به‌دنبال نکته‌های ممتاز و درخشان بودم و نه ترتیب و انسجام اصلی کلام علی(ع)…» این یعنی که تمام پرتوهای نورانی از سیمای علی(ع) که در کتاب نهج‌البلاغه می‌درخشد، به‌ستاره‌های کوچک پراکنده‌یی می‌مانند که پاره‌پاره‌های برجای مانده از انفجار یک خورشید عظیم باشند. معنی فاجعه روشن است. در یک کلام باید گفت که تا قبل از مجاهدین، نسل‌نسل پیشین آگاهان این مرز و بوم هرگز نتوانسته‌اند چندان...]]>864اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,قرآن-اسلام,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-حنیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-panzdhm--30478525https://api.spreaker.com/episode/30478525Fri, 12 Jun 2020 20:52:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدحنیف، بنیانگذار و راهگشا محمد حیاتی روز اولی که «محمدآقا» را دیدم، در یک اتاق کوچک اجاره‌یی در محلهٌ خودمان بود. ما چند نفر توسط شهید موسی خیابانی عضوگیری شده بودیم. روز اولی بود که حنیف می‌خواست برای ما صحبت کند.، در همان برخورد از یکرنگی او متحیر...1122اصغر-بدیع,بنیانگذاران-مجاهدین,رادیو-مجاهد,زندان-اوین,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-chhardhm--29915696اوایل اردیبهشت سال‌51 بود که گفتند آخرین دادگاه و محاکمهٌ اصغر است. ما به‌طور خانوادگی برای شرکت در جلسهٌ دادگاه به محل دادرسی ارتش در چهارراه قصر تهران رفته بودیم، از حوالی ساعت8‌صبح، آن‌جا متنظر بودیم تا اتوبوس حامل زندانیان سیاسی وارد محوطهٌ دادرسی ارتش شد. اصغر را دیدیم که از اتوبوس پیاده شد و درحالی‌که دستهایش را از پشت بسته بودند، او را به‌محل دادرسی ارتش می‌بردند. ما از راه دور با فریاد او را صدا کردیم و اصغر سرش را برگرداند و خندید. ما مدتها منتظر بودیم تا شاید ما را به‌جلسهٌ دادگاه راه بدهند. اما ساواک شاه از ترس برملا‌شدن جنایاتی که در‌مورد اصغر مرتکب شده بود، مانع شرکت ما در جلسهٌ دادگاه شد. تا حوالی ساعت5 بعدازظهر پشت در دادگاه متنظر بودیم و متوجه شدیم که اصغر را دارند از درب دیگر دادگاه خارج می‌کنند و به‌سمت اتوبوس می‌برند. خودمان را به‌خیابان رساندیم و منتظر رسیدن اتوبوس شدیم. وقتی که اتوبوس به نزدیک ما رسید، دیدم که اصغر خودش را به کنار یکی از پنجره‌ها رساند و درحالی‌که دستهایش از پشت بسته بود، پردهٌ اتوبوس را با صورتش کنار زد و چند‌بار کلـمهٌ «اعدام» را تکرار کرد. این آخرین تصویری است که از اصغر در ذهن من نقش بسته است. آن‌چه از اصغر در ذهن و ضمیرم نقش بسته در این چند جمله می‌توانم خلاصه کنم: اصغر مجاهدی بود با تلاش و کوششی بسیار جدی و مستمر و پیگیر و با روحیه‌یی خستگی‌ناپذیر و عزمی استوار و پولادین برای نیل به اهداف و آرمانهایی بس والا.]]>https://api.spreaker.com/episode/29915696Mon, 08 Jun 2020 20:40:09 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداصغر،‌ بنیانگذاری‌استوار شهین بدیع‌زادگان شهریور سال50 که در جریان دستگیری اصغر قرار گرفتم، دانش‌آموز 15ساله‌یی بودم که چیز زیادی از مبارزه نمی‌دانستم. البته خانواده‌مان ضدرژیم شاه و سیاسی بود که این‌هم به‌خاطر وجود اصغر بود. اصغر خیلی کم به خانه...اوایل اردیبهشت سال‌51 بود که گفتند آخرین دادگاه و محاکمهٌ اصغر است. ما به‌طور خانوادگی برای شرکت در جلسهٌ دادگاه به محل دادرسی ارتش در چهارراه قصر تهران رفته بودیم، از حوالی ساعت8‌صبح، آن‌جا متنظر بودیم تا اتوبوس حامل زندانیان سیاسی وارد محوطهٌ دادرسی ارتش شد. اصغر را دیدیم که از اتوبوس پیاده شد و درحالی‌که دستهایش را از پشت بسته بودند، او را به‌محل دادرسی ارتش می‌بردند. ما از راه دور با فریاد او را صدا کردیم و اصغر سرش را برگرداند و خندید. ما مدتها منتظر بودیم تا شاید ما را به‌جلسهٌ دادگاه راه بدهند. اما ساواک شاه از ترس برملا‌شدن جنایاتی که در‌مورد اصغر مرتکب شده بود، مانع شرکت ما در جلسهٌ دادگاه شد. تا حوالی ساعت5 بعدازظهر پشت در دادگاه متنظر بودیم و متوجه شدیم که اصغر را دارند از درب دیگر دادگاه خارج می‌کنند و به‌سمت اتوبوس می‌برند. خودمان را به‌خیابان رساندیم و منتظر رسیدن اتوبوس شدیم. وقتی که اتوبوس به نزدیک ما رسید، دیدم که اصغر خودش را به کنار یکی از پنجره‌ها رساند و درحالی‌که دستهایش از پشت بسته بود، پردهٌ اتوبوس را با صورتش کنار زد و چند‌بار کلـمهٌ «اعدام» را تکرار کرد. این آخرین تصویری است که از اصغر در ذهن من نقش بسته است. آن‌چه از اصغر در ذهن و ضمیرم نقش بسته در این چند جمله می‌توانم خلاصه کنم: اصغر مجاهدی بود با تلاش و کوششی بسیار جدی و مستمر و پیگیر و با روحیه‌یی خستگی‌ناپذیر و عزمی استوار و پولادین برای نیل به اهداف و آرمانهایی بس والا.]]>799اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-syzdhm--29445193خاطرات مجاهد صدیق محمد سیدی‌کاشانی رهبران نهضت آزادی بعد از 15خرداد42 درواقع فکری و راهی به‌نظرشان نمی‌رسید. درمانده بودند و نمی‌دانستند که چکار باید کرد. ولی دانشجوها و جوانان پرشور نهضت احساس می‌کردند که نمی‌توانند آرام بنشینند و علاوه بر این دیگر نمی‌شد با فعالیتهای سیاسی، کاری را در شرایط آن روز پیش برد. باید کار دیگری کرد. این بود که فشار می‌آوردیم به بقایای نهضت، که بیشتر هم دانشجوها بودند، که آقا بیایید بنشینیم یک کاری بکنیم، یک فکری بکنیم، یک سازمان جدیدی به‌وجود بیاوریم. این فشارها و پیگیریها و دنبال‌کردنها ادامه داشت تا این‌که یک روز یکی از اعضای نهضت آمد و به من اطلاع داد که آن‌چه که می‌خواستی به‌وجود آمده. من خیلی خوشحال شدم. گفت که فردی به‌نام «محمدآقا» با تو فردا بعدازظهر ساعت5 دیدار خواهد داشت. تاریخ آن روز فکر می‌کنم حوالی 15، 16، 17شهریور44 بود. من رأس ساعت5 رفتم به منزل آن فرد و آن‌جا با مردی بلندقد، چهارشانه، با قیافه‌یی باصلابت و حرکاتی سنگین و لهجه‌یی آذری مواجه شدم. رفتار و حرکات و صحبتهای او از همان لحظهٌ اول من را متحیر کرد. حالتی در من به‌وجود آورد که زبانم از توصیف آن واقعاً عاجز است. «محمدآقا» پس از سلام و علیک و صحبتهای اولیه، از کودتای 28مرداد، از فاجعهٌ 15خرداد، از خیانتها و اختناقی که رژیم شاه حاکم کرده بود صحبت کرد. از فقر و بدبختی مردم، از ثروتهای در حال انباشت عدهٌ قلیلی که به همه چیز مسلط شده بودند، و در انتهای بحث با لحنی سنگین و گرفته گفت: «چیه این زندگی؟!» با وجود همهٌ آمادگیهایی که برای مواجهه با مرگ و شکنجه و زندان پیدا کرده بودم، این جملهٌ سه‌کلمه‌یی کوتاه مرا به‌شدت تکان داد....]]>https://api.spreaker.com/episode/29445193Thu, 04 Jun 2020 20:32:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدکتاب بنیانگذاران- قسمت سیزدهم خاطرات مجاهد صدیق محمد سیدی‌کاشانی رهبران نهضت آزادی بعد از 15خرداد42 درواقع فکری و راهی به‌نظرشان نمی‌رسید. درمانده بودند و نمی‌دانستند که چکار باید کرد. ولی دانشجوها و جوانان پرشور نهضت احساس می‌کردند که نمی‌توانند...خاطرات مجاهد صدیق محمد سیدی‌کاشانی رهبران نهضت آزادی بعد از 15خرداد42 درواقع فکری و راهی به‌نظرشان نمی‌رسید. درمانده بودند و نمی‌دانستند که چکار باید کرد. ولی دانشجوها و جوانان پرشور نهضت احساس می‌کردند که نمی‌توانند آرام بنشینند و علاوه بر این دیگر نمی‌شد با فعالیتهای سیاسی، کاری را در شرایط آن روز پیش برد. باید کار دیگری کرد. این بود که فشار می‌آوردیم به بقایای نهضت، که بیشتر هم دانشجوها بودند، که آقا بیایید بنشینیم یک کاری بکنیم، یک فکری بکنیم، یک سازمان جدیدی به‌وجود بیاوریم. این فشارها و پیگیریها و دنبال‌کردنها ادامه داشت تا این‌که یک روز یکی از اعضای نهضت آمد و به من اطلاع داد که آن‌چه که می‌خواستی به‌وجود آمده. من خیلی خوشحال شدم. گفت که فردی به‌نام «محمدآقا» با تو فردا بعدازظهر ساعت5 دیدار خواهد داشت. تاریخ آن روز فکر می‌کنم حوالی 15، 16، 17شهریور44 بود. من رأس ساعت5 رفتم به منزل آن فرد و آن‌جا با مردی بلندقد، چهارشانه، با قیافه‌یی باصلابت و حرکاتی سنگین و لهجه‌یی آذری مواجه شدم. رفتار و حرکات و صحبتهای او از همان لحظهٌ اول من را متحیر کرد. حالتی در من به‌وجود آورد که زبانم از توصیف آن واقعاً عاجز است. «محمدآقا» پس از سلام و علیک و صحبتهای اولیه، از کودتای 28مرداد، از فاجعهٌ 15خرداد، از خیانتها و اختناقی که رژیم شاه حاکم کرده بود صحبت کرد. از فقر و بدبختی مردم، از ثروتهای در حال انباشت عدهٌ قلیلی که به همه چیز مسلط شده بودند، و در انتهای بحث با لحنی سنگین و گرفته گفت: «چیه این زندگی؟!» با وجود همهٌ آمادگیهایی که برای مواجهه با مرگ و شکنجه و زندان پیدا کرده بودم، این جملهٌ سه‌کلمه‌یی کوتاه مرا به‌شدت تکان داد....]]>1002اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجوی,نهضت-آزادیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-dwazdhm--28793126https://api.spreaker.com/episode/28793126Mon, 01 Jun 2020 07:42:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمحمد برای رسیدن به حقیقت یک موضوع، تمام راههای ممکن را می‌رفت، به همین دلیل وقتی به چیزی می‌رسید، دیگر به مرحلهٌ ایقان رسیده بود و لذا قاطع برخورد می‌کرد. همیشه سعی می‌کرد پس از راهنمایی اولیه و نشان دادن عینیت مسأله، طرف مقابل را به فکر وادارد تا...798اصغر-بدیع,بنیانگذاران-سازمان,رادیو-مجاهد,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-6--25882423سخني با موزيسين‌هاي جوان
نويسنده كتاب سمفوني مقاومت مجاهد صديق محمد سيدي كاشاني دركتابش تحت عنوان سخني با موزيسين هاي جوان مي نويسد: آنچه از شروع اين نوشته آوردم، از سيري در ترانه‌ها و سرودهاي مجاهدين تماما سرود آزادي و حول اين نكته بود كه برخلاف انحلال طلبان و دشمنان و منكران آرمان و آرمان خواهي‌ که خاموشي هنر مقاومت و موسيقي و ترانه و سرودهايش را مي‌خواهند، اين سلاح را بايد هر چه موثرتر به كارگرفت.
مي‌خواهم پسران و دخترانم به ويژه موزيسين‌هاي جوان را فرا بخوانم‌كه عرصه هنر، در همه اشكالش به ويژه موسيقي را براي برانگيختن وآماده‌سازي همه ظرفيت‌هاي مبارزاتي جامعه ايران و مشخصا نسل جوان فعال‌كنيد. به هرطرف كه نگاه مي‌كنيم، بن‌بست آخوندهاي حاكم را مي‌بينيم . قيام‌ها مثل چشمه‌هاي جوشاني در شهرهاي ايران روان شده است. سرنگوني رژيم، حالا ديگرامكان غيرقابل انكاري است. پس براي همه آن‌هايي‌كه خواهان تغييرند، از جمله جوانان و موزيسين‌هاي ايستاده در برابر رژيم ميدان وسيعي باز شده است. در سپهر هنر و موسيقي از يك طرف با كساني مواجهيم‌كه از مقاومت و آزادي‌خواهي ندامت مي‌كنند. اين‌ها شراره زندگي حقيقي در وجودشان خاموش شده است از جوش و جنبش بيزارند. اگر ناي دست زدن به‌ كاري داشته باشند، هنر آن چناني‌شان ترويج پوچي و نيست انگاري است .
از طرف ديگر با رژيم ولايت فقيه مواجهيم كه پس از شكستن سازها و قلع و قمع هنر و هنرمند ايراني، موسيقي تسليم شده و وامانده‌اي را اشاعه داده است كه هدف بي ‌واسطه‌اش تخدير مردم است. كارش فرو بردن انسان‌ها درخودشان ( بهتراست بگويم در قبرخودشان ) است تا قدرت انساني خود را از ياد ببرند و اين پنداشت تلقين شده را بپذيرند كه فايده‌اي ندارد، همين است كه هست،كاري نمي‌شود كرد .
اين جاست‌كه هنر پايداري ضرورت مي‌يابد : سمفوني مقاومت، موسيقي شريف‌ترين اميدها و آرمان‌هاي بشري است.
بنابر اين هرگز ازروياهاي خود دست برنداريد. با غم و ياس بجنگيد. اميد به ساختن دنيايي بهتر را زنده نگه داريد. خلاف جهت رودخانه شنا كنيد. اين كار ساده‌اي نيست اما قواي به بندكشيده را آزاد مي‌كند براي تغييركردن و تغييردادن .
روزي كه انسان در سرآغاز تاريخ آگاهي خود به هنر رو آورد زماني بود كه به فكرتغيير افتاد .
موسيقي براي سمت دادن عاطفه‌ها و عشق‌ها و ظرفيت‌هاي انساني براي تغيير جهان است، براي يك نظم نو و بسامان براساس آزادي و برابري. خلق و خوي پايداري، روحيه پرسش و ناخرسندي و نارضايتي از وضع موجود و روحيه اعتراض را دامن مي‌زند .
سلاح پرقدرتي است براي آماده‌سازي ذهني، انگيزش اميد، چيره شدن بر رعب، ترويج‌آگاهي و طرح ايده‌هاي پيشرو و مشخصا آزادي، برابري، نفي مرد سالاري و نفي جنسيت زدگي .
موسيقي و به طوركلي هنر براي وقت‌گذراني بيهوده و يله شدن و تفريح مبتذل نيست. اما تفريح و فرح بخشي درمعناي حقيقي‌اش در محتوایش نهفته است كه قواي انساني را به وجد مي‌آورد، به مردم انرژي و نيرو و شادي و اميد مي‌دهد. آن‌ها را از زير بار مصائب روزانه زندگي بيرون مي‌كشد و افق دنياي ديگري را پيش چشمانشان مي‌گشایدكه زندگي نبايد همين رنج‌ها و تلخي‌ها باشد، روابط انساني نبايد همين بي‌رحمي‌ها وسنگدلي‌ها و دروغ‌ها و فريبكاري‌ها باشد و انسان محكوم به تحمل ستم و استثمارطبقاتي نيست .
در نظرداشتن اين دو وجه ضروري؛ شما را وا دار می کند دائما نوجويي كنيد. دائما در پي مضمون‌ها و شكل‌های تازه باشيد.
هراكليتوس گفته است : ” هيچ‌گاه نمي‌توان دريك رودخانه دو بار پا گذاشت“ .
مخاطبان شما هم ولو اين كه افراد ثابتي باشند. ذهنيت‌هايشان درحال تغييراست. جهان درحال تغييراست. درفرم‌ها، تكنيك‌ها و واژه‌هاي ثابت درجا نزنيد. درجايي خواندم اديسون گفته است :
نبوغ عبارت است ازيك درصد الهام و 99 درصد عرق ريختن .
نحوه خلق يك اثر هنري نيز همين طور است. ذوق و قريحه و ايده و جرقه اوليه همان يك درصد كار است و طي‌كردن 99 درصد ديگر به جديت، سخت‌كوشي وكار زياد احتياج دارد.
نبايد به اين فكر باشيدكه يك اثركامل و بي‌نقص داشته باشيد. دنبال به اصطلاح پرفكسيسم و كمال‌گرايي نباشيد. مهم اين است كه نارضايتي و اعتراض و خواست تغيير و روياي آينده روح اثر گذار شما را تشكيل بدهد. اگر كار شما اين روح را داشته باشد، نقص‌ها و كاستي‌ها و ناشيگري‌هايش در جريان يك كار خلاق جمعي برطرف مي‌شود.
موسيقي و مليت‌هاي ايران ـ موسيقي مردم بلوچ،كرد، ترك، عرب، تركمن، لر، بختياري، تا موسيقي خراسان و موسيقي تنگستان و دشتستان و سايرمناطق همه گنجينه پر ارزشي است.
از اين موسيقي تا موزيك پاپ يا رپ يا موسيقي ايراني همه ظرفيت‌ها و عناصر مساعدي براي خلق بهترين آثار موسيقي درخود دارد.گذاشتن مرز و محدوديت براي استفاده از انواع اين موسيقي‌ها و خودداري از اشاعه آن روا نيست .
مهم اين است که با استفاده ازهمه قابليت‌هاي آن يعني زيبايي و جاذبه و انرژي زايي آن، تصويرآينده را پيش چشم مردم بگذاريد. راه تغيير اين زندگي و رسيدن به آينده بدون اجبار و ترس و فقر و باوركردن اين حقيقت كه جامعه‌اي براساس انتخاب آزادانه ممكن است .
موسيقي و به طوركلي هنر، ايده‌ها و فكرها و سوژه‌هايي را به مردم القا مي‌كند كه مثل نشانه‌های مقصدي است كه در آرزويش هستند.
موسيقي شرايط عيني زندگي مردم را تغييرنمي‌دهد، قيام و انقلاب برپا نمي‌كند، اما انسان را بر پا مي‌كندكه ظرفيت انساني خود را به كاربگيرد. در ذهن و احساس او اين باور را مي‌دمدكه من مي‌توانم و ما مي‌توانيم و در مجموع جريان مقاومت براي سرنگوني رژيم را محكم و نيرومند مي‌كند. روياي يك جامعه سرا پا متفاوت را در اذهان مي‌پروراند، آمال‌هاي دمكراتيك را زنده مي‌كند ونشان ازآينده دارد.
نوشته را با جمله‌اي ازآنتوان هسل، نويسنده، شاعر، ازاعضاي شوراي ملي مقاومت فرانسه درجنگ جهاني دوم و از نويسندگان اعلاميه جهاني حقوق بشر به پايان مي‌برم :
« به همه آن‌هايي كه قرن بيست و يكم را با عواطف شان رقم خواهند زد مي‌گوييم، خلق‌كردن، مقاومت‌كردن و مقاومت‌كردن خلق كردن است » .]]>https://api.spreaker.com/episode/25882423Wed, 22 Apr 2020 06:23:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسمفونی مقاومت – سیری در ترانه سرودهای مجاهدین خلق ایران – قسمت ششم سخني با موزيسين‌هاي جوان نويسنده كتاب سمفوني مقاومت مجاهد صديق محمد سيدي كاشاني دركتابش تحت عنوان سخني با موزيسين هاي جوان مي نويسد: آنچه از شروع اين نوشته آوردم، از سيري در ترانه‌ها...سخني با موزيسين‌هاي جوان
نويسنده كتاب سمفوني مقاومت مجاهد صديق محمد سيدي كاشاني دركتابش تحت عنوان سخني با موزيسين هاي جوان مي نويسد: آنچه از شروع اين نوشته آوردم، از سيري در ترانه‌ها و سرودهاي مجاهدين تماما سرود آزادي و حول اين نكته بود كه برخلاف انحلال طلبان و دشمنان و منكران آرمان و آرمان خواهي‌ که خاموشي هنر مقاومت و موسيقي و ترانه و سرودهايش را مي‌خواهند، اين سلاح را بايد هر چه موثرتر به كارگرفت.
مي‌خواهم پسران و دخترانم به ويژه موزيسين‌هاي جوان را فرا بخوانم‌كه عرصه هنر، در همه اشكالش به ويژه موسيقي را براي برانگيختن وآماده‌سازي همه ظرفيت‌هاي مبارزاتي جامعه ايران و مشخصا نسل جوان فعال‌كنيد. به هرطرف كه نگاه مي‌كنيم، بن‌بست آخوندهاي حاكم را مي‌بينيم . قيام‌ها مثل چشمه‌هاي جوشاني در شهرهاي ايران روان شده است. سرنگوني رژيم، حالا ديگرامكان غيرقابل انكاري است. پس براي همه آن‌هايي‌كه خواهان تغييرند، از جمله جوانان و موزيسين‌هاي ايستاده در برابر رژيم ميدان وسيعي باز شده است. در سپهر هنر و موسيقي از يك طرف با كساني مواجهيم‌كه از مقاومت و آزادي‌خواهي ندامت مي‌كنند. اين‌ها شراره زندگي حقيقي در وجودشان خاموش شده است از جوش و جنبش بيزارند. اگر ناي دست زدن به‌ كاري داشته باشند، هنر آن چناني‌شان ترويج پوچي و نيست انگاري است .
از طرف ديگر با رژيم ولايت فقيه مواجهيم كه پس از شكستن سازها و قلع و قمع هنر و هنرمند ايراني، موسيقي تسليم شده و وامانده‌اي را اشاعه داده است كه هدف بي ‌واسطه‌اش تخدير مردم است. كارش فرو بردن انسان‌ها درخودشان ( بهتراست بگويم در قبرخودشان ) است تا قدرت انساني خود را از ياد ببرند و اين پنداشت تلقين شده را بپذيرند كه فايده‌اي ندارد، همين است كه هست،كاري نمي‌شود كرد .
اين جاست‌كه هنر پايداري ضرورت مي‌يابد : سمفوني مقاومت، موسيقي شريف‌ترين اميدها و آرمان‌هاي بشري است.
بنابر اين هرگز ازروياهاي خود دست برنداريد. با غم و ياس بجنگيد. اميد به ساختن دنيايي بهتر را زنده نگه داريد. خلاف جهت رودخانه شنا كنيد. اين كار ساده‌اي نيست اما قواي به بندكشيده را آزاد مي‌كند براي تغييركردن و تغييردادن .
روزي كه انسان در سرآغاز تاريخ آگاهي خود به هنر رو آورد زماني بود كه به فكرتغيير افتاد .
موسيقي براي سمت دادن عاطفه‌ها و عشق‌ها و ظرفيت‌هاي انساني براي تغيير جهان است، براي يك نظم نو و بسامان براساس آزادي و برابري. خلق و خوي پايداري، روحيه پرسش و ناخرسندي و نارضايتي از وضع موجود و روحيه اعتراض را دامن مي‌زند .
سلاح پرقدرتي است براي آماده‌سازي ذهني، انگيزش اميد، چيره شدن بر رعب، ترويج‌آگاهي و طرح ايده‌هاي پيشرو و مشخصا آزادي، برابري، نفي مرد سالاري و نفي جنسيت زدگي .
موسيقي و به طوركلي هنر براي وقت‌گذراني بيهوده و يله شدن و تفريح مبتذل نيست. اما تفريح و فرح بخشي درمعناي حقيقي‌اش در محتوایش نهفته است كه قواي انساني را به وجد مي‌آورد، به مردم انرژي و نيرو و شادي و اميد مي‌دهد. آن‌ها را از زير بار مصائب روزانه زندگي بيرون مي‌كشد و افق دنياي ديگري را پيش چشمانشان مي‌گشایدكه زندگي نبايد همين رنج‌ها و تلخي‌ها باشد، روابط انساني نبايد همين بي‌رحمي‌ها وسنگدلي‌ها و دروغ‌ها و فريبكاري‌ها باشد و انسان محكوم به تحمل ستم و استثمارطبقاتي نيست .
در نظرداشتن اين دو وجه ضروري؛ شما را وا دار می کند دائما نوجويي كنيد. دائما در پي مضمون‌ها و شكل‌های تازه باشيد.
هراكليتوس گفته است : ” هيچ‌گاه نمي‌توان دريك رودخانه دو بار پا گذاشت“ .
مخاطبان شما هم ولو اين كه افراد ثابتي باشند. ذهنيت‌هايشان درحال تغييراست. جهان درحال تغييراست. درفرم‌ها، تكنيك‌ها و واژه‌هاي ثابت درجا نزنيد. درجايي خواندم اديسون گفته است :
نبوغ عبارت است ازيك درصد الهام و 99 درصد عرق ريختن .
نحوه خلق يك اثر هنري نيز همين طور است. ذوق و قريحه و ايده و جرقه اوليه همان يك درصد كار است و طي‌كردن 99 درصد ديگر به جديت، سخت‌كوشي وكار زياد احتياج دارد.
نبايد به اين فكر باشيدكه يك اثركامل و بي‌نقص داشته باشيد. دنبال به اصطلاح پرفكسيسم و كمال‌گرايي نباشيد. مهم اين است كه نارضايتي و اعتراض و خواست تغيير و روياي آينده روح اثر گذار شما را تشكيل بدهد. اگر كار شما اين روح را داشته باشد، نقص‌ها و كاستي‌ها و ناشيگري‌هايش در جريان يك كار خلاق جمعي برطرف مي‌شود.
موسيقي و مليت‌هاي ايران ـ موسيقي مردم بلوچ،كرد، ترك، عرب، تركمن، لر، بختياري، تا موسيقي خراسان و موسيقي تنگستان و دشتستان و سايرمناطق همه گنجينه پر ارزشي است.
از اين موسيقي...]]>1035پیشاهنگ,پیک-شادی,رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,شعر-سرود,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-5--25813097باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
اکنون به قسمت پنجم این برنامه توجه کنید:
شاعران و نویسندگان و روزنامه نگاران متعهد بسیاری بودند که در فضای دیکتاتوری با ترنم سرود آزادی و با فریاد نهفته در گلو در آخرین لحظات زندگی شان هر کدام به گونه ایی این فریاد را سر داده تسلیم دیکتاتور نشدند و الگویی شدند برای نسل های آینده و نامشان ماندگار در تاریخ.
در ایران شاعران و هنرمندان بیشماری بودند که مبارزه برای آزادی را با خون سرخشان مهر کرده و راهشان را برای نسلهای آینده ادامه دار نمودند.
يادي ازشاعران شهيد
در جريان يك مقاومت و جنبش آزادي خواهانه خلق آثار هنري از رمان تا شعر و سرود و ترانه و آهنگ حماسي، الهام گرفته از نبردها و مقاومت‌هاست. از اين رو هنرمندان و شاعران متعهد و مردمي خود را وامدار مردم مي‌دانند.
نمونه‌هاي برجسته اين هنرمندان چه در تاريخ كشورهاي جهان و چه در تاريخ مبارزات آزادي خواهانه ايران شاهدان اين حقيقت‌اند.
نمونه‌هايي كه به رغم مواجهه با انواع مرارت‌ها تا آخرين دم حيات، از وفاداري به مردم وآرمان آزاديخواهانه آنان پا پس ننهادند. براي تشخيص سره از ناسره به چند نمونه ازشاعران حقيقي و شهيد اشاره مي‌كنيم تا فرق آن‌ها با مدعيان دون مايه روشن شود :
هنگامي كه خون از انگشتان و دست‌هاي متلاشي شده ويكتور خارا در استاديوم شيلي فوران مي‌كرد، او آخرين سرود خود را عليه ديكتاتور – سر داد، اگر چه صدايش با رگبارگلوله‌هاي نظاميان پينوشه بعد ازلحظاتي به خاموشي گراييد...
زماني كه فرخي يزدي ؛ رنجور و ناتوان برتخت بيمارستان ارتش، خود شاهد تزريق آمپول هوا توسط شكنجه‌گران رژيم شاهنشاهي به رگانش بود، با خاطري آرام و روحي محكم و پرصلابت، كلمه آزادي را ترنم مي‌كرد.
كريم پور شيرازي نويسنده آزاديخواه، هنگامي كه درزندان شاه پيكرش را به آتش مي‌كشيدند گفت « به قرآن مجيد سوگند ياد كرده‌ام حقايق را بنويسم ولو به قيمت جانم تمام شود» .
خسرو گلسرخي شاعر انقلابي در دفاعياتش در بيدادگاه نظامي شاه گفت: « من براي جانم چانه نمي‌زنم، چرا كه فرزند خلقي مبارز و دلاور هستم، من به نفع خلقم حرف مي‌زنم» او به همين جرم محكوم به اعدام شد و قهرمانانه به شهادت رسيد.
سعيد سلطان پورشاعر فدايي به جرم دفاع از آرمان انقلابي‌اش و ايستادگي درمقابل ديكتاتوري آخوندي توسط جلادان خميني تيرباران شد.
مهدي حسين پور( بهداد) شاعر جوان و پرشوري كه دركسوت يك رزمنده مجاهد خلق در نبردهاي متعددي عليه پاسداران خميني شركت كرده بود، در عمليات فروغ جاويدان در مصاف با نيروهاي رژيم ضد بشري ولايت فقيه سرفرازانه به شهادت رسيد.
درسازمان مجاهدين ساختن ترانه و شعر و سرود مثل سايرمسئوليت‌ها، ازآغاز تا امروز هر قدمش نتيجه كار و رنج و رزم و احساس مسئوليت زنان و مردان مصممي است كه بسياري از آن‌ها در خلال مقاومت در برابر رژيم به شهادت رسيده‌اند. وقتي كه نگاه مي‌كنيم از گذشته‌هاي دور تا امروز، هر ترانه، نه تنها مقطعي از تاريخچه سازمان، بلكه سيماي شهيدي را پيش چشمم زنده مي‌كند.
از 22 بهمن سال 57 كه سازمان گسترده شد، درهمان دوره دو سال و چند ماه مبارزه سياسي با خميني فعاليت فشرده‌اي براي توليد ترانه و سرود، تكثير و توزيع نوارهاي آن، انتشار كتاب، تهيه فيلم و... داشتيم. بسياري از مجاهداني كه در اين بخش‌ها فعاليت مي‌كردند، توسط رژيم خميني به شهادت رسيده‌اند. ازميان آن‌ها كساني كه يادشان هنوز در خاطرم باقي است و به قول نيما نام‌هايشان « روشنم مي‌دارد، قوتم مي‌بخشد » عبارت‌اند از مجاهدان سرفراز محمود ميرمالك، حسين لبيبي، باقرآل اسحاق، اصغرمحكمي، احمد شادبختي از نويسندگان نشريه مجاهد- هم چنين بهروز ترشيزي كه حين عكس‌گرفتن ازتظاهرات مسلحانه دستگير و تيرباران شد، بهمن ترشيزي ، محمدحسين كميلي منفرد - رضا خاكسار مسئول كانون فيلم سازان مسلمان و مهرداد علوي .
يادآوري چند خاطره از اين شهيدان نمونه‌هايي از رويكرد مجاهدين دركارتوليد ترانه و سرود را به دست مي‌دهد :
سرود اخترشبانه
شعر و آهنگ اوليه سرود اخترشبانه ، ساخته مجاهد شهيد ابوالفضل رستگار است.
يكي از مجاهدان وارسته که درعين حال شاعري توانا بود. اودرسال 54 در ارتباط با مجاهدين دستگير و در بیدادگاه‌هاي شاه به 5 سال زندان محكوم شد و در سال 57 از زندان آزاد شد.
يكي از زندانيان هم سلول او در زندان مشهد، اولين ديدارش با ابوالفضل را چنين نوشته است :
« موقع سحر بود صداي پايي در راهرو پيچيد و در پي آن صداي‌كشيده شدن جسمي بر روي زمين. چند لحظه بعد در سلول باز شد و كسي را خرد و خمير انداختند داخل سلول.
قدي متوسط و پيكري لاغر و استخواني داشت. موهايش را از ته زده بودند و صورتش پر از خون وكبودي بود. به سختي قادر به حركت بود.كمكش‌كردم تا روي زمين بنشيند. وقتي نشست آرام خنديد وگفت اسم من عباس است... عباس رستگار... به اعدام محكوم شده‌ام... و دوباره خنديد.»
اين شاعر مجاهد يك بار هم درسال 60 دستگير و روانه شكنجه‌گاه‌هاي خميني شد و درآنجا به شهادت رسيد.
عباس در سرودن شعر و آهنگين‌كردن ‌آن مبتكر و خوش ذوق بود. از او چند شعر و سرود باقي مانده ولي ارزنده‌ترين يادگار هنري او همين سرود اختر شبانه است كه فضاي نبردهاي مجاهدين با رژيم خميني درسال 60 را بازتاب مي‌دهد.
يكي از هم زنجيرانش درشكنجه‌گاه‌هاي خميني در مورد چگونگي ساختن اين سرود نوشته است: :
« شب چهارم آمدن عباس به سلول بود. درآغاز شب پس از افطار،كمي دعا خواند و پس از لحظاتي سكوت گفت: به دلم برات شده امشب مرا تيرباران مي‌كنند... مي‌خواهم برايت سرودي بخوانم. اين سرود و آهنگش را خودم ساخته‌ام. برايت مي‌خوانم سعي كن آهنگش را به خاطر بسپاري، بعد هم با هم مي‌نشينيم تا شعرش را حفظ‌كني آن را به عنوان آخرين يادگار به بچه‌ها برسان ... بعد از جايش بلند شد، و به ديوار تكيه داد. درسياهي سلول چشم‌هايش مي‌درخشيد، پس ازآنكه نفسي تازه‌كرد يك مرتبه صدايش را پر شور و صاف و نيرومند در سياهي سلول رها كرد» .
ايران ايران اخترشبانه درياي پرجوشش زمانه
دامانت مهد مجاهدين شد درهرخانه كرده آشيانه
نهضت مجاهد همچوشمع سوزان درسياهي شب مشعلي فروزان
من از دريچه سلول نگاه كردم، ديدم يك آخوند فربه به همراه چند پاسدار، بچه‌ها را يكي يكي صدا مي‌كنند و اسم آن‌ها را كف دست و روي پيشاني‌شان مي‌نويسند، به عباس گفتم دارند بچه‌ها را براي اعدام مي‌برند. از جايش جهيد وگفت وقتش رسيده و به نماز ايستاد.
وقتي در سلول ما را باز كردند او هنوز مشغول نماز خواندن بود. پاسدار با عصبانيت گفت : زودتر! كارداريم ! حالا چه وقت نماز خواندن است ؟!
عباس قهرمان بعد از نماز بلند شد مرا درآغوش گرفت وگفت : « اگر ماندي سلام مرا به همه بچه‌ها برسان و بگو مي‌خواستم بمانم و سقوط خميني را ببينم. اميدوارم شما موفق شويد و حتما موفق خواهيد شد بعد با گام‌هايي استوار از سلول بيرون رفت» .
مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی در باره اين سروده مي نويسد: سرود اختر شبانه درسال 61 در نهاد ترانه سرود سازمان مجاهدين بازسازي شد، و توسط اركسترسمفوني وين و گروه كر هواداران مجاهدين اجرا و ضبط كرديم .
سرود رهايي و نبرد آخرين
يكي از سرودهايي كه شعر و آهنگ آن، توسط مجاهد شهيد مسعود عدل در سال 56 در زندان اوين ساخته شد، سرودي بود بنام رهايي كه در آن فلسفه هدف داري حركت جهان و تكامل تاكيد شده و در بند بندآن بر تغيير جهان از كهنگي به سوي نو و نويد رسيدن به جامعه‌اي فارغ ازستم و سركوب و استثمار و استقرار قسط و عدل كه از طريق مبارزه به دست مي‌آيد تاكيد شده . اين سرود درسال 58 بازسازي شد. سرود نبرد آخرين نیز ساخته مسعود عدل بود. اين دو سرود در واقع داستان تكامل را به زبان هنري بازگو مي‌كند، سرود نبرد آخرین دريكي از جلسات كلاس تبيين جهان در دانشگاه صنعتي شريف و پيش از مباحث برادر مسعود به صورت تجسمي توسط گروهي از اعضاي ميليشيا اجرا شد.
سرود رهايي
اي خدا اي خدا اي حقيقت ! اي زمين و زمان را توغايت
اي تو ظاهر تو باطن تو اول اي تو آخر تو ره را نهايت
افكن در دل اين غوغا
لااله الاالله
ابوالقاسم محمدي ارژنگي ـ يكي از مجاهداني بودكه در سال‌هاي اول حكومت خميني فعالانه در نهاد ترانه سرود كارها را پيش مي‌برد، ابوالقاسم محمدي ارژنگي درقتل عام سال 67 سربدار و رستگارشد.
نويسنده كتاب سمفوني مقاومت در باره او مي نويسد: من ازجواني ابوالقاسم ارژنگي را مي‌شناختم درسنين 18 ـ 19 سالگي با هم به كلاس استاد اسماعيل مهرتاش‌مي‌رفتيم و تحت نظر او موسيقي اصيل ايراني را آموزش مي‌گرفتيم.
ابوالقاسم صداي گرمي داشت و موسيقي اصيل ايراني را به خوبي مي‌خواند .
ارژنگي از سال 43 در كنار كار هنري به استخدام وزارت آموزش و پرورش در آمد. او معلم يكي از مدارس محله ذوب مس در جاده امين ‌آباد شهر ري بود. به طور هم زمان تحصيل در دانشگاه را ادامه مي‌داد و در رشته روانشناسي از دانشگاه تربيت معلم فارغ التحصيل شد. ابوالقاسم درتمام عمر با وارستگي و فروتني زندگي كرد. در زمان شاه بسياري به او پيشنهاد كردندكه به راديو برود و در سلك خوانندگان آن زمان در آيد، اما او نپذيرفت. ابوالقاسم پس از پيروزي انقلاب ضد سلطنتي فعاليت خود را در هواداري با سازمان شروع كرد.
مجاهد شهيد ابوالقاسم ارژنگي، از نوجواني به سلك ياران و هواداران آيت الله طالقاني درآمد و از بحث‌هاي پدر طالقاني در مسجد هدايت بهره‌ها برد و به اشاعه افكار مترقي پدر پرداخت.
ارژنگي در انقلاب ضد سلطنتي به هواداري از مجاهدين برخاست. پس از پيروزي انقلاب، فعاليت خود را دركمك به تهيه ترانه‌ - سرودهاي مجاهدين متمركز كرد و بركار خوانندگان (گروه‌كر) درضبط سرودها و ترانه‌ها، از جمله سرودهاي ايران زمين، مجاهد، 4 خرداد، جهاد،كارگر، ميهن شهيدان، خون، جبهه رهايي، به نام خدا و بسياري ديگر از سرودهاي سازمان نظارت داشت.
ابوالقاسم كه دوستانش اورا هوشنگ مي‌ناميدند، پس از30 خرداد 60 براي تاسيس يك مركزكمك‌هاي اورژانس براي درمان مجاهديني كه درنبرد با پاسداران مجروح شده بودند اقدام كرد. درهمين راستا به جرم هواداري ازمجاهدين و به خاطركمك‌هاي مالي به سازمان دستگير و به 8 سال زندان محكوم شد.
درزندان زيرشكنجه‌هاي سختي بود، اما لب به شكوه باز نكرد. ابوالقاسم اواخر بهمن سال 66 از اوين به گوهردشت منتقل شد. يكي از هم زنجيرانش نوشته است :
« آن شب باران مي‌باريد و هوا خيلي سرد بود. وقتي رسيديم پاسداران از همان قدم اول با كابل و چماق به استقبال‌مان ‌آمدند. ابوالقاسم جلو من بود و ضربه‌هاي زيادي خورد، اما صدايي از او درنمي‌آمد. ما را به داخل يك بند خالي بردند. لباس‌هايمان را گرفتند و با شلاق به جانمان افتادند. وقتي خسته شدند و رفتند به اطرافم نگاه‌ كردم، ابوالقاسم دركنارم بود. بدنش خونين بود، از پاهايش خون مي‌ريخت و ازسرما مي‌لرزيد. خواستم كمكش‌كنم، اجازه نداد. و گفت« كارخودت را بكن گفتم « بدجوري زخمي شد‌ه‌اي » . خنديد و گفت « اي بابا ! فكر اين چيزها را نكن ».
درهمان شرايط هم لبخندش را فراموش نمي‌كرد. از كارهاي او در زندان؛ آموزش موسيقي به بچه‌ها بود. يك روز در دستگاه ماهور اين بيت سعدي را تمرين مي‌كرديم كه :
درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند جهان جوان شد و ياران به عيش بنشستند
به او گفتم بايد اين شعر را با همين صداي عالي وقتي رژيم سرنگون شد، در راديو بخواني. خنديد و گفت « من تا به حال اين كار را نكرده‌ام، اما دلم مي‌خواهد اگر زنده باشم وقتي رژيم سرنگون شد اين شعر را درميدان آزادي جلو پاي مسعود و مريم بخوانم » .
ابوالقاسم از ميان هنرمندان به مرضيه علاقه بسيار زيادي داشت. مي‌گفت او هنرمندي است كه براي مردم مي‌خواند و خودش و هنرش را به دنيا نفروخته است.
هر وقت دلمان مي‌گرفت، ما را به ترانه‌يي ازمرضيه ميهمان مي‌كرد .
.....]]>https://api.spreaker.com/episode/25813097Mon, 20 Apr 2020 20:02:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسمفونی مقاومت –سیری در ترانه سرودهای مجاهدین خلق ایران – قسمت پنجم باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی. اکنون به قسمت پنجم این برنامه توجه کنید: شاعران و نویسندگان و روزنامه نگاران متعهد بسیاری...باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
اکنون به قسمت پنجم این برنامه توجه کنید:
شاعران و نویسندگان و روزنامه نگاران متعهد بسیاری بودند که در فضای دیکتاتوری با ترنم سرود آزادی و با فریاد نهفته در گلو در آخرین لحظات زندگی شان هر کدام به گونه ایی این فریاد را سر داده تسلیم دیکتاتور نشدند و الگویی شدند برای نسل های آینده و نامشان ماندگار در تاریخ.
در ایران شاعران و هنرمندان بیشماری بودند که مبارزه برای آزادی را با خون سرخشان مهر کرده و راهشان را برای نسلهای آینده ادامه دار نمودند.
يادي ازشاعران شهيد
در جريان يك مقاومت و جنبش آزادي خواهانه خلق آثار هنري از رمان تا شعر و سرود و ترانه و آهنگ حماسي، الهام گرفته از نبردها و مقاومت‌هاست. از اين رو هنرمندان و شاعران متعهد و مردمي خود را وامدار مردم مي‌دانند.
نمونه‌هاي برجسته اين هنرمندان چه در تاريخ كشورهاي جهان و چه در تاريخ مبارزات آزادي خواهانه ايران شاهدان اين حقيقت‌اند.
نمونه‌هايي كه به رغم مواجهه با انواع مرارت‌ها تا آخرين دم حيات، از وفاداري به مردم وآرمان آزاديخواهانه آنان پا پس ننهادند. براي تشخيص سره از ناسره به چند نمونه ازشاعران حقيقي و شهيد اشاره مي‌كنيم تا فرق آن‌ها با مدعيان دون مايه روشن شود :
هنگامي كه خون از انگشتان و دست‌هاي متلاشي شده ويكتور خارا در استاديوم شيلي فوران مي‌كرد، او آخرين سرود خود را عليه ديكتاتور – سر داد، اگر چه صدايش با رگبارگلوله‌هاي نظاميان پينوشه بعد ازلحظاتي به خاموشي گراييد...
زماني كه فرخي يزدي ؛ رنجور و ناتوان برتخت بيمارستان ارتش، خود شاهد تزريق آمپول هوا توسط شكنجه‌گران رژيم شاهنشاهي به رگانش بود، با خاطري آرام و روحي محكم و پرصلابت، كلمه آزادي را ترنم مي‌كرد.
كريم پور شيرازي نويسنده آزاديخواه، هنگامي كه درزندان شاه پيكرش را به آتش مي‌كشيدند گفت « به قرآن مجيد سوگند ياد كرده‌ام حقايق را بنويسم ولو به قيمت جانم تمام شود» .
خسرو گلسرخي شاعر انقلابي در دفاعياتش در بيدادگاه نظامي شاه گفت: « من براي جانم چانه نمي‌زنم، چرا كه فرزند خلقي مبارز و دلاور هستم، من به نفع خلقم حرف مي‌زنم» او به همين جرم محكوم به اعدام شد و قهرمانانه به شهادت رسيد.
سعيد سلطان پورشاعر فدايي به جرم دفاع از آرمان انقلابي‌اش و ايستادگي درمقابل ديكتاتوري آخوندي توسط جلادان خميني تيرباران شد.
مهدي حسين پور( بهداد) شاعر جوان و پرشوري كه دركسوت يك رزمنده مجاهد خلق در نبردهاي متعددي عليه پاسداران خميني شركت كرده بود، در عمليات فروغ جاويدان در مصاف با نيروهاي رژيم ضد بشري ولايت فقيه سرفرازانه به شهادت رسيد.
درسازمان مجاهدين ساختن ترانه و شعر و سرود مثل سايرمسئوليت‌ها، ازآغاز تا امروز هر قدمش نتيجه كار و رنج و رزم و احساس مسئوليت زنان و مردان مصممي است كه بسياري از آن‌ها در خلال مقاومت در برابر رژيم به شهادت رسيده‌اند. وقتي كه نگاه مي‌كنيم از گذشته‌هاي دور تا امروز، هر ترانه، نه تنها مقطعي از تاريخچه سازمان، بلكه سيماي شهيدي را پيش چشمم زنده مي‌كند.
از 22 بهمن سال 57 كه سازمان گسترده شد، درهمان دوره دو سال و چند ماه مبارزه سياسي با خميني فعاليت فشرده‌اي براي توليد ترانه و سرود، تكثير و توزيع نوارهاي آن، انتشار كتاب، تهيه فيلم و... داشتيم. بسياري از مجاهداني كه در اين بخش‌ها فعاليت مي‌كردند، توسط رژيم خميني به شهادت رسيده‌اند. ازميان آن‌ها كساني كه يادشان هنوز در خاطرم باقي است و به قول نيما نام‌هايشان « روشنم مي‌دارد، قوتم مي‌بخشد » عبارت‌اند از مجاهدان سرفراز محمود ميرمالك، حسين لبيبي، باقرآل اسحاق، اصغرمحكمي، احمد شادبختي از نويسندگان نشريه مجاهد- هم چنين بهروز ترشيزي كه حين عكس‌گرفتن ازتظاهرات مسلحانه دستگير و تيرباران شد، بهمن ترشيزي ، محمدحسين كميلي منفرد - رضا خاكسار مسئول كانون فيلم سازان مسلمان و مهرداد علوي .
يادآوري چند خاطره از اين شهيدان نمونه‌هايي از رويكرد مجاهدين دركارتوليد ترانه و سرود را به دست مي‌دهد :
سرود اخترشبانه
شعر و آهنگ اوليه سرود اخترشبانه ، ساخته مجاهد شهيد ابوالفضل رستگار است.
يكي از مجاهدان وارسته که درعين حال شاعري توانا بود. اودرسال 54 در ارتباط با مجاهدين دستگير و در بیدادگاه‌هاي شاه به 5 سال زندان محكوم شد و در سال 57 از زندان آزاد شد.
يكي از زندانيان هم سلول او در زندان مشهد، اولين ديدارش با ابوالفضل را چنين نوشته است :
« موقع سحر بود صداي پايي در راهرو پيچيد و در پي آن صداي‌كشيده شدن جسمي بر روي زمين....]]>1807پیشاهنگ,پیک-شادی,رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,شعر-سرود,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-4--25764815باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
یاران و شنوندگان عزیز با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است .
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
و با سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد آشنا می شوید .
اکنون به قسمت چهارم این برنامه توجه کنید.
برای گوش کردن به قسمتهای قبلی برنامه به سایت رادیو مجاهد مراجعه کنید .
پايداري 14 ساله دراشرف وليبرتي
درسال‌هاي پايداري14 ساله دراشرف وليبرتي درشرايط محاصره وزيرحملات سنگين مزدوران ولايت فقيه خلق آثارموسيقي نه تنها محدود نشد بلكه تكامل يافت. درسال‌هاي اوليه شكل‌گيري اشرف، جشن‌ها ساده و محدود همراه با چند نوازنده سازهاي سنتي ايران بود، اما با گسترش اين شهر و بخصوص حضورگسترده زنان و مديريت آن‌ها فعاليت هنري نيزگسترده شد. آن‌ها به فراگيري و ترويج موسيقي اصيل و مدرن توجه خاص داشتند. به طوري‌كه نيمي از اركستر بزرگ اشرف را زنان تشكيل مي‌دادند.
دراين دوره‌ كار ساختن ترانه‌ها و سرودها به صورت چشمگيري‌گسترش يافت. به طوري‌كه ترانه‌ها و سرودها ساخته شده كه در اين دوره ساخته شد بيش از770 قطعه است.
ترانه « پيكر بي‌شكست »‌كه پس از حملات خون‌بار مزدوران عراقي خامنه‌اي در6 و7 مرداد 88 به اشرف صورت‌گرفت و ترانه « روزحساب » كه پس از موشكباران ليبرتي در7 آبان 94 و بر روي خرابه‌هاي ناشي ازآن اجرا شد، ازجمله آثار هنري اين دوران است .
ترانه روز حساب
كاميار ايزدپناه سازنده شمار زيادي از آهنگ‌ها در اين دوره بوده و رهبري اركستر اجرا كننده اين آثار را برعهده داشته، درباره شرايط ساختن يكي از اين ترانه‌ها توضيح مي‌دهد «
در روز 19 فروردين سال90 نزديكي‌هاي ظهر بود تقريبا صداي گلوله‌ها و خمپاره و شليك تانك‌ها يك مقدار فروكش‌كرده بود. من در حالي‌كه لباسم سرتاسر آغشته به خون بود. برگشتم به قسمت خودمان‌كه ببينم سايرين درچه حالي هستند. وقتي رسيدم ديدم روزبه و بقيه بچه‌هاي دست اندركار شعر و موزيك از قبل آنجا رسيده بودند و مشغول طراحي ساختن ترانه‌هايي براي بيان اين صحنه‌هاي حماسي بودند‌آن‌ها وقتي مرا با آن لباس خونين ديدند، نگران شدند وگفتند چه شده گلوله خوردي؟ زخمي شدي؟ گفتم نه اين خون بهروز ثابت است‌ كه روي لباس‌هايم مانده. بهروز يكي از خواننده‌هاي خيلي‌ محبوب اشرف و ارتش آزادي‌بخش بود كه درآن صحنه براثر شليك نارنجك مزدوران كه درنزديكش منفجرشد به شدت زخمي شد. به اتفاق چند نفراو را منتقل كرديم به بيمارستان. گفتم اين خون بهروز است و همه با هم مصمم و جنگنده شروع‌ كرديم به كار. توي همين حال و هوا بوديم‌كه در همان دقايق نخست اولين ترانه خلق شد : مي‌دهم بهاي آزادي‌ اي‌گلوله‌ها بگيريدم و شروع كرديم به كار.
تقريبا بعد از يك ساعتي كه گذشت خبرشهادت بهروز رسيد. چند لحظه‌اي در حالي كه بغض‌گلويمان را فشرده بود. به هم نگاه كرديم. درآن نگاه‌ها به همديگرگفتيم كه جاي ايستادن نيست به ساختن ادامه داديم . اتفاقا يكي از كارهايي كه در همان روز بچه‌ها درست كردندترانه‌اي بود به ياد بهروز. به نام شيرگيلان كه با اين كلمات شروع مي‌شود: چقدرجنگل خوسي ...
مثال ديگري ازشرايط توليد سرودهاي مجاهدين درسال‌هاي پايداري اشرف و ليبرتي را روزبه عمادزاده ازسازندگان شماري ازهمين ترانه‌ها توضيح مي‌دهدكه « 6 و7 مرداد 88 دراشرف ما دركارضبط برنامه‌اي به مناسبت قتل‌عام 67 بوديم. وسط ضبط متوجه شديم‌كه حمله شده . درآن شرايط همه دست اندركاران خيلي تب وتاب داشتندكه اين ضبط سريع‌تربه پايان برسد تا بتوانند به صحنه جنگ بروند. روي پاي خودشان بند نبودند، چون قراربود حتما برنامه ضبط تمام شود. من به دليل اينكه درآن موقع پايم اززانوپيچ خورده بود وعصا داشتم نمي‌توانستم بروم. نشستيم‌گفتيم كه چكاركنيم‌كه اين صدا وپيام ايستادگي وپايداري را برسانيم. صحنه‌هاي جنگ را ازسيماي آزادي مي‌ديدم. يك جنگ جدي وتمام عياربود .
اولين صحنه‌اي‌كه ازشهدا ديدم. صحنه مجاهدشهيد حميد زماني بود. خيلي تكان خوردم. لحظه‌اش هنوزيادم هست ساعتي بعدكم‌كم جمع شديم، يكي ازبچه‌ها اين شعرايرج جنتي عطايي را زمزمه مي‌كرد: كه هرچه تبرزدي به من زخم نشد جوانه شد . اين بيت باآن صحنه‌ها ودرگير‌يها وآن چيزي‌كه درصحنه به طورواقعي داشت رقم مي‌خورد، همخواني داشت . تبر، تيرو بي‌سپربودن . درواقع يك پديده جديد بود. با دست خالي ايستادن دربرابرچوب وچماق وتيروتبر، همان مصرح پرورانده شده تضمين شد درترانه‌اي به اسم پيكربي شكست .
بعدها وقتي كه شعررا ديدم واقعاكامل بود، هيچ‌كمبودي نداشت. كامل، رسا، واقعا زيبا وبه جا، آهنگش را درزمان كوتاهي ساختيم واين ترانه آن حماسه شد .
مبارزه یک فن است و قوانین خود را نیاز دارد. شعر و سرود و ترانه مقاومت هم وجهی از مبارزه و قیام است خصوصا اگر بتوان در خود صحنه ایی که حملات و تهاجمات و اعتراضات اتفاق افتاده ترانه یا سرود یا هر اثر دیگری را بازتاب و خلق نمود که بیننده یا شنونده خود را در فضا احساس نموده و تاثیر گذارتر عمل نمود در واقع اینگونه اثری مستند و انگیزاننده خلق می شود که خشم و کین انقلابی را با آمیخته ای از احساس و عواطف و شور و شعف انقلابی توام با تحسین و برانگیختگی را به بیننده یا شنونده منتقل می کند که اثری می شود ماندگار در تاریخ انقلاب و مبارزه آن زمان یک خلق در زنجیر.
با تاسف بسیار که خیلی از این صحنه ها بدلیل قابل دسترس نبودن و یا در صحنه نبودن نمی شود بازسازی در صحنه نمود مثل قتل عام های 67 که جهان خبردار نشد چه برسر 30 هزار شهید آمد و چگونه در فرصتی کوتاه این تعداد باور نکردنی از جوانان ایران سربدار شدن که یک نسل کشی بحساب می آید. یا شکنجه هایی که در زندانها صورت می گیرد.
چشمه سار ايده‌هاي ما
درفرداي موشكباران ليبرتي در7 آبان 94 كه درآن 24 مجاهدخلق به شهادت رسيدند. موزيسين‌هاي ارتش‌آزاديبخش دركنارتلي ازمخروبه‌هاي به جا مانده از اين حمله وحشيانه حاضرشدند. سازهاي خود ‌را از ميان‌خرابه‌ها برداشتند و ترانه تازه‌اي را اجرا كردندكه در همان ساعت‌هاي پر اضطراب و نفس‌گيرخلق شده بود. فيلم اجراي اين ترانه بسياري را در جامعه ما و در سايركشورها تكان داد. شعروملودي آن ترانه، نواي سازهايش وخطوط‌چهره و نگاه‌هاي ‌خوانندگان و نوازندگانش، همه لحظه مهمي در تاريخ مقاومت را ثبت مي‌كرد: لحظه فرود آمدن موشك‌ها و لحظه عزم استوار مجاهدين براي پايداري و پيشروي به سوي آزادي .
اين ترانه، از اين شانس برخوردار بودكه درست درگير و دار پس از يك حمله سنگين در برابر دوربين ثبت شود، اما بي شمار لحظه ديگر با همين خصوصيت در تاريخ مقاومت ما خلق شده، بدون آن كه در يك عكس يا فيلم ثبت شود و پيامش به ديگران برسد. لحظه‌هايي‌كه به نظر من قيمتي‌ترين فرصت‌هاي سازنده آثارهنري است. اين لحظه‌هاكه در تقاطع عوامل گوناگون حركت تاريخ شكل مي‌گيرد، در ذهن هر هنرمندي كه در معرضش باشد، جرقه‌هايي ايجاد مي‌كندكه مي‌تواند به توليد آثار ماندگار منجر شود .
اما خود اين لحظه‌ها و فرصت‌ها كه نمونه‌اي از آن را در بالا يادآوري‌كردم. ناب‌ترينش از رنج و خون انسان برمي‌خيزد به ويژه ازكشاكش‌ ميان انسان به پاخواسته با هيولاي تيره روزي و اجبار. ايده‌اي‌كه از اين كشاكش‌ها برخاسته باشد (ونه از بازي‌هاي ذهني يا براي عرضه به بازار) وسپس در يك اثر هنري بالغ شود و مايه انگيزش خود را در عاطفه‌ها واحساس‌ها بازنمايي كند، همان اثري است كه بردل‌ها مي‌نشيند وماندگاراست.
واضح است يك شاعر يا آهنگساز يا هر هنرمندي چنانچه درازاي كار و زحمت و زمان صرف شده ازحيات خود پول يا مابه‌ازاء مادي متناسب دريافت كند، به حق عادلانه خود دست يافته است. حال مي‌خواهم جنبه ديگري از واقعيت را پيش بكشم‌كه خلق يك اثر از نوشتن يك مقاله و رمان تا خلق يك آهنگ و سرودن يك شعر، ساختن يك طنز يا توليد يك فيلم، تنها حاصل‌كار هنرمند نيست. بلكه بسيار بيشتر از آن محصول كار و رنج و شكنج يك ملت اسير و فرزندان مبارز اوست كه فرصت، انگيزه، شور و حياتي‌ترين عناصر يك اثر هنري را متولدكرده‌اند.
اين مثال‌ها و بي‌شمار نمونه‌هاي ديگر در جريان توليد يك قطعه موسيقي يا فيلم در تاريخ مقاومت ما و درتاريخ خلق آثار هنري هر ملتي گواهي مي‌كند كه هركدام از اين ساخته‌ها و اثرها چكيده جان‌هاي انبوه انسان‌هاست. در نتيجه نمي‌تواند انحصاري يك فرد باشد. هنرمند فرا انسان نيست، انسان است و هرچه را كه توليد كرده و آن چه را كه از آن خود تلقي مي‌كند، از بي‌كرانه‌هاي موهوم به دست نياورده است، بلكه از روابطش با انسان‌هاي ديگر و با بهره‌وري ازحاصل رنج‌هاي آن‌ها كسب كرده است .
اين‌ها البته حقايق روشني است و شايد بسياري، درنظر با آن موافق باشند، اما در عمل هميشه و براي همه بدون استثنا اين تهديد وجود داردكه يك اثرهنري را ملك طلق خود ببينند. به اين توهم دچارشوندكه آفريدگار مطلق‌آن هستند. در نتيجه ازجمع وجامعه‌اي كه چشمه‌سارتوانمندي‌ها وفرصت‌هاي خلاقانه است خود را منفصل‌كنند. اين همان نگاه و رويكرد استثماري به حاصل رنج‌هاي همنوعان و هم رزمان است .
از ياد نبرده‌ايم و هرگز نبايد از ياد ببريم كه از روز30 خرداد سال1360 كه در برابر خميني به پا خاستيم تا امروز بيش از 100 هزار نفر از بهترين ياران ما جان‌هاي خود را فدا كرده ديگر در كنار ما نيستند. 30 هزار زنداني سياسي مجاهد و مبارز به خاطرسرموضع بودن و وفاداري به پيمان‌هايشان با مردم ايران سردار رفتند. دراين صف بي‌انتها بي‌ترديد هزاران هزار بوده‌اندكه از هر يك ازما بسيارمستعدتر، تواناتر، غني‌تر و خوش ذوق‌تر بوده‌اند. اگرآن‌ها زنده بودند،كار و مسئوليت كنوني هر يك از ما را به مراتب بهتر و موثر انجام مي‌دادند. پس چگونه مجازيم‌آن‌ها و حاصل حياتشان را كه پشتوانه و جان و روح كارهاي ماست، ناديده بگيريم خوشبختانه مجاهدين به ويژه در پرتو ارزش‌هاي برخاسته از انقلاب دروني خود، چنين رويكردي را مذموم دانسته قويا با آن مبارزه مي‌كنند. خودنمايي به خاطرتوليد اين يا آن اثر، ريختن حاصل هركاري به جيب خود، امتيازخواهي يا ويژه‌كردن خود ولو به خاطر انجام بهترين كارها و بالاترين خدمات و... همه و همه خلاف راه و رسمي است كه بر صدق و فدا متكي است. ما آموخته‌ايم‌ كه با هر نگاه و احساس و رويكرد بهره‌كشانه در افتيم و چيزي را از آن خود ندانيم. چنان كه گوته گفته است :
ما خانه خود را بر روي هيچ بناكرده‌ايم . از اين رو تمام جهان از آن ماست .
بله یک انقلابی و یک مبارز دارای آرمان که تصمیم گرفته خود را وقف مبارزه و آزادی خلق تحت ستم اش کند بدون چشمداشت و اسم و رسمی - خوب می داند دقیقا همین رویکرد خود علم مبارزه و عین مبارزه است.
از قضا روی چنین مبارزانی می توان پا سفت کرد و در فردای انقلاب مطمئن بود که به خلق شان خیانت نمی کنند نقطه امید مردم محرومشان خواهند بود که بتوانند به آنها اتکا نموده و دردها و رنجهایشان را التیام بخشند.
شنوندگان عزیز رادیو مجاهد قسمت چهارم از برنامه سمفونی مقاومت که اثری است از مجاهد صدیق سید محمد سیدی کاشانی رو شنیدید.
در پایان به آگاهی تان میرسانیم - شما میتوانید نظرات خودتان را درباره این برنامه به ایمیل رادیو مجاهد radio@mojahedin.org
ارسال کنید- نظرات و پیشنهادات شما مورد استقبال رادیو مجاهد جهت ارتقا کارش خواهد بود.]]>https://api.spreaker.com/episode/25764815Sun, 19 Apr 2020 19:34:23 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسمفونی مقاومت – سیری در ترانه سرودهای مجاهدین خلق ایران– قسمت چهارم باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی. یاران و شنوندگان عزیز با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم. این برنامه به معرفی...باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
یاران و شنوندگان عزیز با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است .
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
و با سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد آشنا می شوید .
اکنون به قسمت چهارم این برنامه توجه کنید.
برای گوش کردن به قسمتهای قبلی برنامه به سایت رادیو مجاهد مراجعه کنید .
پايداري 14 ساله دراشرف وليبرتي
درسال‌هاي پايداري14 ساله دراشرف وليبرتي درشرايط محاصره وزيرحملات سنگين مزدوران ولايت فقيه خلق آثارموسيقي نه تنها محدود نشد بلكه تكامل يافت. درسال‌هاي اوليه شكل‌گيري اشرف، جشن‌ها ساده و محدود همراه با چند نوازنده سازهاي سنتي ايران بود، اما با گسترش اين شهر و بخصوص حضورگسترده زنان و مديريت آن‌ها فعاليت هنري نيزگسترده شد. آن‌ها به فراگيري و ترويج موسيقي اصيل و مدرن توجه خاص داشتند. به طوري‌كه نيمي از اركستر بزرگ اشرف را زنان تشكيل مي‌دادند.
دراين دوره‌ كار ساختن ترانه‌ها و سرودها به صورت چشمگيري‌گسترش يافت. به طوري‌كه ترانه‌ها و سرودها ساخته شده كه در اين دوره ساخته شد بيش از770 قطعه است.
ترانه « پيكر بي‌شكست »‌كه پس از حملات خون‌بار مزدوران عراقي خامنه‌اي در6 و7 مرداد 88 به اشرف صورت‌گرفت و ترانه « روزحساب » كه پس از موشكباران ليبرتي در7 آبان 94 و بر روي خرابه‌هاي ناشي ازآن اجرا شد، ازجمله آثار هنري اين دوران است .
ترانه روز حساب
كاميار ايزدپناه سازنده شمار زيادي از آهنگ‌ها در اين دوره بوده و رهبري اركستر اجرا كننده اين آثار را برعهده داشته، درباره شرايط ساختن يكي از اين ترانه‌ها توضيح مي‌دهد «
در روز 19 فروردين سال90 نزديكي‌هاي ظهر بود تقريبا صداي گلوله‌ها و خمپاره و شليك تانك‌ها يك مقدار فروكش‌كرده بود. من در حالي‌كه لباسم سرتاسر آغشته به خون بود. برگشتم به قسمت خودمان‌كه ببينم سايرين درچه حالي هستند. وقتي رسيدم ديدم روزبه و بقيه بچه‌هاي دست اندركار شعر و موزيك از قبل آنجا رسيده بودند و مشغول طراحي ساختن ترانه‌هايي براي بيان اين صحنه‌هاي حماسي بودند‌آن‌ها وقتي مرا با آن لباس خونين ديدند، نگران شدند وگفتند چه شده گلوله خوردي؟ زخمي شدي؟ گفتم نه اين خون بهروز ثابت است‌ كه روي لباس‌هايم مانده. بهروز يكي از خواننده‌هاي خيلي‌ محبوب اشرف و ارتش آزادي‌بخش بود كه درآن صحنه براثر شليك نارنجك مزدوران كه درنزديكش منفجرشد به شدت زخمي شد. به اتفاق چند نفراو را منتقل كرديم به بيمارستان. گفتم اين خون بهروز است و همه با هم مصمم و جنگنده شروع‌ كرديم به كار. توي همين حال و هوا بوديم‌كه در همان دقايق نخست اولين ترانه خلق شد : مي‌دهم بهاي آزادي‌ اي‌گلوله‌ها بگيريدم و شروع كرديم به كار.
تقريبا بعد از يك ساعتي كه گذشت خبرشهادت بهروز رسيد. چند لحظه‌اي در حالي كه بغض‌گلويمان را فشرده بود. به هم نگاه كرديم. درآن نگاه‌ها به همديگرگفتيم كه جاي ايستادن نيست به ساختن ادامه داديم . اتفاقا يكي از كارهايي كه در همان روز بچه‌ها درست كردندترانه‌اي بود به ياد بهروز. به نام شيرگيلان كه با اين كلمات شروع مي‌شود: چقدرجنگل خوسي ...
مثال ديگري ازشرايط توليد سرودهاي مجاهدين درسال‌هاي پايداري اشرف و ليبرتي را روزبه عمادزاده ازسازندگان شماري ازهمين ترانه‌ها توضيح مي‌دهدكه « 6 و7 مرداد 88 دراشرف ما دركارضبط برنامه‌اي به مناسبت قتل‌عام 67 بوديم. وسط ضبط متوجه شديم‌كه حمله شده . درآن شرايط همه دست اندركاران خيلي تب وتاب داشتندكه اين ضبط سريع‌تربه پايان برسد تا بتوانند به صحنه جنگ بروند. روي پاي خودشان بند نبودند، چون قراربود حتما برنامه ضبط تمام شود. من به دليل اينكه درآن موقع پايم اززانوپيچ خورده بود وعصا داشتم نمي‌توانستم بروم. نشستيم‌گفتيم كه چكاركنيم‌كه اين صدا وپيام ايستادگي وپايداري را برسانيم. صحنه‌هاي جنگ را ازسيماي آزادي مي‌ديدم. يك جنگ جدي وتمام عياربود .
اولين صحنه‌اي‌كه ازشهدا ديدم. صحنه مجاهدشهيد حميد زماني بود. خيلي تكان خوردم. لحظه‌اش هنوزيادم هست ساعتي بعدكم‌كم جمع شديم، يكي ازبچه‌ها اين شعرايرج جنتي عطايي را زمزمه مي‌كرد: كه هرچه تبرزدي به من زخم نشد جوانه شد . اين بيت باآن صحنه‌ها ودرگير‌يها وآن چيزي‌كه درصحنه به...]]>1652پیشاهنگ,پیک-شادی,رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,شعر-ترانه,قیام-ایران,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-3--25733908باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است .
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
و با سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد آشنا می شوید .
اکنون به قسمت سوم این برنامه توجه کنید.
شما میتوانید از قسمتهای اول و دوم این برنامه که بر روی سایت رادیو مجاهد گذاشته شده، استفاده کنید.
زندان قصر سال ۱۳۵۱
پراكنده كردن زندانيان سياسي
زندان قصر به دانشگاه انقلاب براي دانشجويان و جوانان تبديل شده بود. آن‌ها به زندان مي‌آمدند وطي چند ماه، انواع آموزشها را فرا مي‌گرفتند و آن را به بيرون و به جامعه منتقل مي‌كردند بدين ترتيب جبهه مقاومت مسلحانه را تقويت مي‌كردند. طبيعي بودكه رژيم شاه نمي‌توانست اين وضع را تحمل ‌كند، بنابراين در مهر51 تصميم‌گرفت اين جمع بزرگ را از هم بپاشد.
در 4 آبان 51 اولين دسته زندانيان را به زندان مشهد فرستاد. چند روز بعد عده‌اي را به زندان عادل‌آباد شيراز و شماري را به زندان تبريز و اندكي بعد، بخشي را به زندان اصفهان و گروهي را هم به زندان برازجان كه شرايط دشوارتري داشت، فرستاد. درجريان اين انتقال‌ها، من هم همراه با شماري ازمجاهدين و فدايي‌ها، روز 5 آبان 51 به زندان مشهد منتقل شديم .
در زندان مشهد يكي از اولين كارهاي ما راه اندازي شب شعربود. در سال52 با يكي از هواداران مجاهدين كه در ارتباط با سازمان در مشهد دستگير شده بود، آشنا شدم. متوجه شدم‌ طبع شعر دارد، تعدادي از شعرهايش را برايم خواند، او را ترغيب كردم‌ واردكار سرود ساختن شود و پذيرفت .
او شروع به كسب آموزش‌هاي سازمان ‌كرد. طي چند هفته مطالبي تاريخي درباره مبارزات بردگان و دهقانان و كارگران و هم چنين نظرگاه اسلام انقلابي و تاريخ انقلاب مشروطيت به او آموزش داده شد و بعد تاريخچه سازمان را برايش گفتم. او تحت تاثير اين آموزش‌ها، ابتدا شعر ميهن شهيدان و سپس اشعار ديگري سرود. شعرها براي‌آن‌ كه تبديل به سرود شوند توسط جمعي ازمجاهدين بازبيني وپرداخت شد.
بعد از انقلاب ضد سلطنتی، سرود ميهن شهيدان را زنده ياد استاد مرتضي حنانه از برجسته‌ترين موسيقي‌دانان ايران براي اركسترسمفونيك وگروه‌كر تنظيم‌كرد .
شادروان مرتضي حنانه از اولين‌كساني بودكه اركسترسمفونيك را در ايران بنيان گذاشتند .
وقتي اين سرود را براي تنظيم نزد استاد مرتضي حنانه برديم. او با ابراز علاقه نسبت به مجاهدين و آرمانشان، بدون هيچ‌گونه چشمداشت، تمامي زحمات اين سرود را از ساختن مقدمه با شكوه و زيبا تا نوشتن نت‌ها براي سازهاي مختلف و هماهنگي اعضاي اركستر و نظارت بر اجرا تقبل‌كرد.
سرودهای میهن شهیدان و کارگر توسط‌گروه همسرايان راديوتلويزيون ايران اجرا شدكه در آن زمان هنوز آخوندها برآن‌ كاملا مسلط نشده بودند .
مبارزه یک فن است و قوانین خود را نیاز دارد. شعر و سرود و ترانه مقاومت هم وجهی از مبارزه و قیام است در پردازش انگیزه های مبارزاتی و تعهداتمان نسبت به انقلابیون و مبارزین اسیر در زندانها و پاسداشت خون بناحق ریخته شده شهدا و آزادیخواهان که با شعر و ترانه و سرود یادشان را همیشه زنده و جاوید نگه می داریم.
حماسه 19 بهمن در شعرها و ترانه‌ها و سرودها
يكي ازسرچشمه‌هاي زاينده آثارهنري در فرهنگ و تاريخ و هنر ملت‌ها قهرمانان آن ملت‌ها هستند.آن‌ها سمبل‌ها و شاخص‌هاي عزم، رزم، مقاومت، قهرماني، فداكاري، جانبازي و دلاوري هستند و خودشان فرهنگ سازند. درتجليل ازآن هاست كه حماسه‌سرايان حماسه مي‌سرايند.
آهنگسازان موزيك‌ها و سمفوني‌ها و ترانه‌هاي ماندني خلق مي‌كنند. مجسمه‌سازان تنديس‌هاي زيبا به يادشان مي‌سازند و هنرمندان انواع آثار هنري را در ياد و گراميداشت آن‌ها خلق مي‌كنند. ما هم درگراميداشت سرداران حماسه عاشوراي مجاهدين به سرودها و اشعار و ترانه‌هايي براي اين قهرمانان پرداختيم .
پس ازحماسه عاشوراي مجاهدين و شهادت سمبل زن انقلابي مجاهد، اشرف رجوي و سردارخياباني و يارانشان در19 بهمن 60 موجي ازعواطف و شور و غرور مبارزاتي در ميان مردم و هواداران و دوستداران مجاهدين برانگيخته شد. عواطفي كه انعكاس بخشي از آن‌ها كتابي شد به نام « سردار درشعرشاعران »
ما هم درنهاد سرود وترانه سازمان، تصميم‌گرفتيم سرودهايي در جهت بارز كردن شأن و جايگاه قهرمانان اين حماسه ميهني تهيه‌ كنيم. تلاشي كه به ساخت سرودهاي «گل طوفان » و « موسي پيام داد » و « فرمان موسي » انجاميد .
حال می خواهیم بدانیم وقتی حماسه یی رخ می نماید چگونه حول آن سرودها و ترانه های مقاومت شکل می گیرد.
حتما شما هم می خواهید با جنبه دیگری از مقاومت که آمیخته ایی از ادامه مبارزه و عاطفه و صیقل دادن اراده ها و خشم مقدس انقلابی است آشنا شوید که چگونه تکوین و حرکت سرودها با بطن قیام ها و اعتراضات و مقاومت ها منطبق شده و لرزه براندام دیکتاتورها می اندازد و در ادامه تکامل خود نهایتا به فروپاشی و سرنگونی راه خود را باز می کند.
پس در این شکل از تکامل مبارزه با ما همراه باشید
سرودهاي ارتش آزادي
پرافتخارترين فعاليت نهاد ترانه سرود مجاهدين ساختن سرودهايي درباره ارتش آزاديبخش ملي ايران است. از هنگامي كه ارتش آزادي درسال 1366 توسط مسعود تاسيس شد، ساختن اثر پرشكوهي براي اين مولود خجسته تاريخ آزادي ايران هميشه دغدغه من و سايرخواهران و برادرانمان در اين نهاد بوده است. سرودهايي‌كه پس از اين سال ساخته شده همه تلاش‌هايي در اين راستاست. ازجمله « ارتش توده‌ها » « خورشيد پيروزي»، « رايت شرف »
در پایان به آگاهی تان میرسانیم - شما میتوانید نظرات خودتان را درباره این برنامه به ایمیل رادیو مجاهد radio@mojahedin.org
ارسال کنید- نظرات و پیشنهادات شما مورد استقبال رادیو مجاهد جهت ارتقا کارش خواهد بود. با قدردانی از شما یاران و شنوندگان گرامی رادیو مجاهد.]]>https://api.spreaker.com/episode/25733908Sun, 19 Apr 2020 07:28:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسمفونی مقاومت –سیری در ترانه سرودهای مجاهدین خلق ایران – قسمت سوم باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی. با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم. این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می...باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است .
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
و با سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد آشنا می شوید .
اکنون به قسمت سوم این برنامه توجه کنید.
شما میتوانید از قسمتهای اول و دوم این برنامه که بر روی سایت رادیو مجاهد گذاشته شده، استفاده کنید.
زندان قصر سال ۱۳۵۱
پراكنده كردن زندانيان سياسي
زندان قصر به دانشگاه انقلاب براي دانشجويان و جوانان تبديل شده بود. آن‌ها به زندان مي‌آمدند وطي چند ماه، انواع آموزشها را فرا مي‌گرفتند و آن را به بيرون و به جامعه منتقل مي‌كردند بدين ترتيب جبهه مقاومت مسلحانه را تقويت مي‌كردند. طبيعي بودكه رژيم شاه نمي‌توانست اين وضع را تحمل ‌كند، بنابراين در مهر51 تصميم‌گرفت اين جمع بزرگ را از هم بپاشد.
در 4 آبان 51 اولين دسته زندانيان را به زندان مشهد فرستاد. چند روز بعد عده‌اي را به زندان عادل‌آباد شيراز و شماري را به زندان تبريز و اندكي بعد، بخشي را به زندان اصفهان و گروهي را هم به زندان برازجان كه شرايط دشوارتري داشت، فرستاد. درجريان اين انتقال‌ها، من هم همراه با شماري ازمجاهدين و فدايي‌ها، روز 5 آبان 51 به زندان مشهد منتقل شديم .
در زندان مشهد يكي از اولين كارهاي ما راه اندازي شب شعربود. در سال52 با يكي از هواداران مجاهدين كه در ارتباط با سازمان در مشهد دستگير شده بود، آشنا شدم. متوجه شدم‌ طبع شعر دارد، تعدادي از شعرهايش را برايم خواند، او را ترغيب كردم‌ واردكار سرود ساختن شود و پذيرفت .
او شروع به كسب آموزش‌هاي سازمان ‌كرد. طي چند هفته مطالبي تاريخي درباره مبارزات بردگان و دهقانان و كارگران و هم چنين نظرگاه اسلام انقلابي و تاريخ انقلاب مشروطيت به او آموزش داده شد و بعد تاريخچه سازمان را برايش گفتم. او تحت تاثير اين آموزش‌ها، ابتدا شعر ميهن شهيدان و سپس اشعار ديگري سرود. شعرها براي‌آن‌ كه تبديل به سرود شوند توسط جمعي ازمجاهدين بازبيني وپرداخت شد.
بعد از انقلاب ضد سلطنتی، سرود ميهن شهيدان را زنده ياد استاد مرتضي حنانه از برجسته‌ترين موسيقي‌دانان ايران براي اركسترسمفونيك وگروه‌كر تنظيم‌كرد .
شادروان مرتضي حنانه از اولين‌كساني بودكه اركسترسمفونيك را در ايران بنيان گذاشتند .
وقتي اين سرود را براي تنظيم نزد استاد مرتضي حنانه برديم. او با ابراز علاقه نسبت به مجاهدين و آرمانشان، بدون هيچ‌گونه چشمداشت، تمامي زحمات اين سرود را از ساختن مقدمه با شكوه و زيبا تا نوشتن نت‌ها براي سازهاي مختلف و هماهنگي اعضاي اركستر و نظارت بر اجرا تقبل‌كرد.
سرودهای میهن شهیدان و کارگر توسط‌گروه همسرايان راديوتلويزيون ايران اجرا شدكه در آن زمان هنوز آخوندها برآن‌ كاملا مسلط نشده بودند .
مبارزه یک فن است و قوانین خود را نیاز دارد. شعر و سرود و ترانه مقاومت هم وجهی از مبارزه و قیام است در پردازش انگیزه های مبارزاتی و تعهداتمان نسبت به انقلابیون و مبارزین اسیر در زندانها و پاسداشت خون بناحق ریخته شده شهدا و آزادیخواهان که با شعر و ترانه و سرود یادشان را همیشه زنده و جاوید نگه می داریم.
حماسه 19 بهمن در شعرها و ترانه‌ها و سرودها
يكي ازسرچشمه‌هاي زاينده آثارهنري در فرهنگ و تاريخ و هنر ملت‌ها قهرمانان آن ملت‌ها هستند.آن‌ها سمبل‌ها و شاخص‌هاي عزم، رزم، مقاومت، قهرماني، فداكاري، جانبازي و دلاوري هستند و خودشان فرهنگ سازند. درتجليل ازآن هاست كه حماسه‌سرايان حماسه مي‌سرايند.
آهنگسازان موزيك‌ها و سمفوني‌ها و ترانه‌هاي ماندني خلق مي‌كنند. مجسمه‌سازان تنديس‌هاي زيبا به يادشان مي‌سازند و هنرمندان انواع آثار هنري را در ياد و گراميداشت آن‌ها خلق مي‌كنند. ما هم درگراميداشت سرداران حماسه عاشوراي مجاهدين به سرودها و اشعار و ترانه‌هايي براي اين قهرمانان پرداختيم .
پس ازحماسه عاشوراي مجاهدين و شهادت سمبل زن انقلابي مجاهد، اشرف رجوي و سردارخياباني و يارانشان در19 بهمن 60 موجي ازعواطف و شور و غرور مبارزاتي در ميان مردم و هواداران و دوستداران مجاهدين برانگيخته شد. عواطفي كه انعكاس بخشي از آن‌ها كتابي شد به نام « سردار درشعرشاعران »
ما هم...]]>1074اشرف-رجوی,پیشاهنگ,پیک-شادی,رادیو-مجاهد,سرود-ترانه,سمفونی-مقاومت,شعر-سروده,مجاهدین-خلق,مقاومت-ایران,موسی-خیابانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-2--25672782باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است.
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد.
در قسمت اول سمفونی مقاومت توضیح دادیم سرودها چگونه در زندانها ساخته می شد در ادامه برنامه می پردازیم به ساخت سرودها و ترانه هایی که به مناسبتهای مختلف انگیزه ساخت سرود را بوجود می آورد.
ترانه شهادت احمد
شهادت مجاهدكبير احمد رضايي اولين شهيد مجاهدين، طوفاني دردرون مجاهدين و اذهان و عواطف همه زندانيان به پا كرد. يكي از هواداران در زندان‌ قزل قلعه ترانه‌اي درباره اين حماسه ساخت و فرستاد. آهنگ اين ترانه برگرفته از يكي ازترانه‌هاي محلي فارس بود. شعر و ملودي آن با هر بار اجرا در شب‌هاي شعر پرداخت و تکمیل می شد.
ترانه شهادت احمد
بيا باد صبا امشوسفركن ... جونم ز زندون اوين يكدم گذركن ... جونم
زمرگ احمد اون شيردلاور... خدا رفيقون مجاهد روخبركن ... جونم
انتقام مجاهد چنينه ، عزم مرد خدا آهنينه
غم مخورميهن آزاد مي‌شه، سينه مردمون شاد مي‌شه
زخون اوگل لاله دراومد جونم ، پرستورا شب هجرون سراومد جونم
زهرم آتش بمب ومسلسل ... خدا شرربرخرمن غارتگراومد ... جونم
وطن درراه آزادي روونه ... جونم مجاهد اختراين كاروونه ... جونم
مخورغم گرشه آلاله پرپر... خدا زمرگ ظالمون داره نشونه ... جونم
اين اولين ترانه‌اي بودكه درسازمان ساخته شد. ترانه‌اي انگيزاننده‌كه به سرعت درتمام زندان‌ها منتشرشد وعزم‌ها را براي مقاومت جزم‌تروجنبش را نيرومند‌تركرد. اين ترانه را « شهادت احمد » نام نهاديم .
با ذكراين نمونه‌ها مي‌خواهم به خصلت اساسا جمعي كارهاي مختلف تهيه و توليد سرودها و ترانه سرودهاي سازمان اشاره‌كنم. مضمون شعرها و سروده‌ها از ديدگاه‌هاي مجاهدين و افق‌هاي آرماني‌شان الهام گرفته است .
هموطنان عزیز نسل جوان و آگاه ایران زمین صدای ما را از رادیو مجاهد می شنوید. در این قسمت می خواهیم بدانیم که سرود قسم با چه انگیزه و به چه دلیلی سروده شد با ما باشید در ادامه برنامه سمفونی مقاومت.
سرود قسم
بعد ازشهادت بنيان‌گذاران در4 خرداد 51 هنگامي‌كه درزندان قصر بوديم، يكي از بچه‌ها شعرانگيزاننده‌اي به نام قسم سرود. چند بيت آن ازاين قراراست :
به خون شهيدان وپاكان قسم به رزم آوان ودليران قسم
به مهرفروزنده انقلاب كه تابيده برخلق ايران قسم
به دست پرازپينه كارگر به پاي پراززخم دهقان قسم
كه تا صبح آزادي توده‌ها بجنگيم با خون وايمان قسم ...
اين سرود هم مثل سرود خون و ترانه شهادت احمد غوغا كرد و روحيه‌ها را به اوج رساند. اين سرودي بود كه به خصوص وقتي مجاهدي به شهادت مي‌رسيد در مراسم و شب شعري‌كه دوراز چشم زندانبان‌ها برگزار مي‌كرديم، به طور جمعي مي‌خوانديم و از آن شور و انگيزه مضاعف مي‌گرفتيم . بعد از انقلاب57 اين سرود با همان ملودي‌كه در زندان مي‌خوانديم، توسط محمد شمس تنظيم شد و در اختيارمردم و نيروها و هواداران سازمان درسراسركشور قرار گرفت .
مبارزه یک فن است و قوانین خود را نیاز دارد و شعر و سرود و ترانه مقاومت هم وجهی از مبارزه و مقاومت است - حال می خواهیم بدانیم در زندانهای شاه سرودها و ترانه های مقاومت چگونه شکل گرفت.
حال می خواهیم بدانیم چگونه یک ترانه یا سرود در زندان ساخته می شد حتما شما هم می خواهید با این جنبه مقاومت که آمیخته ایی از مبارزه و عاطفه و پردازش روح و روان است آشنا شوید که چگونه به سوهان روح برای بازجو و دژخیم و شکنجه گر تبدیل می شود پس با ما همراه باشید.
سرود به نام خدا
حوالي مرداد 51 شعر « به نام خدا » درزندان قصرساخته شد. سراينده‌ي اين شعر ملودي‌آن را هم خودش ساخته بود كه البته يك‌ كارجمعي، هم روي‌كلمات و هم روي ملودي و تكميل ‌آن صورت‌گرفت. تنظيم اين ساخته به شكل سرود، بعدها توسط شمس صورت‌گرفت. اين سرود چنين شروع مي‌شود .
به نام خدا اي بردارمجاهد برخيز برخيز برخيز به نام حسين اي برادرمجاهد برخيز برخيز برخيز
سلاحت برگير برگير برگير دشمن خلقت را ازپاي افكن ...
ترانه دي بلال
ترانه‌اي كه بعد از ترانه شهادت احمد در زندان قزل قلعه ساخته شد. « دي بلال » بود. اين ترانه براساس ترانه محلي دي بلال از ترانه‌هاي معروف عشاير فارس ساخته شد. شعرش چون از دل مبارزه‌ آن روزهاي مجاهدين درآمده و آن مبارزه را با ابيات زيبايي بيان مي‌كند مورد استقبال بسيار قرار گرفت. بند اول اين ترانه پس از اصلاحاتي‌كه به تدريج در آن به عمل آمد، از اين قراراست :
بعد ازاين فصل بهارمثل خزونه ... دي بلال كوچه‌ها ميدون جنگه پرزخونه ... دي بلال
مرحبا رزم‌آورايرون مجاهد ... دي بلال كاوه آهنگردورون مجاهد ... دي بلال
خوب است همين جا ياد آور شوم تمام سرودها و ترانه‌هايي‌كه در زندان ساخته شدند، در دوره مبارزه سياسي بعد از شروع حاكميت خميني دجال بازسازي، اجرا و منتشرشدند .
در پایان به آگاهی تان میرسانیم - شما میتوانید نظرات خودتان را درباره این برنامه به ایمیل رادیو مجاهد radio@mojahedin.org ارسال کنید.]]>https://api.spreaker.com/episode/25672782Sat, 18 Apr 2020 05:34:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسمفونی مقاومت –سیری در ترانه سرودهای مجاهدین خلق ایران – قسمت دوم باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی. با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم. این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد...باسلام و هزاران درود برجوانان آگاه و مبارز- نسل قیام - کانون های شورشی و شوراهای مردمی.
با برنامه دیگری از رادیو مجاهد با شما هستیم.
این برنامه به معرفی کتاب سمفونی مقاومت می پردازد که نوشته مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی از زندانیان سیاسی زمان شاه است.
این کتاب مروری است بر تاریخچه شکل گیری سرودهای سازمان مجاهدین خلق ایران .
سرودهایی که از بطن مبارزه و نبرد نيروي پيشتاز در ایران زمين متولد شده و حماسههاي مقاومت و ایستادگی سرفرازانه در زندانها و شكنجهگاه هاي شاه و شيخ را نوید می دهد.
در قسمت اول سمفونی مقاومت توضیح دادیم سرودها چگونه در زندانها ساخته می شد در ادامه برنامه می پردازیم به ساخت سرودها و ترانه هایی که به مناسبتهای مختلف انگیزه ساخت سرود را بوجود می آورد.
ترانه شهادت احمد
شهادت مجاهدكبير احمد رضايي اولين شهيد مجاهدين، طوفاني دردرون مجاهدين و اذهان و عواطف همه زندانيان به پا كرد. يكي از هواداران در زندان‌ قزل قلعه ترانه‌اي درباره اين حماسه ساخت و فرستاد. آهنگ اين ترانه برگرفته از يكي ازترانه‌هاي محلي فارس بود. شعر و ملودي آن با هر بار اجرا در شب‌هاي شعر پرداخت و تکمیل می شد.
ترانه شهادت احمد
بيا باد صبا امشوسفركن ... جونم ز زندون اوين يكدم گذركن ... جونم
زمرگ احمد اون شيردلاور... خدا رفيقون مجاهد روخبركن ... جونم
انتقام مجاهد چنينه ، عزم مرد خدا آهنينه
غم مخورميهن آزاد مي‌شه، سينه مردمون شاد مي‌شه
زخون اوگل لاله دراومد جونم ، پرستورا شب هجرون سراومد جونم
زهرم آتش بمب ومسلسل ... خدا شرربرخرمن غارتگراومد ... جونم
وطن درراه آزادي روونه ... جونم مجاهد اختراين كاروونه ... جونم
مخورغم گرشه آلاله پرپر... خدا زمرگ ظالمون داره نشونه ... جونم
اين اولين ترانه‌اي بودكه درسازمان ساخته شد. ترانه‌اي انگيزاننده‌كه به سرعت درتمام زندان‌ها منتشرشد وعزم‌ها را براي مقاومت جزم‌تروجنبش را نيرومند‌تركرد. اين ترانه را « شهادت احمد » نام نهاديم .
با ذكراين نمونه‌ها مي‌خواهم به خصلت اساسا جمعي كارهاي مختلف تهيه و توليد سرودها و ترانه سرودهاي سازمان اشاره‌كنم. مضمون شعرها و سروده‌ها از ديدگاه‌هاي مجاهدين و افق‌هاي آرماني‌شان الهام گرفته است .
هموطنان عزیز نسل جوان و آگاه ایران زمین صدای ما را از رادیو مجاهد می شنوید. در این قسمت می خواهیم بدانیم که سرود قسم با چه انگیزه و به چه دلیلی سروده شد با ما باشید در ادامه برنامه سمفونی مقاومت.
سرود قسم
بعد ازشهادت بنيان‌گذاران در4 خرداد 51 هنگامي‌كه درزندان قصر بوديم، يكي از بچه‌ها شعرانگيزاننده‌اي به نام قسم سرود. چند بيت آن ازاين قراراست :
به خون شهيدان وپاكان قسم به رزم آوان ودليران قسم
به مهرفروزنده انقلاب كه تابيده برخلق ايران قسم
به دست پرازپينه كارگر به پاي پراززخم دهقان قسم
كه تا صبح آزادي توده‌ها بجنگيم با خون وايمان قسم ...
اين سرود هم مثل سرود خون و ترانه شهادت احمد غوغا كرد و روحيه‌ها را به اوج رساند. اين سرودي بود كه به خصوص وقتي مجاهدي به شهادت مي‌رسيد در مراسم و شب شعري‌كه دوراز چشم زندانبان‌ها برگزار مي‌كرديم، به طور جمعي مي‌خوانديم و از آن شور و انگيزه مضاعف مي‌گرفتيم . بعد از انقلاب57 اين سرود با همان ملودي‌كه در زندان مي‌خوانديم، توسط محمد شمس تنظيم شد و در اختيارمردم و نيروها و هواداران سازمان درسراسركشور قرار گرفت .
مبارزه یک فن است و قوانین خود را نیاز دارد و شعر و سرود و ترانه مقاومت هم وجهی از مبارزه و مقاومت است - حال می خواهیم بدانیم در زندانهای شاه سرودها و ترانه های مقاومت چگونه شکل گرفت.
حال می خواهیم بدانیم چگونه یک ترانه یا سرود در زندان ساخته می شد حتما شما هم می خواهید با این جنبه مقاومت که آمیخته ایی از مبارزه و عاطفه و پردازش روح و روان است آشنا شوید که چگونه به سوهان روح برای بازجو و دژخیم و شکنجه گر تبدیل می شود پس با ما همراه باشید.
سرود به نام خدا
حوالي مرداد 51 شعر « به نام خدا » درزندان قصرساخته شد. سراينده‌ي اين شعر ملودي‌آن را هم خودش ساخته بود كه البته يك‌ كارجمعي، هم روي‌كلمات و هم روي ملودي و تكميل ‌آن صورت‌گرفت. تنظيم...]]>793احمد-رضایی,رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,کانون-شورشی,مجاهدین-خلق,محمد-سیدی-کاشانی,نسل-قیامfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/smfwny-mqawmt-qsmt-awl--25595122از مدتها پیش قصد داشتم درباره جهتگیری و مضمون فعالیتهای نهاد ترانه و سرود سازمان مجاهدین خلق ایران توضیحاتی را در اختیار هموطنان به ویژه نسل جوان قرار دهم؛ اما تا وقتیکه همراه با سایر خواهران و برادران مجاهدم در لیبرتی بودم، وضعیت آن رزمگاه به شدت محاصره شده و 1 سال زندگی سنگری در زیر موشکبارانهای پی درپی، مجالی به دست نمیداد...
آنچه من در نگارش این سطور در نظر داشته ام، دفاع از پیامها و کلمات حقه ای است که ترانه ها، سرودها و سروده های این چند دهه حامل آن بوده است؛ دفاع از کلمه مقاومت، کلمه آزادی، یا: صدق، فدا، برابری، تسلیم ناپذیری، 51 خرداد، ارتش آزادیبخش، سرنگونی و انقلاب...
اما دلیل دیگر و بسیار مهمتر برای بازشناسی کلمات مقاومت و نورافشانی بر حقانیت آن، نیاز زمانه و به خصوص نسل جوانی است که برای پایان دادن به کار استبداد دینی قیام کرده است. در نوشته کوتاهی که پیش رودارید، مخاطب من بیشتر همین نسل و ازجمله موزیسینهای جوانی است که درد میهن و مردم خود را احساس میکنند و میخواهند برای نجات آنها قدمی بردارند.

فصل اول
سیری در ترانه ها و سرودهای مجاهدین
من از زندانهای شاه و پیش از انقلاب ضد سلطنتی و پس ازآن، مسئول و دست اندرکار خلق سرودهای مجاهدین در نهاد »ترانه سرود« سازمان بوده ام؛ از همان زمان که ضرورت ساختن سرودها و ترانه های انقلابی و انگیزاننده در زندانهای رژیم شاه مطرح شد تا آن زمآنکه این کار در نهاد »ترانه سرود« سامانی پیدا کرد. برای ارائه یک تصویر عینی ازآنچه برای تولید این آثار گذشته، از خاطراتم در زندانهای شاه و دوره های پس ازآن کمک میگیرم. با شرح این خاطرات که تاریخچه ای از جریان ساخت ترانه ها و سرودها در سازمان مجاهدین است هدفم این نیست که تاریخچه را بیان کنم. چون کتاب جداگانه میخواهد. بلکه تلاش میکنم با شرح مختصری نشان دهم که یک سرود یا یک ترانه- سرود سازمان از پایه و اساس، از موضوع آنکه فدا و عزم و جانبازی و عشق به مردم است و از انگیزه و شور و شوقی که برای آفریدن آن لازم است و از احساسی که در آن هست و شکل گیری کلمات و نغمه ها را باعث میشود تا ارادة ساخت آن و امکانات آهنگسازی و اجرا و هزینة تنظیم و تولید آن و امکانات پخش و انتشار آنکه توسط سازمان فراهم میشود، همه و همه یک کل یکپارچه است و تماماً مرهون سازمان و عزم آن برای مبارزه و مجاهدت.....
در زندانهای شاه
زندانی از لحظه ای که دستگیر میشود و وارد سلول میشود، وارد جنگی بی امان با رژیم و دژخیمانش میشود. یک جنگ سیاسی و ایدئولوژیک برای اینکه زیر شکنجه به بازجو به عنوان نمایندة رژیم اطلاعات ندهد و به همرزمانش و به مردم خیانت نکند. به این منظور لازم است قوای خود را در جهت پایداری بسیج و تجهیز کند. به هر چه او را به لحاظ ذهنی در این جنگ به شدت نابرابر کمک کند، انگیزه هایش را صیقل بدهد و فروزان کند، احساس نیاز میکند. اینجاست که سرودها، ترانه ها، یا کلمات امیدبخش و بخصوص در مورد مجاهدین آیات انگیزانندة قرآن به کمکش میآیند و او آنها را با خود زمزمه میکند، سمفونی مقاومت- ترانه سرودهای مجاهدین یا با هر وسیلة ناچیزی که در اختیار دارد و گاهی هم با چنگ و ناخن سروده ها را روی دیوار مینویسد و حک میکند و از آنها برای مقاومت در برابر دشمن نیرو میگیرد. وقتی هم که زندانی ها به بند عمومی میروند و با سایر همرزمانشان زندگی جدیدی را آغاز میکنند، شب شعر به راه می اندازند و گاهی هم به خاطر همان احساس نیاز به مقاومت در برابر دژخیم و سد بستن در برابر وادادن و تسلیم که دژخیم میخواهد قربانیان خود را به آن وادی بکشاند؛ به فکر ساختن ترانه و سرود جدید می افتند.....
چگونه یک ترانه یا سرود در زندان ساخته میشد؟
در زندانهای سیاسی رسم بود که در بندهای عمومی در سالروز رویدادهای ملی و مبارزاتی، یا برای بزرگداشت شهیدان، مراسم برگزار میشد، مبارزان به طور هفتگی دورهم جمع میشدند و ترانه ها و سرودها و اشعار اجتماعی و سیاسی شاعران ملی و آزادیخواه مثل عارف قزوینی، نیما یوشیج، فرخی یزدی، عشقی، پروین اعتصامی و مانند آنها را میخواندند. در این رشته مراسم، گاهی شعرهایی که خود زندانیان سروده بودند، خوانده میشد؛ البته اکثراً زندانیان نمی دانستند که سرایندهٌ آن شعر کیست. منشأ و نقطة آغاز پیدایش این شعرها هم گاهی جمله ای بود که یک زندانی پس از شکنجه یا در آستانة اعدام روی دیوار سلول نوشته بود گاهی لحظه ای بود که زندانی خبر شهادت دوست و همرزمی را می شنید؛ یا لحظه های تجدیدعهد بود با شهیدان و آرمان آزادی و رهایی خلق که ابتدا زیر لب تکرار میشد، اندکی بعدازآن زمزمه ای جاری میشد و از سلولی به سلول مجاور راه می یافت و همینطور میرفت و میرفت و گاه ذوق جمعی در آن تغییراتی میداد و آن را قویتر و زیباتر میکرد.....
اولین سرود
زمستان سال 31 بود. بنیانگذاران سازمان همه دستگیرشده و مجاهد قهرمان احمد رضایی شهید شده بود. در این شرایط شعری که یکی از هواداران مجاهدین در زندان قزل قلعه سروده بود، توسط زندانیان به اوین منتقل شد. این شعر را بچه ها در شب شعر خواندند. من آن را به لحاظ محتوا و شکل برای سرود خیلی مناسب یافتم و تصمیم گرفتم آن را به سرود تبدیل کنم. شعر با این بیت شروع میشد:
زخون ما که شد روان به راه حق، جوانه های انقلاب جان گرفت
شراره ها ز انتقام توده ها، به خرمن وجود دشمنان گرفت
عصرها اغلب بچه ها، ورزش میکردند. اول 31 دقیقه دور اتاق میدویدند؛ سپس مدتی نرمش میکردند. من و چند تن از بچه ها که مجروح بودیم و نمیتوانستیم ورزش کنیم، کنار اتاق، ورزش بچه ها را تماشا میکردیم. یک روز موقع ورزش و دویدن بچه ها، داشتم این شعر را زمزمه میکردم. در لحظه ای ضرب آهنگ پای بچه ها با وزن شعر هماهنگ شد و آهنگی در دستگاه اصفهان به ذهنم آمد؛ دستگاه اصفهان، دستگاهی عاطفی است و احساس کردم با محتوای شعر، به خصوص بیت اول آن همخوانی دارد. سایر بیتها را بر اساس گوشه های دستگاه همایون آهنگین کردم. در برنامة شب شعر همان روز، بند اول این شعر را، برای بچه ها خواندم. خیلی خوششان آمد؛ تشویقم کردند و گفتند ادامه بده و دو بند دیگرش را هم بساز؛ که طی روز بعد کار کردم و تمامش کردم و این شد »سرود خون«.]]>https://api.spreaker.com/episode/25595122Thu, 16 Apr 2020 06:56:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمقدمه از مدتها پیش قصد داشتم درباره جهتگیری و مضمون فعالیتهای نهاد ترانه و سرود سازمان مجاهدین خلق ایران توضیحاتی را در اختیار هموطنان به ویژه نسل جوان قرار دهم؛ اما تا وقتیکه همراه با سایر خواهران و برادران مجاهدم در لیبرتی بودم، وضعیت آن رزمگاه به...از مدتها پیش قصد داشتم درباره جهتگیری و مضمون فعالیتهای نهاد ترانه و سرود سازمان مجاهدین خلق ایران توضیحاتی را در اختیار هموطنان به ویژه نسل جوان قرار دهم؛ اما تا وقتیکه همراه با سایر خواهران و برادران مجاهدم در لیبرتی بودم، وضعیت آن رزمگاه به شدت محاصره شده و 1 سال زندگی سنگری در زیر موشکبارانهای پی درپی، مجالی به دست نمیداد...
آنچه من در نگارش این سطور در نظر داشته ام، دفاع از پیامها و کلمات حقه ای است که ترانه ها، سرودها و سروده های این چند دهه حامل آن بوده است؛ دفاع از کلمه مقاومت، کلمه آزادی، یا: صدق، فدا، برابری، تسلیم ناپذیری، 51 خرداد، ارتش آزادیبخش، سرنگونی و انقلاب...
اما دلیل دیگر و بسیار مهمتر برای بازشناسی کلمات مقاومت و نورافشانی بر حقانیت آن، نیاز زمانه و به خصوص نسل جوانی است که برای پایان دادن به کار استبداد دینی قیام کرده است. در نوشته کوتاهی که پیش رودارید، مخاطب من بیشتر همین نسل و ازجمله موزیسینهای جوانی است که درد میهن و مردم خود را احساس میکنند و میخواهند برای نجات آنها قدمی بردارند.

فصل اول
سیری در ترانه ها و سرودهای مجاهدین
من از زندانهای شاه و پیش از انقلاب ضد سلطنتی و پس ازآن، مسئول و دست اندرکار خلق سرودهای مجاهدین در نهاد »ترانه سرود« سازمان بوده ام؛ از همان زمان که ضرورت ساختن سرودها و ترانه های انقلابی و انگیزاننده در زندانهای رژیم شاه مطرح شد تا آن زمآنکه این کار در نهاد »ترانه سرود« سامانی پیدا کرد. برای ارائه یک تصویر عینی ازآنچه برای تولید این آثار گذشته، از خاطراتم در زندانهای شاه و دوره های پس ازآن کمک میگیرم. با شرح این خاطرات که تاریخچه ای از جریان ساخت ترانه ها و سرودها در سازمان مجاهدین است هدفم این نیست که تاریخچه را بیان کنم. چون کتاب جداگانه میخواهد. بلکه تلاش میکنم با شرح مختصری نشان دهم که یک سرود یا یک ترانه- سرود سازمان از پایه و اساس، از موضوع آنکه فدا و عزم و جانبازی و عشق به مردم است و از انگیزه و شور و شوقی که برای آفریدن آن لازم است و از احساسی که در آن هست و شکل گیری کلمات و نغمه ها را باعث میشود تا ارادة ساخت آن و امکانات آهنگسازی و اجرا و هزینة تنظیم و تولید آن و امکانات پخش و انتشار آنکه توسط سازمان فراهم میشود، همه و همه یک کل یکپارچه است و تماماً مرهون سازمان و عزم آن برای مبارزه و مجاهدت.....
در زندانهای شاه
زندانی از لحظه ای که دستگیر میشود و وارد سلول میشود، وارد جنگی بی امان با رژیم و دژخیمانش میشود. یک جنگ سیاسی و ایدئولوژیک برای اینکه زیر شکنجه به بازجو به عنوان نمایندة رژیم اطلاعات ندهد و به همرزمانش و به مردم خیانت نکند. به این منظور لازم است قوای خود را در جهت پایداری بسیج و تجهیز کند. به هر چه او را به لحاظ ذهنی در این جنگ به شدت نابرابر کمک کند، انگیزه هایش را صیقل بدهد و فروزان کند، احساس نیاز میکند. اینجاست که سرودها، ترانه ها، یا کلمات امیدبخش و بخصوص در مورد مجاهدین آیات انگیزانندة قرآن به کمکش میآیند و او آنها را با خود زمزمه میکند، سمفونی مقاومت- ترانه سرودهای مجاهدین یا با هر وسیلة ناچیزی که در اختیار دارد و گاهی هم با چنگ و ناخن سروده ها را روی دیوار مینویسد و حک میکند و از آنها برای مقاومت در برابر دشمن نیرو میگیرد. وقتی هم که زندانی ها به بند عمومی میروند و با سایر همرزمانشان زندگی جدیدی را آغاز میکنند، شب شعر به راه می اندازند و گاهی هم به خاطر همان احساس نیاز به مقاومت در برابر دژخیم و سد بستن در برابر وادادن و تسلیم که دژخیم میخواهد قربانیان خود را به آن وادی بکشاند؛ به فکر ساختن ترانه و سرود جدید می افتند.....
چگونه یک ترانه یا سرود در زندان ساخته میشد؟
در زندانهای سیاسی رسم بود که در بندهای عمومی در سالروز رویدادهای ملی و مبارزاتی، یا برای بزرگداشت شهیدان، مراسم برگزار میشد، مبارزان به طور هفتگی دورهم جمع میشدند و ترانه ها و سرودها و اشعار اجتماعی و سیاسی شاعران ملی و آزادیخواه مثل عارف قزوینی، نیما یوشیج، فرخی یزدی، عشقی، پروین اعتصامی و مانند آنها را میخواندند. در این رشته مراسم، گاهی شعرهایی که خود زندانیان سروده بودند، خوانده میشد؛ البته اکثراً زندانیان نمی دانستند که سرایندهٌ آن شعر کیست. منشأ و نقطة آغاز پیدایش این شعرها هم گاهی جمله ای بود که یک زندانی پس از شکنجه یا در آستانة اعدام روی دیوار سلول نوشته بود گاهی لحظه ای بود که زندانی خبر شهادت دوست و همرزمی را می شنید؛ یا لحظه های تجدیدعهد بود با شهیدان و آرمان آزادی و رهایی خلق که ابتدا زیر لب تکرار میشد، اندکی بعدازآن زمزمه ای جاری میشد و از سلولی به سلول مجاور راه می یافت و همینطور میرفت و میرفت و گاه ذوق جمعی در...]]>853رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,کتاب-صوتی,مجاهدین-خلق,محمد-سیدی-کاشانی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aghy-ktab-smfwny-mqawmt--25592762فریاد خشمگینانه تمامی انسانهای در زنجیر
نغمه رهایی در مسیر خروج از بندهای اسارت و بردگی
کتاب سمفونی مقاومت ترانه سرودهای مجاهدین.
بقلم مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی.
محمد سیدی کاشانی که مجاهدین او را بنام بابا می شناسند می گوید: بنظرم من ارج نهادن بر این کلمات بمعنی هراست از رنج و خون نسلهای پیاپی انقلابیون ایران است.
کتاب صوتی سمفونی مقاومت
پخش از رادیو مجاهد]]>https://api.spreaker.com/episode/25592762Thu, 16 Apr 2020 06:01:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدکتاب سمفونی مقاومت فریاد خشمگینانه تمامی انسانهای در زنجیر نغمه رهایی در مسیر خروج از بندهای اسارت و بردگی کتاب سمفونی مقاومت ترانه سرودهای مجاهدین. بقلم مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی. محمد سیدی کاشانی که مجاهدین او را بنام بابا می شناسند می گوید:...فریاد خشمگینانه تمامی انسانهای در زنجیر
نغمه رهایی در مسیر خروج از بندهای اسارت و بردگی
کتاب سمفونی مقاومت ترانه سرودهای مجاهدین.
بقلم مجاهد صدیق محمد سیدی کاشانی.
محمد سیدی کاشانی که مجاهدین او را بنام بابا می شناسند می گوید: بنظرم من ارج نهادن بر این کلمات بمعنی هراست از رنج و خون نسلهای پیاپی انقلابیون ایران است.
کتاب صوتی سمفونی مقاومت
پخش از رادیو مجاهد]]>77رادیو-مجاهد,سمفونی-مقاومت,کتاب-صوتی,مجاهدین-خلق,محمد-سیدی-کاشانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-yazdhm--23509283او میگفت: قرآن راهنمای عمل است ولی آخوندها آن را مرموز و غیر قابل فهم نشان داده اند که گویی فقط خودشان آن را می فهمند و سایرین نبایستی به آن نزدیک شوند.
سال۳۶ برای این که بتواند در کنکور شرکت کند، به دبیرستان فردوسی که دبیرستان درجه یک تبریز بود، رفت. سال۳۷ دیپلم گرفت و در کنکور دانشگاه تبریز قبول شد. اما یک ماه بعد دانشکده را ترک کرد تا سال دیگر در کنکور دانشگاه تهران شرکت کند. برای تامین هزینه کنکور سال بعد، همان سال در دبیرستان خصوصی کمال به تدریس پرداخت. سال۳۷ به جلسه یی می رفت که حدود ۶۰-۵۰ نفر بودند. بیشترشان فرهنگی و بازاری و اغلب هم اهل مطالعه بودند. هر هفته پنجشنبه ها یا جمعه ها جلسه داشتند. در آن قرآن و صحیفه سجادیه را تفسیر میکردند.
محمد در آن جا با عناصر فعال آنها بحث و گفتکو می کرد. انتقاد می کرد. روی اشکالات کارشان انگشت می گذاشت. اما مدتی بعد، باز هم احساس کرد دیگر آن کارهای قبلی به جایی نمی رسد. البته باز هم در جلسه تفسیر قرآن و جلسات دیگر می رفت و با آنها بحث می کرد و نظراتش را می گفت و اشکالات آنها را گوشزد می کرد. ولی دیگر این را خوب فهمیده بود که این جلسات و آن نوع کار ها مشکلی را حل نمی کند. او سراغ هر کاری می رفت آن را خیلی جدی دنبال می کرد و تا به نتیجه قطی نمی رسید، آن را رها نمی کرد. بسیار قاطع بود و با ایمان کامل حرف می زد. چون هر حرفش نتیجه یک تجربه مشخص بود.
اگر از کار تبلیغی و سیاسی و ..... فارغ می شد، به مطالعه رو می آورد و هیچ لحظه یی را از دست نمی داد. حتی توی ماشین، در حال راه رفتن یا غذا خوردن هم به مطالعه مشغول بود. می دیدی سر سفره همه غذایشان را خورده اند ولی او هنوز شروع نکرده و چشمش روی کتاب است. پس از چند بار صدا کردن متوجه می شد و پاسخ می داد....]]>https://api.spreaker.com/episode/23509283Thu, 05 Mar 2020 16:37:24 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدقرآن راهنمای عمل او میگفت: قرآن راهنمای عمل است ولی آخوندها آن را مرموز و غیر قابل فهم نشان داده اند که گویی فقط خودشان آن را می فهمند و سایرین نبایستی به آن نزدیک شوند. سال۳۶ برای این که بتواند در کنکور شرکت کند، به دبیرستان فردوسی که دبیرستان درجه...او میگفت: قرآن راهنمای عمل است ولی آخوندها آن را مرموز و غیر قابل فهم نشان داده اند که گویی فقط خودشان آن را می فهمند و سایرین نبایستی به آن نزدیک شوند.
سال۳۶ برای این که بتواند در کنکور شرکت کند، به دبیرستان فردوسی که دبیرستان درجه یک تبریز بود، رفت. سال۳۷ دیپلم گرفت و در کنکور دانشگاه تبریز قبول شد. اما یک ماه بعد دانشکده را ترک کرد تا سال دیگر در کنکور دانشگاه تهران شرکت کند. برای تامین هزینه کنکور سال بعد، همان سال در دبیرستان خصوصی کمال به تدریس پرداخت. سال۳۷ به جلسه یی می رفت که حدود ۶۰-۵۰ نفر بودند. بیشترشان فرهنگی و بازاری و اغلب هم اهل مطالعه بودند. هر هفته پنجشنبه ها یا جمعه ها جلسه داشتند. در آن قرآن و صحیفه سجادیه را تفسیر میکردند.
محمد در آن جا با عناصر فعال آنها بحث و گفتکو می کرد. انتقاد می کرد. روی اشکالات کارشان انگشت می گذاشت. اما مدتی بعد، باز هم احساس کرد دیگر آن کارهای قبلی به جایی نمی رسد. البته باز هم در جلسه تفسیر قرآن و جلسات دیگر می رفت و با آنها بحث می کرد و نظراتش را می گفت و اشکالات آنها را گوشزد می کرد. ولی دیگر این را خوب فهمیده بود که این جلسات و آن نوع کار ها مشکلی را حل نمی کند. او سراغ هر کاری می رفت آن را خیلی جدی دنبال می کرد و تا به نتیجه قطی نمی رسید، آن را رها نمی کرد. بسیار قاطع بود و با ایمان کامل حرف می زد. چون هر حرفش نتیجه یک تجربه مشخص بود.
اگر از کار تبلیغی و سیاسی و ..... فارغ می شد، به مطالعه رو می آورد و هیچ لحظه یی را از دست نمی داد. حتی توی ماشین، در حال راه رفتن یا غذا خوردن هم به مطالعه مشغول بود. می دیدی سر سفره همه غذایشان را خورده اند ولی او هنوز شروع نکرده و چشمش روی کتاب است. پس از چند بار صدا کردن متوجه می شد و پاسخ می داد....]]>883اصغر-بدیع-زادگان,بنیانگذاران-سازمان,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف-نژاد,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-dhm--23509008رابطه من با محمد حنیف نژاد، بنیانگذار کبیر سازمان، مثل هر مجاهد خلق دیگر پیش از رابطه نسبی و خونی، یک رابطه ایدئولوژیک است و من این روزها با درک عمیقتری از ارزش عنصر مجاهد خلق، جایگاه محمد حنیف را هم بهتر می فهمم.
من البته این شانس را داشتم که محمد آقا برادرم بود. اولین خاطرات کودکی من با تصویرهایی از او، که همیشه نقش برادر بزرگتر را برایم داشت، همراه است.
اولین خاطره
اولین خاطراتم به دورانی بازمی گردد که ۷-۸ سال بیشتر نداشتم. او که یک نوجوان ۱۶-۱۷ ساله بود، دستم را میگرفت و پابه پا به جاهایی می برد که زیاد برایم آشنا نبود. گاهی به اطراف شهر می رفتیم و گاه از هیاتهای مذهبی سر در می آوردیم. در دوران بعد از کودتای ۲۸ مرداد، اگر اشتباه نکنم در سالهای ۳۵-۳۶ بود که یکبار شاه برای قدرت نمایی و تثبیت موقعیت خودش می خواست به تبریز بیاید. به همین مناسبت شهر را آذین بندی کرده بودند و نزدیک دروازه تهران طاق نصرت بزرگی درست کرده بودند. وقتی نزدیک طاق نصرت رسیدیم، محمد با اشاره به آن گفت: نگاه کن این همه پول خرج کرده اند، سه چهار روز بعد همه اش را خراب خواهند کرد. به طاق نصرت نگاه کردم. محمد ادامه داد: می دانی این پولها را از جیب چه کسانی خرج می کنند و این کارها را به خاطر چه کسی می کنند؟ جوابی نداشتم و با نگاه مبهوت او را نگاه کردم. محمد گفت: مردم بدبخت نان گیرشان نمی آید بخورند، اینها طاق نصرت برای این شاه چپاولگر می سازند. بچه بودم. از حرفهایی که می زد زیاد سر در نمی آوردم. بالطبع طرف گفتگویش نمی توانستم باشم. از صحبتهای او فقط فهمیدم شاه آدم بدی است و او با شاه مخالف است. ولی انگار او دنبال درد دل کردن بود. تنها بود و دردمند. در عین حال تلاش می کرد به من هم چیزی را حالی کند.
سالهای بعد فهمیدم از بی همزبانی چه کشیده است. اما با این وجود به یاد ندارم که حتی یکبار او را تسلیم دیده باشم.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23509008Thu, 05 Mar 2020 16:34:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداحمد حنیف نژاد رابطه من با محمد حنیف نژاد، بنیانگذار کبیر سازمان، مثل هر مجاهد خلق دیگر پیش از رابطه نسبی و خونی، یک رابطه ایدئولوژیک است و من این روزها با درک عمیقتری از ارزش عنصر مجاهد خلق، جایگاه محمد حنیف را هم بهتر می فهمم. من البته این شانس را...رابطه من با محمد حنیف نژاد، بنیانگذار کبیر سازمان، مثل هر مجاهد خلق دیگر پیش از رابطه نسبی و خونی، یک رابطه ایدئولوژیک است و من این روزها با درک عمیقتری از ارزش عنصر مجاهد خلق، جایگاه محمد حنیف را هم بهتر می فهمم.
من البته این شانس را داشتم که محمد آقا برادرم بود. اولین خاطرات کودکی من با تصویرهایی از او، که همیشه نقش برادر بزرگتر را برایم داشت، همراه است.
اولین خاطره
اولین خاطراتم به دورانی بازمی گردد که ۷-۸ سال بیشتر نداشتم. او که یک نوجوان ۱۶-۱۷ ساله بود، دستم را میگرفت و پابه پا به جاهایی می برد که زیاد برایم آشنا نبود. گاهی به اطراف شهر می رفتیم و گاه از هیاتهای مذهبی سر در می آوردیم. در دوران بعد از کودتای ۲۸ مرداد، اگر اشتباه نکنم در سالهای ۳۵-۳۶ بود که یکبار شاه برای قدرت نمایی و تثبیت موقعیت خودش می خواست به تبریز بیاید. به همین مناسبت شهر را آذین بندی کرده بودند و نزدیک دروازه تهران طاق نصرت بزرگی درست کرده بودند. وقتی نزدیک طاق نصرت رسیدیم، محمد با اشاره به آن گفت: نگاه کن این همه پول خرج کرده اند، سه چهار روز بعد همه اش را خراب خواهند کرد. به طاق نصرت نگاه کردم. محمد ادامه داد: می دانی این پولها را از جیب چه کسانی خرج می کنند و این کارها را به خاطر چه کسی می کنند؟ جوابی نداشتم و با نگاه مبهوت او را نگاه کردم. محمد گفت: مردم بدبخت نان گیرشان نمی آید بخورند، اینها طاق نصرت برای این شاه چپاولگر می سازند. بچه بودم. از حرفهایی که می زد زیاد سر در نمی آوردم. بالطبع طرف گفتگویش نمی توانستم باشم. از صحبتهای او فقط فهمیدم شاه آدم بدی است و او با شاه مخالف است. ولی انگار او دنبال درد دل کردن بود. تنها بود و دردمند. در عین حال تلاش می کرد به من هم چیزی را حالی کند.
سالهای بعد فهمیدم از بی همزبانی چه کشیده است. اما با این وجود به یاد ندارم که حتی یکبار او را تسلیم دیده باشم.....]]>645اصغر-بدیع-زادگان,بنیانگذاران-سازمان,سعید-محسن,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف-نژاد,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-akhr--23439555اين عنوان مقاله يي است كه براي اولين بار به قلم انقلابي بزرگ، شكرالله پاكنژاد در نشرية مجاهد منتشر
شد. در آن موقع ما در آستانه ٣٠ خرداد ٦٠ بوديم . همه جا را موج اختناق و سركوب فراگرفته بود . اما
با تيراژ حدود ٦٠٠ هزار، به بهاي گوشت و پوست ميليشيا، سراسر كشور را ( مجاهد ) خوشبختانه نشریه زير پوشش قرار ميداد.
سه روز پس از راهپيمايي عظيم مادران در تهران) ٧ارديبهشت ٦٠ (، كه به منظور اعتراض به كشتار
مجاهدين و موج سركوب و چماقداري صورت گر فت، نشرية شمار ة ١١٨ ، يك پيام تازه و يك ابتكار نو
از ،) شور ا ( به همراه آورد كه توجه عموم نيروهاي سياسي را به خود جلب كرد . سرمقاله، تحت عنوان
به انعكاس نظرات و رساندن پيام شخصيتها يا نيروهاي مبارزي اختصاص يافته بود كه تريبون ديگري براي ارتباط با صفوف مردم ايران نداشتند......
پرواز بزرگ
يك خط تلفن معمولي، در خانه يي كوچك در نزديكي مجيدية تهران، سرپل مخفي ما با تشكيلات
خارج كشور بود . اما روز ٧مرداد ٦٠ ، همه توجهات به اين خانه معطوف شده بود . چيزي در حدود
٨ساعت پر از اضطراب، پر از نگراني و در حالت انتظاري طاقت فرسا گذشت . تأخير نسبت به زمان
پيش بيني شده، مرتب زياد و زيادتر مي شد. در آخرين ساعت، هيچ كس هيچ حرفي نمي زد. تا آن جا كه
من اطلاع داشتم، در چند پايگاه ديگر هم، مردان و زناني منتظر خبر بودند . زير آن سكوت سنگين،
بچه ها فقط با نگاههاي خود همه چيز ر ا رد و بدل مي كردند. درست يادم نيست، بين ساعت ۳۰/۷ تا ۳۰/۸
صبح به وقت تهران، وقتي تلفن زنگ زد، دل شير مي خواست كه گوشي را با آرامش و تسلط بر خود
بردارد و پيام را دريافت كند . دقايقي قبل از تلفن، يك هواپيماي بوئينگ ٧٠٧ به زحمت مه غلیظ آسمان اورو پاریس را شکافته و در فرودگاه نظامی
به زمين نشسته بود . از اين پس ديگر نياز به هیچگونه
مخفي كاري نبود، چرا كه پس از چند دقيقه، خبر پرواز بزرگ همراه با تصوير مسعود رجوي، روي واير
خبرگزاريها و صفحة تلويزيونها ظاهر شد و دهها بار تكرار گرديد . در تهران بعضي از خبرنگاران
قديمي، به سياق يك حادثة معروف تاريخي، در دل خود تكرار میکردند كه ( سار از قفس پرید)....]]>https://api.spreaker.com/episode/23439555Tue, 03 Mar 2020 19:42:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدچرا شورا؟ اين عنوان مقاله يي است كه براي اولين بار به قلم انقلابي بزرگ، شكرالله پاكنژاد در نشرية مجاهد منتشر شد. در آن موقع ما در آستانه ٣٠ خرداد ٦٠ بوديم . همه جا را موج اختناق و سركوب فراگرفته بود . اما با تيراژ حدود ٦٠٠ هزار، به بهاي گوشت و پوست...اين عنوان مقاله يي است كه براي اولين بار به قلم انقلابي بزرگ، شكرالله پاكنژاد در نشرية مجاهد منتشر
شد. در آن موقع ما در آستانه ٣٠ خرداد ٦٠ بوديم . همه جا را موج اختناق و سركوب فراگرفته بود . اما
با تيراژ حدود ٦٠٠ هزار، به بهاي گوشت و پوست ميليشيا، سراسر كشور را ( مجاهد ) خوشبختانه نشریه زير پوشش قرار ميداد.
سه روز پس از راهپيمايي عظيم مادران در تهران) ٧ارديبهشت ٦٠ (، كه به منظور اعتراض به كشتار
مجاهدين و موج سركوب و چماقداري صورت گر فت، نشرية شمار ة ١١٨ ، يك پيام تازه و يك ابتكار نو
از ،) شور ا ( به همراه آورد كه توجه عموم نيروهاي سياسي را به خود جلب كرد . سرمقاله، تحت عنوان
به انعكاس نظرات و رساندن پيام شخصيتها يا نيروهاي مبارزي اختصاص يافته بود كه تريبون ديگري براي ارتباط با صفوف مردم ايران نداشتند......
پرواز بزرگ
يك خط تلفن معمولي، در خانه يي كوچك در نزديكي مجيدية تهران، سرپل مخفي ما با تشكيلات
خارج كشور بود . اما روز ٧مرداد ٦٠ ، همه توجهات به اين خانه معطوف شده بود . چيزي در حدود
٨ساعت پر از اضطراب، پر از نگراني و در حالت انتظاري طاقت فرسا گذشت . تأخير نسبت به زمان
پيش بيني شده، مرتب زياد و زيادتر مي شد. در آخرين ساعت، هيچ كس هيچ حرفي نمي زد. تا آن جا كه
من اطلاع داشتم، در چند پايگاه ديگر هم، مردان و زناني منتظر خبر بودند . زير آن سكوت سنگين،
بچه ها فقط با نگاههاي خود همه چيز ر ا رد و بدل مي كردند. درست يادم نيست، بين ساعت ۳۰/۷ تا ۳۰/۸
صبح به وقت تهران، وقتي تلفن زنگ زد، دل شير مي خواست كه گوشي را با آرامش و تسلط بر خود
بردارد و پيام را دريافت كند . دقايقي قبل از تلفن، يك هواپيماي بوئينگ ٧٠٧ به زحمت مه غلیظ آسمان اورو پاریس را شکافته و در فرودگاه نظامی
به زمين نشسته بود . از اين پس ديگر نياز به هیچگونه
مخفي كاري نبود، چرا كه پس از چند دقيقه، خبر پرواز بزرگ همراه با تصوير مسعود رجوي، روي واير
خبرگزاريها و صفحة تلويزيونها ظاهر شد و دهها بار تكرار گرديد . در تهران بعضي از خبرنگاران
قديمي، به سياق يك حادثة معروف تاريخي، در دل خود تكرار میکردند كه ( سار از قفس پرید)....]]>1229احمدآباد,آلترناتیو,دکتر-مصدق,شکرالله-پاکنژاد,شورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,نشریه-مجاهدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-14--23439351مسافرتم به چند كشور اروپايي دو ماه طول كشيد و الان فقط ٣ساعت است كه از گرد راه رسيد ه ام. اين
سفر، به قول معروف، هم فال بود و هم تماشا. و هر د وتا به خاطر پيش بردن يك پروژة حقوق بشري. جاي
شما خالي، كارم در مجموع ديدار و گفتگو با شهروندان اين كشورها از گروههاي مختلف اجتماعي
بود. گمان مي كنم كمتري كشوري در د نيا مي توان سراغ كرد كه به انداز ة ايران در كانون حساسيتها و
اطلاعات عمومي مردم اروپا، آمريكا، آمريكاي جنوبي، استراليا، شمال و جنوب آفريقا قرار داشته باشد .
و جالبتر اين كه براي بسياري از اين مردم، اين مهم بود كه بالاخره سرنوشت ايران چه خواهد شد . از
ديدگاه جماعت روزنامه نگار و صاحبنظران اقتصادي و سياسي خاورميانه، اما، ناپايداري وضعيت ايران
امري روشن است . اينها اغلب در تحليلهاي خودشان از اين نكته ياد مي كنند . بسياري نيز معتقدند كه
همه چيز در ايران به مويي بند است و تنها يك نوع حفظ تعادل بين المللي يا شايد پلیتیک منطقه سبب
شده كه به طور موقت لحظة انفجار به تأخير بيفتد . وقتي در يك مملكت تمامي شاخصهاي اقتصادي و
اجتماعي از خط سرخ عبور كرده يا در حال عبور باشند، وجود بي ثباتي و وضعيت موقت به هيچ دليل
ديگري نياز ندارد . وقتي شما مي بينيد كه درآمد سرانة ملي از ٢٥٠٠ دلار در سالهاي قبل از ٥٧ به كمتر از
٥٠٠ دلار در سال ٧٤ تنزل يافته اين فقر طاقت فرساي ملي را با تمام وجود حس خواهيد كرد .....
آلترناتيو، سخن آخر
يك قطعه عكس مرحوم دكتر مصدق، اگرچه هميشه پنهان بود، اما شگون خانه شده بود . مادرم هميشه
آن را داخل مجري يا لاي يك قواره چادري سوغات مكه، در صندوق لباسها پنهان مي كرد. هرازگاهي
هم كه خانه خلوت بود با هم مي نشستيم و آن عكس را كه نگهداريش جرم بود، تا مي توانستيم نگاه
مي كرديم. اين جور وقتها، پندار ي احساس سياسي شدن به من دست مي داد. اين كارت پستال البته
سرگذشت مفصلي داشت كه از آن مي گذرم. اما دكتر مصدق با خط خودش جملاتي روي آن نوشته و
امضا كرده بود . و آن را از تبعيدگاهش در احمدآباد براي گروهي از هواخواهان مبارزش كه از او
درخواست عكس كرده بودند فرستا ده بود . به هرحال، راز پنهان ما، نوعي احساس افتخار مرموز را كه با
عواطف مادر و فرزندي گره مي خورد، در من برمي انگيخت. روزي هم كه راستي راستي سياسي شده و
به سازمان مجاهدين پيوسته بودم، باز هم اين رمز و راز بين ما برقرار بود . اگرچه كمي متفاوت با گذشته،
اما هم چنان، اين من بودم و آن مادر و تصوير مردي كه در اعماق قلب و ضمير ما آشيان كرده بود.
سال ٥٧ ، گمان مي كنم اولين برنامه جمعي يا گردهمايي نيروهاي مترقي كه بدون حضور ارتجاع برگزار
شد، مراسم ١٤ اسفند در احمدآباد بود . پس از سالها كه ياد مصدق را در لوح ضمير سفته و د ر سوداي
دل نهفته بوديم، حالا نوبت به زيارت مزارش رسيده بود . ديدار از خانه و كاشانه يي كه واپسين لحظه هاي
زندگي او را تداعي مي كرد، بسا انگيزاننده بود . ولي انگيزاننده تر از آن هم، ميعاد دهها و صدها گروه،
سازمان و شخصيت انقلابي، مبارز و مترقي اين ميهن بود كه بر فراز تربت پيشواي بزرگ ملت ايران گرد
آمده بودند......]]>https://api.spreaker.com/episode/23439351Tue, 03 Mar 2020 19:40:23 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدهفدهمين سالگرد ٢٢ بهمن مسافرتم به چند كشور اروپايي دو ماه طول كشيد و الان فقط ٣ساعت است كه از گرد راه رسيد ه ام. اين سفر، به قول معروف، هم فال بود و هم تماشا. و هر د وتا به خاطر پيش بردن يك پروژة حقوق بشري. جاي شما خالي، كارم در مجموع ديدار و گفتگو با...مسافرتم به چند كشور اروپايي دو ماه طول كشيد و الان فقط ٣ساعت است كه از گرد راه رسيد ه ام. اين
سفر، به قول معروف، هم فال بود و هم تماشا. و هر د وتا به خاطر پيش بردن يك پروژة حقوق بشري. جاي
شما خالي، كارم در مجموع ديدار و گفتگو با شهروندان اين كشورها از گروههاي مختلف اجتماعي
بود. گمان مي كنم كمتري كشوري در د نيا مي توان سراغ كرد كه به انداز ة ايران در كانون حساسيتها و
اطلاعات عمومي مردم اروپا، آمريكا، آمريكاي جنوبي، استراليا، شمال و جنوب آفريقا قرار داشته باشد .
و جالبتر اين كه براي بسياري از اين مردم، اين مهم بود كه بالاخره سرنوشت ايران چه خواهد شد . از
ديدگاه جماعت روزنامه نگار و صاحبنظران اقتصادي و سياسي خاورميانه، اما، ناپايداري وضعيت ايران
امري روشن است . اينها اغلب در تحليلهاي خودشان از اين نكته ياد مي كنند . بسياري نيز معتقدند كه
همه چيز در ايران به مويي بند است و تنها يك نوع حفظ تعادل بين المللي يا شايد پلیتیک منطقه سبب
شده كه به طور موقت لحظة انفجار به تأخير بيفتد . وقتي در يك مملكت تمامي شاخصهاي اقتصادي و
اجتماعي از خط سرخ عبور كرده يا در حال عبور باشند، وجود بي ثباتي و وضعيت موقت به هيچ دليل
ديگري نياز ندارد . وقتي شما مي بينيد كه درآمد سرانة ملي از ٢٥٠٠ دلار در سالهاي قبل از ٥٧ به كمتر از
٥٠٠ دلار در سال ٧٤ تنزل يافته اين فقر طاقت فرساي ملي را با تمام وجود حس خواهيد كرد .....
آلترناتيو، سخن آخر
يك قطعه عكس مرحوم دكتر مصدق، اگرچه هميشه پنهان بود، اما شگون خانه شده بود . مادرم هميشه
آن را داخل مجري يا لاي يك قواره چادري سوغات مكه، در صندوق لباسها پنهان مي كرد. هرازگاهي
هم كه خانه خلوت بود با هم مي نشستيم و آن عكس را كه نگهداريش جرم بود، تا مي توانستيم نگاه
مي كرديم. اين جور وقتها، پندار ي احساس سياسي شدن به من دست مي داد. اين كارت پستال البته
سرگذشت مفصلي داشت كه از آن مي گذرم. اما دكتر مصدق با خط خودش جملاتي روي آن نوشته و
امضا كرده بود . و آن را از تبعيدگاهش در احمدآباد براي گروهي از هواخواهان مبارزش كه از او
درخواست عكس كرده بودند فرستا ده بود . به هرحال، راز پنهان ما، نوعي احساس افتخار مرموز را كه با
عواطف مادر و فرزندي گره مي خورد، در من برمي انگيخت. روزي هم كه راستي راستي سياسي شده و
به سازمان مجاهدين پيوسته بودم، باز هم اين رمز و راز بين ما برقرار بود . اگرچه كمي متفاوت با گذشته،
اما هم چنان، اين من بودم و آن مادر و تصوير مردي كه در اعماق قلب و ضمير ما آشيان كرده بود.
سال ٥٧ ، گمان مي كنم اولين برنامه جمعي يا گردهمايي نيروهاي مترقي كه بدون حضور ارتجاع برگزار
شد، مراسم ١٤ اسفند در احمدآباد بود . پس از سالها كه ياد مصدق را در لوح ضمير سفته و د ر سوداي
دل نهفته بوديم، حالا نوبت به زيارت مزارش رسيده بود . ديدار از خانه و كاشانه يي كه واپسين لحظه هاي
زندگي او را تداعي مي كرد، بسا انگيزاننده بود . ولي انگيزاننده تر از آن هم، ميعاد دهها و صدها گروه،
سازمان و شخصيت انقلابي، مبارز و مترقي اين ميهن بود كه بر فراز تربت پيشواي بزرگ ملت ايران گرد
آمده بودند......]]>1605احمدآباد,آلترناتیو,دکتر-مصدق,شکرالله-پاکنژاد,شورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,نشریه-مجاهدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-akhr--23438148و بدین‌گونه زینب (ع) داغدیده و اسیر، با قد برافراشتن در برابر آن شاه پلید بدسیرت که نقطه اوج رسالتش محسوب می‌شد، زن انقلابی منزه را به‌مثابه وجود جهش‌بخشی جدید، بر تاریخ تکامل انسان افزود.
نظری هوشیارانه و دقیق به‌سخنانی که آن بانوی پاک و شجاع در دربار یزیدی ایراد نمود- چه آنجا که می‌پرسد آیا گمان تو بر آن است که خداوند از بزرگی و حشمت ما کاسته؟ و چه آنجا که خدا را بر سرنوشت، عبادت، آغاز و شهادت انجام سپاس می‌گزارد و برای ادامه کار جنبش برای بازماندگان امام حسین شایستگی مسألت می‌کند- مسلم می‌سازد که انگیزه وی در این بیانات، نه مرثیه‌خوانی ضعیفانه و داغ‌دیدگی و اسارت است و نه رجزخوانی بزرگی‌طلب و قهرمانی‌گری بی‌محتوی. بلکه اظهارات زینب کبری بی‌واسطه از متن شکوهمندانه همان فلسفه بزرگی که بر سراسر دقایق عاشورا پرتو ابهت‌بار افکنده بود، بر می‌خاست و بر همین پایه محکم بود که منزلت پوچ یزیدی را از هم درید و به‌صورت فرصتی برای ازدیاد گناه و عذاب مجسم ساخت و آنگاه به‌هوشمندی تمام، دفتر جنبش را در رئوس اصلیش که تا ”بدر“ و ”احد“ سابقه داشت، ورق زد و در هر صحنه، نابکاری شیطانی حزب اموی را نشان داد و پس از این، با اطمینانی مسلم به‌تبلیغ آینده پرداخت. همان آینده تابناک و درخشان جهان در حال پیشرفت که هیچ کس قادر به‌تغییر سیر عمومی تاریخش نیست.
و از همین هم فراتر رفت تا در طالع افق تابناک‌تر، جاودانگی بی‌غروب که وادی پرشورش درباره نوع انسانی است «حیات» و زندگی و «روزی» بس عالی‌تری را بر آنها، که ستمگر می‌پنداشت کشته است، نشان داد. در روی دیگر این افق قرآنی، آینده سهمناک ظالمین را ترسیم نمود که جز خواری و خذلان ندامت‌بار، هیچ نخواهند نداشت.....
اما پس از اینها نیز باز یزید، که مانند همه مرتجعین نمی‌توانست از گذشته و تاریخ دریافت عبرت‌انگیز داشته باشد، به‌مسجد شتافت تا در مجلس رسمی که با حضور علی‌بن حسین (ع) برای بدگویی به علی‌بن ابیطالب (ع) و فرزندانش و تحریف اذهان نسبت به‌حادثه عاشورا تشکیل شده بود، شرکت جوید.
نگونبخت شقاوت‌پیشه، گویی آنچه را که از این مسجد رفتنها اخیراً بر ابن‌زیاد گذشته بود، از یاد برده باشد. آنگاه خطیب سفله‌یی به‌منبر رفت و در ناسزاگویی به‌علی (ع) و راه و رسم او و فرزندانش و پیروان وی (شیعیان) از هیچ هرزه‌درایی فرو نگذاشت. از مناقب و «خصال آسمانی» شاهنشاهش، امیرالمؤمنین یزید و پدر فقید کبیرش! معاویه، بنیانگذار حکومت نوین، داد سخن داد و یزید را که در این‌جا میدان را بی‌هماورد یافته بود، خوب نشئه کرد. به‌ویژه آنگاه که سخنرانی به‌اوج خود رسید و گوینده در خصال آل‌ابی‌سفیان می‌گفت: «و در سعادت دنیا و آخرت (مردم) بدیشان نیازمند می‌باشند و جز راه اینان راهی به‌خدای متعال و رضای او نیست»، که ناگهان بانگی بلند شد و بی‌باک طنین‌انداز گردید که: «ویلک یا ایهاالخاطب اشتریت مرضاة المخلوق بسخط الخالق فتبوّءأ مقعدک من‌النار»، «وای بر تو ای گوینده، که خشنودی مخلوق را به‌خشم خالق خریدی، پس بر نشیمنگاه خود در آتش جای‌بگیر». و این ضربه محکمی بر نشئة ننگین یزید و بر تمام اذهان تحریف‌شده و فریب‌خورده بود.
.....
عاشورا، فروغ جاویدان
بدین‌گونه شام، مرکز فرمانفرمایی اموی، با ضرباتی چنین هوشیارانه و سخت که بر ذهن دروغ‌زده‌اش می‌خورد، بیدار شد و یزید هر چه زودتر این اسیران را که چون اخگری سوزان بر دامن سلطنتش افتاده بودند، به‌مدینه فرستاد تا لااقل از خود دور سازد. مدینه از اسیرانش، که به‌راستی چون فاتحان بدان وارد شدند، به‌گرمی استقبال کرد و سخنان امام سجاد (ع) سخت در جانش کارگر افتاد.
دیری نپایید که چهره شهرها دگرگون شد و در تبی از التهاب حق‌طلبانه فرورفت. از مدینه، همان شهری که سال پیش به‌هنگام خروج امام حسین لرزه اختناق و وحشت در آن حاکم بود و امام را نصیحت می‌کرد که از «بیراهه» برود، خبر رسید که «کار» پریشان شده و مردم بر ضداو (یزید) سخن می‌گویند و این سخن گفتن را پوشیده نمی‌دارند.
آنگاه مدینه جدید انقلابی، کارگزار یزید را بیرون کرد و خود را برای 3روز قتل‌عام سخت، توسط لشکریان نابکار یزیدی، آماده ساخت. مکه نیز سخت شورش بود تا آن‌که لشکر یزید در رسید و کعبه را سنگباران کرد و آتش زد. شهرهای دیگر نیز از این حوادث برکنار نبودند. تا عاقبت نتیجه همه این کارها آن شد که سلطنت آل‌ابوسفیان رفت و به‌دست دیگران رسید. یزید هنوز 4سال بیشتر ملک نرانده بود که در حین خوشگذرانی، به‌بدترین صورت هلاک شد. می‌گویند در سواری، با بوزینه‌ای مسابقه گذاشته بود، از اسب ساقط شد و سقط گردید.]]>https://api.spreaker.com/episode/23438148Tue, 03 Mar 2020 19:14:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین - قسمت آخر و بدین‌گونه زینب (ع) داغدیده و اسیر، با قد برافراشتن در برابر آن شاه پلید بدسیرت که نقطه اوج رسالتش محسوب می‌شد، زن انقلابی منزه را به‌مثابه وجود جهش‌بخشی جدید، بر تاریخ تکامل انسان افزود. نظری هوشیارانه و دقیق به‌سخنانی که آن...و بدین‌گونه زینب (ع) داغدیده و اسیر، با قد برافراشتن در برابر آن شاه پلید بدسیرت که نقطه اوج رسالتش محسوب می‌شد، زن انقلابی منزه را به‌مثابه وجود جهش‌بخشی جدید، بر تاریخ تکامل انسان افزود.
نظری هوشیارانه و دقیق به‌سخنانی که آن بانوی پاک و شجاع در دربار یزیدی ایراد نمود- چه آنجا که می‌پرسد آیا گمان تو بر آن است که خداوند از بزرگی و حشمت ما کاسته؟ و چه آنجا که خدا را بر سرنوشت، عبادت، آغاز و شهادت انجام سپاس می‌گزارد و برای ادامه کار جنبش برای بازماندگان امام حسین شایستگی مسألت می‌کند- مسلم می‌سازد که انگیزه وی در این بیانات، نه مرثیه‌خوانی ضعیفانه و داغ‌دیدگی و اسارت است و نه رجزخوانی بزرگی‌طلب و قهرمانی‌گری بی‌محتوی. بلکه اظهارات زینب کبری بی‌واسطه از متن شکوهمندانه همان فلسفه بزرگی که بر سراسر دقایق عاشورا پرتو ابهت‌بار افکنده بود، بر می‌خاست و بر همین پایه محکم بود که منزلت پوچ یزیدی را از هم درید و به‌صورت فرصتی برای ازدیاد گناه و عذاب مجسم ساخت و آنگاه به‌هوشمندی تمام، دفتر جنبش را در رئوس اصلیش که تا ”بدر“ و ”احد“ سابقه داشت، ورق زد و در هر صحنه، نابکاری شیطانی حزب اموی را نشان داد و پس از این، با اطمینانی مسلم به‌تبلیغ آینده پرداخت. همان آینده تابناک و درخشان جهان در حال پیشرفت که هیچ کس قادر به‌تغییر سیر عمومی تاریخش نیست.
و از همین هم فراتر رفت تا در طالع افق تابناک‌تر، جاودانگی بی‌غروب که وادی پرشورش درباره نوع انسانی است «حیات» و زندگی و «روزی» بس عالی‌تری را بر آنها، که ستمگر می‌پنداشت کشته است، نشان داد. در روی دیگر این افق قرآنی، آینده سهمناک ظالمین را ترسیم نمود که جز خواری و خذلان ندامت‌بار، هیچ نخواهند نداشت.....
اما پس از اینها نیز باز یزید، که مانند همه مرتجعین نمی‌توانست از گذشته و تاریخ دریافت عبرت‌انگیز داشته باشد، به‌مسجد شتافت تا در مجلس رسمی که با حضور علی‌بن حسین (ع) برای بدگویی به علی‌بن ابیطالب (ع) و فرزندانش و تحریف اذهان نسبت به‌حادثه عاشورا تشکیل شده بود، شرکت جوید.
نگونبخت شقاوت‌پیشه، گویی آنچه را که از این مسجد رفتنها اخیراً بر ابن‌زیاد گذشته بود، از یاد برده باشد. آنگاه خطیب سفله‌یی به‌منبر رفت و در ناسزاگویی به‌علی (ع) و راه و رسم او و فرزندانش و پیروان وی (شیعیان) از هیچ هرزه‌درایی فرو نگذاشت. از مناقب و «خصال آسمانی» شاهنشاهش، امیرالمؤمنین یزید و پدر فقید کبیرش! معاویه، بنیانگذار حکومت نوین، داد سخن داد و یزید را که در این‌جا میدان را بی‌هماورد یافته بود، خوب نشئه کرد. به‌ویژه آنگاه که سخنرانی به‌اوج خود رسید و گوینده در خصال آل‌ابی‌سفیان می‌گفت: «و در سعادت دنیا و آخرت (مردم) بدیشان نیازمند می‌باشند و جز راه اینان راهی به‌خدای متعال و رضای او نیست»، که ناگهان بانگی بلند شد و بی‌باک طنین‌انداز گردید که: «ویلک یا ایهاالخاطب اشتریت مرضاة المخلوق بسخط الخالق فتبوّءأ مقعدک من‌النار»، «وای بر تو ای گوینده، که خشنودی مخلوق را به‌خشم خالق خریدی، پس بر نشیمنگاه خود در آتش جای‌بگیر». و این ضربه محکمی بر نشئة ننگین یزید و بر تمام اذهان تحریف‌شده و فریب‌خورده بود.
.....
عاشورا، فروغ جاویدان
بدین‌گونه شام، مرکز فرمانفرمایی اموی، با ضرباتی چنین هوشیارانه و سخت که بر ذهن دروغ‌زده‌اش می‌خورد، بیدار شد و یزید هر چه زودتر این اسیران را که چون اخگری سوزان بر دامن سلطنتش افتاده بودند، به‌مدینه فرستاد تا لااقل از خود دور سازد. مدینه از اسیرانش، که به‌راستی چون فاتحان بدان وارد شدند، به‌گرمی استقبال کرد و سخنان امام سجاد (ع) سخت در جانش کارگر افتاد.
دیری نپایید که چهره شهرها دگرگون شد و در تبی از التهاب حق‌طلبانه فرورفت. از مدینه، همان شهری که سال پیش به‌هنگام خروج امام حسین لرزه اختناق و وحشت در آن حاکم بود و امام را نصیحت می‌کرد که از «بیراهه» برود، خبر رسید که «کار» پریشان شده و مردم بر ضداو (یزید) سخن می‌گویند و این سخن گفتن را پوشیده نمی‌دارند.
آنگاه مدینه جدید انقلابی، کارگزار یزید را بیرون کرد و خود را برای 3روز قتل‌عام سخت، توسط لشکریان نابکار یزیدی، آماده ساخت. مکه نیز سخت شورش بود تا آن‌که لشکر یزید در رسید و کعبه را سنگباران کرد و آتش زد. شهرهای دیگر نیز از این حوادث برکنار نبودند. تا عاقبت نتیجه همه این کارها آن شد که سلطنت آل‌ابوسفیان رفت و به‌دست دیگران رسید. یزید هنوز 4سال بیشتر ملک نرانده بود که در حین خوشگذرانی، به‌بدترین صورت هلاک شد. می‌گویند در سواری، با بوزینه‌ای مسابقه گذاشته بود، از اسب ساقط شد و سقط گردید.]]>1728راه-حسین,یزید-معاویه,عاشورا,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-hfdhm--23438087علی بن حسین
آنگاه باز هم ابن‌زیاد در عطشی سوزنده از ذره‌یی پیروزی رو به علی‌بن حسین کرد و پرسید: «کیستی؟». پاسخ شنید: 1«علی‌بن حسین». ابن‌زیاد از بیچارگی باز هم به‌همان روش شکست‌خورده تأسی جست و پرسید: 2«مگر خدا علی‌بن حسین را نکشت؟» و علی گفت: «برادری داشتم که نام او هم علی‌بن حسین بود و مردم (لشکر ابن‌زیاد) او را کشتند».
ابن‌زیاد که اکنون کاملاً ورشکسته بود، به‌لجبازی بچه‌گانه افتاد و گفت: «این‌طور نیست، خدا او را کشت». علی در پاسخ، این عبارت قرآنی را که به‌راستی کوبنده‌ترین جواب بود، عرضه کرد: «الیه یتوفّی الانفس حین موتها»، 3«خدا جانها را به‌هنگام مرگ می‌گیرد»، که ضمن آن اکیداً ابن‌زیاد و لشکرش را قاتل می‌دانست.
باز هم ستمگر از غلبة جوانی کم سن‌وسال، که از بیماری به‌شدت فرسوده بود، در خشم شد. دیوانه‌وار فریاد زد: 4«تو هم هنوز حق داری که در جواب من ایستادگی می‌کنی؟» و آنگاه فرمان داد او را گردن بزنند. و این دیگر بالاترین حربه بود تا کسی، هر چند قوی را بلرزاند و به‌خواهش وادارد. اما علی مطمئن و خونسرد چنان‌که گویی بی‌اهمیت‌ترین خبرها را شنیده است، حقیرانه در او که با دیدن آن‌گونه شواهد و نمودها هنوز هم مرگ را برای این گروه به‌تهدید پیش می‌کشید، نگریست و گفت: «ابالقتل تهدّدنی یا ابن‌زیاد اما علمت القتل لنا عاده و کرامتنا الشّهاده »، «ای پسر زیاد، ما را به‌قتل بیم می‌دهی، مگر ندانسته‌ای که قتل عادت ما (خاندان ما) و بزرگواری در شهادت ماست». آنگاه بی‌اعتنا به آن‌همه غضبی که در احاطة مردان مسلح بسیار علیه او زبانه می‌کشید، افزود: «پس از کشتن من مردمی پرهیزگار و مسلمان همراه این زنان بفرست که با ایشان به‌دستور اسلام رفتار کنند».....
اعزام کاروان اسرا به دمشق
تا آن‌که به‌ناچار چنان‌که یزید خواسته بود، کاروان اسرا را به‌دمشق فرستاد تا هم خود را راحت کند و هم به «شاهنشاه عظیم‌الشأنش» برساند که چه‌ها کشیده است. اما برای ابن‌زیاد از آن‌ پس کمتر زمان آسایش و راحتی بود. هر زمان مقاومت مردم در این‌جا و آنجا اوج می‌گرفت.
یزید چنان می‌پنداشت که با کشتن حسین، فتنه را ریشه‌کن و شیعه را نومید خواهد ساخت و به این ترتیب آنان را وادار خواهد کرد که دست از آرزوها بشویند و به‌آنچه ناچار باید به‌آن گردن نهند، سر فرود آرند. ولی چنان‌که در جزء دیگری از این کتاب خواهیم دید، ابن‌زیاد فتنه را گداخته‌تر کرد و کار بد او کارهای بد دیگری را سبب شد و خونهای ریخته شده، و شکنجه‌هایی که به‌کودکان و زنان داده شد همه جز بر خلاف آنچه ابن زیاد می‌خواست نتیجه به‌بار نیاورد… لیکن چاره‌یی نداشت جز آن‌که ناراضیان را احضار کند و اگر دست از عقیده خود بر نمی‌داشتند، می‌کشت. گویی که در طنین ندای «دوری از ننگ» امام حسین (هیهات منّا الذلّه) کمتر کسی از ایشان در مقابلش سرخم می‌کرد و این باز هم بر درندگی سبعانه‌اش، بی‌منتها می‌افزود.
.....
و اما در مجلس یزید، تعارض قدرتها هم‌چنان به‌شدت ادامه داشت. یک تن از سرکردگان با اشاره به‌فاطمه، دختر امام (ع)، از یزید خواست تا این «کنیزک» را به او ببخشاید. زینب کبری برآشفت و مرد پست‌ نهاد را به‌خاموشی امر کرد و با تغیر گفت: «سوگند به‌خدا اگر بمیری این‌کار نشود و یزید قادر نیست چنین کند».
یزید گفت:5 «دروغ گفتی، بر این کار قادرم اگر بخواهم».
زینب (ع) با قاطعیت فریاد زد: «هرگز قادر نیستی».
اما یزید در نهایت بی‌شرمی، باز هم آن شیوه قدیم را به‌کار گرفت و گفت: «دروغ می‌گویی ای دشمن خدا».
بانوی منزه انقلابی که دیگر تحمل کلمات و ضوابط این‌چنین مستهجنی را نداشت، به‌پاخاست و چنان‌که گویی موجودیت یزید و دربار تسلیح‌شده‌ای را که به‌رنگی از ابهت کاذب، که جز سرهای کشته، پشتوانه‌ای نداشت، آغشته بود، به‌چیزی نمی‌گیرد، آغاز به سخن کرد:......]]>https://api.spreaker.com/episode/23438087Tue, 03 Mar 2020 19:12:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدکتاب راه حسین علی بن حسین آنگاه باز هم ابن‌زیاد در عطشی سوزنده از ذره‌یی پیروزی رو به علی‌بن حسین کرد و پرسید: «کیستی؟». پاسخ شنید: 1«علی‌بن حسین». ابن‌زیاد از بیچارگی باز هم به‌همان روش شکست‌خورده تأسی جست و پرسید: 2«مگر خدا علی‌بن حسین را نکشت؟» و...علی بن حسین
آنگاه باز هم ابن‌زیاد در عطشی سوزنده از ذره‌یی پیروزی رو به علی‌بن حسین کرد و پرسید: «کیستی؟». پاسخ شنید: 1«علی‌بن حسین». ابن‌زیاد از بیچارگی باز هم به‌همان روش شکست‌خورده تأسی جست و پرسید: 2«مگر خدا علی‌بن حسین را نکشت؟» و علی گفت: «برادری داشتم که نام او هم علی‌بن حسین بود و مردم (لشکر ابن‌زیاد) او را کشتند».
ابن‌زیاد که اکنون کاملاً ورشکسته بود، به‌لجبازی بچه‌گانه افتاد و گفت: «این‌طور نیست، خدا او را کشت». علی در پاسخ، این عبارت قرآنی را که به‌راستی کوبنده‌ترین جواب بود، عرضه کرد: «الیه یتوفّی الانفس حین موتها»، 3«خدا جانها را به‌هنگام مرگ می‌گیرد»، که ضمن آن اکیداً ابن‌زیاد و لشکرش را قاتل می‌دانست.
باز هم ستمگر از غلبة جوانی کم سن‌وسال، که از بیماری به‌شدت فرسوده بود، در خشم شد. دیوانه‌وار فریاد زد: 4«تو هم هنوز حق داری که در جواب من ایستادگی می‌کنی؟» و آنگاه فرمان داد او را گردن بزنند. و این دیگر بالاترین حربه بود تا کسی، هر چند قوی را بلرزاند و به‌خواهش وادارد. اما علی مطمئن و خونسرد چنان‌که گویی بی‌اهمیت‌ترین خبرها را شنیده است، حقیرانه در او که با دیدن آن‌گونه شواهد و نمودها هنوز هم مرگ را برای این گروه به‌تهدید پیش می‌کشید، نگریست و گفت: «ابالقتل تهدّدنی یا ابن‌زیاد اما علمت القتل لنا عاده و کرامتنا الشّهاده »، «ای پسر زیاد، ما را به‌قتل بیم می‌دهی، مگر ندانسته‌ای که قتل عادت ما (خاندان ما) و بزرگواری در شهادت ماست». آنگاه بی‌اعتنا به آن‌همه غضبی که در احاطة مردان مسلح بسیار علیه او زبانه می‌کشید، افزود: «پس از کشتن من مردمی پرهیزگار و مسلمان همراه این زنان بفرست که با ایشان به‌دستور اسلام رفتار کنند».....
اعزام کاروان اسرا به دمشق
تا آن‌که به‌ناچار چنان‌که یزید خواسته بود، کاروان اسرا را به‌دمشق فرستاد تا هم خود را راحت کند و هم به «شاهنشاه عظیم‌الشأنش» برساند که چه‌ها کشیده است. اما برای ابن‌زیاد از آن‌ پس کمتر زمان آسایش و راحتی بود. هر زمان مقاومت مردم در این‌جا و آنجا اوج می‌گرفت.
یزید چنان می‌پنداشت که با کشتن حسین، فتنه را ریشه‌کن و شیعه را نومید خواهد ساخت و به این ترتیب آنان را وادار خواهد کرد که دست از آرزوها بشویند و به‌آنچه ناچار باید به‌آن گردن نهند، سر فرود آرند. ولی چنان‌که در جزء دیگری از این کتاب خواهیم دید، ابن‌زیاد فتنه را گداخته‌تر کرد و کار بد او کارهای بد دیگری را سبب شد و خونهای ریخته شده، و شکنجه‌هایی که به‌کودکان و زنان داده شد همه جز بر خلاف آنچه ابن زیاد می‌خواست نتیجه به‌بار نیاورد… لیکن چاره‌یی نداشت جز آن‌که ناراضیان را احضار کند و اگر دست از عقیده خود بر نمی‌داشتند، می‌کشت. گویی که در طنین ندای «دوری از ننگ» امام حسین (هیهات منّا الذلّه) کمتر کسی از ایشان در مقابلش سرخم می‌کرد و این باز هم بر درندگی سبعانه‌اش، بی‌منتها می‌افزود.
.....
و اما در مجلس یزید، تعارض قدرتها هم‌چنان به‌شدت ادامه داشت. یک تن از سرکردگان با اشاره به‌فاطمه، دختر امام (ع)، از یزید خواست تا این «کنیزک» را به او ببخشاید. زینب کبری برآشفت و مرد پست‌ نهاد را به‌خاموشی امر کرد و با تغیر گفت: «سوگند به‌خدا اگر بمیری این‌کار نشود و یزید قادر نیست چنین کند».
یزید گفت:5 «دروغ گفتی، بر این کار قادرم اگر بخواهم».
زینب (ع) با قاطعیت فریاد زد: «هرگز قادر نیستی».
اما یزید در نهایت بی‌شرمی، باز هم آن شیوه قدیم را به‌کار گرفت و گفت: «دروغ می‌گویی ای دشمن خدا».
بانوی منزه انقلابی که دیگر تحمل کلمات و ضوابط این‌چنین مستهجنی را نداشت، به‌پاخاست و چنان‌که گویی موجودیت یزید و دربار تسلیح‌شده‌ای را که به‌رنگی از ابهت کاذب، که جز سرهای کشته، پشتوانه‌ای نداشت، آغشته بود، به‌چیزی نمی‌گیرد، آغاز به سخن کرد:......]]>1493راه-حسین,عاشورا,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-13--23421385در سالهاي جنگ، چهر ة ايران، همواره با انبوه اجساد كشته شدگان، انبوه عزاداران در گورستانها و شيون
خانوادة قربانيان جنگ تصوير مي شد. از دوسال پيش، آخوندها، بازسازي همان صحنه ها را دوباره شروع
كرده اند.
مهر ٧٣ : سپاه پاسداران از مردم خواست كه در تشييع ١٠٠٠ جسد كشف شده شركت كنند.
، ٢٠ هزار جسد، آبان ٧٤ ، تير ٧٤ : بقاياي اجساد ٣٠٠٠ قرباني در استانهاي مختلف تشييع شد . مهر ٧٤
١٠٠٠ جسد. روز ٢٨ ديماه آن چه بر صفحة تلويزيونها ظاهر شد، گورستان بود با هزار
قبر آماده و صدها گوركن و مردمي كه بر بالاي گورها ضجه ميزدند.
جانباز ٢٥ درصدي
در روزها ي جنگ، رفسنجاني از سرباز يكبار مصرف يا رزمند ة ٦١ روزه صحبت مي كرد كه ٦٠ روز
آموزش مي گيرد و فقط يك روز به جبهه مي رود و زندگيش به اتمام مي رسد . امروزه مابه ازاي آن،
جانباز ٢٥ درصدي به پايين است . چرا كه هيچ خرجي براي رژيم برنمي دارد. تلاش كارگزاران رژيم اين
است كه درجة جانبازي را مرتب كاهش دهند . چرا كه فقط بالاي ٢٥ درصديها زير پوشش خاص
درماني قرار مي گيرند. ....
جنگزدگان
.....در شرايطي كه مي گويند ٨٠ درصد بازسازي انجام گرفته خبرها نگران كننده است . حتي » : خرمشهر
آموزش و پرورش شهر بازسازي نشده و ١٥٠ معلم زن و مرد خوابگاه ندارند. ٣٠ روستا مین روبي نشده و
٥٠ روستا فاقد آب لوله است. يك مادر خرمشهري مي گويد: اي كاش نيامده بوديم . نمي دانم شبها به
بچه هايم چه بدهم . حاضرم در تهران گدايي كنم . در اين شهر امكاناتي نيست، كار نيست، براي خريد
دارو بايد به آبادان يا اهواز برويم. گندابها در شهر بيداد میکند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23421385Tue, 03 Mar 2020 08:44:32 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنمايش تنفرانگيز استخوانها در سالهاي جنگ، چهر ة ايران، همواره با انبوه اجساد كشته شدگان، انبوه عزاداران در گورستانها و شيون خانوادة قربانيان جنگ تصوير مي شد. از دوسال پيش، آخوندها، بازسازي همان صحنه ها را دوباره شروع كرده اند. مهر ٧٣ : سپاه پاسداران از...در سالهاي جنگ، چهر ة ايران، همواره با انبوه اجساد كشته شدگان، انبوه عزاداران در گورستانها و شيون
خانوادة قربانيان جنگ تصوير مي شد. از دوسال پيش، آخوندها، بازسازي همان صحنه ها را دوباره شروع
كرده اند.
مهر ٧٣ : سپاه پاسداران از مردم خواست كه در تشييع ١٠٠٠ جسد كشف شده شركت كنند.
، ٢٠ هزار جسد، آبان ٧٤ ، تير ٧٤ : بقاياي اجساد ٣٠٠٠ قرباني در استانهاي مختلف تشييع شد . مهر ٧٤
١٠٠٠ جسد. روز ٢٨ ديماه آن چه بر صفحة تلويزيونها ظاهر شد، گورستان بود با هزار
قبر آماده و صدها گوركن و مردمي كه بر بالاي گورها ضجه ميزدند.
جانباز ٢٥ درصدي
در روزها ي جنگ، رفسنجاني از سرباز يكبار مصرف يا رزمند ة ٦١ روزه صحبت مي كرد كه ٦٠ روز
آموزش مي گيرد و فقط يك روز به جبهه مي رود و زندگيش به اتمام مي رسد . امروزه مابه ازاي آن،
جانباز ٢٥ درصدي به پايين است . چرا كه هيچ خرجي براي رژيم برنمي دارد. تلاش كارگزاران رژيم اين
است كه درجة جانبازي را مرتب كاهش دهند . چرا كه فقط بالاي ٢٥ درصديها زير پوشش خاص
درماني قرار مي گيرند. ....
جنگزدگان
.....در شرايطي كه مي گويند ٨٠ درصد بازسازي انجام گرفته خبرها نگران كننده است . حتي » : خرمشهر
آموزش و پرورش شهر بازسازي نشده و ١٥٠ معلم زن و مرد خوابگاه ندارند. ٣٠ روستا مین روبي نشده و
٥٠ روستا فاقد آب لوله است. يك مادر خرمشهري مي گويد: اي كاش نيامده بوديم . نمي دانم شبها به
بچه هايم چه بدهم . حاضرم در تهران گدايي كنم . در اين شهر امكاناتي نيست، كار نيست، براي خريد
دارو بايد به آبادان يا اهواز برويم. گندابها در شهر بيداد میکند.....]]>953جنگ-ایران-عراق,حزب-جمهوری,خمینی-رفسنجانی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-12--23421365تابستان سال ٥٩ جوّ جامعه پرالتهاب بود . حزب جمهوري اسلامي با تمام قوا چماقداري را گسترش
مي داد و در تدارك يك توطئه همه جانبه براي از ميدان به دركردن اپوزيسيون ترقيخواه بود . تهاجمهاي
سنگين عليه مراكز مجاهدين و حتي كلينيكها و بيمارستانها و قتل و غارت، هر روز قربانيان تازه يي
مي گرفت. ميتينگ افشاگر امجديه در خردادماه ٥٩ و به دنبال آن افشاي نوارهاي دكتر آيت توسط
مجاهدين، توطئه هاي حزب خميني را نقش بر آب مي كرد. نشرية مجاهد هم چون نبض تپند ة جامعه و
فروغي روشنگر، لحظه يي از افشاي ماهيت مرتجعان و توطئه هاي آنها باز نميايستاد:
افشاي توطئه آشوب و تعطيل دانشگاهها، توطئة تعطيل مدارس و ديگر مؤسسات آموزشي، اداري و
عمومي،
افشاي جريان فزايندة شكنجه و معرفي عاملان و آمران آن، افشاي تشكيلات و سازماندهي چماقداران، چادر وحدت و بالاترين مسئولان و گردانندگان آن در
حزب حاكم ارتجاع.
آوارگان و جنگزدگان
در همان نخستين تهاجم عراق، بيش از ١ميليون تن آواره شدند . اين رقم به زودي به ٢ميليون و سپس
بيشتر و بيشتر افزايش يافت . زندگي و مصائب اين آوارگان يكي از تلخ ترين حوادث جنگ ضدميهني
بود. سياست رژيم ضدبشري، بي خبر گذاشتن مردم نسبت به حوادث و خطرات جنگ، نسبت به حملات
هوايي و توپ باران و انواع ديگر تهديدها بود . نه مردم را تسليح مي كرد، نه سيستم دفاع شهري به وجود
مي آورد و نه نيروي بسيج مردمي را براي حفاظت از شهرها به كار میگرفت. آخوندهاي حاكم در مقابل
انتظار داشتند كه مردم بي دفاع هم چنان در شهرهاي زير بمباران بمانند و شهر را ترك نكنند. آنها با
ناجوانمردي تمام و با زور و فحش و ناسزا مردم جنگ زده را مجبور به ماندن و ترك نكردن منطقه
جنگي مي كردند. سران رژيم از خامنه اي و رفسنجاني تا امام جمعه هاي خميني در سراسر شهرهايي كه
آوارگان سكني مي گزيدند، آنان را ضدانقلاب، فراري، وطن فروش و بزدل می ناميدند .
كودكان
سفاكي ديگر آخوندها كه براي همگان شناخته شده است استفا دة گسترده از دانش آموزان براي گشودن
ميدانهاي مين بود . رفسنجاني مي گفت ما سرباز ٦١ روزه مي خواهيم كه ٦٠ روز آموزش بگيرد و ١روز
به جبهه برود. معاون وزارت آموزش و پرورش وقت رژيم در گفتگويي با روزنامة اطلاعات
٢٤ فروردين ٦٦ ، ضمن ارائة آمار تكان دهنده يي در مورد ا عزام اجباري دانش آموزان به جبهه هاي جنگ،
آموزش و پرورش از آغاز جنگ، برخوردي جدي با مسألة اصلي كشور، يعني جبهه و جنگ » : گفت
داشته است كه مهمترين اقدام آن تاكنون سازماندهي و اعزام نيروهاي مردمي به جبهه هاست. در سالهاي
اخير، سالانه حدود ١٢٠ هزار نيرو از فرهنگيان و دانش آموزان به جبهه ها اعزام شده اند .]]>https://api.spreaker.com/episode/23421365Tue, 03 Mar 2020 08:42:37 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدباز هم اندر فوايد جنگ! تابستان سال ٥٩ جوّ جامعه پرالتهاب بود . حزب جمهوري اسلامي با تمام قوا چماقداري را گسترش مي داد و در تدارك يك توطئه همه جانبه براي از ميدان به دركردن اپوزيسيون ترقيخواه بود . تهاجمهاي سنگين عليه مراكز مجاهدين و حتي كلينيكها و...تابستان سال ٥٩ جوّ جامعه پرالتهاب بود . حزب جمهوري اسلامي با تمام قوا چماقداري را گسترش
مي داد و در تدارك يك توطئه همه جانبه براي از ميدان به دركردن اپوزيسيون ترقيخواه بود . تهاجمهاي
سنگين عليه مراكز مجاهدين و حتي كلينيكها و بيمارستانها و قتل و غارت، هر روز قربانيان تازه يي
مي گرفت. ميتينگ افشاگر امجديه در خردادماه ٥٩ و به دنبال آن افشاي نوارهاي دكتر آيت توسط
مجاهدين، توطئه هاي حزب خميني را نقش بر آب مي كرد. نشرية مجاهد هم چون نبض تپند ة جامعه و
فروغي روشنگر، لحظه يي از افشاي ماهيت مرتجعان و توطئه هاي آنها باز نميايستاد:
افشاي توطئه آشوب و تعطيل دانشگاهها، توطئة تعطيل مدارس و ديگر مؤسسات آموزشي، اداري و
عمومي،
افشاي جريان فزايندة شكنجه و معرفي عاملان و آمران آن، افشاي تشكيلات و سازماندهي چماقداران، چادر وحدت و بالاترين مسئولان و گردانندگان آن در
حزب حاكم ارتجاع.
آوارگان و جنگزدگان
در همان نخستين تهاجم عراق، بيش از ١ميليون تن آواره شدند . اين رقم به زودي به ٢ميليون و سپس
بيشتر و بيشتر افزايش يافت . زندگي و مصائب اين آوارگان يكي از تلخ ترين حوادث جنگ ضدميهني
بود. سياست رژيم ضدبشري، بي خبر گذاشتن مردم نسبت به حوادث و خطرات جنگ، نسبت به حملات
هوايي و توپ باران و انواع ديگر تهديدها بود . نه مردم را تسليح مي كرد، نه سيستم دفاع شهري به وجود
مي آورد و نه نيروي بسيج مردمي را براي حفاظت از شهرها به كار میگرفت. آخوندهاي حاكم در مقابل
انتظار داشتند كه مردم بي دفاع هم چنان در شهرهاي زير بمباران بمانند و شهر را ترك نكنند. آنها با
ناجوانمردي تمام و با زور و فحش و ناسزا مردم جنگ زده را مجبور به ماندن و ترك نكردن منطقه
جنگي مي كردند. سران رژيم از خامنه اي و رفسنجاني تا امام جمعه هاي خميني در سراسر شهرهايي كه
آوارگان سكني مي گزيدند، آنان را ضدانقلاب، فراري، وطن فروش و بزدل می ناميدند .
كودكان
سفاكي ديگر آخوندها كه براي همگان شناخته شده است استفا دة گسترده از دانش آموزان براي گشودن
ميدانهاي مين بود . رفسنجاني مي گفت ما سرباز ٦١ روزه مي خواهيم كه ٦٠ روز آموزش بگيرد و ١روز
به جبهه برود. معاون وزارت آموزش و پرورش وقت رژيم در گفتگويي با روزنامة اطلاعات
٢٤ فروردين ٦٦ ، ضمن ارائة آمار تكان دهنده يي در مورد ا عزام اجباري دانش آموزان به جبهه هاي جنگ،
آموزش و پرورش از آغاز جنگ، برخوردي جدي با مسألة اصلي كشور، يعني جبهه و جنگ » : گفت
داشته است كه مهمترين اقدام آن تاكنون سازماندهي و اعزام نيروهاي مردمي به جبهه هاست. در سالهاي
اخير، سالانه حدود ١٢٠ هزار نيرو از فرهنگيان و دانش آموزان به جبهه ها اعزام شده اند .]]>1262جنگ-ایران-عراق,حزب-جمهوری,خمینی-رفسنجانی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-shanzdhm--23417888عاشورا - فلسفه بزرگ
پیروزی در اسارت
آنچه پس از شهادت امام حسین در آن دشت خونبار گذشت، بسی ناجوانمردانه و لبریز از فرومایگی رذیلانه بود. همان سوارکاران خدایی! (خیل‌الله) که فرمانده‌شان ابن‌سعد، چند ساعتی پیش به‌سوی بهشت تشجیعشان نموده بود (و بالجنّة ابشری)، اکنون ماهیت دوزخی خود را آشکار نموده، به‌شتاب تمام غارت می‌کردند و در ظلمات سفلگی بی‌پایانشان از هیچ شیئ اندک، از تن‌پوش و پای‌افزار امام حسین گرفته تا چادر زنان، فرو نمی‌گذاشتند. اما بدین‌ها بسنده نکرده، به‌خواست ابن‌سعد، که اکنون در پلیدی سریعاً پیش رفته بود، داوطلبانه بر اسبها نشسته و اجساد پاک شهدا را لگدکوب سم ستوران نمودند. باشد که آن دل‌های جبون و هرزه از لرزه سهمناکی که ساعتی پیش، از ناتوانی خفت‌بار در مقابله با رزمندگانی که بی‌کلاه و زره به‌میدان آمده و هماورد می‌خواستند، بر سراسر وجودشان افتاده بود، بازایستد و به این‌وسیله لااقل با پیکر بی‌جان آنها تلافی شود. چنین است نمودار بی‌نهایت‌طلبی ویژه بنی‌آدم، آنگاه که با پستی و دون‌همتی آمیخته گردد.
به‌هرحال پس از چپاول و ضرب و توهین رذالت‌بار که به‌خوبی نمودار مرزبندی دقیق جنبش و ضد جنبش بود، خاندان پاکیزگی و رسالت را به‌اسارت گرفتند تا فاتحانه به‌کوفه برند. همانجا که امیرشان عبیدالله‌بن زیاد هوس لگدکوب کردن اجساد شهدا را کرده بود. همانجا که سالی چند پیش از این، مسند حکومت علی (ع) بود و سنگدلان همت نکردند که کشتگان شهید را در خاک کنند و هم‌چنان به‌شتاب آن دشت را که بس ذلت و وحشت بر ایشان رسانده بود، رها کردند و رفتند تا خود با شهیدانش چاره کند. تا در سومین روز، همان بنی‌اسد که حبیب‌بن مظاهر به‌دنبالشان رفته بود، رسیدند و آن بدنهای قدسی را به‌خاک سپردند.
اما در جبهه امام حسین باز هم نهضت ادامه دارد. اکنون زینب کبری، بانوی منزه و والا، در شدت بیماری علی‌بن حسین (ع) تنها بازمانده ذکور امام حسین، که از این پس باید کار را ادامه دهد، عهده‌دار مسئولیت عمده است. از یک‌سو باید زنان و کودکان بازمانده را که در اندوه سوزناک حادثه می‌سوزند و گاه در سنگینی فوق‌العاده‌اش بی‌تاب می‌شوند، آرام کند، تسلی دهد و از سوی دیگر، در میان انبوهی از سپاهیان وادی ظلمت، شعله جنبش را نگاهبانی کند. عجب این بود که چنین نگاهبانی طاقت‌فرسا که در کار پر حوصله توضیحی افشاگرانه تبلور می‌یافت، درست برخلاف ویژگیهای «زن استثمارشده» می‌باشد که در کم‌طاقتی و پنهان شدن از صحنه فعال تاریخ خلاصه می‌شد. لیکن، گروهی اندک از زنان و دختران پاکباز انقلابی که در دامن آن روز بزرگ شکفتند، این وظیفة سخت را به‌شایسته‌ترین صورت به‌پایان بردند. چنان که «رباب» همسر امام حسین و همچنین «ام‌کلثوم» و «فاطمه» که خواهر و دختر امام حسین بودند، در سراسر دوران اسارت به‌ویژه در مواجهه با مردان تحمیق‌شده و نیز در مجالس ابن‌زیاد و یزید، بسا خطبه‌های پیروزمندانه خواندند و در هر فرصتی به‌خاطر افشای حقایق و فلسفه عاشورا سخت‌کوشیدند. همان افشاگری که بی‌تردید در فقدان آن، دستگاه پلید ستمگری فرصت می‌یافت تا ضربه عاشورا را بر وجود خویش ترمیم کند و درخشش شکوهمند آن را در محاقی از ابهام و تحریف سالوسانه، که سالها در ایجاد آن کار کرده بود، فرو برد.
.....
ماجرای شهادت عبدالله بسی پرشور و انگیزنده است. چون او فریادزنان، مهاجران و انصار را علیه ابن‌زیاد به‌مدد خواند، ابن‌زیاد دستور داد تا او را بگیرند. لیکن افراد خانواده و قبیله‌اش (ازد) مانع شدند و از برای او به‌جنگ برخاستند. ابن‌زیاد قوای کمکی خواست و خلاصه قبیله ازد مغلوب شدند. آنگاه اشعث‌بن قیس به‌خانه عبدالله حمله کرد، دخترش او را خبر نمود. نابینای پر غیرت شمشیر گرفت و با رجزخوانی دلیرانه‌ای، بس عجیب به‌پیش آمد. دخترش نیز قصد پیکار کرد. عبدالله شمشیر را گرد سر می‌چرخاند و دشمن را پراکنده می‌ساخت و در همان حال به‌آشکار نمودن افتضاح‌کاریهای حکومت یزیدی پرداخته بود. عاقبت ضربه‌ای سخت خورد و دستگیرش کردند.....
زینب کبری مطمئن از صحت پیش‌بینی دقیقی که از بطن آن فلسفه بلند بر می‌خاست، خونسردانه گفت: «شگفتی نیست که من غیبگو باشم. من از کسی در عجبم که امام خود را بکشد، در حالی‌که بداند که در آن جهان بازپرسی خواهد شد و خداوند از وی انتقام خواهد کشید».
در این هنگام ام‌کلثوم گفت:1 «ای پسر زیاد اگر چشمان تو به‌کشتن حسین روشن شد، چشم رسول خدا به‌دیدار او روشن گشت». و بدین‌گونه هر گونه نسبت ابن‌زیاد و رژیمی که او بدان وابسته بود با قرآن و پیامبر نفی شد. اما بیش از این برای ابن‌زیاد هرگز قابل‌تحمل نبود؛ به‌شدت لرزید و غضبناک شد. آخر این چه حکمت است که با آن همه کشتار سبعانه، این‌چنین در برابر زنی، بیچاره و مغلوب است. چیزی نمانده بود تا ابهام این خلأ تازه را در قلب سیاهش با فرمان قتلی جدید پر کند، اما ملامت یک تن از حاضران جلوی آن را گرفت.]]>https://api.spreaker.com/episode/23417888Tue, 03 Mar 2020 06:56:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین عاشورا - فلسفه بزرگ پیروزی در اسارت آنچه پس از شهادت امام حسین در آن دشت خونبار گذشت، بسی ناجوانمردانه و لبریز از فرومایگی رذیلانه بود. همان سوارکاران خدایی! (خیل‌الله) که فرمانده‌شان ابن‌سعد، چند ساعتی پیش به‌سوی بهشت تشجیعشان نموده بود (و...عاشورا - فلسفه بزرگ
پیروزی در اسارت
آنچه پس از شهادت امام حسین در آن دشت خونبار گذشت، بسی ناجوانمردانه و لبریز از فرومایگی رذیلانه بود. همان سوارکاران خدایی! (خیل‌الله) که فرمانده‌شان ابن‌سعد، چند ساعتی پیش به‌سوی بهشت تشجیعشان نموده بود (و بالجنّة ابشری)، اکنون ماهیت دوزخی خود را آشکار نموده، به‌شتاب تمام غارت می‌کردند و در ظلمات سفلگی بی‌پایانشان از هیچ شیئ اندک، از تن‌پوش و پای‌افزار امام حسین گرفته تا چادر زنان، فرو نمی‌گذاشتند. اما بدین‌ها بسنده نکرده، به‌خواست ابن‌سعد، که اکنون در پلیدی سریعاً پیش رفته بود، داوطلبانه بر اسبها نشسته و اجساد پاک شهدا را لگدکوب سم ستوران نمودند. باشد که آن دل‌های جبون و هرزه از لرزه سهمناکی که ساعتی پیش، از ناتوانی خفت‌بار در مقابله با رزمندگانی که بی‌کلاه و زره به‌میدان آمده و هماورد می‌خواستند، بر سراسر وجودشان افتاده بود، بازایستد و به این‌وسیله لااقل با پیکر بی‌جان آنها تلافی شود. چنین است نمودار بی‌نهایت‌طلبی ویژه بنی‌آدم، آنگاه که با پستی و دون‌همتی آمیخته گردد.
به‌هرحال پس از چپاول و ضرب و توهین رذالت‌بار که به‌خوبی نمودار مرزبندی دقیق جنبش و ضد جنبش بود، خاندان پاکیزگی و رسالت را به‌اسارت گرفتند تا فاتحانه به‌کوفه برند. همانجا که امیرشان عبیدالله‌بن زیاد هوس لگدکوب کردن اجساد شهدا را کرده بود. همانجا که سالی چند پیش از این، مسند حکومت علی (ع) بود و سنگدلان همت نکردند که کشتگان شهید را در خاک کنند و هم‌چنان به‌شتاب آن دشت را که بس ذلت و وحشت بر ایشان رسانده بود، رها کردند و رفتند تا خود با شهیدانش چاره کند. تا در سومین روز، همان بنی‌اسد که حبیب‌بن مظاهر به‌دنبالشان رفته بود، رسیدند و آن بدنهای قدسی را به‌خاک سپردند.
اما در جبهه امام حسین باز هم نهضت ادامه دارد. اکنون زینب کبری، بانوی منزه و والا، در شدت بیماری علی‌بن حسین (ع) تنها بازمانده ذکور امام حسین، که از این پس باید کار را ادامه دهد، عهده‌دار مسئولیت عمده است. از یک‌سو باید زنان و کودکان بازمانده را که در اندوه سوزناک حادثه می‌سوزند و گاه در سنگینی فوق‌العاده‌اش بی‌تاب می‌شوند، آرام کند، تسلی دهد و از سوی دیگر، در میان انبوهی از سپاهیان وادی ظلمت، شعله جنبش را نگاهبانی کند. عجب این بود که چنین نگاهبانی طاقت‌فرسا که در کار پر حوصله توضیحی افشاگرانه تبلور می‌یافت، درست برخلاف ویژگیهای «زن استثمارشده» می‌باشد که در کم‌طاقتی و پنهان شدن از صحنه فعال تاریخ خلاصه می‌شد. لیکن، گروهی اندک از زنان و دختران پاکباز انقلابی که در دامن آن روز بزرگ شکفتند، این وظیفة سخت را به‌شایسته‌ترین صورت به‌پایان بردند. چنان که «رباب» همسر امام حسین و همچنین «ام‌کلثوم» و «فاطمه» که خواهر و دختر امام حسین بودند، در سراسر دوران اسارت به‌ویژه در مواجهه با مردان تحمیق‌شده و نیز در مجالس ابن‌زیاد و یزید، بسا خطبه‌های پیروزمندانه خواندند و در هر فرصتی به‌خاطر افشای حقایق و فلسفه عاشورا سخت‌کوشیدند. همان افشاگری که بی‌تردید در فقدان آن، دستگاه پلید ستمگری فرصت می‌یافت تا ضربه عاشورا را بر وجود خویش ترمیم کند و درخشش شکوهمند آن را در محاقی از ابهام و تحریف سالوسانه، که سالها در ایجاد آن کار کرده بود، فرو برد.
.....
ماجرای شهادت عبدالله بسی پرشور و انگیزنده است. چون او فریادزنان، مهاجران و انصار را علیه ابن‌زیاد به‌مدد خواند، ابن‌زیاد دستور داد تا او را بگیرند. لیکن افراد خانواده و قبیله‌اش (ازد) مانع شدند و از برای او به‌جنگ برخاستند. ابن‌زیاد قوای کمکی خواست و خلاصه قبیله ازد مغلوب شدند. آنگاه اشعث‌بن قیس به‌خانه عبدالله حمله کرد، دخترش او را خبر نمود. نابینای پر غیرت شمشیر گرفت و با رجزخوانی دلیرانه‌ای، بس عجیب به‌پیش آمد. دخترش نیز قصد پیکار کرد. عبدالله شمشیر را گرد سر می‌چرخاند و دشمن را پراکنده می‌ساخت و در همان حال به‌آشکار نمودن افتضاح‌کاریهای حکومت یزیدی پرداخته بود. عاقبت ضربه‌ای سخت خورد و دستگیرش کردند.....
زینب کبری مطمئن از صحت پیش‌بینی دقیقی که از بطن آن فلسفه بلند بر می‌خاست، خونسردانه گفت: «شگفتی نیست که من غیبگو باشم. من از کسی در عجبم که امام خود را بکشد، در حالی‌که بداند که در آن جهان بازپرسی خواهد شد و خداوند از وی انتقام خواهد کشید».
در این هنگام ام‌کلثوم گفت:1 «ای پسر زیاد اگر چشمان تو به‌کشتن حسین روشن شد، چشم رسول خدا به‌دیدار او روشن گشت». و بدین‌گونه هر گونه نسبت ابن‌زیاد و رژیمی که او بدان وابسته بود با قرآن و پیامبر نفی شد. اما بیش از این برای ابن‌زیاد هرگز قابل‌تحمل نبود؛ به‌شدت لرزید و غضبناک شد. آخر این چه حکمت است که با آن همه کشتار سبعانه، این‌چنین در برابر زنی، بیچاره...]]>2019امام-حسین,راه-حسین,زن-انقلابی,عاشورا,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-panzdhm--23417868عاشورا - فلسفه بزرگ
گر چه هنوز از پایان این «روز بزرگ» و شرح صحنه‌های کبریایی دیگر نیز که شهادت امام حسین از اهم آن است، به‌جا مانده، لیکن دیگر بار باید با نگاه دقیق سلسله حوادث را نظاره کرده و به‌راز وجودی این «رشته» و مفهومی که از این‌ همه بر می‌آید پی برد. بدون این پی‌جویی و نظاره دقیق مکرر، عظمت و پیام «سلسله» با آن‌که در سراسر دقایق آن موج می‌زند، در پس قشری از خاشاک مرثیه‌خوانی تسکین‌آمیز و غبار «ذکر» گویی «بی‌جهت»، پنهان خواهد نمود. از این‌نظر به‌استقبال فلسفه بزرگی باید رفت که روزهای بزرگ بر اساس آن آفریده می‌شوند. به‌ویژه تنها با این شیوه می‌توان پیروزی یا شکست جنبش را در تحقق اهدافش سنجید و برحسب اصالت و واقعیت فلسفه بنیادینش به‌آن ارج نهاد.
آری، به این ترتیب مرزبندی محکم و دقیقی از راههای گوناگون برقرار می‌شود و میان ظلمات و نور دوئیت می‌افتد و لذا شرافت انسانی اصالت می‌یابد. شرافت و اصالتی که بدون آن آدمی جز حیوان دو پای مکاری بیش نیست، که مغزش به‌گونه‌یی ناموزون رشد کرده است!
به‌راستی جای آن است که چون یوسف‌نبی بر این «هم‌زنجیران» فریاد شود که: «آیا پروردگاران پراکنده (که هر یک به‌جانبی متضاد می‌کشد) بهتر است یا خدای واحد قهار؟». (که به‌واسطه او تنها یک «جهت» واحد و چیره وجود دارد) «یا صاحبی السجن ا‌ارباب متفرقون خیر ام الله الواحد القهار؟»....
می‌گویند در این‌ زمان چهره امام حسین در هاله‌یی از افروختگی شوق‌آمیز فرورفته بود که گویی هیچ اندوهی او را نرسیده و بل پرشور و هیجان‌زده است. بی‌گمان امام حسین در آن لحظه به‌فلسفه بلندی می‌اندیشید که در مسیر آن، او و یارانش چنان نقش جهش‌بار و شکوهمندانه‌یی به‌جای آوردند. بیش از این چه کس می‌تواند با تمام التهاب درونی، او را تصویر کند؟ به‌راستی چه خوب بود اگر فرازمندانه‌ترین قلل صعود انسانی قابل شرح و بیان می‌شد.‌ سیمای پیشوایی به‌غایت منزه و مصیبتها دیده، که شورمندانه، شهیدانش را به‌پروردگارش هدیه می‌کند و خود نیز در آستانه فداشدن در راه اوست. هدیه به راه پرفراز و نشیبی که موضوع آن فلسفه بزرگ است و اکنون ادامه شتاب‌افزای آن بسته به اراده انسانی است که نفی وجود مادی خود، اوج اعتلای آن است. بدین‌گونه انسان که نفخه‌یی از روح خدایی در خود دارد، مقام «جانشینی خدا» (خلیفة‌الله) می‌یابد و وه که این برای فرزند انسان چه سرنوشت شورانگیز و والایی است.
چنین است که در این فلسفه که صرفاً بیان واقعیت است، فرزند انسان به بالاترین مرتبه تکریم می‌شود و از قید هیچی و پوچی اسارت‌بار که بشارت جبرآلود ذلیلانه دیگر مکاتب است، وا می‌رهد. چنین است که فرزند انسان، مسافر راه پر عظمت و نامتناهی (الی ربّک منتهاها) می‌گردد که از خدا آغاز شده و بدو نیز خواهد پیوست. (انا لله و انا الیه راجعون).
این روز بزرگ را با بزرگداشت یک‌ تن از یاران فداکار و برگزیده‌یی که به‌نام یاد نشد، به پایان می‌بریم. او غلام سیاهپوستی است به‌نام «جون». «جون» غلام اباذر بود که بعداً در میان دوستان حسین (ع) جای گرفت. «جون» چون اجازه خواست که به‌میدان برود، حضرت گفت: «جون، تو برای عافیت و سلامت به‌دنبال ما آمده‌ای، اگر خواسته باشی به‌راه سلامت بروی از نظر من مجاز هستی».
«جون» در حالی‌که می‌گریست گفت:1 «ای حسین، آیا چون چهره من سیاه است و غلام بوده‌ام شایستگی پیکار در راه خدا را ندارم؟ آیا چون نسب من شریف نیست و از بزرگزادگان نیستم، لیاقت نبرد در راه تو را ندارم؟ و شایسته نمی‌بینی که خون من به‌خون شما در هم‌آمیزد؟».
سپس به‌اصرار از حضرت اجازه جهاد خواست. حضرت اجازه داد و «جون» بعد از رشادت بسیار، به خاک افتاد. حضرت در آخرین لحظات بالای سر او آمد و برایش دعا کرد و گفت:13 «خداوندا دل او را روشن گردان».

«جون» در حالی‌که چشمانش از شدت شوق می‌درخشید، جام شهادت نوشید و به‌سوی مرتبه‌یی که در طلبش بود، شتافت.]]>https://api.spreaker.com/episode/23417868Tue, 03 Mar 2020 06:53:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین عاشورا - فلسفه بزرگ گر چه هنوز از پایان این «روز بزرگ» و شرح صحنه‌های کبریایی دیگر نیز که شهادت امام حسین از اهم آن است، به‌جا مانده، لیکن دیگر بار باید با نگاه دقیق سلسله حوادث را نظاره کرده و به‌راز وجودی این «رشته» و مفهومی که از این‌ همه...عاشورا - فلسفه بزرگ
گر چه هنوز از پایان این «روز بزرگ» و شرح صحنه‌های کبریایی دیگر نیز که شهادت امام حسین از اهم آن است، به‌جا مانده، لیکن دیگر بار باید با نگاه دقیق سلسله حوادث را نظاره کرده و به‌راز وجودی این «رشته» و مفهومی که از این‌ همه بر می‌آید پی برد. بدون این پی‌جویی و نظاره دقیق مکرر، عظمت و پیام «سلسله» با آن‌که در سراسر دقایق آن موج می‌زند، در پس قشری از خاشاک مرثیه‌خوانی تسکین‌آمیز و غبار «ذکر» گویی «بی‌جهت»، پنهان خواهد نمود. از این‌نظر به‌استقبال فلسفه بزرگی باید رفت که روزهای بزرگ بر اساس آن آفریده می‌شوند. به‌ویژه تنها با این شیوه می‌توان پیروزی یا شکست جنبش را در تحقق اهدافش سنجید و برحسب اصالت و واقعیت فلسفه بنیادینش به‌آن ارج نهاد.
آری، به این ترتیب مرزبندی محکم و دقیقی از راههای گوناگون برقرار می‌شود و میان ظلمات و نور دوئیت می‌افتد و لذا شرافت انسانی اصالت می‌یابد. شرافت و اصالتی که بدون آن آدمی جز حیوان دو پای مکاری بیش نیست، که مغزش به‌گونه‌یی ناموزون رشد کرده است!
به‌راستی جای آن است که چون یوسف‌نبی بر این «هم‌زنجیران» فریاد شود که: «آیا پروردگاران پراکنده (که هر یک به‌جانبی متضاد می‌کشد) بهتر است یا خدای واحد قهار؟». (که به‌واسطه او تنها یک «جهت» واحد و چیره وجود دارد) «یا صاحبی السجن ا‌ارباب متفرقون خیر ام الله الواحد القهار؟»....
می‌گویند در این‌ زمان چهره امام حسین در هاله‌یی از افروختگی شوق‌آمیز فرورفته بود که گویی هیچ اندوهی او را نرسیده و بل پرشور و هیجان‌زده است. بی‌گمان امام حسین در آن لحظه به‌فلسفه بلندی می‌اندیشید که در مسیر آن، او و یارانش چنان نقش جهش‌بار و شکوهمندانه‌یی به‌جای آوردند. بیش از این چه کس می‌تواند با تمام التهاب درونی، او را تصویر کند؟ به‌راستی چه خوب بود اگر فرازمندانه‌ترین قلل صعود انسانی قابل شرح و بیان می‌شد.‌ سیمای پیشوایی به‌غایت منزه و مصیبتها دیده، که شورمندانه، شهیدانش را به‌پروردگارش هدیه می‌کند و خود نیز در آستانه فداشدن در راه اوست. هدیه به راه پرفراز و نشیبی که موضوع آن فلسفه بزرگ است و اکنون ادامه شتاب‌افزای آن بسته به اراده انسانی است که نفی وجود مادی خود، اوج اعتلای آن است. بدین‌گونه انسان که نفخه‌یی از روح خدایی در خود دارد، مقام «جانشینی خدا» (خلیفة‌الله) می‌یابد و وه که این برای فرزند انسان چه سرنوشت شورانگیز و والایی است.
چنین است که در این فلسفه که صرفاً بیان واقعیت است، فرزند انسان به بالاترین مرتبه تکریم می‌شود و از قید هیچی و پوچی اسارت‌بار که بشارت جبرآلود ذلیلانه دیگر مکاتب است، وا می‌رهد. چنین است که فرزند انسان، مسافر راه پر عظمت و نامتناهی (الی ربّک منتهاها) می‌گردد که از خدا آغاز شده و بدو نیز خواهد پیوست. (انا لله و انا الیه راجعون).
این روز بزرگ را با بزرگداشت یک‌ تن از یاران فداکار و برگزیده‌یی که به‌نام یاد نشد، به پایان می‌بریم. او غلام سیاهپوستی است به‌نام «جون». «جون» غلام اباذر بود که بعداً در میان دوستان حسین (ع) جای گرفت. «جون» چون اجازه خواست که به‌میدان برود، حضرت گفت: «جون، تو برای عافیت و سلامت به‌دنبال ما آمده‌ای، اگر خواسته باشی به‌راه سلامت بروی از نظر من مجاز هستی».
«جون» در حالی‌که می‌گریست گفت:1 «ای حسین، آیا چون چهره من سیاه است و غلام بوده‌ام شایستگی پیکار در راه خدا را ندارم؟ آیا چون نسب من شریف نیست و از بزرگزادگان نیستم، لیاقت نبرد در راه تو را ندارم؟ و شایسته نمی‌بینی که خون من به‌خون شما در هم‌آمیزد؟».
سپس به‌اصرار از حضرت اجازه جهاد خواست. حضرت اجازه داد و «جون» بعد از رشادت بسیار، به خاک افتاد. حضرت در آخرین لحظات بالای سر او آمد و برایش دعا کرد و گفت:13 «خداوندا دل او را روشن گردان».

«جون» در حالی‌که چشمانش از شدت شوق می‌درخشید، جام شهادت نوشید و به‌سوی مرتبه‌یی که در طلبش بود، شتافت.]]>1530امام-حسین,راه-حسین,زن-انقلابی,عاشورا,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-chhardhm--23417845عاشورا- روز بزرگ
اکنون با چنین یاران و چنین ذخیره انبوه انسانی، که عامل تعیین‌کننده جمیع تعارضات اجتماعی است، جنبش هیچ از آن بیم ندارد که قوایش را به‌میدان گسیل داشته و پیشاپیش نوید پیروزی را اعلان نماید. گو که دشمن تا آنجا که می‌تواند، در آن‌ سو لشکر انبار سازد. بدینسان امام حسین برای فرود آوردن کاری‌ترین ضربه، همه‌چیز را مهیا می‌دید و بر همین اساس بود که در مقابل دشمن به‌قوت تمام آگهی می‌داد.....
بدین‌گونه روز بزرگ جنبش در دهمین روز محرم سال 61 فرارسید. شب این روز به‌نظافت و آماده کردن سلاح و استغفار و مزاح سپری شد. بامداد امام حسین یاران خود را که 32تن سوار و 40تن پیاده بودند سازمان داد. «زهیربن قین» را بر جناح راست و «حبیب‌بن مظاهر» را بر جناح چپ فرماندهی داد و پرچم را به‌دست عباس سپرد و خود در قلب این آرایش جای گرفت.
ابن‌سعد نیز صفوف خود را مرتب نمود. «عمرو بن حجاج» را بر جناح راست و «شمربن‌ذی‌الجوشن» را بر جانب چپ گماشت و آنگاه «عروه‌ بن قیس» را بر سواران و «شبث بن ربعی» را هم بر پیادگان سرکرده کرد و پرچم را به‌غلام خود سپرد.
شگفتا که «ابن حجاج» و «عروه» و «شبث» همانها بودند که با «حجار بن الحر» و «یزید بن حارث» و «محمدبن عمر»، امام را به‌رسیدن میوه‌های کوفه آگهی داده و عاجلاً حضور او را طلبیده بودند و اکنون به نامردی و جنایت‌پیشگی وقیحانه‌یی، چنین مقاماتی را احراز نموده‌اند.
وقتی «وهب» به‌میدان رفت، آن‌چنان سهمگین بر دشمن حمله کرد که اینان جنگ تن‌به‌تن را از یاد بردند و دستجمعی به‌او حمله کردند. همسرش در حالی‌که حربة سنگینی در دست داشت به‌وی نزدیک شد. وهب، در حالی که کوشش می‌کرد با وجود زخم‌هایی که برداشته بود، سرپا بایستد، از همسرش می‌خواست که به‌میان حرم بازگردد. ولی او می‌گوید: «خیر، باز نمی‌گردم، نمی‌گذارم تنها به‌بهشت بروی. قسم به‌پدر و مادرم امروز روز افتخار من و توست که در راه عزیزترین و برجسته‌ترین افراد از فرزندان رسول خدا (ص) می‌جنگیم».
حسین (ع) گفت: «خدا ترا جزای نیکو دهد. به‌میان چادر باز گرد.» او قبول کرد و به‌میان چادر خود بازگشت. هنوز بیش‌از 17روز از ازدواج وهب و همسرش نمی‌گذشت. ولی این‌چنین مشتاقانه به‌سوی مرگ شرافتمندانه شتافتند. وقتی وهب حملات سنگین خود را شروع کرد، این رجز را می‌خواند:
«ای مادر وهب، جوانی که ایمان به‌پروردگار دارد، با نیزه و شمشیر از تو نگه‌داری می‌کند و به‌این گروه، تلخی جنگ را می‌چشاند. من دارای نیرو و شمشیر برانم، هنگام بلا ناتوان نیستم. و خدای دانا مرا بس است».
وهب عده بسیاری را کشت. چون دستجمعی به او حمله کردند، از شدت جراحات وارده تاب مقاومت نیاورد و از اسب به‌زیر افتاد. آنگاه وهب نیمه‌جان را به‌نزد ابن‌سعد آوردند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23417845Tue, 03 Mar 2020 06:51:52 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین - زن انقلابی ـ وجود تاریخی جدید عاشورا- روز بزرگ اکنون با چنین یاران و چنین ذخیره انبوه انسانی، که عامل تعیین‌کننده جمیع تعارضات اجتماعی است، جنبش هیچ از آن بیم ندارد که قوایش را به‌میدان گسیل داشته و پیشاپیش نوید پیروزی را اعلان نماید. گو که...عاشورا- روز بزرگ
اکنون با چنین یاران و چنین ذخیره انبوه انسانی، که عامل تعیین‌کننده جمیع تعارضات اجتماعی است، جنبش هیچ از آن بیم ندارد که قوایش را به‌میدان گسیل داشته و پیشاپیش نوید پیروزی را اعلان نماید. گو که دشمن تا آنجا که می‌تواند، در آن‌ سو لشکر انبار سازد. بدینسان امام حسین برای فرود آوردن کاری‌ترین ضربه، همه‌چیز را مهیا می‌دید و بر همین اساس بود که در مقابل دشمن به‌قوت تمام آگهی می‌داد.....
بدین‌گونه روز بزرگ جنبش در دهمین روز محرم سال 61 فرارسید. شب این روز به‌نظافت و آماده کردن سلاح و استغفار و مزاح سپری شد. بامداد امام حسین یاران خود را که 32تن سوار و 40تن پیاده بودند سازمان داد. «زهیربن قین» را بر جناح راست و «حبیب‌بن مظاهر» را بر جناح چپ فرماندهی داد و پرچم را به‌دست عباس سپرد و خود در قلب این آرایش جای گرفت.
ابن‌سعد نیز صفوف خود را مرتب نمود. «عمرو بن حجاج» را بر جناح راست و «شمربن‌ذی‌الجوشن» را بر جانب چپ گماشت و آنگاه «عروه‌ بن قیس» را بر سواران و «شبث بن ربعی» را هم بر پیادگان سرکرده کرد و پرچم را به‌غلام خود سپرد.
شگفتا که «ابن حجاج» و «عروه» و «شبث» همانها بودند که با «حجار بن الحر» و «یزید بن حارث» و «محمدبن عمر»، امام را به‌رسیدن میوه‌های کوفه آگهی داده و عاجلاً حضور او را طلبیده بودند و اکنون به نامردی و جنایت‌پیشگی وقیحانه‌یی، چنین مقاماتی را احراز نموده‌اند.
وقتی «وهب» به‌میدان رفت، آن‌چنان سهمگین بر دشمن حمله کرد که اینان جنگ تن‌به‌تن را از یاد بردند و دستجمعی به‌او حمله کردند. همسرش در حالی‌که حربة سنگینی در دست داشت به‌وی نزدیک شد. وهب، در حالی که کوشش می‌کرد با وجود زخم‌هایی که برداشته بود، سرپا بایستد، از همسرش می‌خواست که به‌میان حرم بازگردد. ولی او می‌گوید: «خیر، باز نمی‌گردم، نمی‌گذارم تنها به‌بهشت بروی. قسم به‌پدر و مادرم امروز روز افتخار من و توست که در راه عزیزترین و برجسته‌ترین افراد از فرزندان رسول خدا (ص) می‌جنگیم».
حسین (ع) گفت: «خدا ترا جزای نیکو دهد. به‌میان چادر باز گرد.» او قبول کرد و به‌میان چادر خود بازگشت. هنوز بیش‌از 17روز از ازدواج وهب و همسرش نمی‌گذشت. ولی این‌چنین مشتاقانه به‌سوی مرگ شرافتمندانه شتافتند. وقتی وهب حملات سنگین خود را شروع کرد، این رجز را می‌خواند:
«ای مادر وهب، جوانی که ایمان به‌پروردگار دارد، با نیزه و شمشیر از تو نگه‌داری می‌کند و به‌این گروه، تلخی جنگ را می‌چشاند. من دارای نیرو و شمشیر برانم، هنگام بلا ناتوان نیستم. و خدای دانا مرا بس است».
وهب عده بسیاری را کشت. چون دستجمعی به او حمله کردند، از شدت جراحات وارده تاب مقاومت نیاورد و از اسب به‌زیر افتاد. آنگاه وهب نیمه‌جان را به‌نزد ابن‌سعد آوردند.....]]>1870امام-حسین,راه-حسین,زن-انقلابی,عاشورا,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-11--23401778در ١٥ ديماه، خميني به طور رسمي اعلام كرد كه هيچ گونه دخالتي در انتخابات رياست جمهوري نخواهد
كرد و حتي تشخيص صلاحيت كانديداها را هم به عهدة خود مردم مي گذارد. بدين ترتيب يك فرصت
تاريخي فرارسيد كه منهاي برد و باخت در انتخابات، امكان وحدت تمامي نيروهاي انقلابي و مترقي
كشور حول يك برنامه واحد فراهم شد . نشرية مجاهد در سرمقالة ١٨ ديماه خود نوشت : شركت در
انتخابات و رأي دادن به كانديداي اپوزيسيون مترقي، نه حمايت از يك فرد يا گروه بلكه حمايت از يك
برنامه است، نه حمايت از يك سازمان بلكه حمايت از يك جبهه است و نه حمايت از يك جبهه بلكه
اساساً حمايت از يك انقلاب است.....
جنگ جنگ كو پيروزي؟!
اگر انقلاب اسلامي مي خواست هيچ گونه حساسيتي نسبت به واقعيات وراي مرزهاي خود نداشته …»
باشد و نمي خواست ملتهاي ديگر را با حقيقت اسلام آشنا كند، اساساً جنگ عراق با ايران شروع
.«… نمي شد
(از تحليل سرّي حزب منحلة جمهوري اسلامي)
صفهاي طولاني بنزين كوپني و رانندگي شبانه با چراغ خاموش يا نور كوچك، از اولين خاطرات جنگ
٨ سالة ايران و عراق است . البته منهاي زخمها، دردها، داغهاي جگرسوز، آوارگيهاي جانكاه و رنجهاي
بي پايان آن . گاه در يك محله يا منطقه شهر، بسته به سليقة پاسدارها و كميته چيهايش، مقرارت هم
تفاوت مي كرد. بعضي وقتها چه با دليل و چه بي دليل، مردم را ملزم مي كردند كه شبها با نور كوچك
رانندگي كنند. براي خود من خاطرات جنگ، از يك تور بازرسي در تهران شروع میشود.
تورهاي خياباني، بازرسي و تمركز در گلوگاه شهرها و جاد ه ها، بالا كشيدن فتيلة سركوب، دستگيريها و
اعدامهاي گسترده، خفه كردن هرگونه اعتراض و بالاخره جلوگيري از گستر ش آثار مقاومت . اينها
تعريف شده ( سرپوش اختناق ) عامترين و قطعي ترين فوايد جنگ ٨ساله براي خميني
است. ولي باز هم فراتر از همه اينها، جنگ، يك سرپوش سياسي بود براي سركوب و توجيه جوخه هاي
اعدام و كشتار گسترده و بلاوقفة هرگونه صداي آزاديخواهي.
گروگانگیری
در سا ل ٥٨ خميني مسألة گروگانهای آمريكايی را علم كرد تا تحت پوش آن به بسياری تسويه حسابهای داخلی بپردازد.
٢٩ شهريور ٥٩ ، جنگ ايران عراق را به همين منظور و برای طولانی كردن) موهبت الهی) خواند....]]>https://api.spreaker.com/episode/23401778Mon, 02 Mar 2020 20:02:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدانقلاب، طلوع یا غروب در ١٥ ديماه، خميني به طور رسمي اعلام كرد كه هيچ گونه دخالتي در انتخابات رياست جمهوري نخواهد كرد و حتي تشخيص صلاحيت كانديداها را هم به عهدة خود مردم مي گذارد. بدين ترتيب يك فرصت تاريخي فرارسيد كه منهاي برد و باخت در انتخابات، امكان...در ١٥ ديماه، خميني به طور رسمي اعلام كرد كه هيچ گونه دخالتي در انتخابات رياست جمهوري نخواهد
كرد و حتي تشخيص صلاحيت كانديداها را هم به عهدة خود مردم مي گذارد. بدين ترتيب يك فرصت
تاريخي فرارسيد كه منهاي برد و باخت در انتخابات، امكان وحدت تمامي نيروهاي انقلابي و مترقي
كشور حول يك برنامه واحد فراهم شد . نشرية مجاهد در سرمقالة ١٨ ديماه خود نوشت : شركت در
انتخابات و رأي دادن به كانديداي اپوزيسيون مترقي، نه حمايت از يك فرد يا گروه بلكه حمايت از يك
برنامه است، نه حمايت از يك سازمان بلكه حمايت از يك جبهه است و نه حمايت از يك جبهه بلكه
اساساً حمايت از يك انقلاب است.....
جنگ جنگ كو پيروزي؟!
اگر انقلاب اسلامي مي خواست هيچ گونه حساسيتي نسبت به واقعيات وراي مرزهاي خود نداشته …»
باشد و نمي خواست ملتهاي ديگر را با حقيقت اسلام آشنا كند، اساساً جنگ عراق با ايران شروع
.«… نمي شد
(از تحليل سرّي حزب منحلة جمهوري اسلامي)
صفهاي طولاني بنزين كوپني و رانندگي شبانه با چراغ خاموش يا نور كوچك، از اولين خاطرات جنگ
٨ سالة ايران و عراق است . البته منهاي زخمها، دردها، داغهاي جگرسوز، آوارگيهاي جانكاه و رنجهاي
بي پايان آن . گاه در يك محله يا منطقه شهر، بسته به سليقة پاسدارها و كميته چيهايش، مقرارت هم
تفاوت مي كرد. بعضي وقتها چه با دليل و چه بي دليل، مردم را ملزم مي كردند كه شبها با نور كوچك
رانندگي كنند. براي خود من خاطرات جنگ، از يك تور بازرسي در تهران شروع میشود.
تورهاي خياباني، بازرسي و تمركز در گلوگاه شهرها و جاد ه ها، بالا كشيدن فتيلة سركوب، دستگيريها و
اعدامهاي گسترده، خفه كردن هرگونه اعتراض و بالاخره جلوگيري از گستر ش آثار مقاومت . اينها
تعريف شده ( سرپوش اختناق ) عامترين و قطعي ترين فوايد جنگ ٨ساله براي خميني
است. ولي باز هم فراتر از همه اينها، جنگ، يك سرپوش سياسي بود براي سركوب و توجيه جوخه هاي
اعدام و كشتار گسترده و بلاوقفة هرگونه صداي آزاديخواهي.
گروگانگیری
در سا ل ٥٨ خميني مسألة گروگانهای آمريكايی را علم كرد تا تحت پوش آن به بسياری تسويه حسابهای داخلی بپردازد.
٢٩ شهريور ٥٩ ، جنگ ايران عراق را به همين منظور و برای طولانی كردن) موهبت الهی) خواند....]]>1514انقلاب-۵۷,جنگ-ایران-عراق,خمینی,سپاه-پاسداران,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,مقاومت-ایران,ولی-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-syzdhm--23401131زن انقلابی ـ وجود تاریخی جدید
عاشورا
در رسالت نهضت حسینی بود که زن انقلابی، به‌مثابه وجود تاریخی جدید، نقش‌آفرینی کرد. در این مورد، اولین زن، زینب کبری، پرورش یافته دامان فاطمه زهرا (ع)، بود که می‌بایست رهبری جنبش را پس از امام حسین به‌دست گیرد و کار آن را به‌اتمام رساند. اکنون بر امام حسین است که در این روزهای سخت، خواهر را برای احراز این مسئولیت سنگین آماده سازد.
چون اندک‌اندک آشکار شد که جنگ ناگزیر است، همه بر آن آگاهی یافتند و البته نتیجه چنین پیکاری از پیش روشن بود. زینب پریشان‌حال گفت:
«امروز است که بی‌برادر شوم، ای جانشین گذشتگان و ای پناه باقیماندگان…».
از این مکالمات و آموزش‌ها تا پایان عاشورا، مکرر انجام پذیرفت. سپس آن بانوی منزه و والامقام در نهایت شکیبایی انقلابیش و شهامت دلیرانه‌اش که گواه بر رفعت روح پاکیزه‌اش بود، امر جنبش را عهده‌دار شد و به نیکوترین صورت، رسالت والایی را که پس از امام حسین به او رسیده بود به‌پیش برد. زینب کبری با ایستادگی جسورانه در برابر مخوف‌ترین جباران زمان و عمل پرشور افشاگرانه در مقابل انبوه مردمی که از حقایق دور نگاهداشته شده بودند، قالب قدیمی وجود زن را که صرفاً در ادامه نسل و خودنمایی هوس‌انگیز خلاصه می‌شد، در هم شکست و وجود انقلابی جدیدی را که به‌لحاظ کمّی معادل نیمی از آحاد انسانی است، بر تاریخ بیفزود.
آزمایشی از روح یاران
در این زمان امام حسین کاغذ خواست و نامه‌یی به‌مضمون همان سخنان که در چند منزل پیش به‌یاران «حر» گفته بود، (هرکس سلطان ستمکاری را ببیند… ) نوشت و این نامه را به‌وسیله شخصی برای «سلیمان بن صرد» و «مسیب بن نحبه» و «رفاعة‌بن شدّاد» و «عبدالله‌بن وال» فرستاد. فرستاده امام حسین در راه به‌وسیله «حصین‌بن تمیم» که نگهبان راه‌ها بود، دستگیر شد و او را به‌کوفه بردند و شهید کردند.
وقتی خبر مرگ او به‌حضرت رسید، گفت: «ای پروردگار من، از برای ما و دوستانمان در نزد تو مکان و منزلتی است، ما را با ایشان در مستقر رحمت خویش جمع فرما، چه تو بر هر چیز قادری».
در این زمان بعضی از اصحاب در حضور حضرت نظریاتی اظهار کردند و راهی نشان دادند. از جمله «هلال‌بن نافع بجلی» گفت:.....
در همین شب مرگبار، که کمترین امید برای نجات نبود، «بریر بن خضیر همدانی»، «حبیب‌بن مظاهر» و «زهیربن قین» و عده‌یی دیگر از یاران با یکدیگر مزاح می‌کردند.
عبدالرحمن به‌ بریر گفت: «این چه‌وقت شوخی است؟ این لحظه‌یی نیست که خود را به‌باطل مشغول داریم».
بریر گفت:2 «قبیله من همگان می‌دانند که من نه در پیری و نه در جوانی باطل را دوست نداشته‌ام و به‌کارهای بیهوده مشغول نبوده‌ام. این‌که تو می‌بینی شوق بشارتی است که از بازگشت ما به‌او (خدا) بر می‌خیزد. سوگند به‌خدای که ما ساعتی با ایشان پیکار کنیم و آنگاه به ملاقات خدا نائل می‌شویم».
حبیب‌بن مظاهر گفت: «به‌خدا قسم که در طول عمر از مزاح کردن رو گردان بودم، ولی اکنون وقت مزاح است. زیرا ساعتی دیگر شاهد پیروزی را در آغوش می‌گیریم. بدین جهت جای اندوهناک شدن نیست».]]>https://api.spreaker.com/episode/23401131Mon, 02 Mar 2020 19:40:37 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین زن انقلابی ـ وجود تاریخی جدید عاشورا در رسالت نهضت حسینی بود که زن انقلابی، به‌مثابه وجود تاریخی جدید، نقش‌آفرینی کرد. در این مورد، اولین زن، زینب کبری، پرورش یافته دامان فاطمه زهرا (ع)، بود که می‌بایست رهبری جنبش را پس از امام حسین به‌دست...زن انقلابی ـ وجود تاریخی جدید
عاشورا
در رسالت نهضت حسینی بود که زن انقلابی، به‌مثابه وجود تاریخی جدید، نقش‌آفرینی کرد. در این مورد، اولین زن، زینب کبری، پرورش یافته دامان فاطمه زهرا (ع)، بود که می‌بایست رهبری جنبش را پس از امام حسین به‌دست گیرد و کار آن را به‌اتمام رساند. اکنون بر امام حسین است که در این روزهای سخت، خواهر را برای احراز این مسئولیت سنگین آماده سازد.
چون اندک‌اندک آشکار شد که جنگ ناگزیر است، همه بر آن آگاهی یافتند و البته نتیجه چنین پیکاری از پیش روشن بود. زینب پریشان‌حال گفت:
«امروز است که بی‌برادر شوم، ای جانشین گذشتگان و ای پناه باقیماندگان…».
از این مکالمات و آموزش‌ها تا پایان عاشورا، مکرر انجام پذیرفت. سپس آن بانوی منزه و والامقام در نهایت شکیبایی انقلابیش و شهامت دلیرانه‌اش که گواه بر رفعت روح پاکیزه‌اش بود، امر جنبش را عهده‌دار شد و به نیکوترین صورت، رسالت والایی را که پس از امام حسین به او رسیده بود به‌پیش برد. زینب کبری با ایستادگی جسورانه در برابر مخوف‌ترین جباران زمان و عمل پرشور افشاگرانه در مقابل انبوه مردمی که از حقایق دور نگاهداشته شده بودند، قالب قدیمی وجود زن را که صرفاً در ادامه نسل و خودنمایی هوس‌انگیز خلاصه می‌شد، در هم شکست و وجود انقلابی جدیدی را که به‌لحاظ کمّی معادل نیمی از آحاد انسانی است، بر تاریخ بیفزود.
آزمایشی از روح یاران
در این زمان امام حسین کاغذ خواست و نامه‌یی به‌مضمون همان سخنان که در چند منزل پیش به‌یاران «حر» گفته بود، (هرکس سلطان ستمکاری را ببیند… ) نوشت و این نامه را به‌وسیله شخصی برای «سلیمان بن صرد» و «مسیب بن نحبه» و «رفاعة‌بن شدّاد» و «عبدالله‌بن وال» فرستاد. فرستاده امام حسین در راه به‌وسیله «حصین‌بن تمیم» که نگهبان راه‌ها بود، دستگیر شد و او را به‌کوفه بردند و شهید کردند.
وقتی خبر مرگ او به‌حضرت رسید، گفت: «ای پروردگار من، از برای ما و دوستانمان در نزد تو مکان و منزلتی است، ما را با ایشان در مستقر رحمت خویش جمع فرما، چه تو بر هر چیز قادری».
در این زمان بعضی از اصحاب در حضور حضرت نظریاتی اظهار کردند و راهی نشان دادند. از جمله «هلال‌بن نافع بجلی» گفت:.....
در همین شب مرگبار، که کمترین امید برای نجات نبود، «بریر بن خضیر همدانی»، «حبیب‌بن مظاهر» و «زهیربن قین» و عده‌یی دیگر از یاران با یکدیگر مزاح می‌کردند.
عبدالرحمن به‌ بریر گفت: «این چه‌وقت شوخی است؟ این لحظه‌یی نیست که خود را به‌باطل مشغول داریم».
بریر گفت:2 «قبیله من همگان می‌دانند که من نه در پیری و نه در جوانی باطل را دوست نداشته‌ام و به‌کارهای بیهوده مشغول نبوده‌ام. این‌که تو می‌بینی شوق بشارتی است که از بازگشت ما به‌او (خدا) بر می‌خیزد. سوگند به‌خدای که ما ساعتی با ایشان پیکار کنیم و آنگاه به ملاقات خدا نائل می‌شویم».
حبیب‌بن مظاهر گفت: «به‌خدا قسم که در طول عمر از مزاح کردن رو گردان بودم، ولی اکنون وقت مزاح است. زیرا ساعتی دیگر شاهد پیروزی را در آغوش می‌گیریم. بدین جهت جای اندوهناک شدن نیست».]]>1172رادیو-مجاهد,راه-حسین,عاشورا,مسعود-رجوی,نهضت-حسینیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-10--23381135.....
سپس نوبت به رأي گيري براي قانون اساسي رسيد . هيچ كدام از جريانها وشخصيتهاي دموكرات اين اپوزيسيون آزادي خواه به آن رأي ندادند و مجاهدين روز ٢٣ آبان طي يك بياني ة مفصل ضمن تشريح تك تك مضامين ارتجاعي و ضددموكراتيك قانون اساسي خميني، اعلام كردند كه به آن رأي عليه دولت قانوني مي بايد امتداد يابد و « آزادي تا مرز قيام مسلحانه » نمي دهند. آنها اعلام كردند كه هرگونه محد ود كردن آن، توطئه عليه آزادي است . اما خميني هيچ گاه نه به قانون اساسي، نه به مجلس،
نه به انتخابات و نه به آراي مردم اعتقادي نداشت . براي او تدوين قانون و نمايشهاي پارلماني فقط يك بازي به منظور نهادي كردن و قانوني كردن سركوب بود . والا تا آن جا كه به خود خم يني برمي گشت تمام قانونهاي » بارها گفته بود كه حرف خودش را بر رأي مردم مقدم مي داند...
میتینگ امجدیه
ميتينگ امجديه و سخنان رجو ي تكان دهنده بود و يك موج عظيم اجتماعي عليه چماقداري برانگيخت .
در ٣١ خرداد مجاهدين نوارهاي اول و دوم حسن آيت، تئوريسين حزب چماقدار جمهوري اسلامي را افشا كردند . اين نوارها به وضوح توطئ ة كودتا و آشوب توسط حزب جمهوري اسلامي را برملا كرد .
اكنون خميني بر سر دورا هي قرار گرفته بود : يا مي بايستي عقب نشيني كرده و به آزاديها تن م ي داد. يا تا آخر خط تهاجم و سركوبي مجاهدين پيش م يرفت.
دشمن ما نه در آمريكا، نه در شوروي و نه در كردستان است، بلكه در همين جا و در مقابل چشمان ما در همين تهران است.
همين سخنراني، مجاهدين را كه دشمن اصلي معرفي كرده بود بدتر از كافر خواند . از اين پس شعار مرگ بر منافقين (مجاهدين) شعار اصلي رژيم شد كه در هر منبر و مجلسي بارها تكرار مي شد . درسراسر كشور ستادها، اجتماعات و حتي مراکز پزشكي و كلينيكهاي مجاهدين زير حمل ة سنگين قرارگرفت و كشتار افزايش پيدا كرد . سرحدي زاده، رئيس زندانهاي خميني، گفت به جاي ٦زندان بايد ۶ گورستان براي مجاهدين بسازيم و آنها را دفن كنيم . آخوند خزعلي به شهرهاي مختلف سفر ميكرد تا
جوّ بيمارگو نة ضديت عليه مجاهدين را دامن بزند . او در شاهرود گفت بايد آنها را به درياي خزر بريزيد
ما تشنة خون آنها هستيم و بايد شاهرگ آنها را قطع كنيم
.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23381135Mon, 02 Mar 2020 07:40:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدانقلاب ، طلوع یا غروب ..... سپس نوبت به رأي گيري براي قانون اساسي رسيد . هيچ كدام از جريانها وشخصيتهاي دموكرات اين اپوزيسيون آزادي خواه به آن رأي ندادند و مجاهدين روز ٢٣ آبان طي يك بياني ة مفصل ضمن تشريح تك تك مضامين ارتجاعي و ضددموكراتيك قانون اساسي........
سپس نوبت به رأي گيري براي قانون اساسي رسيد . هيچ كدام از جريانها وشخصيتهاي دموكرات اين اپوزيسيون آزادي خواه به آن رأي ندادند و مجاهدين روز ٢٣ آبان طي يك بياني ة مفصل ضمن تشريح تك تك مضامين ارتجاعي و ضددموكراتيك قانون اساسي خميني، اعلام كردند كه به آن رأي عليه دولت قانوني مي بايد امتداد يابد و « آزادي تا مرز قيام مسلحانه » نمي دهند. آنها اعلام كردند كه هرگونه محد ود كردن آن، توطئه عليه آزادي است . اما خميني هيچ گاه نه به قانون اساسي، نه به مجلس،
نه به انتخابات و نه به آراي مردم اعتقادي نداشت . براي او تدوين قانون و نمايشهاي پارلماني فقط يك بازي به منظور نهادي كردن و قانوني كردن سركوب بود . والا تا آن جا كه به خود خم يني برمي گشت تمام قانونهاي » بارها گفته بود كه حرف خودش را بر رأي مردم مقدم مي داند...
میتینگ امجدیه
ميتينگ امجديه و سخنان رجو ي تكان دهنده بود و يك موج عظيم اجتماعي عليه چماقداري برانگيخت .
در ٣١ خرداد مجاهدين نوارهاي اول و دوم حسن آيت، تئوريسين حزب چماقدار جمهوري اسلامي را افشا كردند . اين نوارها به وضوح توطئ ة كودتا و آشوب توسط حزب جمهوري اسلامي را برملا كرد .
اكنون خميني بر سر دورا هي قرار گرفته بود : يا مي بايستي عقب نشيني كرده و به آزاديها تن م ي داد. يا تا آخر خط تهاجم و سركوبي مجاهدين پيش م يرفت.
دشمن ما نه در آمريكا، نه در شوروي و نه در كردستان است، بلكه در همين جا و در مقابل چشمان ما در همين تهران است.
همين سخنراني، مجاهدين را كه دشمن اصلي معرفي كرده بود بدتر از كافر خواند . از اين پس شعار مرگ بر منافقين (مجاهدين) شعار اصلي رژيم شد كه در هر منبر و مجلسي بارها تكرار مي شد . درسراسر كشور ستادها، اجتماعات و حتي مراکز پزشكي و كلينيكهاي مجاهدين زير حمل ة سنگين قرارگرفت و كشتار افزايش پيدا كرد . سرحدي زاده، رئيس زندانهاي خميني، گفت به جاي ٦زندان بايد ۶ گورستان براي مجاهدين بسازيم و آنها را دفن كنيم . آخوند خزعلي به شهرهاي مختلف سفر ميكرد تا
جوّ بيمارگو نة ضديت عليه مجاهدين را دامن بزند . او در شاهرود گفت بايد آنها را به درياي خزر بريزيد
ما تشنة خون آنها هستيم و بايد شاهرگ آنها را قطع كنيم
.....]]>1621۸-مارس,انقلاب-۵۷,خمینی,روز-زن,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,ولایت-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-9--23380788خميني ابتدا اميد داشت كه شايد مجاهدين هم مثل بسياري ديگر، با او بيعت كنند و به ولايت فقيه تن
بدهند. او شيادانه و با آتو گرفتن خيانت اپورتونيستي سال ٥٤ و شايعاتي كه حول ايدئولوژي مجاهدين
پراكنده شده بود، از طريق پسرش احمد، پيام داد كه خوب است مجاهدين ايدئولوژي خود را به تأييد
امام برسانند و براي پايان دادن به شايعات، عليه ماركسيستها موضع بگيرند . وي دندان تيز كرده بود تا از
محبوبيت و مشروعيت انقلابي مجاهدين عليه ديگر گروهها بهره گيرد . در ارديبهشت ٥٨ مجاهدين براي
ديدار با خميني به قم رفتند . در اين ديدار باز هم مسعود رجوي از آزاديها سخن گفت و با استناد به
آيات قرآن و مباني اسلام، ضرورت آزادي عقايد و آزادي تمامي گروههاي سياسي را نتيجه گيري كرد .
مجاهدين نه تنها دست آقا را نبوسيدند، بلكه مسعود او را ناگزير كرد كه دربار ة آزاديها موضع بگيرد .
خميني گفت حق با شماست. و اسلام به آزادي خيلي اهميت میدهد.
اگر چوب ههاي دار را در ميدانهاي بزرگ برپا كرده بوديم
اين زحمت پيش نم يآمد.
)خميني(
روز ٢٨ مرداد كه يادآور كودتاي ننگين شاه عليه حكومت ملّي و قانوني دكتر مصدق است، همواره براي
ميهن پرستان و مبارزان ايراني روزي تلخ و غم انگيز بود . اين روز براي زندانيان سياسي زمان شاه رنجي
مضاعف داشت . چرا كه ساواك و شهرباني براي خرد كردن روحیه زندانيان سياسي جشن مي گرفتند،
شيريني پخش مي كردند و زنداني دربند را براي شركت در اين جشن تحت فشار مي گذاشتند . امااز
آن جا كه زندانيان در هر حال به آنها پاسخ منفي مي دادند، اغلب در اين روز در معرض تهديد بودند؛
تهديد شلاق، شكنجه انتقال به سلول انفرادي يا حتي انتقال به شكنجه گاه كميته.
در سال ٥٨ ، اما ما شاهد اولين ٢٨ مرداد پس از شاه بوديم، خيلي مشتاق بوديم كه در بهار آزادي نفس
راحتي بكشيم . ولي براي مبارزان قديمي، اين روز بسا تلختر از گذشته از آب درآمد . چون خميني كه
مدتي چهر ة خود را پشت چماقداري و سركوبهاي بعد از ٢٢ بهمن پنهان كرده بود، روز ٢٨ مرداد ٥٨ به
صحنه آمد و به طور رسمي از تهاجمات چماقداران، سركوب گروهها، حمله به ستادها و شكستن قلمها
حمايت كرد و چنگ و دندان بيشتري هم براي آينده نشان داد . اندكي پيشتر، دهها روزنامه و مجلة آزاد
ممنوع شده بود . روز ٢٨ مرداد هم ٢٢ روزنامه و مجله ديگر توقيف شد . بسياري از كتابفروشيهاي اطراف
دانشگاه مورد حمله سنگين چماقداران قرار گرفت و تصرف شد …..]]>https://api.spreaker.com/episode/23380788Mon, 02 Mar 2020 07:37:50 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدانقلاب طلوع یا غروب خميني ابتدا اميد داشت كه شايد مجاهدين هم مثل بسياري ديگر، با او بيعت كنند و به ولايت فقيه تن بدهند. او شيادانه و با آتو گرفتن خيانت اپورتونيستي سال ٥٤ و شايعاتي كه حول ايدئولوژي مجاهدين پراكنده شده بود، از طريق پسرش احمد، پيام داد...خميني ابتدا اميد داشت كه شايد مجاهدين هم مثل بسياري ديگر، با او بيعت كنند و به ولايت فقيه تن
بدهند. او شيادانه و با آتو گرفتن خيانت اپورتونيستي سال ٥٤ و شايعاتي كه حول ايدئولوژي مجاهدين
پراكنده شده بود، از طريق پسرش احمد، پيام داد كه خوب است مجاهدين ايدئولوژي خود را به تأييد
امام برسانند و براي پايان دادن به شايعات، عليه ماركسيستها موضع بگيرند . وي دندان تيز كرده بود تا از
محبوبيت و مشروعيت انقلابي مجاهدين عليه ديگر گروهها بهره گيرد . در ارديبهشت ٥٨ مجاهدين براي
ديدار با خميني به قم رفتند . در اين ديدار باز هم مسعود رجوي از آزاديها سخن گفت و با استناد به
آيات قرآن و مباني اسلام، ضرورت آزادي عقايد و آزادي تمامي گروههاي سياسي را نتيجه گيري كرد .
مجاهدين نه تنها دست آقا را نبوسيدند، بلكه مسعود او را ناگزير كرد كه دربار ة آزاديها موضع بگيرد .
خميني گفت حق با شماست. و اسلام به آزادي خيلي اهميت میدهد.
اگر چوب ههاي دار را در ميدانهاي بزرگ برپا كرده بوديم
اين زحمت پيش نم يآمد.
)خميني(
روز ٢٨ مرداد كه يادآور كودتاي ننگين شاه عليه حكومت ملّي و قانوني دكتر مصدق است، همواره براي
ميهن پرستان و مبارزان ايراني روزي تلخ و غم انگيز بود . اين روز براي زندانيان سياسي زمان شاه رنجي
مضاعف داشت . چرا كه ساواك و شهرباني براي خرد كردن روحیه زندانيان سياسي جشن مي گرفتند،
شيريني پخش مي كردند و زنداني دربند را براي شركت در اين جشن تحت فشار مي گذاشتند . امااز
آن جا كه زندانيان در هر حال به آنها پاسخ منفي مي دادند، اغلب در اين روز در معرض تهديد بودند؛
تهديد شلاق، شكنجه انتقال به سلول انفرادي يا حتي انتقال به شكنجه گاه كميته.
در سال ٥٨ ، اما ما شاهد اولين ٢٨ مرداد پس از شاه بوديم، خيلي مشتاق بوديم كه در بهار آزادي نفس
راحتي بكشيم . ولي براي مبارزان قديمي، اين روز بسا تلختر از گذشته از آب درآمد . چون خميني كه
مدتي چهر ة خود را پشت چماقداري و سركوبهاي بعد از ٢٢ بهمن پنهان كرده بود، روز ٢٨ مرداد ٥٨ به
صحنه آمد و به طور رسمي از تهاجمات چماقداران، سركوب گروهها، حمله به ستادها و شكستن قلمها
حمايت كرد و چنگ و دندان بيشتري هم براي آينده نشان داد . اندكي پيشتر، دهها روزنامه و مجلة آزاد
ممنوع شده بود . روز ٢٨ مرداد هم ٢٢ روزنامه و مجله ديگر توقيف شد . بسياري از كتابفروشيهاي اطراف
دانشگاه مورد حمله سنگين چماقداران قرار گرفت و تصرف شد …..]]>1244۸-مارس,انقلاب-۵۷,خمینی,روز-زن,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,ولایت-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-8--23380471از فرداي ٣٠ خرداد كينه توزي دژخيمان خميني، نسبت به زنان مجاهد خلق، تمامي مرزهاي قساوت و
درندگي را درنورديد.
روز ٣١ خرداد، اولين گروه تيرباران شدگان، دختران جوان مجاهد خلق بودن د كه حتي نام خود را به
دژخيم نگفتند و بدون احراز هويت اعدام شدند . زجركش كردن زنان مجاهد با شليك گلوله به رحم
آنها، تجاوز به دختران باكره قبل از اعدام، شكنجه و حتي قتل كودك در برابر چشمان مادرش، قطع
اعضاي بدن، محبوس كردن طولاني مدت در سلولهايي به نام قفس و اعدام دختران نوباوه، زنان باردار و
مادران سالخورده، اينها تنها گوش ههايي از ز ن ستيزي جنون آميز آخوندهاست.
به گزارش شاهدان عيني، در سال ٦٧ كه خميني دست به قتل عام باقيماند ة زندانيان مجاهد در زندانها زد،
در پيشاپيش آنها زنان مجاهد خلق را گروه گروه حلق آويز كرد.
در زمين ة اجتماعي نيز لبه تيز سركوب عمومي او هم چنان زنان را هدف قرار داده و مي دهد. روزانه بيش
از ٢٠ ارگان سركوبگر رژيم، صرفنظر از سركوب سياسي، سركوب زنان را نيز به عهده دارند . روشن
است كه اگر روزي دخالت در اين مسأله از كارت كار آنها حذف شود، ارگانهاي مز بور، فلسفه وجودي خود را از دست داده و فرومیريزند.
.....
مرگ بر جبارِز!
راستش من هم وقتي بار اول اين شعار را شنيدم اصلا سر درنياوردم . اما دوستم دكتر م . ق كه خودش
شاهد صحنه بود اینطوري تعريف كرد كه:
در يكي از روزهاي پاييز ٥٨ وقتي پياده از دانشگاه به طرف ستاد (مجاهدين) مي رفتم، نزديكيهاي تخت
جمشيد ديدم يك گروه تظاهرات كننده به سرعت وارد تخت جمشيد شدند . باعجله خودم را به آ نها
رساندم. هنوز داشتم گيج گيجي مي خوردم كه ناگهان يك صداي نتراشيده نخراشيده بيخ گوشم :
«… داداش صداي بدمصبتو درآر ديگه. مگه نون نخوردي! ديالله ديگه بلند دادبزن ا »
دبش دبش، دست هر كدامشان هم آلت قتاله يي مثل چاقو، زنجير، قمه، درفش، پنجه بوكس و … ديده مي شد . هرچه پيش خودم فكر كردم
عقلم به جايي قد نداد . آيا اسم كشوراست؟ اسم يك آدم است؟ اينها راستي « جبارِز »
راستي چه مي گويند. خوب گوشهايم را تيز كردم …..]]>https://api.spreaker.com/episode/23380471Mon, 02 Mar 2020 07:35:28 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدانقلاب، طلوع یا غروب از فرداي ٣٠ خرداد كينه توزي دژخيمان خميني، نسبت به زنان مجاهد خلق، تمامي مرزهاي قساوت و درندگي را درنورديد. روز ٣١ خرداد، اولين گروه تيرباران شدگان، دختران جوان مجاهد خلق بودن د كه حتي نام خود را به دژخيم نگفتند و بدون احراز هويت...از فرداي ٣٠ خرداد كينه توزي دژخيمان خميني، نسبت به زنان مجاهد خلق، تمامي مرزهاي قساوت و
درندگي را درنورديد.
روز ٣١ خرداد، اولين گروه تيرباران شدگان، دختران جوان مجاهد خلق بودن د كه حتي نام خود را به
دژخيم نگفتند و بدون احراز هويت اعدام شدند . زجركش كردن زنان مجاهد با شليك گلوله به رحم
آنها، تجاوز به دختران باكره قبل از اعدام، شكنجه و حتي قتل كودك در برابر چشمان مادرش، قطع
اعضاي بدن، محبوس كردن طولاني مدت در سلولهايي به نام قفس و اعدام دختران نوباوه، زنان باردار و
مادران سالخورده، اينها تنها گوش ههايي از ز ن ستيزي جنون آميز آخوندهاست.
به گزارش شاهدان عيني، در سال ٦٧ كه خميني دست به قتل عام باقيماند ة زندانيان مجاهد در زندانها زد،
در پيشاپيش آنها زنان مجاهد خلق را گروه گروه حلق آويز كرد.
در زمين ة اجتماعي نيز لبه تيز سركوب عمومي او هم چنان زنان را هدف قرار داده و مي دهد. روزانه بيش
از ٢٠ ارگان سركوبگر رژيم، صرفنظر از سركوب سياسي، سركوب زنان را نيز به عهده دارند . روشن
است كه اگر روزي دخالت در اين مسأله از كارت كار آنها حذف شود، ارگانهاي مز بور، فلسفه وجودي خود را از دست داده و فرومیريزند.
.....
مرگ بر جبارِز!
راستش من هم وقتي بار اول اين شعار را شنيدم اصلا سر درنياوردم . اما دوستم دكتر م . ق كه خودش
شاهد صحنه بود اینطوري تعريف كرد كه:
در يكي از روزهاي پاييز ٥٨ وقتي پياده از دانشگاه به طرف ستاد (مجاهدين) مي رفتم، نزديكيهاي تخت
جمشيد ديدم يك گروه تظاهرات كننده به سرعت وارد تخت جمشيد شدند . باعجله خودم را به آ نها
رساندم. هنوز داشتم گيج گيجي مي خوردم كه ناگهان يك صداي نتراشيده نخراشيده بيخ گوشم :
«… داداش صداي بدمصبتو درآر ديگه. مگه نون نخوردي! ديالله ديگه بلند دادبزن ا »
دبش دبش، دست هر كدامشان هم آلت قتاله يي مثل چاقو، زنجير، قمه، درفش، پنجه بوكس و … ديده مي شد . هرچه پيش خودم فكر كردم
عقلم به جايي قد نداد . آيا اسم كشوراست؟ اسم يك آدم است؟ اينها راستي « جبارِز »
راستي چه مي گويند. خوب گوشهايم را تيز كردم …..]]>1228۸-مارس,انقلاب-۵۷,روز-زن,مریم-رجوی,مسعود-رجوی,ولی-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-dwazdhm--23380314بر سر دو راهی
......
فرستاده زیاد گفت: «یا اباعبدالله نامه امیر را چه جواب می‌دهی؟»،
امام حسین فرمود: «نامه او در نزد من جوابی ندارد، چه او مستحق عذاب است».
چون این خبر به ابن‌زیاد رسید، از خشم آتش گرفت. زیرا او بی‌تردید در این هنگام از امام حسین انتظار عجز و لابه داشت. اما عکس‌العمل امام حسین چنان مطمئن و آرام بود که گویی از این پس هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. حال این‌که او را جز تسلیم یا مرگ چاره‌یی نبود.
ازاین‌رو ابن‌زیاد «عمر بن سعد ابی‌وقاص»، فرزند فاتح ایران را، که تنها دو روز پیش حکومت «ری» را به‌او داده بود، طلب کرد و گفت: 2«حسین در کربلا فرود آمده، باید باعجله به‌جانب او بشتابی، با او پیکار کرده و دفعش نمایی».
برای عمر بن سعد پیشنهاد عجیبی بود. پیکار با حسین‌بن علی (ع) ؟ کشتن فرزند رسول خدا؟ آن هم توسط فرزند سعد بن ابی‌وقاص، یعنی اولین کسی که در راه خدا تیر انداخت و صاحب چنان مقام والایی در صدر اسلام بود؟ و تازه عمر بن سعد به‌خوبی می‌دانست که حسین بن علی (ع) نه مرد تسلیم است و نه مرد سازش و قطعاً یکی از «احدی الحسنیین» را برخواهد گزید. از این‌رو پیکار طبعاً به‌قتل حسین (ع) منجر خواهد شد.
تولدی دیگر
از «دو راهی» فرزند سعد و انتخاب وی صحبت کردیم. در مقابل از «حر» باید یاد نمود که تا روز عاشورا در زمره کسان ابن‌زیاد و لشکریانی بود که علیه امام حسین موضع گرفته بودند و دیدیم که در آغاز حداکثر فشار و سختی را بر امام حسین وارد آورد و از حرکتش به‌ هر جانب جلوگیری نمود. لیکن چون عمر بن سعد در روز عاشورا امام حسین را محاصره کرد و جنگ می‌رفت که آغاز شود، در ضمیر «حر» توفانی برپا شد. آشکارا می‌دید که لختی دیگر پیکار جدی، که او از ابتدا چندان گمانی بدان نداشت، شروع خواهد شد و او به‌ ناچار باید در صف قاتلان امام و یارانش بجنگد.
از این‌رو به‌نزد ابن‌سعد رفت و کوشید تا قضایا را به‌مسالمت برگرداند، اما موفق نشد. به‌ویژه که فرمان عبیدالله‌بن زیاد بر لزوم درگیری صریح بود. «حر» به‌جای خود بازگشت. برای او نیز اکنون ساعت بزرگ امتحان فرا رسیده بود و می‌رفت تا آزمایش تعیین‌کننده مشی زندگیش را بگذراند.
به‌راستی تلاش انسان بر دو راهی تصمیم و بر سر دو فرازی که صرفاً تنها باید بپیماید چه پر رنج است. لحظه انتخاب فرا رسیده بود. فکرش یک‌لحظه آرام نداشت. غوغای عظیمی در درونش برخاسته و در مرز اعتلا و سقوط، حیران مانده بود. اندک‌اندک از اردوی ابن‌زیاد فاصله گرفت و به‌سنگینی هر چه تمام‌تر جانب حرم امام حسین را پیش گرفت.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23380314Mon, 02 Mar 2020 07:32:41 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآغاز تصفیه بر سر دو راهی ...... فرستاده زیاد گفت: «یا اباعبدالله نامه امیر را چه جواب می‌دهی؟»، امام حسین فرمود: «نامه او در نزد من جوابی ندارد، چه او مستحق عذاب است». چون این خبر به ابن‌زیاد رسید، از خشم آتش گرفت. زیرا او بی‌تردید در این هنگام از...بر سر دو راهی
......
فرستاده زیاد گفت: «یا اباعبدالله نامه امیر را چه جواب می‌دهی؟»،
امام حسین فرمود: «نامه او در نزد من جوابی ندارد، چه او مستحق عذاب است».
چون این خبر به ابن‌زیاد رسید، از خشم آتش گرفت. زیرا او بی‌تردید در این هنگام از امام حسین انتظار عجز و لابه داشت. اما عکس‌العمل امام حسین چنان مطمئن و آرام بود که گویی از این پس هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. حال این‌که او را جز تسلیم یا مرگ چاره‌یی نبود.
ازاین‌رو ابن‌زیاد «عمر بن سعد ابی‌وقاص»، فرزند فاتح ایران را، که تنها دو روز پیش حکومت «ری» را به‌او داده بود، طلب کرد و گفت: 2«حسین در کربلا فرود آمده، باید باعجله به‌جانب او بشتابی، با او پیکار کرده و دفعش نمایی».
برای عمر بن سعد پیشنهاد عجیبی بود. پیکار با حسین‌بن علی (ع) ؟ کشتن فرزند رسول خدا؟ آن هم توسط فرزند سعد بن ابی‌وقاص، یعنی اولین کسی که در راه خدا تیر انداخت و صاحب چنان مقام والایی در صدر اسلام بود؟ و تازه عمر بن سعد به‌خوبی می‌دانست که حسین بن علی (ع) نه مرد تسلیم است و نه مرد سازش و قطعاً یکی از «احدی الحسنیین» را برخواهد گزید. از این‌رو پیکار طبعاً به‌قتل حسین (ع) منجر خواهد شد.
تولدی دیگر
از «دو راهی» فرزند سعد و انتخاب وی صحبت کردیم. در مقابل از «حر» باید یاد نمود که تا روز عاشورا در زمره کسان ابن‌زیاد و لشکریانی بود که علیه امام حسین موضع گرفته بودند و دیدیم که در آغاز حداکثر فشار و سختی را بر امام حسین وارد آورد و از حرکتش به‌ هر جانب جلوگیری نمود. لیکن چون عمر بن سعد در روز عاشورا امام حسین را محاصره کرد و جنگ می‌رفت که آغاز شود، در ضمیر «حر» توفانی برپا شد. آشکارا می‌دید که لختی دیگر پیکار جدی، که او از ابتدا چندان گمانی بدان نداشت، شروع خواهد شد و او به‌ ناچار باید در صف قاتلان امام و یارانش بجنگد.
از این‌رو به‌نزد ابن‌سعد رفت و کوشید تا قضایا را به‌مسالمت برگرداند، اما موفق نشد. به‌ویژه که فرمان عبیدالله‌بن زیاد بر لزوم درگیری صریح بود. «حر» به‌جای خود بازگشت. برای او نیز اکنون ساعت بزرگ امتحان فرا رسیده بود و می‌رفت تا آزمایش تعیین‌کننده مشی زندگیش را بگذراند.
به‌راستی تلاش انسان بر دو راهی تصمیم و بر سر دو فرازی که صرفاً تنها باید بپیماید چه پر رنج است. لحظه انتخاب فرا رسیده بود. فکرش یک‌لحظه آرام نداشت. غوغای عظیمی در درونش برخاسته و در مرز اعتلا و سقوط، حیران مانده بود. اندک‌اندک از اردوی ابن‌زیاد فاصله گرفت و به‌سنگینی هر چه تمام‌تر جانب حرم امام حسین را پیش گرفت.....]]>1680راه-حسین,عاشورا,کوفه-مدینه,معاویه-یزیدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-yazdhm--23380283محرم ماه خون
از این‌جا بود که برخی، دست از همراهی امام حسین برداشتند. همان‌ها که در پی بهروزی دنیایشان، تا این زمان باد را به‌جانب امام حسین دیده بودند و از این پس، با سخت شدن کار، یارای آمدنشان نبود.
بار دیگر ابتلای تاریخی بزرگی در پیش بود که ضمن آن تنها نوع «اصلح» انتخاب می‌شد. بدینسان تصفیه در صفوف امام حسین آغاز گشت. در منزل «ذی‌حسم» امام حسین سخنان کوتاهی ایراد نمود و صریح‌تر از آنچه که تا کنون گفته، انگیزه قیام خود را بیان کرد و آمادگی خود را برای شهادت اعلام داشت:
«اما بعد، انه قد نزل من الامر ماقد ترون و ان الدنیا قد تغیرت و تنکرت و ادبر معروف‌ها و استمرت خداعها فلم یبق منها الا صبابة کصبابة الاناء و خسیس عیش کالمرعی الوبیل، الا ترون ان الحق لایعمل به و ان الباطل لایتناهی عنه لیرغب المؤمن فی لقاءالله محقاً فانی لااری الموت الاسعاده و لاالحیاة مع الظالمین الا برما»،
«کار ما بدین‌جا کشیده است که می‌بینید. چهره دنیا دگرگون شده و بی‌مهری آغاز کرده و نیکی آن رو به‌زوال است و نیرنگهایش امتداد دارد. با شتاب می‌گذرد و جز اندکی از آن باقی نمانده است؛ مانند ته‌مانده‌یی در ظرف خوراک و نوشیدنی. دنیای امروز مانند چراگاهی است که جز گیاه زیانبخش و بیمارکننده در آن چیزی نمی‌روید. مگر نمی‌بینید که به‌حق عمل نمی‌شود و از باطل نهی نمی‌گردد (در چنین وضعی) باید که مرد با ایمان حقیقتاً آرزومند مرگ و ملاقات خدا باشد. پس همانا که من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ظالمین را جز خواری و ذلت نمی‌دانم».
ارض کربلا
پس از حرکت از «بطن‌عقبه» کاروان امام حسین به منزل «شراف» رسید. در آنجاخیمه برپا داشتند و تا صبح آسودند. بامدادان امام حسین دستور داد تا هر چه ممکن است آب بردارند و سپس مجدداً راه کوفه را در پیش گرفتند. پس‌ از مدتی سایه سیاهی از دور آشکار شد. اینان بر یکهزار تن بالغ می‌شدند و به‌فرماندهی «حر بن یزید ریاحی» پیشوای قبیله «بنی‌تمیم»، مأمور سد کردن راه و دستگیری امام حسین بودند.
.....
چون سخنان امام حسین به‌پایان رسید، عده‌یی از همراهان امام، او را ترک کردند. این تصفیه بی‌شک با آگاهی صورت گ رفت. زیرا عظمت کاری که حسین (ع) در پی آن بود، مردانی بزرگ و راسخ در ایمان طلب می‌کرد. مردانی چون مسلم، که آن‌چنان ایستادگی در مقابل زیاد کردند. مـردانی که بتوانند مقام شامخ تغییردهندگان جهان «کهنه» به «نو» را به‌عهده گیرند. مردانی با خلقیات ویژه، از باورآورندگان راستین.

اکنون با استشمام رایحة شهادتی که چندان دور نبود، ساعت ابتلای بزرگ یاران امام حسین فرا رسید؛ تا هرکس آشکار کند در پی چه‌ چیز به‌اردوی امام حسین پیوسته است. بی‌تردید، این تصفیه‌ها که در طول سفر مکرر اتفاق افتاد، اگر‌چه از همراهان امام بسیار کم کرد، اما بر اعتبار و حیثیت جنبش، فراوان افزود و دامن آن را از هر ناخالصی و بقایا و آثار جاهلی پاک نمود.
بدین ترتیب، تنها کسانی باقی ماندند که جز شور برهم زدن جهان «کهنه»، که خود ناشی از درک عمیق پیام سرنوشت و رسالت انسانی بود، عشقی به‌دل نداشتند.
ببینیم در این موقع که با ممانعت مکرر و شدت عمل «حر»، بوی مرگ بسیاری را ترسانده و گریزان نموده، این کسان و یاران در چه حالند؟.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23380283Mon, 02 Mar 2020 07:30:27 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآغاز تصفیه محرم ماه خون از این‌جا بود که برخی، دست از همراهی امام حسین برداشتند. همان‌ها که در پی بهروزی دنیایشان، تا این زمان باد را به‌جانب امام حسین دیده بودند و از این پس، با سخت شدن کار، یارای آمدنشان نبود. بار دیگر ابتلای تاریخی بزرگی در پیش بود...محرم ماه خون
از این‌جا بود که برخی، دست از همراهی امام حسین برداشتند. همان‌ها که در پی بهروزی دنیایشان، تا این زمان باد را به‌جانب امام حسین دیده بودند و از این پس، با سخت شدن کار، یارای آمدنشان نبود.
بار دیگر ابتلای تاریخی بزرگی در پیش بود که ضمن آن تنها نوع «اصلح» انتخاب می‌شد. بدینسان تصفیه در صفوف امام حسین آغاز گشت. در منزل «ذی‌حسم» امام حسین سخنان کوتاهی ایراد نمود و صریح‌تر از آنچه که تا کنون گفته، انگیزه قیام خود را بیان کرد و آمادگی خود را برای شهادت اعلام داشت:
«اما بعد، انه قد نزل من الامر ماقد ترون و ان الدنیا قد تغیرت و تنکرت و ادبر معروف‌ها و استمرت خداعها فلم یبق منها الا صبابة کصبابة الاناء و خسیس عیش کالمرعی الوبیل، الا ترون ان الحق لایعمل به و ان الباطل لایتناهی عنه لیرغب المؤمن فی لقاءالله محقاً فانی لااری الموت الاسعاده و لاالحیاة مع الظالمین الا برما»،
«کار ما بدین‌جا کشیده است که می‌بینید. چهره دنیا دگرگون شده و بی‌مهری آغاز کرده و نیکی آن رو به‌زوال است و نیرنگهایش امتداد دارد. با شتاب می‌گذرد و جز اندکی از آن باقی نمانده است؛ مانند ته‌مانده‌یی در ظرف خوراک و نوشیدنی. دنیای امروز مانند چراگاهی است که جز گیاه زیانبخش و بیمارکننده در آن چیزی نمی‌روید. مگر نمی‌بینید که به‌حق عمل نمی‌شود و از باطل نهی نمی‌گردد (در چنین وضعی) باید که مرد با ایمان حقیقتاً آرزومند مرگ و ملاقات خدا باشد. پس همانا که من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ظالمین را جز خواری و ذلت نمی‌دانم».
ارض کربلا
پس از حرکت از «بطن‌عقبه» کاروان امام حسین به منزل «شراف» رسید. در آنجاخیمه برپا داشتند و تا صبح آسودند. بامدادان امام حسین دستور داد تا هر چه ممکن است آب بردارند و سپس مجدداً راه کوفه را در پیش گرفتند. پس‌ از مدتی سایه سیاهی از دور آشکار شد. اینان بر یکهزار تن بالغ می‌شدند و به‌فرماندهی «حر بن یزید ریاحی» پیشوای قبیله «بنی‌تمیم»، مأمور سد کردن راه و دستگیری امام حسین بودند.
.....
چون سخنان امام حسین به‌پایان رسید، عده‌یی از همراهان امام، او را ترک کردند. این تصفیه بی‌شک با آگاهی صورت گ رفت. زیرا عظمت کاری که حسین (ع) در پی آن بود، مردانی بزرگ و راسخ در ایمان طلب می‌کرد. مردانی چون مسلم، که آن‌چنان ایستادگی در مقابل زیاد کردند. مـردانی که بتوانند مقام شامخ تغییردهندگان جهان «کهنه» به «نو» را به‌عهده گیرند. مردانی با خلقیات ویژه، از باورآورندگان راستین.

اکنون با استشمام رایحة شهادتی که چندان دور نبود، ساعت ابتلای بزرگ یاران امام حسین فرا رسید؛ تا هرکس آشکار کند در پی چه‌ چیز به‌اردوی امام حسین پیوسته است. بی‌تردید، این تصفیه‌ها که در طول سفر مکرر اتفاق افتاد، اگر‌چه از همراهان امام بسیار کم کرد، اما بر اعتبار و حیثیت جنبش، فراوان افزود و دامن آن را از هر ناخالصی و بقایا و آثار جاهلی پاک نمود.
بدین ترتیب، تنها کسانی باقی ماندند که جز شور برهم زدن جهان «کهنه»، که خود ناشی از درک عمیق پیام سرنوشت و رسالت انسانی بود، عشقی به‌دل نداشتند.
ببینیم در این موقع که با ممانعت مکرر و شدت عمل «حر»، بوی مرگ بسیاری را ترسانده و گریزان نموده، این کسان و یاران در چه حالند؟.....]]>1252راه-حسین,عاشورا,کوفه-مدینه,معاویه-یزیدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-dhm--23380219شوق طلب
حج ناتمام
از آن‌سو یزید که نه تحبیب و نه تهدیدش به‌ثمر نرسیده بود، لشکری به‌سرکردگی «عمربن سعدبن عاص» تجهیز نمود و به‌دستگیری امام حسین فرستاد.
اکنون چون قصد و آهنگ امام حسین روشن شد، باز مصلحت‌خواهان به‌نصیحت‌گری پرداختند. ابن‌عباس از او تقاضا کرد که از رفتن به‌کوفه در گذرد. مکالمه امام حسین با ابن‌عباس و عبدالله‌بن عمر، به‌خاطر ماهیت روشنگرانه‌اش و نیز نمایاندن حالات نفسی که حقیقت را دریافته و به‌وظیفة خود آگاه شده اما قیام نمی‌کند و لذا بالضروره به‌سراشیب «توجیه» می‌لغزد، بسیار جالب و شنیدنی است:
.....
اما از این‌ها گذشته، قاطعانه‌ترین و شگفت‌ترین پاسخ امام (ع) در هشتم‌ ذیحجه بود که با خاندان خود و گروهی از مردم، در حالی‌که حج ناتمام مانده بود، از مکه خارج شد. ترک مکه در ایامی که از هر سو به‌خاطر ادای فریضه به‌سمت آن می‌آیند و آن‌هم از جانب امامی که به‌طواف کعبه، شایسته‌ترین کس است و به‌خاطر احیای شعائر دین قیام کرده، محکم‌ترین و در عین‌حال هوشیارانه‌ترین ضربه بود بر تمام «اذهان خفته‌یی که سنگینی تحریف سالیان، بینش قرآنی‌شان را کور کرده و به‌توجیهات سازشکارانه آلوده است».
بدینسان امام حسین پوچی چنان «آخرتی» را که عبدالله‌بن عمر در قالب منجمد عبادات فردی، در حاشیه زمان و تاریخ می‌جست و در رضایت نفس خودپرستانه ناشی از آن، بی‌آزرم، امام حسین را نیز بدان‌گونه «انتخاب» می‌خواند، برملا ساخت. در این شک نیست که امام حسین و یاران راستینش به‌واسطه خروج از مکه فرصت نیافتند تا چون دیگران، در روز معهود دیوار کعبه را مس کنند. اما چندی بعد سرنوشتی بس پرشور، برفراز دشتی گرم ثابت کرد که اینان از دیوار گذشته و به «قلب» راه جسته‌اند، گو عبدالله و همفکرانش ندیده باشند «قلب خانه» چیست! و راستی «قلب خانه» چیست؟ جز قربانی؟ که ابراهیم پیامبر، اول «تسلیم» شونده بدان بود؟ تا منادی اسلام گردد یا بنای آن خانه مسلمانی را پایه ریزد؟....
شورشگر
پس از طی مسافتی از راه، بین مکه و کوفه، در منزل «تنعیم» کاروانی که اشیای نفیسی را از جانب حاکم یمن برای یزید حمل می‌نمود، پدیدار شد. امام (ع) کاروان و مال آن را توقیف و شتربانان را مخیر نمود که یا به‌جانب عراق بیایند یا کرایه‌های خود را گرفته برگردند و آنگاه مال را به‌نفع مسلمین ضبط کرد.
این عمل تهاجمی، به‌نشانه جنگ کامل با حکومتی بود که امام حسین مخالفت با آن را به‌هر گونه که ممکن بود، ضرورت می‌شمرد و اکنون به‌هیچ‌رو، از هیچ فرصت نباید گذشت. به‌ویژه در چنین موردی که امکان قدرت‌نمایی جنبش به‌خوبی فراهم است تا همگان آیه ذلت را در زیر نقاب «صولتی» که آن حکومت خودکامه برصورت داشت، به‌عیان مشاهده کنند....
پیام به‌کوفه
در منزل «بطن‌رمه» امام (ع) که هنوز از ماجرای کوفه آگاهی نداشت، نامه مهر نمود و به‌قیس‌بن مسهرالصیداوی داد تا به‌اهل کوفه برساند. این نامه چنین بود:
«… این نامه‌یی است از حسین بن علی به‌سوی برادران مؤمن و مسلم. سلام فراوان برشما، مسلم‌بن عقیل نامه‌یی به من فرستاد و مرا آگهی داد که به‌ حسن رأی و فکر و نظر، متفق شده‌اید و به‌یاری ما کمر بسته‌اید و در طلب حق با ما همداستان گشته‌اید و من از خداوند خواستار شده‌ام که ما را در این امر و خواست خویش نیکو گرداند و پاداش بزرگ به‌شما عنایت فرماید.
من روز سه‌شنبه هشتم ذیحجه در ”یوم ترویه ”از مکه بیرون آمدم و به‌جانب شما رهسپار شدم و هم‌اکنون چون فرستاده من به‌نزد شما فرارسد، شتاب کنید و کوشش نمایید در امر خود. من نیز در این ایام به‌نزد شما حاضر خواهم شد. والسلام علیکم».]]>https://api.spreaker.com/episode/23380219Mon, 02 Mar 2020 07:28:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدگزیدة کتاب راه حسین شوق طلب حج ناتمام از آن‌سو یزید که نه تحبیب و نه تهدیدش به‌ثمر نرسیده بود، لشکری به‌سرکردگی «عمربن سعدبن عاص» تجهیز نمود و به‌دستگیری امام حسین فرستاد. اکنون چون قصد و آهنگ امام حسین روشن شد، باز مصلحت‌خواهان به‌نصیحت‌گری...شوق طلب
حج ناتمام
از آن‌سو یزید که نه تحبیب و نه تهدیدش به‌ثمر نرسیده بود، لشکری به‌سرکردگی «عمربن سعدبن عاص» تجهیز نمود و به‌دستگیری امام حسین فرستاد.
اکنون چون قصد و آهنگ امام حسین روشن شد، باز مصلحت‌خواهان به‌نصیحت‌گری پرداختند. ابن‌عباس از او تقاضا کرد که از رفتن به‌کوفه در گذرد. مکالمه امام حسین با ابن‌عباس و عبدالله‌بن عمر، به‌خاطر ماهیت روشنگرانه‌اش و نیز نمایاندن حالات نفسی که حقیقت را دریافته و به‌وظیفة خود آگاه شده اما قیام نمی‌کند و لذا بالضروره به‌سراشیب «توجیه» می‌لغزد، بسیار جالب و شنیدنی است:
.....
اما از این‌ها گذشته، قاطعانه‌ترین و شگفت‌ترین پاسخ امام (ع) در هشتم‌ ذیحجه بود که با خاندان خود و گروهی از مردم، در حالی‌که حج ناتمام مانده بود، از مکه خارج شد. ترک مکه در ایامی که از هر سو به‌خاطر ادای فریضه به‌سمت آن می‌آیند و آن‌هم از جانب امامی که به‌طواف کعبه، شایسته‌ترین کس است و به‌خاطر احیای شعائر دین قیام کرده، محکم‌ترین و در عین‌حال هوشیارانه‌ترین ضربه بود بر تمام «اذهان خفته‌یی که سنگینی تحریف سالیان، بینش قرآنی‌شان را کور کرده و به‌توجیهات سازشکارانه آلوده است».
بدینسان امام حسین پوچی چنان «آخرتی» را که عبدالله‌بن عمر در قالب منجمد عبادات فردی، در حاشیه زمان و تاریخ می‌جست و در رضایت نفس خودپرستانه ناشی از آن، بی‌آزرم، امام حسین را نیز بدان‌گونه «انتخاب» می‌خواند، برملا ساخت. در این شک نیست که امام حسین و یاران راستینش به‌واسطه خروج از مکه فرصت نیافتند تا چون دیگران، در روز معهود دیوار کعبه را مس کنند. اما چندی بعد سرنوشتی بس پرشور، برفراز دشتی گرم ثابت کرد که اینان از دیوار گذشته و به «قلب» راه جسته‌اند، گو عبدالله و همفکرانش ندیده باشند «قلب خانه» چیست! و راستی «قلب خانه» چیست؟ جز قربانی؟ که ابراهیم پیامبر، اول «تسلیم» شونده بدان بود؟ تا منادی اسلام گردد یا بنای آن خانه مسلمانی را پایه ریزد؟....
شورشگر
پس از طی مسافتی از راه، بین مکه و کوفه، در منزل «تنعیم» کاروانی که اشیای نفیسی را از جانب حاکم یمن برای یزید حمل می‌نمود، پدیدار شد. امام (ع) کاروان و مال آن را توقیف و شتربانان را مخیر نمود که یا به‌جانب عراق بیایند یا کرایه‌های خود را گرفته برگردند و آنگاه مال را به‌نفع مسلمین ضبط کرد.
این عمل تهاجمی، به‌نشانه جنگ کامل با حکومتی بود که امام حسین مخالفت با آن را به‌هر گونه که ممکن بود، ضرورت می‌شمرد و اکنون به‌هیچ‌رو، از هیچ فرصت نباید گذشت. به‌ویژه در چنین موردی که امکان قدرت‌نمایی جنبش به‌خوبی فراهم است تا همگان آیه ذلت را در زیر نقاب «صولتی» که آن حکومت خودکامه برصورت داشت، به‌عیان مشاهده کنند....
پیام به‌کوفه
در منزل «بطن‌رمه» امام (ع) که هنوز از ماجرای کوفه آگاهی نداشت، نامه مهر نمود و به‌قیس‌بن مسهرالصیداوی داد تا به‌اهل کوفه برساند. این نامه چنین بود:
«… این نامه‌یی است از حسین بن علی به‌سوی برادران مؤمن و مسلم. سلام فراوان برشما، مسلم‌بن عقیل نامه‌یی به من فرستاد و مرا آگهی داد که به‌ حسن رأی و فکر و نظر، متفق شده‌اید و به‌یاری ما کمر بسته‌اید و در طلب حق با ما همداستان گشته‌اید و من از خداوند خواستار شده‌ام که ما را در این امر و خواست خویش نیکو گرداند و پاداش بزرگ به‌شما عنایت فرماید.
من روز سه‌شنبه هشتم ذیحجه در ”یوم ترویه ”از مکه بیرون آمدم و به‌جانب شما رهسپار شدم و هم‌اکنون چون فرستاده من به‌نزد شما فرارسد، شتاب کنید و کوشش نمایید در امر خود. من نیز در این ایام به‌نزد شما حاضر خواهم شد. والسلام علیکم».]]>1802راه-حسین,عاشورا,کوفه-مدینه,معاویه-یزیدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-7--23328628خميني
اين كه چرا خميني تهاجم به آزاديها را با سركوب زنان در ٧اسفند ٥٧ ، يعني فقط دو هفته پس از انقلاب ۲۲ بهمن شروع كرد، سؤالي است كه خانم مريم رجوي رئيس جمهور برگزيد ة مقاومت در پيام خود به مناسبت روز جهاني زن ( ٨مارس ٩٦ )، به آن پاسخ داده است خانم رجوي، چه اين بار و چه در ديگر پيامها و مصاحبه هاي خود، به روشني نشان داده است .«
كه تبعيض جنسي جانماية ايدئولوژيكي رژيم خميني است و نيروهاي حافظ نظام آخوندي از اين تبعيض و زن ستيزي انگيزه مي گيرند. رژيم خميني با توسل به رذيلانه ترين شكل سركوب زنان و مردان را نيز منكوب مي كند. اگر به خاطر داشته باشيد، پيش از اين پاسخ خميني به سؤالهاي خبرنگار كيهان يا اطلاعات ( ٣بهمن ٥٧ ) را دربارة اساسي ترين مسائل جامعه مرور كرديم . سؤالها دربارة برنامة اقتصادي اجتماعي خميني، دربار ة صنايع، دربار ة نقش زنان به سادگی گفت:
« اينها بعداً روشن خواهد شد » ،« الان وقت اين حرفها نيست » : جواب مي داد
مي خواهم نتيجه بگيرم كه خميني ازقضا به قول خودش وفا كرد و بعد از ٢٢ بهمن بدون كمترين تأخيري به تك تك اين مسائل پرداخت.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23328628Sat, 29 Feb 2020 17:30:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداز تساوي حقوق (زن و مرد) اظهار تنفر كنيد خميني اين كه چرا خميني تهاجم به آزاديها را با سركوب زنان در ٧اسفند ٥٧ ، يعني فقط دو هفته پس از انقلاب ۲۲ بهمن شروع كرد، سؤالي است كه خانم مريم رجوي رئيس جمهور برگزيد ة مقاومت در پيام خود به مناسبت روز جهاني...خميني
اين كه چرا خميني تهاجم به آزاديها را با سركوب زنان در ٧اسفند ٥٧ ، يعني فقط دو هفته پس از انقلاب ۲۲ بهمن شروع كرد، سؤالي است كه خانم مريم رجوي رئيس جمهور برگزيد ة مقاومت در پيام خود به مناسبت روز جهاني زن ( ٨مارس ٩٦ )، به آن پاسخ داده است خانم رجوي، چه اين بار و چه در ديگر پيامها و مصاحبه هاي خود، به روشني نشان داده است .«
كه تبعيض جنسي جانماية ايدئولوژيكي رژيم خميني است و نيروهاي حافظ نظام آخوندي از اين تبعيض و زن ستيزي انگيزه مي گيرند. رژيم خميني با توسل به رذيلانه ترين شكل سركوب زنان و مردان را نيز منكوب مي كند. اگر به خاطر داشته باشيد، پيش از اين پاسخ خميني به سؤالهاي خبرنگار كيهان يا اطلاعات ( ٣بهمن ٥٧ ) را دربارة اساسي ترين مسائل جامعه مرور كرديم . سؤالها دربارة برنامة اقتصادي اجتماعي خميني، دربار ة صنايع، دربار ة نقش زنان به سادگی گفت:
« اينها بعداً روشن خواهد شد » ،« الان وقت اين حرفها نيست » : جواب مي داد
مي خواهم نتيجه بگيرم كه خميني ازقضا به قول خودش وفا كرد و بعد از ٢٢ بهمن بدون كمترين تأخيري به تك تك اين مسائل پرداخت.....]]>1385۸-مارس,انقلاب-۵۷,انقلاب-اسلامی,خمینی,روز-زن,زن-ستیزی,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-6--23328607١٥ دي: به پيشنهاد ژيسكاردستن، رئیس جمهور فرانسه، سران چهار كشور آمريكا، انگليس، آلمان و فرانسه در جزير ة گوادلوپ گرد آمدند تا دربار ة بحران ايران گفتگو كنند . پيش از برگزاري كنفرانس، خميني، ابراهيم يزدي، را به آمريكا فرستاد تا ذهن رهبران آن جا را نسبت به حكومت آينده روشن سازد .
در فرانسه هم يك هفته قبل از كنفرانس، صادق قطب زاده، تحليلي دربار ة سياستها و نوع حكومت خميني در اختيار وزارت خارجه گذاشت . خميني قبل از كنفرانس، مطمئن شد كه ژيسكاردستن به كارتر توصيه خواهد كرد كه با دولت احتمالي جديد تهران وارد مذاكره شود.
نتيجة كنفرانس، رضايت دادن كارتر به خروج شاه از ايران بود . پس از كنفرانس، سياست آمريكا در دولت كارتر هرگونه اميدي را براي حفظ قدرت كامل شاه از دست داده است و در عوض بر حمايت خود از يك دولت غيرنظامي تأكيد مي كند
مذاكرات بين بازرگان و بهشتي و بختيار و قره باغي از يك سو و بين بهشتي، بازرگان با سوليوان و هايزر از سوي ديگر جريان داشت. سوليوان پس از توافقهايي كه در تهران صورت گرفته بود، به كارتر پيشنهاد کرد که برای مذاکره با خمینی یک مقام ارشد به پاریس بفرستد. و كارتر از طريق نمايندگان ژيسكاردستن براي خميني پيام فرستاد كه آمريكا پذيرفته است كه شاه كنار برود .
آلترناتيو و برنامة خميني براي ايران
س: حضرت آيت الله، ممكن است خطوط اصلي حكومت اسلامي را در زمينه هاي اقتصادي اجتماعي و سياسي بفرماييد؟
ج: اينها اموري نيست كه بتوانم آن را براي شما تشريح كنم . اسلام هم آزادي خواهد داد و هم به اقتصاد توجه خواهد كرد.
س: منظورم اين است كه در حكومت اسلامي ملی شدن صنايع قطعي خواهد بود؟
ج: آن هم بايد مورد مطالعه قرار گيرد… .
س: نقش زنان در حكومت اسلامي چگونه خواهد بود؟
ج: الان وقت اين حرفها نيست.
س: چون مرا به عنوان يك زن پذيرفته ايد، اين نشاندهندة اين است كه نهضت ما نهضتي مترقي است… .
ج: بنده شما را نپذيرفتم . شما آمديد اين جا و من نمي دانستم شما مي خواهيد بياييد اين جا كه پذيرفتم …
س: فكر مالكيت در حكومت اسلامي چگونه خواهد بود؟
ج: اينها بعدها روشن خواهد شد.
س: بعضي ها میگويند كه ما از زير چكمة استبداد به زير نعلين استبداد میرويم.
ج: آنها عمال شاه هستند… ديكتاتوري در اسلام اصلاً وجود ندارد.
اين نخستين مصاحبه خميني با خبرنگاران كيهان و اطلاعات بود كه در ٣بهمن ٥٧ در كيهان به چاپ رسيد…]]>https://api.spreaker.com/episode/23328607Sat, 29 Feb 2020 17:27:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدكنفرانس گوادلوپ ١٥ دي: به پيشنهاد ژيسكاردستن، رئیس جمهور فرانسه، سران چهار كشور آمريكا، انگليس، آلمان و فرانسه در جزير ة گوادلوپ گرد آمدند تا دربار ة بحران ايران گفتگو كنند . پيش از برگزاري كنفرانس، خميني، ابراهيم يزدي، را به آمريكا فرستاد تا ذهن...١٥ دي: به پيشنهاد ژيسكاردستن، رئیس جمهور فرانسه، سران چهار كشور آمريكا، انگليس، آلمان و فرانسه در جزير ة گوادلوپ گرد آمدند تا دربار ة بحران ايران گفتگو كنند . پيش از برگزاري كنفرانس، خميني، ابراهيم يزدي، را به آمريكا فرستاد تا ذهن رهبران آن جا را نسبت به حكومت آينده روشن سازد .
در فرانسه هم يك هفته قبل از كنفرانس، صادق قطب زاده، تحليلي دربار ة سياستها و نوع حكومت خميني در اختيار وزارت خارجه گذاشت . خميني قبل از كنفرانس، مطمئن شد كه ژيسكاردستن به كارتر توصيه خواهد كرد كه با دولت احتمالي جديد تهران وارد مذاكره شود.
نتيجة كنفرانس، رضايت دادن كارتر به خروج شاه از ايران بود . پس از كنفرانس، سياست آمريكا در دولت كارتر هرگونه اميدي را براي حفظ قدرت كامل شاه از دست داده است و در عوض بر حمايت خود از يك دولت غيرنظامي تأكيد مي كند
مذاكرات بين بازرگان و بهشتي و بختيار و قره باغي از يك سو و بين بهشتي، بازرگان با سوليوان و هايزر از سوي ديگر جريان داشت. سوليوان پس از توافقهايي كه در تهران صورت گرفته بود، به كارتر پيشنهاد کرد که برای مذاکره با خمینی یک مقام ارشد به پاریس بفرستد. و كارتر از طريق نمايندگان ژيسكاردستن براي خميني پيام فرستاد كه آمريكا پذيرفته است كه شاه كنار برود .
آلترناتيو و برنامة خميني براي ايران
س: حضرت آيت الله، ممكن است خطوط اصلي حكومت اسلامي را در زمينه هاي اقتصادي اجتماعي و سياسي بفرماييد؟
ج: اينها اموري نيست كه بتوانم آن را براي شما تشريح كنم . اسلام هم آزادي خواهد داد و هم به اقتصاد توجه خواهد كرد.
س: منظورم اين است كه در حكومت اسلامي ملی شدن صنايع قطعي خواهد بود؟
ج: آن هم بايد مورد مطالعه قرار گيرد… .
س: نقش زنان در حكومت اسلامي چگونه خواهد بود؟
ج: الان وقت اين حرفها نيست.
س: چون مرا به عنوان يك زن پذيرفته ايد، اين نشاندهندة اين است كه نهضت ما نهضتي مترقي است… .
ج: بنده شما را نپذيرفتم . شما آمديد اين جا و من نمي دانستم شما مي خواهيد بياييد اين جا كه پذيرفتم …
س: فكر مالكيت در حكومت اسلامي چگونه خواهد بود؟
ج: اينها بعدها روشن خواهد شد.
س: بعضي ها میگويند كه ما از زير چكمة استبداد به زير نعلين استبداد میرويم.
ج: آنها عمال شاه هستند… ديكتاتوري در اسلام اصلاً وجود ندارد.
اين نخستين مصاحبه خميني با خبرنگاران كيهان و اطلاعات بود كه در ٣بهمن ٥٧ در كيهان به چاپ رسيد…]]>1538انقلاب-اسلامی,خمینی,دیکتاتوری,کنفرانس-گوادلوپfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-nhm--23299463شوق طلب
برگزیدگان عاشورا
در این هنگام اوضاع عراق به‌شدت بحرانی بود و مردم از فشار حکام اموی به‌تنگ آمده بودند. عراق در زمان عثمان و هم در زمان معاویه، مرکز عمده جنبش بود. در این زمان، وقتی در عراق شنیدند که حسین بن علی و عبدالله بن زبیر، از بیعت با یزید خودداری کرده و به‌مکه رفته‌اند، در شهر کوفه در خانه سلیمان‌ بن صرد خزاعی گرد آمده و گفتند معاویة ستمکار مرد و یزید شرابخوار به‌جای او نشست. حسین از بیعت او خودداری کرده و به‌مکه رفته است، اکنون نظر چیست؟ سلیمان‌بن صرد از میان جمعیت به‌پاخاست و گفت: «معاویه هلاک شد و حسین‌بن علی از بیعت با یزید امتناع ورزید و به‌مکه رفت. شما که شیعیان او و پدرش هستید، اگر برای نصرت و فداکاری به‌راستی آماده‌اید، او را از تصمیم خود آگاه سازید و به‌سوی خود دعوت نمایید و اگر از پیمان‌شکنی و سستی خود در این راه هراسانید، او را بی‌جهت فریب ندهید…».
وقتی سخنان ابن‌صرد به‌پایان رسید، تمام کسانی که در مجلس حضور داشتند، گفتند همگی برای جهاد و کشته شدن در راه او آماده‌ایم و آنگاه نامه‌یی به‌حضرت نوشتند و خواستار ورود او به‌کوفه شدند. این نامه‌ها را به‌همراه نامه‌های دیگری از این قبیل، به‌وسیله دو تن از افراد برجسته و معتبر که از بزرگان بودند، به‌جانب امام حسین فرستادند. بعد نیز سایر بزرگان کوفه نامه‌های دیگری، هر کدام شامل چندین امضا به‌وسیله شهید قهرمان «قیس‌بن مسهرصیداوی» و 3‌نفر دیگر به‌جانب حضرت ارسال شد. بعد از آن هم 9نفر از سران کوفه نامه‌های دیگری فرستادند، که همگی حاکی از شوق کوفیان به‌همراهی و همگامی با حسین (ع) بود.
نامه‌های بسیاری به‌امام حسین رسید که از جمله یکی از آنها را «هانی بن هانی» و «سعید بن عبدالله»، 2تن از افراد سرشناس و مؤمن کوفه، امضا کرده بودند.
پیشاهنگ
امام حسین به‌کوفیان جواب نوشت و آنگاه «مسلم» را به‌نمایندگی به‌اتفاق «قیس‌بن مسهر الصیداوی» و «عمارة‌بن عبدالله سلولی» و «عبدالرحمن‌بن عبدالله ارحبی» به‌سوی کوفه فرستاد. اینان روز15 ماه رمضان از مکه خارج شدند و روز پنجم شوال وارد کوفه گردیدند و به‌خانه یکی از دوستداران امام حسین وارد شدند. مردم چون شنیدند که نماینده حسین‌بن علی وارد کوفه شده، دسته‌دسته به‌حضور مسلم آمده و به‌نام حسین (ع) وارد شدند و بیعت کردند. چندان که می‌گویند تعداد ایشان به‌هیجده‌ هزار نفر می‌رسیده است....]]>https://api.spreaker.com/episode/23299463Fri, 28 Feb 2020 20:41:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین شوق طلب برگزیدگان عاشورا در این هنگام اوضاع عراق به‌شدت بحرانی بود و مردم از فشار حکام اموی به‌تنگ آمده بودند. عراق در زمان عثمان و هم در زمان معاویه، مرکز عمده جنبش بود. در این زمان، وقتی در عراق شنیدند که حسین بن علی و عبدالله بن زبیر، از...شوق طلب
برگزیدگان عاشورا
در این هنگام اوضاع عراق به‌شدت بحرانی بود و مردم از فشار حکام اموی به‌تنگ آمده بودند. عراق در زمان عثمان و هم در زمان معاویه، مرکز عمده جنبش بود. در این زمان، وقتی در عراق شنیدند که حسین بن علی و عبدالله بن زبیر، از بیعت با یزید خودداری کرده و به‌مکه رفته‌اند، در شهر کوفه در خانه سلیمان‌ بن صرد خزاعی گرد آمده و گفتند معاویة ستمکار مرد و یزید شرابخوار به‌جای او نشست. حسین از بیعت او خودداری کرده و به‌مکه رفته است، اکنون نظر چیست؟ سلیمان‌بن صرد از میان جمعیت به‌پاخاست و گفت: «معاویه هلاک شد و حسین‌بن علی از بیعت با یزید امتناع ورزید و به‌مکه رفت. شما که شیعیان او و پدرش هستید، اگر برای نصرت و فداکاری به‌راستی آماده‌اید، او را از تصمیم خود آگاه سازید و به‌سوی خود دعوت نمایید و اگر از پیمان‌شکنی و سستی خود در این راه هراسانید، او را بی‌جهت فریب ندهید…».
وقتی سخنان ابن‌صرد به‌پایان رسید، تمام کسانی که در مجلس حضور داشتند، گفتند همگی برای جهاد و کشته شدن در راه او آماده‌ایم و آنگاه نامه‌یی به‌حضرت نوشتند و خواستار ورود او به‌کوفه شدند. این نامه‌ها را به‌همراه نامه‌های دیگری از این قبیل، به‌وسیله دو تن از افراد برجسته و معتبر که از بزرگان بودند، به‌جانب امام حسین فرستادند. بعد نیز سایر بزرگان کوفه نامه‌های دیگری، هر کدام شامل چندین امضا به‌وسیله شهید قهرمان «قیس‌بن مسهرصیداوی» و 3‌نفر دیگر به‌جانب حضرت ارسال شد. بعد از آن هم 9نفر از سران کوفه نامه‌های دیگری فرستادند، که همگی حاکی از شوق کوفیان به‌همراهی و همگامی با حسین (ع) بود.
نامه‌های بسیاری به‌امام حسین رسید که از جمله یکی از آنها را «هانی بن هانی» و «سعید بن عبدالله»، 2تن از افراد سرشناس و مؤمن کوفه، امضا کرده بودند.
پیشاهنگ
امام حسین به‌کوفیان جواب نوشت و آنگاه «مسلم» را به‌نمایندگی به‌اتفاق «قیس‌بن مسهر الصیداوی» و «عمارة‌بن عبدالله سلولی» و «عبدالرحمن‌بن عبدالله ارحبی» به‌سوی کوفه فرستاد. اینان روز15 ماه رمضان از مکه خارج شدند و روز پنجم شوال وارد کوفه گردیدند و به‌خانه یکی از دوستداران امام حسین وارد شدند. مردم چون شنیدند که نماینده حسین‌بن علی وارد کوفه شده، دسته‌دسته به‌حضور مسلم آمده و به‌نام حسین (ع) وارد شدند و بیعت کردند. چندان که می‌گویند تعداد ایشان به‌هیجده‌ هزار نفر می‌رسیده است....]]>1370راه-حسین,عاشورا,مسعود-رجوی,معاویه-یزید,مکه-مدینهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-hshtm--23299067سیمای حکومت معاویه
نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت.
همچنین دستگاه اموی با انبوه تبلیغات پردامنه‌اش، مضافاً بر ناآگاهی توده تازه مسلمان شام، به‌ویژه نسبت به‌ماهیت «کاتب وحی» و با تکیه بر «خونخواهی عثمان» … به‌تحریف مصادیق اصیل مذهبی که شخصیت علی (ع) سمبل آن بود پرداخت. این تبلیغات چنان گسترده بود که حتی بسیاری گمان نداشتند که علی مسلمان باشد و به‌هنگام شهادت او در مسجد در عجب بودند که «او را با مسجد چه‌کار بوده است؟!». تا آنجا که توده صادق ولی ناآگاه، سب و لعن علی را از جمله واجبات روزمره دانسته و اگر یک روز از آن غفلت می‌کردند از خدای خود آمرزش می‌خواستند.
شکوفه نخستین
عملیات معاویه و موضعگیری حساب‌شده و متقابل نهضت، موجب انزوای حکومت اموی از انبوه توده‌هایی شد که با اسلام‌فروشی و تظاهر به‌خونخواهی خلیفة سوم، سالها آنها را فریفته و از رهبری اصیل اسلامی جداشان کرده بود. اختناق و حکومت پلیسی، شدیداً نمودار همین «انزوای» روزافزون است. در این میان مردان آگاه و روشن‌بین، کسانی که شعله‌های باورهای اسلامیشان هم‌چنان زبانه می‌کشید و نمی‌توانستند شاهد دفن اسلام باشند، عقیده‌یی که با فداکاری و قربانی‌های بسیار از جمله خون شهدای «بدر» و «احد» … در دل کفر و طغیان ایجاد شده، رسالت پاسداری آن را تاریخ امروز به‌عهده ایشان واگذار کرده بود. اینان در تصویر تمام‌رخی که از مسأله مخالفت معاویه و حزب اموی با خاندان علی داشتند، هرگز دچار ساده‌اندیشی نشده، نه آن را به‌صورت منازعه‌یی شخصی بین حضرت علی و معاویه و نه جدالی بر سر حکومت، بلکه تضادی عمیق میان اسلام قرآنی و اسلام ملعبة دست معاویه می‌دیدند. تضاد بین دو جهان‌بینی که طبعاً معلول زندگی طبقاتی دو گروه متضاد می‌باشد. تضاد بین یک جهان‌بینی که هدفش تعالی و تکامل انسانی است و سر چشمه از بینش عمیق علی (ع) و اندیشه ژرف و سازنده او می‌گیرد و نگاه حزبی که زندگی را جز در چهارچوب غرائز حیوانی و تلذذ از نعمات دنیوی نمی‌داند.
سلطنت یزید
هنگامی که معاویه مرد، یزید در دمشق نبود و ضحاک‌بن‌قیس، یکی از تعزیه‌گردانان رژیمش، بر او نمازگزارد و او را دفن کرد. نامه‌یی به‌یزید نوشت و از او به‌دمشق دعوت نمود. در حکومت یزید طبعاً مخالفتها آشکارتر گردید. چه، اگر معاویه توانسته بود با عنوان «کاتب وحی» عده‌یی از مردم را بفریبد، هیچ‌کس نبود که یزید پلید و شرابخوار و فاسق را نشناسد. یزید به «ولید بن عتبه»، حاکم مدینه، نوشت:
«هنگامی که این نامه به‌تو رسید، حسین بن علی (ع) و عبدالله بن زبیر را احضار کن و از آنها بیعت بگیر. پس اگر نپذیرفتند، آنها را گردن بزن و سرهایشان را نزد من بفرست. مردم را نیز به‌بیعت فراخوان و هرکه سرباز زد همان حکم را که درباره حسین بن علی (ع) و عبدالله بن زبیر اجرا کردی، اجرا کن»....
تصمیم و تدارک -تصمیم امام (ع) به‌حرکت از مدینه
حسین (ع) در پی تدارک کار خود بود و مصمم برای اوج دادن به‌عمل انقلابی. لذا بعضی شب‌ها بر سر قبر پیامبر (ص) می‌رفت و با خدای خود راز و نیاز می‌کرد و در این راز و نیاز است که خطوط کلی قیام او به‌طور مشخص جلوه می‌کند: «یا رسول‌الله، من فرزند دختر تو فاطمه (ع) هستم؛ کسی که او را در میان امتت جانشین قراردادی، پس شاهد باش بر ایشان (احوال و نیازهایشان) ».
و بار دیگر بر سر مزار رسول اکرم (ص) رفت و گفت:
«خداوندا این آرامگاه پیامبر توست و من پسر دختر اویم و کاری پیش آمده که تو از آن آگاهی؛ پروردگارا، من نیکی را دوست می‌دارم و از پلیدیها بیزارم. ای صاحب بزرگی و بخشندگی، به‌حق آن‌ کس که در این‌جا آرمیده، راهی را برایم برگزین که تو و رسولت را راضی کند».
از نصیحت‌کاری تا امر به‌معروف
در این میان ملاقاتهایی با برادرش محمد بن حنفیه دست می‌دهد و او مدام از حضرت می‌خواهد که مسأله بیعت با یزید را به‌نحو «مسالمت‌آمیز» حل کند و حضرت را با نصایح برادرانه و عافیت‌جویانه راهنمایی می‌کند و از او می‌خواهد که «جای امنی برود تا از گزند یزید در امان باشد». او به‌حضرت می‌گوید:
«به‌جای امنی برو و از آنجافرستادگانی نزد مردم بفرست و از آنها بیعت بگیر. اگر پذیرفتند، خدای را سپاسگزار و اگر با دیگرکس بیعت کردند، خدا از عقل و دین تو نکاهد و به فضل و مروت تو کاهشی نرسد».
طبعاً برای امام حسین (ع) عبادتی که حنفیه بدان دلخوش داشته، جز در اوج نبردی انقلابی به‌خاطر درهم شکستن نظاماتی که عمده‌ترین مانع راه تکامل امت‌اند و در دوران بهره‌کشی انسان از انسان غالباً به‌صورت فرمانروایان ستمکار و طبقات استثمارگر ظاهر می‌شوند، پوچ و بی‌معنی است. چنان‌که بعدها در آستانه ارض کربلا، سردار لشکر دشمن و افراد او را مخاطب ساخته و گفت: «جدم رسول خدا (ص) فرمود:
”هریک از شما فرماندار ستمکار و قلدر و بدکاری را بنگرد که به‌حقوق خداوند تجاوز می‌کند و پیمان او را می‌شکند و با فرامین الهی و سنت پیغمبر او مخالفت می‌ورزد و در میان مردم به‌تعدی و تجاوز حکومت می‌کند و با این‌همه او را از زشتکاری باز ندارد، بر خدا واجب است که چنین کسی را به‌آتش غضبش بسوزاند… ”».
بیراهه و راه
پس از غلبه بر تمامی «آنها» و «آن‌چه» که مانع راه بودند، حسین (ع) آخرین دیدار را از قبر رسول اکرم (ص) به‌عمل آورد و در آرامگاه جدش چنین گفت:
باتمام اکراه و اندوه از جوار تو دور افتاده‌ام. به‌شدت بر من سخت گرفته‌اند که با یزید شرابخوار و عصیان‌پیشه بیعت کنم. اگر بپذیرم راه کفر رفته‌ام و اگر سر برتابم با شمشیر کیفر یابم».
صحه گذاردن بر سیستمی منحط و بیدادگر، اگر‌چه با سکوت در مقابل آن باشد، عملی جز عصیان و کفر نیست و مگر معنی بیعت جز قبول سلطه حکومتی است؟
در این‌ زمان امام حسین (ع) بار سفر به‌سوی مکه بست و تمام خاندان بنی‌هاشم، به‌جز محمد بن حنفیه، از مدینه خارج شدند. حسین بن علی (ع) چون فکر می‌کرد مانع حرکتش می‌شوند و او را تعقیب می‌کنند، به «قیس بن سعد بن عباده» گفت:16 «تو با 200 مرد از پشت من بیا، اگر کسی را برای دستگیری ما فرستادند من و تو از دو جهت ایشان را محاصره می‌کنیم».
مکه
امام حسین (ع) به‌هنگام ورود به‌مکه این آیه را به‌آهستگی می‌خواند:23 «وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاء مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَن يَهْدِيَنِي سَوَاء السَّبِيلِ» سورة القصص{22}«… امیدوارم خداوند هدایتم کند».
حسین (ع) امید به‌هدایت پروردگار دارد و با تمسک به این آیات نشان می‌دهد که خود را دنباله‌دار رسالت پیامبرانی چون موسی در مقابل گردنکشان و طاغیانی همانند فرعون می‌داند.
به‌هرحال، در مکه مردم به‌استقبالش شتافتند. عبدالله‌بن زبیر نیز، که قبل از امام حسین (ع) از مدینه به‌مکه رسیده و کانون جنبشی برپا ساخته بود، دانست که با وجود حسین (ع) کسی دست بیعت به‌او نمی‌دهد. هر روز در مجالسی که حضرت برای روشن ساختن مردم ترتیب می‌داد حاضر می‌شد و در نماز به‌او اقتدا می‌کرد. حضرت حسین (ع) تا روزی که از مکه به‌طرف عراق حرکت کرد، جمعاً 93روز در مکه اقامت داشت.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23299067Fri, 28 Feb 2020 20:39:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین سیمای حکومت معاویه نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت. همچنین...سیمای حکومت معاویه
نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت.
همچنین دستگاه اموی با انبوه تبلیغات پردامنه‌اش، مضافاً بر ناآگاهی توده تازه مسلمان شام، به‌ویژه نسبت به‌ماهیت «کاتب وحی» و با تکیه بر «خونخواهی عثمان» … به‌تحریف مصادیق اصیل مذهبی که شخصیت علی (ع) سمبل آن بود پرداخت. این تبلیغات چنان گسترده بود که حتی بسیاری گمان نداشتند که علی مسلمان باشد و به‌هنگام شهادت او در مسجد در عجب بودند که «او را با مسجد چه‌کار بوده است؟!». تا آنجا که توده صادق ولی ناآگاه، سب و لعن علی را از جمله واجبات روزمره دانسته و اگر یک روز از آن غفلت می‌کردند از خدای خود آمرزش می‌خواستند.
شکوفه نخستین
عملیات معاویه و موضعگیری حساب‌شده و متقابل نهضت، موجب انزوای حکومت اموی از انبوه توده‌هایی شد که با اسلام‌فروشی و تظاهر به‌خونخواهی خلیفة سوم، سالها آنها را فریفته و از رهبری اصیل اسلامی جداشان کرده بود. اختناق و حکومت پلیسی، شدیداً نمودار همین «انزوای» روزافزون است. در این میان مردان آگاه و روشن‌بین، کسانی که شعله‌های باورهای اسلامیشان هم‌چنان زبانه می‌کشید و نمی‌توانستند شاهد دفن اسلام باشند، عقیده‌یی که با فداکاری و قربانی‌های بسیار از جمله خون شهدای «بدر» و «احد» … در دل کفر و طغیان ایجاد شده، رسالت پاسداری آن را تاریخ امروز به‌عهده ایشان واگذار کرده بود. اینان در تصویر تمام‌رخی که از مسأله مخالفت معاویه و حزب اموی با خاندان علی داشتند، هرگز دچار ساده‌اندیشی نشده، نه آن را به‌صورت منازعه‌یی شخصی بین حضرت علی و معاویه و نه جدالی بر سر حکومت، بلکه تضادی عمیق میان اسلام قرآنی و اسلام ملعبة دست معاویه می‌دیدند. تضاد بین دو جهان‌بینی که طبعاً معلول زندگی طبقاتی دو گروه متضاد می‌باشد. تضاد بین یک جهان‌بینی که هدفش تعالی و تکامل انسانی است و سر چشمه از بینش عمیق علی (ع) و اندیشه ژرف و سازنده او می‌گیرد و نگاه حزبی که زندگی را جز در چهارچوب غرائز حیوانی و تلذذ از نعمات دنیوی نمی‌داند.
سلطنت یزید
هنگامی که معاویه مرد، یزید در دمشق نبود و ضحاک‌بن‌قیس، یکی از تعزیه‌گردانان رژیمش، بر او نمازگزارد و او را دفن کرد. نامه‌یی به‌یزید نوشت و از او به‌دمشق دعوت نمود. در حکومت یزید طبعاً مخالفتها آشکارتر گردید. چه، اگر معاویه توانسته بود با عنوان «کاتب وحی» عده‌یی از مردم را بفریبد، هیچ‌کس نبود که یزید پلید و شرابخوار و فاسق را نشناسد. یزید به «ولید بن عتبه»، حاکم مدینه، نوشت:
«هنگامی که این نامه به‌تو رسید، حسین بن علی (ع) و عبدالله بن زبیر را احضار کن و از آنها بیعت بگیر. پس اگر نپذیرفتند، آنها را گردن بزن و سرهایشان را نزد من بفرست. مردم را نیز به‌بیعت فراخوان و هرکه سرباز زد همان حکم را که درباره حسین بن علی (ع) و عبدالله بن زبیر اجرا کردی، اجرا کن»....
تصمیم و تدارک -تصمیم امام (ع) به‌حرکت از مدینه
حسین (ع) در پی تدارک کار خود بود و مصمم برای اوج دادن به‌عمل انقلابی. لذا بعضی شب‌ها بر سر قبر پیامبر (ص) می‌رفت و با خدای خود راز و نیاز می‌کرد و در این راز و نیاز است که خطوط کلی قیام او به‌طور مشخص جلوه می‌کند: «یا رسول‌الله، من فرزند دختر تو فاطمه (ع) هستم؛ کسی که او را در میان امتت جانشین قراردادی، پس شاهد باش بر ایشان (احوال و نیازهایشان) ».
و بار دیگر بر سر مزار رسول اکرم (ص) رفت و گفت:
«خداوندا این آرامگاه پیامبر توست و من پسر دختر اویم و کاری پیش آمده که تو از آن آگاهی؛ پروردگارا، من نیکی را دوست می‌دارم و از پلیدیها بیزارم. ای صاحب بزرگی و بخشندگی، به‌حق آن‌ کس که در این‌جا آرمیده، راهی را برایم برگزین که تو و رسولت را راضی کند».
از نصیحت‌کاری تا امر به‌معروف
در این میان ملاقاتهایی با برادرش محمد بن حنفیه دست می‌دهد و او مدام از حضرت می‌خواهد که مسأله بیعت با یزید را به‌نحو «مسالمت‌آمیز» حل کند و حضرت را با نصایح برادرانه و عافیت‌جویانه راهنمایی می‌کند و از او می‌خواهد که «جای امنی برود تا از گزند یزید در امان باشد». او به‌حضرت می‌گوید:
«به‌جای امنی برو و از آنجافرستادگانی نزد مردم بفرست و از آنها بیعت بگیر. اگر پذیرفتند، خدای را سپاسگزار و اگر با دیگرکس بیعت کردند، خدا از عقل و دین تو نکاهد و به فضل و مروت تو کاهشی نرسد».
طبعاً برای امام حسین (ع) عبادتی که حنفیه بدان دلخوش داشته، جز در اوج نبردی انقلابی به‌خاطر درهم شکستن نظاماتی که عمده‌ترین مانع راه تکامل امت‌اند و در دوران بهره‌کشی انسان از انسان...]]>1808راه-حسین,عاشورا,مسعود-رجوی,معاویه-یزید,مکه-مدینهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-hftm--23278626همة ما كه در اين جا گرد آمده ايم، هر عقيده يي كه داشته باشيم، در اين مورد اشتراك نظر داريم كه مبارزه براي برابري وقتي مؤثر است و در اين جهان پرتلاطم پژواك پيدا ميكند كه با مبارزة سياسي و مسألة مبرم روز پيوند بخورد. اگر جنبش برابري را فقط در چارچوب مسائل اخص زنان و محروميتها و تبعيضهاي جنسي محدود كنيم و از چنين پيوندي دور بمانيم، در عمل، جنبش برابري در درون مسائل خودش محصور ميشود واين اصلاً به سود جنبش برابري نيست. چرا كه وقتي از برابري صحبت مي كنيم، مفهوم حقيقي اين كلمه را در نظرداريم؛ يعني برابري در فعاليت سياسي و رهبري سياسي؛ نه
فقط برابري در قانون.
امروز مبرمترين مسألة سياسي دنيا كه مردم جهان را مضطرب كرده، ارتجاع و بنيادگرايي اسلامي است. همان پديده يي كه با روي كار آمدن حكومت آخوندي در ايران سربلندكرده و حالا در سايركشورهاي مسلمان و منطقه و به خصوص در عراق دارد تاخت وتاز ميكند و صلح و دموكراسي و دستاوردهاي بشريت، از جمله دستاوردهاي جنبش برابري را مورد تهديد جدي قرار داده است….
رابطة زن ستيزي با سركوبي عمومي
وقتي كه ملايان در ايران به حاكميت رسيدند، با يك انرژي عظيم آزاد شده از انقلاب بهمن مواجه بودند و در جامعه يك كشش قدرتمند براي تغيير مناسبات كهنه وجود داشت. آنها ازتبعيض جنسي و ز ن ستيزي براي سركوب و مهار اين انرژي و پتانسيل عظيم استفاده كردند.
آنها تمايلات پليد عوامل خودشان را كه با مرزبندي جنسي و تملك زن پاسخ ميگيرد، رشد دادند و آن را به نيروي سركوب عمومی تبديل كردند.
كساني كه در ايران زندگي كرد ه اند يا اخبار ايران را دنبال ميكنند، به خوبي اين حرف راحس ميكنند كه بنيادگرايان با ايران مثل كشور اشغال شده رفتار كرده اند. آنها به زنان مثل غنائم جنگي نگاه ميكنند. يعني آنها را اسير خودشان میدانند و ميخواهند كه براي هرتعدي و تجاوزي به آنها، دست باز داشته باشند….
پالايش انديشه
زنان و مردان مقاومت در پراتيك خلاق چندين ساله و در هزاران ساعت نشست و بحث جمعي اين ساليان، به اين نتيجه رسيدند كه مبارزه با بنيادگرايان حاكم از باور به انديشة برابري ميگذرد و بايد با هر نوع تبعيض جنسي مبارزه كرد. در غير اینصورت، نيرويي كه خودش به هر ميزان به زن ستيزي ملايان آغشته باشد، يعني به درجاتي با همان بنيادگرايي همجنسي داشته باشد، نميتواند با آن قاطعانه و بدون مماشات بجنگد. آيا اين مقاومت بدون زدودن انديشة مردسالار، می توانست از پس مبارزه با بنيادگرايي برآيد؟ در ايران ضرب المثلي هست كه ميگويند چاقو دستة خود را نميبرد…..]]>https://api.spreaker.com/episode/23278626Fri, 28 Feb 2020 08:00:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمسأله مبرم روز همة ما كه در اين جا گرد آمده ايم، هر عقيده يي كه داشته باشيم، در اين مورد اشتراك نظر داريم كه مبارزه براي برابري وقتي مؤثر است و در اين جهان پرتلاطم پژواك پيدا ميكند كه با مبارزة سياسي و مسألة مبرم روز پيوند بخورد. اگر جنبش برابري را...همة ما كه در اين جا گرد آمده ايم، هر عقيده يي كه داشته باشيم، در اين مورد اشتراك نظر داريم كه مبارزه براي برابري وقتي مؤثر است و در اين جهان پرتلاطم پژواك پيدا ميكند كه با مبارزة سياسي و مسألة مبرم روز پيوند بخورد. اگر جنبش برابري را فقط در چارچوب مسائل اخص زنان و محروميتها و تبعيضهاي جنسي محدود كنيم و از چنين پيوندي دور بمانيم، در عمل، جنبش برابري در درون مسائل خودش محصور ميشود واين اصلاً به سود جنبش برابري نيست. چرا كه وقتي از برابري صحبت مي كنيم، مفهوم حقيقي اين كلمه را در نظرداريم؛ يعني برابري در فعاليت سياسي و رهبري سياسي؛ نه
فقط برابري در قانون.
امروز مبرمترين مسألة سياسي دنيا كه مردم جهان را مضطرب كرده، ارتجاع و بنيادگرايي اسلامي است. همان پديده يي كه با روي كار آمدن حكومت آخوندي در ايران سربلندكرده و حالا در سايركشورهاي مسلمان و منطقه و به خصوص در عراق دارد تاخت وتاز ميكند و صلح و دموكراسي و دستاوردهاي بشريت، از جمله دستاوردهاي جنبش برابري را مورد تهديد جدي قرار داده است….
رابطة زن ستيزي با سركوبي عمومي
وقتي كه ملايان در ايران به حاكميت رسيدند، با يك انرژي عظيم آزاد شده از انقلاب بهمن مواجه بودند و در جامعه يك كشش قدرتمند براي تغيير مناسبات كهنه وجود داشت. آنها ازتبعيض جنسي و ز ن ستيزي براي سركوب و مهار اين انرژي و پتانسيل عظيم استفاده كردند.
آنها تمايلات پليد عوامل خودشان را كه با مرزبندي جنسي و تملك زن پاسخ ميگيرد، رشد دادند و آن را به نيروي سركوب عمومی تبديل كردند.
كساني كه در ايران زندگي كرد ه اند يا اخبار ايران را دنبال ميكنند، به خوبي اين حرف راحس ميكنند كه بنيادگرايان با ايران مثل كشور اشغال شده رفتار كرده اند. آنها به زنان مثل غنائم جنگي نگاه ميكنند. يعني آنها را اسير خودشان میدانند و ميخواهند كه براي هرتعدي و تجاوزي به آنها، دست باز داشته باشند….
پالايش انديشه
زنان و مردان مقاومت در پراتيك خلاق چندين ساله و در هزاران ساعت نشست و بحث جمعي اين ساليان، به اين نتيجه رسيدند كه مبارزه با بنيادگرايان حاكم از باور به انديشة برابري ميگذرد و بايد با هر نوع تبعيض جنسي مبارزه كرد. در غير اینصورت، نيرويي كه خودش به هر ميزان به زن ستيزي ملايان آغشته باشد، يعني به درجاتي با همان بنيادگرايي همجنسي داشته باشد، نميتواند با آن قاطعانه و بدون مماشات بجنگد. آيا اين مقاومت بدون زدودن انديشة مردسالار، می توانست از پس مبارزه با بنيادگرايي برآيد؟ در ايران ضرب المثلي هست كه ميگويند چاقو دستة خود را نميبرد…..]]>2416اسلام-بنیادگرایی,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-shshm--23278520اين مقاومت، از آنجا كه از آرمان برابري الهام گرفته مصدر خلق دستاوردهاي انساني و
فرهنگي ارزشمندي، چه در روشهاي جديد كار و پيشرفت زنان و چه در حل تضادهاي
محتوايي در پروسة رهايي زنان و مردان بوده است. ازجمله ما به اين نتيجه رسيديم كه
روشهاي كلاسيك براي مسئول شدن زنان كهنه است. بنابراين روش جديدي در پيش
گرفتيم، ما اين حقيقت را دريافتيم كه قبل از هر چيز، بايد از زنان خواست كه مسئوليت
خودشان را به عهده بگيرند. همچنين بايد مواضع مسئول و رهبري كننده را، بدون هيچ
نگراني به ذيصلاحترين زنان سپرد، زيرا ميتوانند از عهدة آن برآيند. وگرنه، در يك
روندكلاسيك، يعني در بطن يك نظام مردسالار،غيرممكن است كه زنان به طورعمومي
بتوانندصلاحيتهايشان را اثبات كنند....
رهايي مردان
اما مشكلات به اينجا ختم نميشد. بگذاريد به يك زمينه ديگر از تضادهايي كه مردان
و زنان ما در كشاكش مبارزه با انديشة مبتني بر تبعيض جنسي با آن درگير بودند اشاره
كنم:
يكي از مردان مجاهد میگفت: »بحث رشد خواهران و به عهده گرفتن مسئوليتها توسط
آنها را در حد يكيا چند مورد پذيرفته بودم و خوشحال بودم كه از آن عبوركرده و
جلو رفته ام…...
.....در افتادن با آن برايم خيلي سخت بود. به خودم ميگفتم كاش ميشد با يكبار انقلاب
كردن همه ارزشهاي مردسالاري را در تماميت آن طلاق داد و ارزشهاي دنياي نوين را
جايگزين كرد. ولي متأسفانه دنياي كهن با تمام قدمت تاريخي آن در درونم ريشه دوانده
بود و با هر تهاجم انديشه نو عقب مي نشست ولي باز در سنگر ديگري سر بر می آورد
و حمله خودش را شروع می کرد.......]]>https://api.spreaker.com/episode/23278520Fri, 28 Feb 2020 07:53:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمسؤليتپذيري و هژموني زنان اين مقاومت، از آنجا كه از آرمان برابري الهام گرفته مصدر خلق دستاوردهاي انساني و فرهنگي ارزشمندي، چه در روشهاي جديد كار و پيشرفت زنان و چه در حل تضادهاي محتوايي در پروسة رهايي زنان و مردان بوده است. ازجمله ما به اين نتيجه...اين مقاومت، از آنجا كه از آرمان برابري الهام گرفته مصدر خلق دستاوردهاي انساني و
فرهنگي ارزشمندي، چه در روشهاي جديد كار و پيشرفت زنان و چه در حل تضادهاي
محتوايي در پروسة رهايي زنان و مردان بوده است. ازجمله ما به اين نتيجه رسيديم كه
روشهاي كلاسيك براي مسئول شدن زنان كهنه است. بنابراين روش جديدي در پيش
گرفتيم، ما اين حقيقت را دريافتيم كه قبل از هر چيز، بايد از زنان خواست كه مسئوليت
خودشان را به عهده بگيرند. همچنين بايد مواضع مسئول و رهبري كننده را، بدون هيچ
نگراني به ذيصلاحترين زنان سپرد، زيرا ميتوانند از عهدة آن برآيند. وگرنه، در يك
روندكلاسيك، يعني در بطن يك نظام مردسالار،غيرممكن است كه زنان به طورعمومي
بتوانندصلاحيتهايشان را اثبات كنند....
رهايي مردان
اما مشكلات به اينجا ختم نميشد. بگذاريد به يك زمينه ديگر از تضادهايي كه مردان
و زنان ما در كشاكش مبارزه با انديشة مبتني بر تبعيض جنسي با آن درگير بودند اشاره
كنم:
يكي از مردان مجاهد میگفت: »بحث رشد خواهران و به عهده گرفتن مسئوليتها توسط
آنها را در حد يكيا چند مورد پذيرفته بودم و خوشحال بودم كه از آن عبوركرده و
جلو رفته ام…...
.....در افتادن با آن برايم خيلي سخت بود. به خودم ميگفتم كاش ميشد با يكبار انقلاب
كردن همه ارزشهاي مردسالاري را در تماميت آن طلاق داد و ارزشهاي دنياي نوين را
جايگزين كرد. ولي متأسفانه دنياي كهن با تمام قدمت تاريخي آن در درونم ريشه دوانده
بود و با هر تهاجم انديشه نو عقب مي نشست ولي باز در سنگر ديگري سر بر می آورد
و حمله خودش را شروع می کرد.......]]>2796اسلام-بنیادگرایی,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-pnjm--23277526زنان ايران از دوران انقلاب مشروطه در سال ١٢٨٥ ، كه حاصل آن مشروط كردن سلطنت
خودكامه به پارلمان بود، به شكل چشمگيري در تحولات سياسي و اجتماعي حضور
داشتند و حتي در مبارزات مسلحانة آن زمان شركت ميكردند. ورود زنان به مدارس
و باز شدن مدرسه هاي دخترانه و همچنين تأسيس انجمنهاي زنان و انتشار اولين مجلة
زنانه ايراني تماماً متأثر از انقلاب مشروطيت و دستاوردهاي بعدي آن بود. نيم قرن بعد در
نهضت ملي كردن نفت ايران به رهبري مصدق، زنان ايراني از حاميان اين جنبش بودند و
با كمكهاي بيدريغ خود حمايت شايان توجهي از آن به عمل آوردند.
در مبارزه با ديكتاتوري پيشين، زنان همپاي مردان خواهان آزادي و دموكراسي بودند.
به طور خاص دختران دانشجو در گروهها و تشكلهاي اجتماعي و سياسي فعاليتهاي مستمر
داشتند. در انقلاب سال ١٣٥٧ زنان ايراني در ابعادي بسيار گسترده فعال بودند. رژيم
آخوندها هنگاميكه به قدرت رسيد، با جامعه يي روبه رو بود كه پس از نزديك به يك
قرن مبارزه براي آزادي، اكنون خواستار تحقق مطالبات تاريخي خود بود. بنا بر اين، زنان
ايران از يك پشتوانة طولاني در جنبش برابري برخوردار بودند….
زنان در نبرد با بنيادگرايي
از هنگاميكه مبارزه براي سرنگوني رژيم آخوندي شروع شد، زنان پيشتاز ايران در آن
وسيعاً حضوريافتند.شركت فعالآنه درهمه عرصه هاي مبارزه و فداكاري بي نظيرشان،هم
در پيشروي مقاومت و هم در ارتقاء موقعيت زن ايراني تأثير شگرفي برجاي گذاشت.
در اين دوره دهها هزار زن مجاهد و مبارز(حدود يك سوم از ١٢٠ هزار شهيد مقاومت مردم
ايران) در رويارويي با ديكتاتوري مذهبي جان باختند.آنها به خصوص در شكنجه گاههاي
رژيم خميني، حماسه هاي بزرگي آفريدند كه در تاريخ جنبش ايران بي نظير است.
اين مقاومتها در مسير پيشرفت خود دستاوردهاي مهمي داشته كه تمام جنبش مبارزاتي ايران
را به جلو برده و تضمين كرده است.
تا آنجا كه به طور خاص به تجربه زنان در مقابله با بنيادگرايي مربوط میشود دست كم
وجوه اساسي آن ميتواند به عنوان يك تجربة بسيار پربار در اختيار خواهران ما در نقاط
ديگرجهان قرار بگيرد….]]>https://api.spreaker.com/episode/23277526Fri, 28 Feb 2020 07:42:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدرويارويي زنان ايران با رژيم بنيادگرا زنان ايران از دوران انقلاب مشروطه در سال ١٢٨٥ ، كه حاصل آن مشروط كردن سلطنت خودكامه به پارلمان بود، به شكل چشمگيري در تحولات سياسي و اجتماعي حضور داشتند و حتي در مبارزات مسلحانة آن زمان شركت ميكردند. ورود زنان به...زنان ايران از دوران انقلاب مشروطه در سال ١٢٨٥ ، كه حاصل آن مشروط كردن سلطنت
خودكامه به پارلمان بود، به شكل چشمگيري در تحولات سياسي و اجتماعي حضور
داشتند و حتي در مبارزات مسلحانة آن زمان شركت ميكردند. ورود زنان به مدارس
و باز شدن مدرسه هاي دخترانه و همچنين تأسيس انجمنهاي زنان و انتشار اولين مجلة
زنانه ايراني تماماً متأثر از انقلاب مشروطيت و دستاوردهاي بعدي آن بود. نيم قرن بعد در
نهضت ملي كردن نفت ايران به رهبري مصدق، زنان ايراني از حاميان اين جنبش بودند و
با كمكهاي بيدريغ خود حمايت شايان توجهي از آن به عمل آوردند.
در مبارزه با ديكتاتوري پيشين، زنان همپاي مردان خواهان آزادي و دموكراسي بودند.
به طور خاص دختران دانشجو در گروهها و تشكلهاي اجتماعي و سياسي فعاليتهاي مستمر
داشتند. در انقلاب سال ١٣٥٧ زنان ايراني در ابعادي بسيار گسترده فعال بودند. رژيم
آخوندها هنگاميكه به قدرت رسيد، با جامعه يي روبه رو بود كه پس از نزديك به يك
قرن مبارزه براي آزادي، اكنون خواستار تحقق مطالبات تاريخي خود بود. بنا بر اين، زنان
ايران از يك پشتوانة طولاني در جنبش برابري برخوردار بودند….
زنان در نبرد با بنيادگرايي
از هنگاميكه مبارزه براي سرنگوني رژيم آخوندي شروع شد، زنان پيشتاز ايران در آن
وسيعاً حضوريافتند.شركت فعالآنه درهمه عرصه هاي مبارزه و فداكاري بي نظيرشان،هم
در پيشروي مقاومت و هم در ارتقاء موقعيت زن ايراني تأثير شگرفي برجاي گذاشت.
در اين دوره دهها هزار زن مجاهد و مبارز(حدود يك سوم از ١٢٠ هزار شهيد مقاومت مردم
ايران) در رويارويي با ديكتاتوري مذهبي جان باختند.آنها به خصوص در شكنجه گاههاي
رژيم خميني، حماسه هاي بزرگي آفريدند كه در تاريخ جنبش ايران بي نظير است.
اين مقاومتها در مسير پيشرفت خود دستاوردهاي مهمي داشته كه تمام جنبش مبارزاتي ايران
را به جلو برده و تضمين كرده است.
تا آنجا كه به طور خاص به تجربه زنان در مقابله با بنيادگرايي مربوط میشود دست كم
وجوه اساسي آن ميتواند به عنوان يك تجربة بسيار پربار در اختيار خواهران ما در نقاط
ديگرجهان قرار بگيرد….]]>2083اسلام-بنیادگرایی,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-chharm--23277392بنيادگرايي در مناسبات بين انسانها بر مرزبندي جنسي و دوگانگي زن و مرد تأكيد دارد.
نتيجة بلافصل اين ديدگاه هژموني ابدي مرد بر زن است.
وقتي بنيادگرايان زن را براساس خصوصيات مربوط به جنس و تفاوتهاي فيزيولوژيكش
با مرد تعريف ميكنند، به ناچار انسان به دو جنس مختلف با دو ماهيت متفاوت تجزيه
ميشود. اين دوگانگي، ناگزير به رابطة قدرت راه مي برد. يكي جنس قويتر و ديگري
جنس ضعيفتر، يكي اصلي و ديگري فرعي تلقي ميشود. در اين معادله خواه ناخواه
يكي بايد بر ديگري مسلط شود. بنيادگرايان اين رابطة نابرابر را تئوريزه ميكنند و طبيعت
را طراح آن ميدانند و به اين ترتيب حكم ازلي ابدي مقهور بودن زن در برابر مرد را
صادر مي كنند. انديشة اسلامي با چنين نگرشي مطلقاً تعارض دارد. توحيد، زن و مرد
را كاملاً برابر ميبيند. چرا؟ چون انديشة توحيدي انسان را براساس ويژگي انساني
اجتماعيش تعريف ميكند كه در كاركرد آگاهانه و آزادانة نوع او تجلّي مييابد.
اسلام دموكراتيك بر يگانگي انساني زن و مرد به عنوان انسان آگاه و آزاد و مختار و
مسئول تأكيد ميكندٴكه نتيجه بلافصل آن برابري است.
گناه و خطاي فردي
تفاوت بنيادين ديگر بين ديدگاه اسلام واقعي با آن چه كه بنيادگرايان به نام اسلام عرضه
ميكنند برسر مقوله گناه و خطاي افراد است.
در رويكرد بنيادگرايي چون مرزبندي جنسي اصالت دارد انسان در مقابل گناهان و خطاهاي
فردي خودش دائما در زير يك سقف بسته قرار دارد و هر چه بيشتر به درون خودش فرو
ميرود و در ضعف و تزلزل دائمي، مقهور و مغلوب شرايط و اجبارات پيرامون خودش
ميشود. در اين ديدگاه انسان هميشه از يك »خداي بيدادگر «، در بيم و هراس است.
در رويكرد بنيادگرايان انسان ذاتاً شرور و گناهكار است و خداي بيدادگر براي اينكه
انسان و تمايلات شريرانهاش را به بند بكشد انواع ممنوعيتها را عليه او ايجاد ميكند. در
نتيجه در مقابل هر خطا وگناه فردي و عمدتاً هم گناهان جنسي افراد وارد سلسله يي از
افكار و عذاب وجدان ميشوند و از آن هم خلاصي ندارند…...]]>https://api.spreaker.com/episode/23277392Fri, 28 Feb 2020 07:33:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمناسبات انساني بنيادگرايي در مناسبات بين انسانها بر مرزبندي جنسي و دوگانگي زن و مرد تأكيد دارد. نتيجة بلافصل اين ديدگاه هژموني ابدي مرد بر زن است. وقتي بنيادگرايان زن را براساس خصوصيات مربوط به جنس و تفاوتهاي فيزيولوژيكش با مرد تعريف ميكنند، به ناچار...بنيادگرايي در مناسبات بين انسانها بر مرزبندي جنسي و دوگانگي زن و مرد تأكيد دارد.
نتيجة بلافصل اين ديدگاه هژموني ابدي مرد بر زن است.
وقتي بنيادگرايان زن را براساس خصوصيات مربوط به جنس و تفاوتهاي فيزيولوژيكش
با مرد تعريف ميكنند، به ناچار انسان به دو جنس مختلف با دو ماهيت متفاوت تجزيه
ميشود. اين دوگانگي، ناگزير به رابطة قدرت راه مي برد. يكي جنس قويتر و ديگري
جنس ضعيفتر، يكي اصلي و ديگري فرعي تلقي ميشود. در اين معادله خواه ناخواه
يكي بايد بر ديگري مسلط شود. بنيادگرايان اين رابطة نابرابر را تئوريزه ميكنند و طبيعت
را طراح آن ميدانند و به اين ترتيب حكم ازلي ابدي مقهور بودن زن در برابر مرد را
صادر مي كنند. انديشة اسلامي با چنين نگرشي مطلقاً تعارض دارد. توحيد، زن و مرد
را كاملاً برابر ميبيند. چرا؟ چون انديشة توحيدي انسان را براساس ويژگي انساني
اجتماعيش تعريف ميكند كه در كاركرد آگاهانه و آزادانة نوع او تجلّي مييابد.
اسلام دموكراتيك بر يگانگي انساني زن و مرد به عنوان انسان آگاه و آزاد و مختار و
مسئول تأكيد ميكندٴكه نتيجه بلافصل آن برابري است.
گناه و خطاي فردي
تفاوت بنيادين ديگر بين ديدگاه اسلام واقعي با آن چه كه بنيادگرايان به نام اسلام عرضه
ميكنند برسر مقوله گناه و خطاي افراد است.
در رويكرد بنيادگرايي چون مرزبندي جنسي اصالت دارد انسان در مقابل گناهان و خطاهاي
فردي خودش دائما در زير يك سقف بسته قرار دارد و هر چه بيشتر به درون خودش فرو
ميرود و در ضعف و تزلزل دائمي، مقهور و مغلوب شرايط و اجبارات پيرامون خودش
ميشود. در اين ديدگاه انسان هميشه از يك »خداي بيدادگر «، در بيم و هراس است.
در رويكرد بنيادگرايان انسان ذاتاً شرور و گناهكار است و خداي بيدادگر براي اينكه
انسان و تمايلات شريرانهاش را به بند بكشد انواع ممنوعيتها را عليه او ايجاد ميكند. در
نتيجه در مقابل هر خطا وگناه فردي و عمدتاً هم گناهان جنسي افراد وارد سلسله يي از
افكار و عذاب وجدان ميشوند و از آن هم خلاصي ندارند…...]]>1566اسلام-بنیادگرایی,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-swm--23276986اگر راهگشايي هاي اسلام براي برابري زن را در شرايط اقتصادي و اجتماعي آن روزگار
يعني قرن هفتم ميلادي، ارزيابي كنيم نتيجه خواهيم گرفت كه هيچ انقلاب و تحول بزرگ
اجتماعي نسبت به شرايط اقتصادي واجتماعي زمان خودش تا اين اندازه نتوانسته است حقوق
زنان را متحول كند.
اگر با يك نگاه منصفانه و تاريخي به شرايط اقتصادي اجتماعي ظهور اسلام در جزير ه العرب
نگاه كنيم،خواه به اسلام نظرمثبتي داشته باشيم و يا نداشته باشيم درواقعيت تاريخي خواهيم
ديد كه دين و جنبش اسلام با شعار يكتاپرستي و نفي بت پرستي در قبايل عرب بومي قدم به
عرصة تاريخ گذاشت اما در عين حال از همان اولين هفته هاي ظهورش پرداختن به سرنوشت
تيرة زنان را به طور علني در دستور خود قرار داد و آن را افشا كرد. به عبارت ديگر اين يك
واقعيت مسلم است كه در پيامها و آموزشهاي اسلام »زن ستيزي « دركنار بت پرستي و جنگ
قبايلي و فقر و عقب ماندگي مورد نكوهش قرار گرفته است.
در آن زمان و در جامعه يي كه پيامبر اسلام مبعوث شد به خاطر جايگاه منفي زن فرزند دختر
پديده يي شوم تلقي ميشد. قرآن با نكوهش زياد می گويد وقتي به كسي خبر ميدهند كه
نوزادش دختر است از شدت خشم چهره اش سياه ميشود.
در آن زمان در ميان اعراب رسم زنده بگور كردن دختران رايج بود. زيرا فرزند دختر را مايه
ننگ وعارميدانستند و ميترسيدند دخترشان در جنگهاي قبايلي درمعرض اسارت وبردگي
قرار گيرد و به بازار فحشا تحويل داده شود. همچنين نگران بودند كه به علت فقر نتوانند به
آنها غذا بدهند يا جهيزية لازم را به او بدهند. آيات قرآن به اين مسأله پرداخته و به شدت اين
رويكرد نسبت به فرزند دختر و به طوركلي نسبت به زن را نكوهش كرده است....]]>https://api.spreaker.com/episode/23276986Fri, 28 Feb 2020 07:26:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراهگشاييهاي اسلام براي برابري زنان اگر راهگشايي هاي اسلام براي برابري زن را در شرايط اقتصادي و اجتماعي آن روزگار يعني قرن هفتم ميلادي، ارزيابي كنيم نتيجه خواهيم گرفت كه هيچ انقلاب و تحول بزرگ اجتماعي نسبت به شرايط اقتصادي واجتماعي زمان خودش تا اين...اگر راهگشايي هاي اسلام براي برابري زن را در شرايط اقتصادي و اجتماعي آن روزگار
يعني قرن هفتم ميلادي، ارزيابي كنيم نتيجه خواهيم گرفت كه هيچ انقلاب و تحول بزرگ
اجتماعي نسبت به شرايط اقتصادي واجتماعي زمان خودش تا اين اندازه نتوانسته است حقوق
زنان را متحول كند.
اگر با يك نگاه منصفانه و تاريخي به شرايط اقتصادي اجتماعي ظهور اسلام در جزير ه العرب
نگاه كنيم،خواه به اسلام نظرمثبتي داشته باشيم و يا نداشته باشيم درواقعيت تاريخي خواهيم
ديد كه دين و جنبش اسلام با شعار يكتاپرستي و نفي بت پرستي در قبايل عرب بومي قدم به
عرصة تاريخ گذاشت اما در عين حال از همان اولين هفته هاي ظهورش پرداختن به سرنوشت
تيرة زنان را به طور علني در دستور خود قرار داد و آن را افشا كرد. به عبارت ديگر اين يك
واقعيت مسلم است كه در پيامها و آموزشهاي اسلام »زن ستيزي « دركنار بت پرستي و جنگ
قبايلي و فقر و عقب ماندگي مورد نكوهش قرار گرفته است.
در آن زمان و در جامعه يي كه پيامبر اسلام مبعوث شد به خاطر جايگاه منفي زن فرزند دختر
پديده يي شوم تلقي ميشد. قرآن با نكوهش زياد می گويد وقتي به كسي خبر ميدهند كه
نوزادش دختر است از شدت خشم چهره اش سياه ميشود.
در آن زمان در ميان اعراب رسم زنده بگور كردن دختران رايج بود. زيرا فرزند دختر را مايه
ننگ وعارميدانستند و ميترسيدند دخترشان در جنگهاي قبايلي درمعرض اسارت وبردگي
قرار گيرد و به بازار فحشا تحويل داده شود. همچنين نگران بودند كه به علت فقر نتوانند به
آنها غذا بدهند يا جهيزية لازم را به او بدهند. آيات قرآن به اين مسأله پرداخته و به شدت اين
رويكرد نسبت به فرزند دختر و به طوركلي نسبت به زن را نكوهش كرده است....]]>2312اسلام-بنیادگرایی,زن-مرد,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-5--23216584نقش برجستة مطبوعات و رادي و تلويزيون
١٣ آبان ٥٧ : مردم ايران روي صفحه تلويزيونها يورش وحشيانه مأموران حكومت نظامي به تظاهرات دانشگاه تهران را مشاهده كردند . اين صحنه تكان دهنده كه طي آن تعدادي ازدانشجويان به شهادت رسيدند، خشم عمومي را برانگيخت. رپرتاژ، توسط كاركنان بخش اخبار راديوتلويزيون تهيه و پخش شده بود . آنها كه از مدتها پيش در اعتصاب بودند، شرط بازگشت به كار را
توسط دولت اعلام كرده بودند . به محض موافقت، اولين «… طرح اضطراري لغو سانسور » پذيرش گزارش خبري بدون سا نسور پخش شد و ولوله يي به راه انداخت . بلافاصله، مأموران حكومت نظامي به راديو تلويزيون يورش بردند....
من پيام انقلاب شما را شنيدم
با پايان گرفتن حكومت ٥٧ روزة شریف امامي، آخرين رمقهاي شاه نيز پايان گرفت . روز ١٥ آبان، شاه تحت فشار ژنرالها، به يك دولت نظامي تن داد . اين منتهاي استيصال او را نشان مي داد. اندكي قبل از اين به پارسونز سفیر انگلیس گفت: ما مثل برفي كه در آب انداخته باشند، داريم ذوب مي شويم
....
راهپيمايي ميليوني تاسوعا و عاشورا
به دعوت آيت الله طالقاني و چرخش تعادل
روز تاسوعا، ١٩ آذر، به دعوت آيت الله طالقاني، بزرگترين راهپيمايي در تهران برگزار شد . شعارها تحت كنترل بود. هدف بسيج حداكثر تود ههاي مردم در يك حركت آرام و فراگير بود.
در شهرستانها اما عاشورا پرحادثه بود در چند شهر مجسمه شاه به پايين كشيده شد . فروريزي گسترد ة نيروهاي نظامي رژيم، فرار و تمرد سربازان
در ابعاد انبوه آغاز شده بود . ظهر عاشورا در پادگان لويزان يك گروهبان و يك سرباز، افسران را به رگبار بستند و بيش از ١٠ تن را كشتند . در آن روزها، مشابه اين عصيانها در شهرهاي ديگر نيز اتفاق مي افتاد. هدف بعدي در شورش شهرها، آزادسا زي زندانيان سياسي بود . روز ٣٠ آذر، صدها زنداني
سنندجي از زندان گريختند . در ٣ديماه، مردم سنندج زندان را فتح كرده و زندانيان سياسي را آزاد ساختند. در ١٢ دي مردم فيروزآباد درهاي زندان را گشودند و زندانيان سياسي را آزاد كردند .
....]]>https://api.spreaker.com/episode/23216584Wed, 26 Feb 2020 17:20:51 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدفصل ۵ نقش برجستة مطبوعات و رادي و تلويزيون ١٣ آبان ٥٧ : مردم ايران روي صفحه تلويزيونها يورش وحشيانه مأموران حكومت نظامي به تظاهرات دانشگاه تهران را مشاهده كردند . اين صحنه تكان دهنده كه طي آن تعدادي ازدانشجويان به شهادت رسيدند، خشم عمومي را برانگيخت....نقش برجستة مطبوعات و رادي و تلويزيون
١٣ آبان ٥٧ : مردم ايران روي صفحه تلويزيونها يورش وحشيانه مأموران حكومت نظامي به تظاهرات دانشگاه تهران را مشاهده كردند . اين صحنه تكان دهنده كه طي آن تعدادي ازدانشجويان به شهادت رسيدند، خشم عمومي را برانگيخت. رپرتاژ، توسط كاركنان بخش اخبار راديوتلويزيون تهيه و پخش شده بود . آنها كه از مدتها پيش در اعتصاب بودند، شرط بازگشت به كار را
توسط دولت اعلام كرده بودند . به محض موافقت، اولين «… طرح اضطراري لغو سانسور » پذيرش گزارش خبري بدون سا نسور پخش شد و ولوله يي به راه انداخت . بلافاصله، مأموران حكومت نظامي به راديو تلويزيون يورش بردند....
من پيام انقلاب شما را شنيدم
با پايان گرفتن حكومت ٥٧ روزة شریف امامي، آخرين رمقهاي شاه نيز پايان گرفت . روز ١٥ آبان، شاه تحت فشار ژنرالها، به يك دولت نظامي تن داد . اين منتهاي استيصال او را نشان مي داد. اندكي قبل از اين به پارسونز سفیر انگلیس گفت: ما مثل برفي كه در آب انداخته باشند، داريم ذوب مي شويم
....
راهپيمايي ميليوني تاسوعا و عاشورا
به دعوت آيت الله طالقاني و چرخش تعادل
روز تاسوعا، ١٩ آذر، به دعوت آيت الله طالقاني، بزرگترين راهپيمايي در تهران برگزار شد . شعارها تحت كنترل بود. هدف بسيج حداكثر تود ههاي مردم در يك حركت آرام و فراگير بود.
در شهرستانها اما عاشورا پرحادثه بود در چند شهر مجسمه شاه به پايين كشيده شد . فروريزي گسترد ة نيروهاي نظامي رژيم، فرار و تمرد سربازان
در ابعاد انبوه آغاز شده بود . ظهر عاشورا در پادگان لويزان يك گروهبان و يك سرباز، افسران را به رگبار بستند و بيش از ١٠ تن را كشتند . در آن روزها، مشابه اين عصيانها در شهرهاي ديگر نيز اتفاق مي افتاد. هدف بعدي در شورش شهرها، آزادسا زي زندانيان سياسي بود . روز ٣٠ آذر، صدها زنداني
سنندجي از زندان گريختند . در ٣ديماه، مردم سنندج زندان را فتح كرده و زندانيان سياسي را آزاد ساختند. در ١٢ دي مردم فيروزآباد درهاي زندان را گشودند و زندانيان سياسي را آزاد كردند .
....]]>1144انقلاب-۵۷,زندانی-سیاسی,شاه-خمینی,طالقانی,عاشوراfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-4--23216540مانور اميني
در اين گيرودار، سر و كله دكتر علي اميني بر اي ارائة يك آلترناتيو پيدا شد . در ظاهر او بهترين كسي بود كه مي توانست نيروهاي اصلاح طلب را دور خودش جمع كند و درست در نقطه تلاقي خواستهاي ليبرالهاي خارجي و رفرميستهاي داخلي قرار گيرد . در اين شرايط هنوز جنبش توده يي، از رهبري
مشخص و متمركزي برخوردار نبود . اميني چندين اعلاميه داد كه اولينش در مردادماه بود . او گفت:
برنامه هاي رژيم شكست خورده و بحرانهاي موجود را ه حل متعارف ندارد و لذا خواستار استعفاي دولت شد. او پيشنهاد كرد كسي روي كار بيايد كه در ١٥ سال اخير مصدر كارها نبوده است . منظور او، ازچنين كسي، خودش بود . اما شاه اگر می خواست به اميني تن بدهد به مرور قدرت خودش را از دست
مي داد و به همين خاطر، زير بار پذيرش او نرفت . اما ظهور اميني موجب شد كه در داخل جناحهاي حاكميت شكافهايي به وجود آيد و به بيرون سر باز كند . از جمله، نطق هاي بني احمد عليه دولت كه ازتريبون مجلس پخش مي شد، در همين زمان بود . جنبش دوباره اوج مي گيرد. هم چنان كه قبلاً در نطقهاي
شاه ديديم، او روز ١٤ مرداد وعد ة يك انتخابات صددرصد آزاد را براي سال ٥٨ داد . جنبش دوباره اوج مي گيرد. اما توده هاي خروشان گوششان به اين حرفها بدهكار نبود . نه به وعده هاي شاه اعتنايي مي كردند و نه با منطق ملايمت سازگاري نشان مي دادند. آنها خشم و نفرت ديرينه نسبت به ديكتاتوري
منفور سلطنتي را شعله ور میساختند.....
جنبش ضدسلطنتي يك گام به پيش
٥شهريور ٥٧ : شاه با يك عقب نشيني، جمشيد آموزگار را كنار گذاشت و به جاي او جعفر شریف امامي،» رئيس مجلس سنا و رئيس بنياد پهلوي را به نخست وزيري منصوب كرد و دولت او را دولت آشتی خواند. به هنگام معرفي كابينه شريف امامي، شاه، رئوس برنامه هاي دولت را در تعظيم به شعائر « ملي
اسلام، كه در صدر همه چيز قرار مي گيرد … مبارز ة دائمي با فساد … آزادي اجتماعات … آزادي مطبوعات .... تعیین کرد .
.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23216540Wed, 26 Feb 2020 17:17:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدقسمت ۴ مانور اميني در اين گيرودار، سر و كله دكتر علي اميني بر اي ارائة يك آلترناتيو پيدا شد . در ظاهر او بهترين كسي بود كه مي توانست نيروهاي اصلاح طلب را دور خودش جمع كند و درست در نقطه تلاقي خواستهاي ليبرالهاي خارجي و رفرميستهاي داخلي قرار گيرد . در...مانور اميني
در اين گيرودار، سر و كله دكتر علي اميني بر اي ارائة يك آلترناتيو پيدا شد . در ظاهر او بهترين كسي بود كه مي توانست نيروهاي اصلاح طلب را دور خودش جمع كند و درست در نقطه تلاقي خواستهاي ليبرالهاي خارجي و رفرميستهاي داخلي قرار گيرد . در اين شرايط هنوز جنبش توده يي، از رهبري
مشخص و متمركزي برخوردار نبود . اميني چندين اعلاميه داد كه اولينش در مردادماه بود . او گفت:
برنامه هاي رژيم شكست خورده و بحرانهاي موجود را ه حل متعارف ندارد و لذا خواستار استعفاي دولت شد. او پيشنهاد كرد كسي روي كار بيايد كه در ١٥ سال اخير مصدر كارها نبوده است . منظور او، ازچنين كسي، خودش بود . اما شاه اگر می خواست به اميني تن بدهد به مرور قدرت خودش را از دست
مي داد و به همين خاطر، زير بار پذيرش او نرفت . اما ظهور اميني موجب شد كه در داخل جناحهاي حاكميت شكافهايي به وجود آيد و به بيرون سر باز كند . از جمله، نطق هاي بني احمد عليه دولت كه ازتريبون مجلس پخش مي شد، در همين زمان بود . جنبش دوباره اوج مي گيرد. هم چنان كه قبلاً در نطقهاي
شاه ديديم، او روز ١٤ مرداد وعد ة يك انتخابات صددرصد آزاد را براي سال ٥٨ داد . جنبش دوباره اوج مي گيرد. اما توده هاي خروشان گوششان به اين حرفها بدهكار نبود . نه به وعده هاي شاه اعتنايي مي كردند و نه با منطق ملايمت سازگاري نشان مي دادند. آنها خشم و نفرت ديرينه نسبت به ديكتاتوري
منفور سلطنتي را شعله ور میساختند.....
جنبش ضدسلطنتي يك گام به پيش
٥شهريور ٥٧ : شاه با يك عقب نشيني، جمشيد آموزگار را كنار گذاشت و به جاي او جعفر شریف امامي،» رئيس مجلس سنا و رئيس بنياد پهلوي را به نخست وزيري منصوب كرد و دولت او را دولت آشتی خواند. به هنگام معرفي كابينه شريف امامي، شاه، رئوس برنامه هاي دولت را در تعظيم به شعائر « ملي
اسلام، كه در صدر همه چيز قرار مي گيرد … مبارز ة دائمي با فساد … آزادي اجتماعات … آزادي مطبوعات .... تعیین کرد .
.....]]>1554انقلاب-۵۷,زندانی-سیاسی,شاه-خمینی,طالقانی,عاشوراfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-3--23216511جرقه در انبار باروت
روز ١٠ دي ( ٣١ دسامبر ١٩٧٧) كارتر در راه سفرش به هند، در ايران توقف كرد تا شب سال نو را با شاه بگذراند. رئيس جمهور آمريكا در صحبتهايش به تجليل و ستايش از شاه پرداخت و او را در شایستگی ستود که توانسته رهبری کشور ايران را به صورت يك جزير ة ثبات در يكي از پرآشو ب ترين نقاط دنيا درآورد. اما ۹ روز بعد جرقه یی انبار باروت خلق را در جزیره ثبات منفجر کرد و شگفتا که مثل همیشه کبریت را دشمن خود برافروخت.
١٧ دي: مقالة داريوش همايون(وزير اطلاعات و جهانگردي) در روزنامه اطلاعات با نام مستعار احمد رشیدی منتشر شد . او خميني را كه از ١٤ سال پيش در عراق در تبعيد بود، مورد حمله قرار داد و او را عامل بلواي شوم ١٥ خرداد كه خون بيگناهان را ريخت نامید.
١٩ دي: مردم قم كه منتظر لحظه مناسب بودند، به پا خاستند . در اعتراض به مقاله روزنامه اطلاعات، بازارقم تعطيل شد و تظاهرات بزرگي برپا گرديد . در درگيري با مأموران دولتي، تعدادي از مردم به شهادت رسيدند. از اين نقطه بود كه جنبش وارد روند غيرقابل بازگشتي شد و خميني روي موج جنبش قرار
گرفت.....
قيام مردم قهرمان تبريز
در چهلم كشتار مردم قم، تبريز قهرمان به پا خاست. اكنون اين ديگر يك تظاهرات نبود، بلكه يك قيام، يك خيزش عمومي بود . ساختمانهاي حزب رستاخيز نابود شد، بانكها آتش زده شد و مي رفت كه سرنخ اوضاع از دست رژيم در برود. دربارة هر كدام از اين خيزشها و به خصوص قيام مردم تبريز كه يك سال بعد هم با خلع سلاح ارگانهاي سركوب و درهم شكستن ماشين نظامي رژيم شاه توسط همان مردم تكميل شد، گفتنيها بسيار است كه در گنجايش اين يادداشتها نيست.
شاه سي و سه بار نطق كرد
گفته مي شود از ارديبهشت ٥٥ تا ديماه ٥٦ شاه در مجموع سي وسه بار نطق و مصاحبه كرد و وعد ة آزادي داد. او سياست گام به گام را در پيش گرفته بود اما همواره جنبش مردمي دهها گام جلوتر از او حركت مي كرد. شاه سال ٥٦ را با وعد ة آزادي و به اصطلاح فضاي باز سياسي سپري كرد . اما در سال ٥٧ ناچار ا ز برداشتن گامهاي مشخص و عملي بود . در حالي كه در مصاحبه ٢٥ ارديبهشت ٥٧ خود، دموكراسي غربی را رد می کرد و میگفت نوع دموكراسي چندحزبي براي غرب چه چيزي به ارمغان آورد كه ما هم از آن تبعیت کنیم.
در ١٩ خرداد، در مصاحبه با خبرنگار تايمز براي برقرار كردن نظام مشر وطه يي شبيه انگلستان ابراز آمادگی کرد و گفت:
هرگز نميتوان خلاف رأي مردم بر آنها حكومت کرد....
نامة بازرگان به شاه
٣٠ ارديبهشت ٥٧ : مهندس بازرگان در نامه يي خطاب به شاه كه براي معينيان، رئيس دفتر مخصوص وي، فرستاد، نوشت:
چنان چه صاحبنظران مخالف را [براي مصاحبه ] احضار فرمايند … اين جانب آمادگي و اشتياق و درخواست خود را براي چنين مصاحبه تلويزيوني … اعلام مي دارم و فكر مي كنم شايسته مقام شاهنشاهي نيز چنين باشد كه يك بار با معترضان خود به جاي چماق و مسلسل و تانك با سلاح منطق و قانون روبه رو شوند...]]>https://api.spreaker.com/episode/23216511Wed, 26 Feb 2020 17:13:56 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدقسمت ۳ جرقه در انبار باروت روز ١٠ دي ( ٣١ دسامبر ١٩٧٧) كارتر در راه سفرش به هند، در ايران توقف كرد تا شب سال نو را با شاه بگذراند. رئيس جمهور آمريكا در صحبتهايش به تجليل و ستايش از شاه پرداخت و او را در شایستگی ستود که توانسته رهبری کشور ايران را به...جرقه در انبار باروت
روز ١٠ دي ( ٣١ دسامبر ١٩٧٧) كارتر در راه سفرش به هند، در ايران توقف كرد تا شب سال نو را با شاه بگذراند. رئيس جمهور آمريكا در صحبتهايش به تجليل و ستايش از شاه پرداخت و او را در شایستگی ستود که توانسته رهبری کشور ايران را به صورت يك جزير ة ثبات در يكي از پرآشو ب ترين نقاط دنيا درآورد. اما ۹ روز بعد جرقه یی انبار باروت خلق را در جزیره ثبات منفجر کرد و شگفتا که مثل همیشه کبریت را دشمن خود برافروخت.
١٧ دي: مقالة داريوش همايون(وزير اطلاعات و جهانگردي) در روزنامه اطلاعات با نام مستعار احمد رشیدی منتشر شد . او خميني را كه از ١٤ سال پيش در عراق در تبعيد بود، مورد حمله قرار داد و او را عامل بلواي شوم ١٥ خرداد كه خون بيگناهان را ريخت نامید.
١٩ دي: مردم قم كه منتظر لحظه مناسب بودند، به پا خاستند . در اعتراض به مقاله روزنامه اطلاعات، بازارقم تعطيل شد و تظاهرات بزرگي برپا گرديد . در درگيري با مأموران دولتي، تعدادي از مردم به شهادت رسيدند. از اين نقطه بود كه جنبش وارد روند غيرقابل بازگشتي شد و خميني روي موج جنبش قرار
گرفت.....
قيام مردم قهرمان تبريز
در چهلم كشتار مردم قم، تبريز قهرمان به پا خاست. اكنون اين ديگر يك تظاهرات نبود، بلكه يك قيام، يك خيزش عمومي بود . ساختمانهاي حزب رستاخيز نابود شد، بانكها آتش زده شد و مي رفت كه سرنخ اوضاع از دست رژيم در برود. دربارة هر كدام از اين خيزشها و به خصوص قيام مردم تبريز كه يك سال بعد هم با خلع سلاح ارگانهاي سركوب و درهم شكستن ماشين نظامي رژيم شاه توسط همان مردم تكميل شد، گفتنيها بسيار است كه در گنجايش اين يادداشتها نيست.
شاه سي و سه بار نطق كرد
گفته مي شود از ارديبهشت ٥٥ تا ديماه ٥٦ شاه در مجموع سي وسه بار نطق و مصاحبه كرد و وعد ة آزادي داد. او سياست گام به گام را در پيش گرفته بود اما همواره جنبش مردمي دهها گام جلوتر از او حركت مي كرد. شاه سال ٥٦ را با وعد ة آزادي و به اصطلاح فضاي باز سياسي سپري كرد . اما در سال ٥٧ ناچار ا ز برداشتن گامهاي مشخص و عملي بود . در حالي كه در مصاحبه ٢٥ ارديبهشت ٥٧ خود، دموكراسي غربی را رد می کرد و میگفت نوع دموكراسي چندحزبي براي غرب چه چيزي به ارمغان آورد كه ما هم از آن تبعیت کنیم.
در ١٩ خرداد، در مصاحبه با خبرنگار تايمز براي برقرار كردن نظام مشر وطه يي شبيه انگلستان ابراز آمادگی کرد و گفت:
هرگز نميتوان خلاف رأي مردم بر آنها حكومت کرد....
نامة بازرگان به شاه
٣٠ ارديبهشت ٥٧ : مهندس بازرگان در نامه يي خطاب به شاه كه براي معينيان، رئيس دفتر مخصوص وي، فرستاد، نوشت:
چنان چه صاحبنظران مخالف را [براي مصاحبه ] احضار فرمايند … اين جانب آمادگي و اشتياق و درخواست خود را براي چنين مصاحبه تلويزيوني … اعلام مي دارم و فكر مي كنم شايسته مقام شاهنشاهي نيز چنين باشد كه يك بار با معترضان خود به جاي چماق و مسلسل و تانك با سلاح منطق و قانون روبه رو شوند...]]>1418انقلاب-۵۷,زندانی-سیاسی,شاه-خمینی,طالقانی,عاشوراfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-2--23208289آغاز چرخش در سياست شاه
در افكار عمومي دنيا، شاه به عنوان يك ديكتاتور منفور اما تجددطلب و قابل معامله شناخته مي شد .وجود دستگاه مخوف ساواك، موارد نقض حقوق بشر و شكنجه و اعدام، هزاران زنداني سياسي و نبود حداقل آزاديهاي دموكراتيك، زبانزد خاص و عام بود . جنبش دانشجويي ايران در خارج كشور نيز از
جنبش انقلابي مسلحانه عليه شاه حمايت مي كرد و جنايتهاي ديكتاتوري سلطنتي را در سطح بين المللي افشا مي نمود. در چنين شرايطي، حتي قبل از پايان انتخابات رياست جمهوري آمريكا، شاه جهت وزش باد را تشخيص داد و خود را براي حداقل انطباق با سياست حقو ق بشر كارتر و بز ك كردن چهر ة
بين المللي رژيمش آماده مي كرد . او در عين حال قصد داشت با دادن امتياز در زمين ة اقتصادي وبه خصوص نفت، حتي الامكان تيغ حقوق بشر كارتر را كُند كند تا ناچار از دادن امتيازهاي اساسي نشود .
در بهمن ٥٥ ، شاه دستور توقف اعدام و شكنجه را صادر كرد .
بازديد صليب سرخ از زندانها
شاه ديگر نمي خواست در گزارشهاي رسمي دنيا، موارد اعدام يا شكنجه زندانيان سياسي ايران درج شود و افكار عمومي بيش از اين عليه او تحريك گردد . به همين جهت او در اواخر بهار سال ٥٦ ، يك گام ديگر در راستاي سياست حقو ق بشر و بهر ه برداري سياسي از آن برداشت. وقتي اولين گروه كارشناسان هيأت صليب سرخ بين المللي بر اي بازديد از زندانهاي سياسي وارد تهران شدند، ما باور كرديم كه ديواراختناق و شكنجه و اعدام به طور واقعي ترك برداشته است ….
دانشگاه، سنگر آزادي
بهار و تابستان ١٣٥٦ : تظاهرات و حركتهاي اعتراضي عليه ديكتاتوري سلطنتي گسترش پیدا كرد .
دانشگاه، سنگر استوار آزادي، هم چنان مي خروشيد و تظاهرات دانشجويان، پيوسته برافروخته تر مي شد .
در همين روزها دانشجويان قهرمان پلي تكنيك تهران در تظاهرات خشم آگين خود، با پليس و گارد شهرباني به زد و خورد پرداختند . در اين شورش، به پاره يي از تأسيسات و مراكز دولتي نيز خسارتهاي سنگيني وارد شد . از سوي ديگر در همين ماهها، كانون نويسندگان دست به ابتكار جالبي زد و با برگزاري شبهاي شعر در انستيتو گوته تهران موج انگيزانند ه يي را به درون جامعه برد.
١٥ مرداد ٥٦ : هويدا كه به نخست وزير مادام العمر معروف شده بود ناچار از استعفا شد و شاه، جمشيد آموزگار را به نشانة پايان دوران قبلي و آغاز جدید
مأمور تشكيل دولت كرد. «
فضاي باز اولين نطق شاه دربارة آزاديها
آبان ماه ١٣٥٦ : شاه براي ديدار با كارتر به آمريكا رفت . او اكنون نيازمند جلب حمايت كارتر و تثبيت موقعيت خود در رابطه با سياست جديد دولت آمريكا و ادامه روند تحولات در داخل كشور بود . پس ازبازگشت از آمريكا، شاه طي نطقي اعلام كرد كه تصميم گرفته به مردم ايران آزادي بدهد.
در كشور ما هم كه با اجراي انقلاب شاه و مردم، ملت ايران به تدريج با سواد شده و مي شوند، بايد …»روش ادار ة مملكت تغيير كند و به تدريج مردم عادت كنند كه در امور كشور دخالت بيشتري داشته باشند. اين است كه تصميم گرفته ايم به مردم آزادي داده شود.
.....
به واقع مأموريت و نقش ضدتاريخي خميني همين بود . والا كه آخوندهاي خميني صفت در صلح و صفا و سازش با ساواك به سر مي بردند. كمااين كه خامنه اي به توصيه ساواك شاه از زندان آزاد شده بود و رفسنجاني هم براي ضديت با مجاهدين هر هفته در زندان اوين با رسولي سربازجوي ساواك جلسه
داشت. اينها تازه كساني بودند كه آن روزها افتخار مي كردند به عنوان هوا داري از مجاهدين دستگيرشده اند. در همان بهمن ١٣٥٥ ، گروهي از همين حضرات، كه امروز مهره هاي مهم رژيم هستند، در يك شوي جمعي در تلويزيون شاه ابراز ندامت كردند و به خاطر عفو ملوكانه سه بار شعار دادند كه شاهنشاها سپاس...]]>https://api.spreaker.com/episode/23208289Wed, 26 Feb 2020 12:40:19 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدقسمت ۲ آغاز چرخش در سياست شاه در افكار عمومي دنيا، شاه به عنوان يك ديكتاتور منفور اما تجددطلب و قابل معامله شناخته مي شد .وجود دستگاه مخوف ساواك، موارد نقض حقوق بشر و شكنجه و اعدام، هزاران زنداني سياسي و نبود حداقل آزاديهاي دموكراتيك، زبانزد خاص و...آغاز چرخش در سياست شاه
در افكار عمومي دنيا، شاه به عنوان يك ديكتاتور منفور اما تجددطلب و قابل معامله شناخته مي شد .وجود دستگاه مخوف ساواك، موارد نقض حقوق بشر و شكنجه و اعدام، هزاران زنداني سياسي و نبود حداقل آزاديهاي دموكراتيك، زبانزد خاص و عام بود . جنبش دانشجويي ايران در خارج كشور نيز از
جنبش انقلابي مسلحانه عليه شاه حمايت مي كرد و جنايتهاي ديكتاتوري سلطنتي را در سطح بين المللي افشا مي نمود. در چنين شرايطي، حتي قبل از پايان انتخابات رياست جمهوري آمريكا، شاه جهت وزش باد را تشخيص داد و خود را براي حداقل انطباق با سياست حقو ق بشر كارتر و بز ك كردن چهر ة
بين المللي رژيمش آماده مي كرد . او در عين حال قصد داشت با دادن امتياز در زمين ة اقتصادي وبه خصوص نفت، حتي الامكان تيغ حقوق بشر كارتر را كُند كند تا ناچار از دادن امتيازهاي اساسي نشود .
در بهمن ٥٥ ، شاه دستور توقف اعدام و شكنجه را صادر كرد .
بازديد صليب سرخ از زندانها
شاه ديگر نمي خواست در گزارشهاي رسمي دنيا، موارد اعدام يا شكنجه زندانيان سياسي ايران درج شود و افكار عمومي بيش از اين عليه او تحريك گردد . به همين جهت او در اواخر بهار سال ٥٦ ، يك گام ديگر در راستاي سياست حقو ق بشر و بهر ه برداري سياسي از آن برداشت. وقتي اولين گروه كارشناسان هيأت صليب سرخ بين المللي بر اي بازديد از زندانهاي سياسي وارد تهران شدند، ما باور كرديم كه ديواراختناق و شكنجه و اعدام به طور واقعي ترك برداشته است ….
دانشگاه، سنگر آزادي
بهار و تابستان ١٣٥٦ : تظاهرات و حركتهاي اعتراضي عليه ديكتاتوري سلطنتي گسترش پیدا كرد .
دانشگاه، سنگر استوار آزادي، هم چنان مي خروشيد و تظاهرات دانشجويان، پيوسته برافروخته تر مي شد .
در همين روزها دانشجويان قهرمان پلي تكنيك تهران در تظاهرات خشم آگين خود، با پليس و گارد شهرباني به زد و خورد پرداختند . در اين شورش، به پاره يي از تأسيسات و مراكز دولتي نيز خسارتهاي سنگيني وارد شد . از سوي ديگر در همين ماهها، كانون نويسندگان دست به ابتكار جالبي زد و با برگزاري شبهاي شعر در انستيتو گوته تهران موج انگيزانند ه يي را به درون جامعه برد.
١٥ مرداد ٥٦ : هويدا كه به نخست وزير مادام العمر معروف شده بود ناچار از استعفا شد و شاه، جمشيد آموزگار را به نشانة پايان دوران قبلي و آغاز جدید
مأمور تشكيل دولت كرد. «
فضاي باز اولين نطق شاه دربارة آزاديها
آبان ماه ١٣٥٦ : شاه براي ديدار با كارتر به آمريكا رفت . او اكنون نيازمند جلب حمايت كارتر و تثبيت موقعيت خود در رابطه با سياست جديد دولت آمريكا و ادامه روند تحولات در داخل كشور بود . پس ازبازگشت از آمريكا، شاه طي نطقي اعلام كرد كه تصميم گرفته به مردم ايران آزادي بدهد.
در كشور ما هم كه با اجراي انقلاب شاه و مردم، ملت ايران به تدريج با سواد شده و مي شوند، بايد …»روش ادار ة مملكت تغيير كند و به تدريج مردم عادت كنند كه در امور كشور دخالت بيشتري داشته باشند. اين است كه تصميم گرفته ايم به مردم آزادي داده شود.
.....
به واقع مأموريت و نقش ضدتاريخي خميني همين بود . والا كه آخوندهاي خميني صفت در صلح و صفا و سازش با ساواك به سر مي بردند. كمااين كه خامنه اي به توصيه ساواك شاه از زندان آزاد شده بود و رفسنجاني هم براي ضديت با مجاهدين هر هفته در زندان اوين با رسولي سربازجوي ساواك جلسه
داشت. اينها تازه كساني بودند كه آن روزها افتخار مي كردند به عنوان هوا داري از مجاهدين دستگيرشده اند. در همان بهمن ١٣٥٥ ، گروهي از همين حضرات، كه امروز مهره هاي مهم رژيم هستند، در يك شوي جمعي در تلويزيون شاه ابراز ندامت كردند و به خاطر عفو ملوكانه سه بار شعار دادند كه شاهنشاها سپاس...]]>1480جنبش-دانشجویی,ساواک,شاه-دیکتاتور,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-qsmt-1--23207831گذشته ها هر چه كه بود، در مسيري كه به ٢٢ بهمن ١٣٥٧ منتهي شد، مردم ايران يكدل و يك زبان شدند و زمستان ديرينه ستم شاهي را درهم شكستند . بهمن سركش ٥٧ كه بسياري از حساب و كتابها را درهم ريخت، خروش مردم ايران براي آزادي بود . دربار ة سالهاي پس از ٢٢ بهمن و سرنوشت آن انقلاب، حرفهاي گفتني زياد است . اگرچه همان موقع هم ارزيابيهاي متفاوتي دربار ة آن انقلاب وجود داشت .
عده يي عقيده داشتند كه انقلاب ٢٢ بهمن شكست خورد و ناكام ماند. در ناكامي آن شكي نيست، اما درجامعة ما يك عقيد ة ديگر هم وجود داشت با ريشه هاي گسترد ة اجتماعي و تاريخي كه معتقد بود :
انقلاب عظيم ما نه مُرده و نه خاكستر شده، به عكس، جريان دائماً عميق شونده و روشنگر خود را به رغم »همة خاكسترهايي هم كه بر سرش ريخته اند، هر روز و هر ساعت، در هر كو ي و برزن، در داخل هركلاس و هر خيابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه مي دهد…
هر انقلاب براي رسيدن به بلوغ خودش بايد از مراحلي عبور كند، بايد از درون قلوب و ضماير تک تك آحاد جامعه بگذرد….
پس از ٦ سال مبارز ة انقلابي مسلحانه، يك پتانسيل عظيم انفجاري در حال
جوشیدن است . تنها كافي بودكه تور اختناق سوراخ شود و ماشين مخوف ساواك
اندكي حركتش كُند گردد. اين واقعيتي بود كه در اواخر سال ٥٥ و به وضوح در سالهاي ٥٦ و ٥٧ به اثبات كارتر، اهرمهاي سركوب را شل كرد، آتشفشاني از حقوق بشر رسيد. وقتي شاه در زير فشار سياست خشم انقلا بي توده ها به بيرون فواره زد و رفت و رفت تا در كوتاه زمان سيل خروشاني شود و يكي از
بزرگترين ديكتاتوريهاي پليسي دنيا را واژگون نمايد . باز هم در همان سال ٥٥ ، به نقل از مجاهديني كه در بيرون زندان بودند و از طريق هواداران جنبش با ما ارتباط داشتند، داستانهاي زيا دي دربارة حمايت و احترام مردم به خصوص در لايه هاي پايين جامع شهري نسبت به انقلابيون مسلح مي شنيدم. به عنوان مثال در يك قهوه خانه، در حوالي پل سيمان، كارگراني كه مشغول خوردن ناهار ديزي، بودند به طور علني صحبت مي كردند. يا جوانان محله شير و خورشيد تهران، با نشان دادن آثار گلوله بر روي در و ديوار يك خانه تيمي در مورد قهرمانی های مجاهدين كه مدتها درگيري سختي در آنجا داشتند صحبت می کردند که از قدرت ساواك خيلي بيشتر است و ثابت ميكردند كه قدرت سلاح جنبش انقلابي ضربه خورده بود و رهبرا ن آن شهيد شده يا در زندانها بودند، اما مردم همين كه جرأت كردند لب به اعتراض باز كنند، الگويشان همان مبارز ة قهرآميز و سمبلهايشان همان پيشتازان مبارز ة مسلحانه بودند.
در ٣٠ ديماه ١٣٥٥ ، كارتر، كانديداي حزب دموكرات، با يك شاخه زيتون
رياست جمهوري آمريكا برگزيده شد . و برژينسكي، تئوريسين كميسيون سه جانبه و مشاور امنيت ملي، اكنون مرد شمار ة ٢ كاخ سفيد بود كه عملاً در رأس سياست خارجي آمريكا ، فرصت می يافت تا دكترين خود را به آزمايش بگذارد . تز برژينسكي را در يك كلام و به زبان خودش مي شود اين طور
خلاصه كرد:
آمريكا بايد تلاش كند تحولاتي را كه گريزناپذيرند، از يك مسير هرج و مرج و آشوب به مسير انتقال »منظم بيندازد روي ميز سياست خارجي آمريكا، كارت ايران در اولويت قرار داشت . آن چه كارتر از شاه مي خواست دو كلمه بيشتر نبود:
١ هماهنگي با سياست نفتي آمريكا، كه دراساس هدفش تثبيت قيمت نفت بود.
٢ هماهنگي با سياست حقوق بشر]]>https://api.spreaker.com/episode/23207831Wed, 26 Feb 2020 12:37:55 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدقسمت اول گذشته ها هر چه كه بود، در مسيري كه به ٢٢ بهمن ١٣٥٧ منتهي شد، مردم ايران يكدل و يك زبان شدند و زمستان ديرينه ستم شاهي را درهم شكستند . بهمن سركش ٥٧ كه بسياري از حساب و كتابها را درهم ريخت، خروش مردم ايران براي آزادي بود . دربار ة سالهاي پس از...گذشته ها هر چه كه بود، در مسيري كه به ٢٢ بهمن ١٣٥٧ منتهي شد، مردم ايران يكدل و يك زبان شدند و زمستان ديرينه ستم شاهي را درهم شكستند . بهمن سركش ٥٧ كه بسياري از حساب و كتابها را درهم ريخت، خروش مردم ايران براي آزادي بود . دربار ة سالهاي پس از ٢٢ بهمن و سرنوشت آن انقلاب، حرفهاي گفتني زياد است . اگرچه همان موقع هم ارزيابيهاي متفاوتي دربار ة آن انقلاب وجود داشت .
عده يي عقيده داشتند كه انقلاب ٢٢ بهمن شكست خورد و ناكام ماند. در ناكامي آن شكي نيست، اما درجامعة ما يك عقيد ة ديگر هم وجود داشت با ريشه هاي گسترد ة اجتماعي و تاريخي كه معتقد بود :
انقلاب عظيم ما نه مُرده و نه خاكستر شده، به عكس، جريان دائماً عميق شونده و روشنگر خود را به رغم »همة خاكسترهايي هم كه بر سرش ريخته اند، هر روز و هر ساعت، در هر كو ي و برزن، در داخل هركلاس و هر خيابان و هر خانه و خانواده، دارد ادامه مي دهد…
هر انقلاب براي رسيدن به بلوغ خودش بايد از مراحلي عبور كند، بايد از درون قلوب و ضماير تک تك آحاد جامعه بگذرد….
پس از ٦ سال مبارز ة انقلابي مسلحانه، يك پتانسيل عظيم انفجاري در حال
جوشیدن است . تنها كافي بودكه تور اختناق سوراخ شود و ماشين مخوف ساواك
اندكي حركتش كُند گردد. اين واقعيتي بود كه در اواخر سال ٥٥ و به وضوح در سالهاي ٥٦ و ٥٧ به اثبات كارتر، اهرمهاي سركوب را شل كرد، آتشفشاني از حقوق بشر رسيد. وقتي شاه در زير فشار سياست خشم انقلا بي توده ها به بيرون فواره زد و رفت و رفت تا در كوتاه زمان سيل خروشاني شود و يكي از
بزرگترين ديكتاتوريهاي پليسي دنيا را واژگون نمايد . باز هم در همان سال ٥٥ ، به نقل از مجاهديني كه در بيرون زندان بودند و از طريق هواداران جنبش با ما ارتباط داشتند، داستانهاي زيا دي دربارة حمايت و احترام مردم به خصوص در لايه هاي پايين جامع شهري نسبت به انقلابيون مسلح مي شنيدم. به عنوان مثال در يك قهوه خانه، در حوالي پل سيمان، كارگراني كه مشغول خوردن ناهار ديزي، بودند به طور علني صحبت مي كردند. يا جوانان محله شير و خورشيد تهران، با نشان دادن آثار گلوله بر روي در و ديوار يك خانه تيمي در مورد قهرمانی های مجاهدين كه مدتها درگيري سختي در آنجا داشتند صحبت می کردند که از قدرت ساواك خيلي بيشتر است و ثابت ميكردند كه قدرت سلاح جنبش انقلابي ضربه خورده بود و رهبرا ن آن شهيد شده يا در زندانها بودند، اما مردم همين كه جرأت كردند لب به اعتراض باز كنند، الگويشان همان مبارز ة قهرآميز و سمبلهايشان همان پيشتازان مبارز ة مسلحانه بودند.
در ٣٠ ديماه ١٣٥٥ ، كارتر، كانديداي حزب دموكرات، با يك شاخه زيتون
رياست جمهوري آمريكا برگزيده شد . و برژينسكي، تئوريسين كميسيون سه جانبه و مشاور امنيت ملي، اكنون مرد شمار ة ٢ كاخ سفيد بود كه عملاً در رأس سياست خارجي آمريكا ، فرصت می يافت تا دكترين خود را به آزمايش بگذارد . تز برژينسكي را در يك كلام و به زبان خودش مي شود اين طور
خلاصه كرد:
آمريكا بايد تلاش كند تحولاتي را كه گريزناپذيرند، از يك مسير هرج و مرج و آشوب به مسير انتقال »منظم بيندازد روي ميز سياست خارجي آمريكا، كارت ايران در اولويت قرار داشت . آن چه كارتر از شاه مي خواست دو كلمه بيشتر نبود:
١ هماهنگي با سياست نفتي آمريكا، كه دراساس هدفش تثبيت قيمت نفت بود.
٢ هماهنگي با سياست حقوق بشر]]>2359آمریکا-ایران,انقلاب-۵۷,ساواک,شاه-کارتر,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/anqlab-tlw-ya-ghrwb-mhdy-khdayy-sft-mqdmh--23207674گفتگو با مهدی خدایی صفت
سئوال: این کتاب را در چه سالی نوشتید و هدف شما از نوشتن این کتاب چه بود؟
مهدی خدایی صفت
در سالهای ۷۳ - ۷۴ مقاله هایی می نوشتم که در نشریه ایران زمین منتشر می شد و هدفم این بود که تجربیات خودم را دراختیار مردم بگذارم...
سئوال: این سئوال را شما چطور جواب دادید بالاخره طلوع یا غروب؟
مهدی خدایی صفت
من جواب را بعهده خوانندگان گذاشتم ولی نظر خودم را درکتاب مشخص کردم که طلوع بود...
سئوال: پس می شود گفت که این انقلاب داشت به طلوع منجر می شد ولی چون خمینی انقلاب را دزدید هنوز بعد از ۴۰ سال این طلوع صورت نگرفته؟ و هنوز آزادی در میهن ما حکمفرما نشده.
مثلا نسل جوان از تعابیر دیگری در مورد انقلاب یاد میکنند مثلا شورش، و یا یک خودکشی جمعی بود و .....
مهدی خدایی صفت
من مشاهدات خودم را آوردم و مطالبی که از خبرگزاریها می آمد و یا از اسناد خود رژیم هم من استفاده کردم ....
سئوال: در کدام نقطه شاه به نقطه بی بازگشت رسید و اصلا رفتن او قطعی شد چه زمانی بود؟
مهدی خدایی صفت
شاه در انقلاب سفید همه احزاب آن موقع را دستگیر کرد و به زندان انداخت و ۱۵ خرداد ۴۲ هم دست به یک کشتار بزرگی زد که به نظر من این نقطه پایان شاه یا همان نقطه بازگشت ناپذیر شاه بود...]]>https://api.spreaker.com/episode/23207674Wed, 26 Feb 2020 12:34:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدانقلاب طلوع یا غروب؟ گفتگو با مهدی خدایی صفت سئوال: این کتاب را در چه سالی نوشتید و هدف شما از نوشتن این کتاب چه بود؟ مهدی خدایی صفت در سالهای ۷۳ - ۷۴ مقاله هایی می نوشتم که در نشریه ایران زمین منتشر می شد و هدفم این بود که تجربیات خودم را دراختیار...گفتگو با مهدی خدایی صفت
سئوال: این کتاب را در چه سالی نوشتید و هدف شما از نوشتن این کتاب چه بود؟
مهدی خدایی صفت
در سالهای ۷۳ - ۷۴ مقاله هایی می نوشتم که در نشریه ایران زمین منتشر می شد و هدفم این بود که تجربیات خودم را دراختیار مردم بگذارم...
سئوال: این سئوال را شما چطور جواب دادید بالاخره طلوع یا غروب؟
مهدی خدایی صفت
من جواب را بعهده خوانندگان گذاشتم ولی نظر خودم را درکتاب مشخص کردم که طلوع بود...
سئوال: پس می شود گفت که این انقلاب داشت به طلوع منجر می شد ولی چون خمینی انقلاب را دزدید هنوز بعد از ۴۰ سال این طلوع صورت نگرفته؟ و هنوز آزادی در میهن ما حکمفرما نشده.
مثلا نسل جوان از تعابیر دیگری در مورد انقلاب یاد میکنند مثلا شورش، و یا یک خودکشی جمعی بود و .....
مهدی خدایی صفت
من مشاهدات خودم را آوردم و مطالبی که از خبرگزاریها می آمد و یا از اسناد خود رژیم هم من استفاده کردم ....
سئوال: در کدام نقطه شاه به نقطه بی بازگشت رسید و اصلا رفتن او قطعی شد چه زمانی بود؟
مهدی خدایی صفت
شاه در انقلاب سفید همه احزاب آن موقع را دستگیر کرد و به زندان انداخت و ۱۵ خرداد ۴۲ هم دست به یک کشتار بزرگی زد که به نظر من این نقطه پایان شاه یا همان نقطه بازگشت ناپذیر شاه بود...]]>1494انقلاب-۵۷,انقلاب-سفید,شاه-خمینی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-hftm--23205686سیمای حکومت معاویه
نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت.
همچنین دستگاه اموی با انبوه تبلیغات پردامنه‌اش، مضافاً بر ناآگاهی توده تازه مسلمان شام، به‌ویژه نسبت به‌ماهیت «کاتب وحی» و با تکیه بر «خونخواهی عثمان» … به‌تحریف مصادیق اصیل مذهبی که شخصیت علی (ع) سمبل آن بود پرداخت. این تبلیغات چنان گسترده بود که حتی بسیاری گمان نداشتند که علی مسلمان باشد و به‌هنگام شهادت او در مسجد در عجب بودند که «او را با مسجد چه‌کار بوده است؟!». تا آنجا که توده صادق ولی ناآگاه، سب و لعن علی را از جمله واجبات روزمره دانسته و اگر یک روز از آن غفلت می‌کردند از خدای خود آمرزش می‌خواستند....
شکوفه نخستین
عملیات معاویه و موضعگیری حساب‌شده و متقابل نهضت، موجب انزوای حکومت اموی از انبوه توده‌هایی شد که با اسلام‌فروشی و تظاهر به‌خونخواهی خلیفة سوم، سالها آنها را فریفته و از رهبری اصیل اسلامی جداشان کرده بود. اختناق و حکومت پلیسی، شدیداً نمودار همین «انزوای» روزافزون است. در این میان مردان آگاه و روشن‌بین، کسانی که شعله‌های باورهای اسلامیشان هم‌چنان زبانه می‌کشید و نمی‌توانستند شاهد دفن اسلام باشند، عقیده‌یی که با فداکاری و قربانی‌های بسیار از جمله خون شهدای «بدر» و «احد» … در دل کفر و طغیان ایجاد شده، رسالت پاسداری آن را تاریخ امروز به‌عهده ایشان واگذار کرده بود. اینان در تصویر تمام‌رخی که از مسأله مخالفت معاویه و حزب اموی با خاندان علی داشتند، هرگز دچار ساده‌اندیشی نشده، نه آن را به‌صورت منازعه‌یی شخصی بین حضرت علی و معاویه و نه جدالی بر سر حکومت، بلکه تضادی عمیق میان اسلام قرآنی و اسلام ملعبة دست معاویه می‌دیدند. تضاد بین دو جهان‌بینی که طبعاً معلول زندگی طبقاتی دو گروه متضاد می‌باشد. تضاد بین یک جهان‌بینی که هدفش تعالی و تکامل انسانی است و سر چشمه از بینش عمیق علی (ع) و اندیشه ژرف و سازنده او می‌گیرد و نگاه حزبی که زندگی را جز در چهارچوب غرائز حیوانی و تلذذ از نعمات دنیوی نمی‌داند.....
بدین ترتیب «حجر» و یارانش سکوت در مقابل نظام ضدانسانی و ضدتکاملی را سقوط در ورطه هلاکت و دوزخ و تباهی می‌دانند. (حال هرکس مختار است که هر توجیهی می‌خواهد برای سکوت خود بکند).
اما شش تن از همراهان «حجر» به‌سکوت در مقابل معاویه تن دادند و به‌شفاعت خویشانشان در دربار معاویه آزاد شدند. علاوه بر این، فقدان اصالت‌های راستین انقلابی باعث شد که ترس از مرگ آنان را به‌قبول سکوت در قبال جنایات معاویه وا دارد. سلامت نفس حفظ خود و آمادگی نداشتن برای پذیرش دشواریهای راه تکامل، بزرگ‌مردانی را از جاده تکامل دور ساخته، زیرا جوانه‌های تکامل تنها روی کسانی قرار می‌گیرد که از سختی و دشواری راه نهراسند و آمادگی قبول سهمگین‌ترین مسئولیتها و قدرت برخورد با مشکل‌ترین شدائد را داشته باشند. این شش تن سلامت نفس حفظ خود، این زنجیر بردگی روح کمال‌جوی انسانی را بر شهادت انقلابی ترجیح دادند. «حجر» قدم پیش نهاد و از قاتلش خواست تا اجازه دهد یک‌بار دیگر در پیشگاه «ربّ » خود بایستد و با او سخن گوید و از او بخواهد به «صراط مستقیمی» که اکنون «حجر» به‌پایانش نزدیک است، هدایت کند. «حجر» نماز بر پاداشت و برای آخرین‌بار با خضوع با پروردگارش که رحمت شهادت را بر او ارزانی داشته، سخن گفت....
آغاز
از بحثهای گذشته بر می‌آید که معاویه، بر طبق قانون تغییرناپذیر حاکم بر کلیة نظامهای ارتجاعی و مرتجعین تاریخ، اندک‌اندک شرایط عینی را علیه خود آماده ساخت و به این ترتیب مرحله جدیدی در جریان رشد جنبش فرا رسید.
در این زمان حضرت حسین (ع) ـ امام جدیدـ در مدینه به‌سر می‌برد و معاویه می‌کوشید کمتر با وی برخوردی داشته باشد. لذا بسیاری از نافرمانی‌های وی را نادیده می‌گرفت. چنان‌که در پاسخ حاکم مدینه که پس از شهادت «حجر» خبر رفت وآمدهایی را میان امام حسین (ع) و بزرگان عراق به او داده بود، نوشت:
«… زنهار، زنهار تا با به حسین تعرض نرسانی، مادامی که او دست به‌اقدامی نزده تو هم تعرض نداشته باش تا حسین بر بیعت ما باشد. ما نیز اکنون قصد بر او نداریم؛ مترصد باش تا هر وقت از او اقدامی دیدی…».
سلطنت یزید
هنگامی که معاویه مرد، یزید در دمشق نبود و ضحاک‌بن‌قیس، یکی از تعزیه‌گردانان رژیمش، بر او نمازگزارد و او را دفن کرد. نامه‌یی به‌یزید نوشت و از او به‌دمشق دعوت نمود. در حکومت یزید طبعاً مخالفتها آشکارتر گردید. چه، اگر معاویه توانسته بود با عنوان «کاتب وحی» عده‌یی از مردم را بفریبد، هیچ‌کس نبود که یزید پلید و شرابخوار و فاسق را نشناسد....]]>https://api.spreaker.com/episode/23205686Wed, 26 Feb 2020 10:53:04 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین سیمای حکومت معاویه نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت. همچنین...سیمای حکومت معاویه
نیمه رجب سال 60 هجری، زمین پلیدترین وجود انسانی را در دل خود جای داد. در این هنگام معاویه پس از 40سال دیکتاتوری، که 20سال آن در امارت بر شام و 20سال دیگر در حکومت بر تمامی جهان اسلام گذشته بود، به 80سالگی درگذشت.
همچنین دستگاه اموی با انبوه تبلیغات پردامنه‌اش، مضافاً بر ناآگاهی توده تازه مسلمان شام، به‌ویژه نسبت به‌ماهیت «کاتب وحی» و با تکیه بر «خونخواهی عثمان» … به‌تحریف مصادیق اصیل مذهبی که شخصیت علی (ع) سمبل آن بود پرداخت. این تبلیغات چنان گسترده بود که حتی بسیاری گمان نداشتند که علی مسلمان باشد و به‌هنگام شهادت او در مسجد در عجب بودند که «او را با مسجد چه‌کار بوده است؟!». تا آنجا که توده صادق ولی ناآگاه، سب و لعن علی را از جمله واجبات روزمره دانسته و اگر یک روز از آن غفلت می‌کردند از خدای خود آمرزش می‌خواستند....
شکوفه نخستین
عملیات معاویه و موضعگیری حساب‌شده و متقابل نهضت، موجب انزوای حکومت اموی از انبوه توده‌هایی شد که با اسلام‌فروشی و تظاهر به‌خونخواهی خلیفة سوم، سالها آنها را فریفته و از رهبری اصیل اسلامی جداشان کرده بود. اختناق و حکومت پلیسی، شدیداً نمودار همین «انزوای» روزافزون است. در این میان مردان آگاه و روشن‌بین، کسانی که شعله‌های باورهای اسلامیشان هم‌چنان زبانه می‌کشید و نمی‌توانستند شاهد دفن اسلام باشند، عقیده‌یی که با فداکاری و قربانی‌های بسیار از جمله خون شهدای «بدر» و «احد» … در دل کفر و طغیان ایجاد شده، رسالت پاسداری آن را تاریخ امروز به‌عهده ایشان واگذار کرده بود. اینان در تصویر تمام‌رخی که از مسأله مخالفت معاویه و حزب اموی با خاندان علی داشتند، هرگز دچار ساده‌اندیشی نشده، نه آن را به‌صورت منازعه‌یی شخصی بین حضرت علی و معاویه و نه جدالی بر سر حکومت، بلکه تضادی عمیق میان اسلام قرآنی و اسلام ملعبة دست معاویه می‌دیدند. تضاد بین دو جهان‌بینی که طبعاً معلول زندگی طبقاتی دو گروه متضاد می‌باشد. تضاد بین یک جهان‌بینی که هدفش تعالی و تکامل انسانی است و سر چشمه از بینش عمیق علی (ع) و اندیشه ژرف و سازنده او می‌گیرد و نگاه حزبی که زندگی را جز در چهارچوب غرائز حیوانی و تلذذ از نعمات دنیوی نمی‌داند.....
بدین ترتیب «حجر» و یارانش سکوت در مقابل نظام ضدانسانی و ضدتکاملی را سقوط در ورطه هلاکت و دوزخ و تباهی می‌دانند. (حال هرکس مختار است که هر توجیهی می‌خواهد برای سکوت خود بکند).
اما شش تن از همراهان «حجر» به‌سکوت در مقابل معاویه تن دادند و به‌شفاعت خویشانشان در دربار معاویه آزاد شدند. علاوه بر این، فقدان اصالت‌های راستین انقلابی باعث شد که ترس از مرگ آنان را به‌قبول سکوت در قبال جنایات معاویه وا دارد. سلامت نفس حفظ خود و آمادگی نداشتن برای پذیرش دشواریهای راه تکامل، بزرگ‌مردانی را از جاده تکامل دور ساخته، زیرا جوانه‌های تکامل تنها روی کسانی قرار می‌گیرد که از سختی و دشواری راه نهراسند و آمادگی قبول سهمگین‌ترین مسئولیتها و قدرت برخورد با مشکل‌ترین شدائد را داشته باشند. این شش تن سلامت نفس حفظ خود، این زنجیر بردگی روح کمال‌جوی انسانی را بر شهادت انقلابی ترجیح دادند. «حجر» قدم پیش نهاد و از قاتلش خواست تا اجازه دهد یک‌بار دیگر در پیشگاه «ربّ » خود بایستد و با او سخن گوید و از او بخواهد به «صراط مستقیمی» که اکنون «حجر» به‌پایانش نزدیک است، هدایت کند. «حجر» نماز بر پاداشت و برای آخرین‌بار با خضوع با پروردگارش که رحمت شهادت را بر او ارزانی داشته، سخن گفت....
آغاز
از بحثهای گذشته بر می‌آید که معاویه، بر طبق قانون تغییرناپذیر حاکم بر کلیة نظامهای ارتجاعی و مرتجعین تاریخ، اندک‌اندک شرایط عینی را علیه خود آماده ساخت و به این ترتیب مرحله جدیدی در جریان رشد جنبش فرا رسید.
در این زمان حضرت حسین (ع) ـ امام جدیدـ در مدینه به‌سر می‌برد و معاویه می‌کوشید کمتر با وی برخوردی داشته باشد. لذا بسیاری از نافرمانی‌های وی را نادیده می‌گرفت. چنان‌که در پاسخ حاکم مدینه که پس از شهادت «حجر» خبر رفت وآمدهایی را میان امام حسین (ع) و بزرگان عراق به او داده بود، نوشت:
«… زنهار، زنهار تا با به حسین تعرض نرسانی، مادامی که او دست به‌اقدامی نزده تو هم تعرض نداشته باش تا حسین بر بیعت ما باشد. ما نیز اکنون قصد بر او نداریم؛ مترصد باش تا هر وقت از او اقدامی دیدی…».
سلطنت یزید
هنگامی که معاویه مرد، یزید در دمشق نبود و ضحاک‌بن‌قیس، یکی از تعزیه‌گردانان رژیمش، بر او نمازگزارد و او را دفن کرد. نامه‌یی به‌یزید نوشت و از او به‌دمشق دعوت نمود. در حکومت یزید طبعاً مخالفتها آشکارتر گردید. چه، اگر معاویه توانسته بود با عنوان «کاتب وحی» عده‌یی از مردم را بفریبد، هیچ‌کس نبود...]]>1608امام-حسین-حسن,راه-حسین,صلح-جنگ,عاشورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-shshm--23205676جنگ
داوری درباره صلح
توطئه‌های دائمی دشمن از یکسو، عجز دوستان از درک شکل جدید نیز از سوی دیگر موجد اعتراضات بسیاری به‌امام (ع) می‌گردد که در این‌میان می‌توان دو جریان اصلی را تشخیص داد:
اول: عناصری که خود تقصیر کرده و صلح را ضروری ساخته‌اند و اکنون بدین‌وسیله می‌خواهند خود را تطهیر و عمل خود را توجیه کنند.
دوم: یاران صدیقی که به‌درجات مختلف در تحلیل صلح مزبور دچار اشکالند.
اما امام (ع) با هر یک با جوانمردانه‌ترین شکیبایی انقلابی و در خور فهمشان سخن می‌گوید و پیوسته دشنامها و طعنه‌ها را ندیده می‌گیرد. کسی چه می‌دانست که در دل او، در پس این شکیبایی پر رنج چه می‌گذشت. به‌راستی زندگی انقلابی چه فراز و نشیبها دارد. فراز و نشیبهایی که فقط برای آنان که این‌گونه زندگی می‌کنند قابل لمس و درک است. لیکن امام (ع) مصمم است که تسلیم فرصت‌طلبی (اپورتونیسم) ولو «فرصت‌طلبی صادقانه» نشده و جنبش آینده را فدای منافع آنی روز نکند. این است که یک‌رشته کار توضیحی در میان معترضان شروع می‌کند. از جمله در پاسخ «سلیمان‌بن مهرو» که از جانب نمایندگان کوفه صحبت کرده و با جمله «سلام بر تو ای کسی که دینداران را خوار و بی‌مقدار کردی»، برامام (ع) وارد شده بود، پس از گرامی داشتن و دعای وی شرح می‌دهد که در بند دنیا نیست والا از معاویه «حزم» و سطوتش کمتر نیست....
قریب چهارده قرن پیش از این بیان نیز « انقلابی یکتاپرستی که با یاران بس‌ اندکش متهورانه طومار تاریخ ضدتکاملی زمانش را از هم درید، در موردی چنین گفت: «برادرم داناترین مردم به‌خدا و رسول (ص) و آشناترین خلق به‌کتاب خدا بود»... روشن است که این دانایی و آشنایی «درکی دینامیک و تعقلی» است. مضافاً این‌که از او هیچ نشانه صحیحی که مخالفتش را با موضعگیری برادرش امام حسن (ع) برساند در دست نیست.
از نو
بدیهی است که هیچ جهشی بدون مقدماتش واقع نمی‌شود و لذا باید که به‌کار «آمادگی» پرداخت. همان «آمادگی» از دست‌ رفته پیشین که بدون آن اقدام به‌عمل در سطح رهبری هرگز عاقلانه نیست. به‌راستی چگونه امکان دارد قبل از امام، «ماههای طولانی حاملگی»، نوزاد سالمی به‌دنیا بیاید؟ البته در سطح فردی هر عملی قابل توجیه است، اما یک رهبری مسئول هرگز به‌استناد «احدی الحسنیین» به‌چپ‌روی مجاز نیست. رعایت نکردن این نکته، ضرورتاً امر جنبش را مدتها در بن‌بست خواهد نشاند. چرا که «روح یک‌ملت مثل یک‌ماشین نیست که با پیستون به‌راه انداخته شود».
سطور زیر که مختصری از سخنان افشاگرانه حسن‌بن علی (ع) قبل از صلح است، به‌خوبی می‌رساند که وی به‌مسئولیت خود و موضوع آن کاملاً واقف بوده است:
«مرا آن توانایی هست که خداوند عزوجل را تنها بپرستم. لیکن می‌بینم فرزندان شما را که بر در سرای فرزندان معاویه ایستاده‌اند و آب و نان از ایشان می‌خواهند. همان آب و نانی که خداوند برایشان مقرر فرموده و خاص ایشان است و ایشان ندهند».
... و چنین است که در پاسخ «سلیمان‌بن‌صرد» می‌گوید:4 «از خداوند می‌خواهم که به‌راه رشد ما را عزیمت بخشد و مرا بر کار منظور اعانت فرماید» و به‌این ترتیب دست به‌کار می‌شود تا قدر (اندازه‌ها) و قضا (حتمیت) جدیدی ایجاد کند. از آنجا که برحسب شرایط روز این «آمادگی» مخفیانه تدارک می‌شده اطلاعی از چند و چون آن نداریم. لذا به‌اشاره‌یی از کتاب «الفتنة‌الکبری» قناعت می‌کنیم:
«... و گفت (حضرت حسن (ع) در جواب معترضان) که این کار همیشگی نخواهد بود. به‌این‌ترتیب حسن (ع) آنان را چشم به‌راه جنگ در وقت مناسب نگهداشت و آنان را به‌صلح و سلم موقتی فرمان داد که بیاسایند و نیک آماده باشند...
سلطنت
حکومت معاویه دوران جدیدی را در تاریخ اسلام می‌گشاید و آن تغییر خلافت به‌پادشاهی و سلطنت است. سلطنتی که مشخصه آن اختناق و وحشت و کامجویی مشتی اراذل سفله است و طبق معمول در این‌گونه نظامها، همه حقایق و مقدسات در زیر انبوهی از دروغ و تهمت مدفون می‌شوند. در این دوران طبعاً نوک تیز همه افترائات نفرت‌بار متوجه دودمان انقلاب است که به‌هیچ رو نظم حاضر را تأیید نمی‌کند. این است که سب و لعن علی (ع) و همرزمانش آرم مخصوص این دستگاه می‌گردد....
در پایان این فصل به‌یاد جمله یکی از انقلابیون معاصر می‌افتیم که می‌گوید:
«من معتقدم برای ما چه یک‌فرد، یک‌حزب، یک‌ارتش یا یک‌آموزشگاه انقلابی، چندان زیبنده نباشد اگر مورد حمله دشمن قرار نگیریم. زیرا در آن‌صورت حتماً چنین مفهوم خواهد شد که ما تا به‌سطح دشمن تنزل یافته‌ایم. این امر خوبی است که اگر ما مورد حمله دشمن قرار گیریم، زیرا آن‌وقت معلوم می‌شود که ما بین خود و دشمن خط فاصل روشنی کشیده‌ایم. باز بهتر خواهد شد اگر دشمن به ما وحشیانه حمله‌ور گردد، بدون این‌که حتی کوچکترین نقطه مثبتی برای ما قائل شود، ما را به‌تیره‌ترین رنگها بیالاید، زیرا این نشان می‌دهد که ما نه‌تنها خط فاصل روشنی بین خود و دشمن کشیده‌ایم، بلکه در کارمان هم به‌موفقیتهای بزرگی دست یافته‌ایم».]]>https://api.spreaker.com/episode/23205676Wed, 26 Feb 2020 10:51:03 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین جنگ داوری درباره صلح توطئه‌های دائمی دشمن از یکسو، عجز دوستان از درک شکل جدید نیز از سوی دیگر موجد اعتراضات بسیاری به‌امام (ع) می‌گردد که در این‌میان می‌توان دو جریان اصلی را تشخیص داد: اول: عناصری که خود تقصیر کرده و صلح را ضروری ساخته‌اند...جنگ
داوری درباره صلح
توطئه‌های دائمی دشمن از یکسو، عجز دوستان از درک شکل جدید نیز از سوی دیگر موجد اعتراضات بسیاری به‌امام (ع) می‌گردد که در این‌میان می‌توان دو جریان اصلی را تشخیص داد:
اول: عناصری که خود تقصیر کرده و صلح را ضروری ساخته‌اند و اکنون بدین‌وسیله می‌خواهند خود را تطهیر و عمل خود را توجیه کنند.
دوم: یاران صدیقی که به‌درجات مختلف در تحلیل صلح مزبور دچار اشکالند.
اما امام (ع) با هر یک با جوانمردانه‌ترین شکیبایی انقلابی و در خور فهمشان سخن می‌گوید و پیوسته دشنامها و طعنه‌ها را ندیده می‌گیرد. کسی چه می‌دانست که در دل او، در پس این شکیبایی پر رنج چه می‌گذشت. به‌راستی زندگی انقلابی چه فراز و نشیبها دارد. فراز و نشیبهایی که فقط برای آنان که این‌گونه زندگی می‌کنند قابل لمس و درک است. لیکن امام (ع) مصمم است که تسلیم فرصت‌طلبی (اپورتونیسم) ولو «فرصت‌طلبی صادقانه» نشده و جنبش آینده را فدای منافع آنی روز نکند. این است که یک‌رشته کار توضیحی در میان معترضان شروع می‌کند. از جمله در پاسخ «سلیمان‌بن مهرو» که از جانب نمایندگان کوفه صحبت کرده و با جمله «سلام بر تو ای کسی که دینداران را خوار و بی‌مقدار کردی»، برامام (ع) وارد شده بود، پس از گرامی داشتن و دعای وی شرح می‌دهد که در بند دنیا نیست والا از معاویه «حزم» و سطوتش کمتر نیست....
قریب چهارده قرن پیش از این بیان نیز « انقلابی یکتاپرستی که با یاران بس‌ اندکش متهورانه طومار تاریخ ضدتکاملی زمانش را از هم درید، در موردی چنین گفت: «برادرم داناترین مردم به‌خدا و رسول (ص) و آشناترین خلق به‌کتاب خدا بود»... روشن است که این دانایی و آشنایی «درکی دینامیک و تعقلی» است. مضافاً این‌که از او هیچ نشانه صحیحی که مخالفتش را با موضعگیری برادرش امام حسن (ع) برساند در دست نیست.
از نو
بدیهی است که هیچ جهشی بدون مقدماتش واقع نمی‌شود و لذا باید که به‌کار «آمادگی» پرداخت. همان «آمادگی» از دست‌ رفته پیشین که بدون آن اقدام به‌عمل در سطح رهبری هرگز عاقلانه نیست. به‌راستی چگونه امکان دارد قبل از امام، «ماههای طولانی حاملگی»، نوزاد سالمی به‌دنیا بیاید؟ البته در سطح فردی هر عملی قابل توجیه است، اما یک رهبری مسئول هرگز به‌استناد «احدی الحسنیین» به‌چپ‌روی مجاز نیست. رعایت نکردن این نکته، ضرورتاً امر جنبش را مدتها در بن‌بست خواهد نشاند. چرا که «روح یک‌ملت مثل یک‌ماشین نیست که با پیستون به‌راه انداخته شود».
سطور زیر که مختصری از سخنان افشاگرانه حسن‌بن علی (ع) قبل از صلح است، به‌خوبی می‌رساند که وی به‌مسئولیت خود و موضوع آن کاملاً واقف بوده است:
«مرا آن توانایی هست که خداوند عزوجل را تنها بپرستم. لیکن می‌بینم فرزندان شما را که بر در سرای فرزندان معاویه ایستاده‌اند و آب و نان از ایشان می‌خواهند. همان آب و نانی که خداوند برایشان مقرر فرموده و خاص ایشان است و ایشان ندهند».
... و چنین است که در پاسخ «سلیمان‌بن‌صرد» می‌گوید:4 «از خداوند می‌خواهم که به‌راه رشد ما را عزیمت بخشد و مرا بر کار منظور اعانت فرماید» و به‌این ترتیب دست به‌کار می‌شود تا قدر (اندازه‌ها) و قضا (حتمیت) جدیدی ایجاد کند. از آنجا که برحسب شرایط روز این «آمادگی» مخفیانه تدارک می‌شده اطلاعی از چند و چون آن نداریم. لذا به‌اشاره‌یی از کتاب «الفتنة‌الکبری» قناعت می‌کنیم:
«... و گفت (حضرت حسن (ع) در جواب معترضان) که این کار همیشگی نخواهد بود. به‌این‌ترتیب حسن (ع) آنان را چشم به‌راه جنگ در وقت مناسب نگهداشت و آنان را به‌صلح و سلم موقتی فرمان داد که بیاسایند و نیک آماده باشند...
سلطنت
حکومت معاویه دوران جدیدی را در تاریخ اسلام می‌گشاید و آن تغییر خلافت به‌پادشاهی و سلطنت است. سلطنتی که مشخصه آن اختناق و وحشت و کامجویی مشتی اراذل سفله است و طبق معمول در این‌گونه نظامها، همه حقایق و مقدسات در زیر انبوهی از دروغ و تهمت مدفون می‌شوند. در این دوران طبعاً نوک تیز همه افترائات نفرت‌بار متوجه دودمان انقلاب است که به‌هیچ رو نظم حاضر را تأیید نمی‌کند. این است که سب و لعن علی (ع) و همرزمانش آرم مخصوص این دستگاه می‌گردد....
در پایان این فصل به‌یاد جمله یکی از انقلابیون معاصر می‌افتیم که می‌گوید:
«من معتقدم برای ما چه یک‌فرد، یک‌حزب، یک‌ارتش یا یک‌آموزشگاه انقلابی، چندان زیبنده نباشد اگر مورد حمله دشمن قرار نگیریم. زیرا در آن‌صورت حتماً چنین مفهوم خواهد شد که ما تا به‌سطح دشمن تنزل یافته‌ایم. این امر خوبی است که اگر ما مورد حمله دشمن قرار گیریم، زیرا آن‌وقت معلوم می‌شود که ما بین خود و دشمن خط فاصل روشنی کشیده‌ایم. باز بهتر خواهد شد اگر دشمن به ما وحشیانه حمله‌ور گردد، بدون...]]>1099امام-حسین-حسن,جنگ-صلح,راه-حسین,عاشورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-pnjm--23205368جنگ
پس از چندی که امام حسن (ع) دشمن را در موضع خود استوار یافت، اتمام‌حجت کرده، مردم را در مسجد گردآورد و طی خطابه‌یی که با آیه «لن‌تنالوا البر حتی تنفقوا مماتحبون» آغاز می‌شد، ایشان را به‌جهاد فراخواند. از این دعوت چنان‌که باید استقبال نشد و تنها تلاش پرشور یاران صدیقی بود که سبب شد گروههایی به‌نخیله که میعادگاه امام (ع) بود بیایند. امام حسن (ع) خود نیز، پس از آن‌که عده‌یی را مأمور کوچاندن مردم کوفه کرد و به‌نخیله رفت، در آنجا به‌ تنظیم امور پرداخت و سپس در دیر عبدالرحمن فرود آمد. در این محل بقیه سپاهیان نیز به‌هم پیوستند که جمعاً 40‌هزار نفر می‌شدند. امام (ع) مقدمه‌یی به‌ تعداد 12هزار نفر به‌ فرماندهی عبیدالله‌ بن عباس را پیش فرستاد. ضمناً برحسب شناخت کلی که از اوضاع داشت، قیس‌بن‌سعد و سعیدبن قیس را نیز با او فرستاد تا در صورت ضرورت یکی جانشین دیگری شود تا بدین‌وسیله کنترل و مرکزیت مستحکم و دقیقی اعمال گردد. از آن‌سو معاویه که غالب حکام و فرمانداران را با لشکریانشان به‌کمک خود خوانده بود به جنگ آمد!
.........
لیکن امر جنبش در این زمانه بسیار بغرنج‌تر و نیز نارس‌تر از آن بود که با انوار چنین کلماتی پخته گردد و بارور شود. به‌عکس، خوارج که پیوسته اسیر دگماتیسم و قشریگری بودند، برداشتهای دیگری از خطبه امام حسن (ع) کرده و گفتند «این مرد به‌خدا کافر شده». عناصر دیگری نیز انتشار دادند که لشکر امام حسن (ع) از معاویه شکست خورده و قیس کشته شده است. در این میان بداندیشان دشمن و عمال او که فرصت مناسبی یافته بودند، بر خیمه امام (ع) حمله برده و آن‌را غارت کردند، حتی کسی به‌نام عبدالرحمن‌بن عبدالله، ردای او را از تنش کشیده و برد. شاید اگر فداکاری عده‌یی مؤمنین واقعی نبود، معاویه خوب توانسته بود در این لحظات بحرانی، مهمترین سد راه مطامعش را از پیش پای برداشته و مسأله را لوث کند. مگر نه که می‌گفتند امام (ع) به‌دست لشکر خود کشته شد!
.....
چه باید کرد؟
پس از حوادث مدائن، دیگر وقت آن است که امام (ع) شیوه جدیدی برگزیند. چرا که فروض و شرایط مسأله تغییر کرده و ادامه نبرد به‌شکل قبلی، صرفاً آمال معاویه را جامه عمل می‌پوشاند. زیرا جنبش در ضعیف‌ترین نقطه است و دشمن در قوی‌ترین نقطه و بدیهی است که قبول نبرد وقتی سودی جز برای دشمن ندارد، خیانت است. البته هستند معدودی پاکباز که به‌اعتبار «احدی‌الحسنیین» جان برکف آمده‌اند اما:
پیشقراول را به‌نبرد قطعی فرستادن، در حالی‌که طبقه در مجموعه خودش یعنی توده، یک‌روش پشتیبانی صریح یا لااقل یک‌بیطرفی خیرخواهانه که امکان پشتیبانی او را از خصم کاملاً از او بگیرد اتخاذ نکرده است، بالاتر از حماقت است، خیانت است....
صلح
اگر حسن‌بن علی (ع) همان مردی است که ما تا به‌حال در خلال این سطور کوتاه شناختیم، بلافاصله باید توضیح داد که به‌کار بردن کلمه صلح در موردش بسی کوته‌بینانه است. چرا که صلح او درصورتی است که در آرمانها و ایدئولوژیش سازشی کرده و جانب عافیت و رفاه را برگزیده باشد. فرق بسیاری است میان آن‌کس که سازش می‌کند و آن‌کس که ضرورتها را تشخیص می‌دهد. عدم درک چنین تفاوتی موجب شده است برخی امام حسن (ع) را با همان چشمهایی ببینند که «فتنه‌گریزان مصلحت‌پرداز» را نظاره کرده‌اند. لذا پیوسته باید به‌خاطر داشت که به‌کاربردن کلمه «صلح» در مورد وی مجازی است.
اگر او صلح کرده بود چرا معاویه تا آخر عمر از وی دست برنداشت و بارها درصدد کشتن وی برآمد؟ چنان‌که پس از صلح نیز که یکبار امام (ع) از مدینه به‌موصل رفته بود، صوفی کوری که به‌سفارش معاویه بسیار به‌وی نزدیک شده بود، با عصایی که سنان زهرآلود داشت بر پشت پای حضرت گذاشت و به‌قوت تمام فشار داد؛ و چرا عاقبت به‌نقل معتبرترین تواریخ، 8‌سال پس از این صلح نیز توسط زوجه‌اش جعده، دختر اشعث‌بن قیس کندی که سردسته خوارج بود، در 46سالگی به‌تحریک معاویه مسموم شد؟
آیا به‌راستی امام (ع) بر جان خود می‌ترسید و به‌واسطه آن صلح، ایمنی یافت؟ و آیا به‌کامروایی دشمنان و طعنه جانکاه دوستان دل‌خوش داشت؟]]>https://api.spreaker.com/episode/23205368Wed, 26 Feb 2020 10:39:42 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین جنگ پس از چندی که امام حسن (ع) دشمن را در موضع خود استوار یافت، اتمام‌حجت کرده، مردم را در مسجد گردآورد و طی خطابه‌یی که با آیه «لن‌تنالوا البر حتی تنفقوا مماتحبون» آغاز می‌شد، ایشان را به‌جهاد فراخواند. از این دعوت چنان‌که باید استقبال نشد...جنگ
پس از چندی که امام حسن (ع) دشمن را در موضع خود استوار یافت، اتمام‌حجت کرده، مردم را در مسجد گردآورد و طی خطابه‌یی که با آیه «لن‌تنالوا البر حتی تنفقوا مماتحبون» آغاز می‌شد، ایشان را به‌جهاد فراخواند. از این دعوت چنان‌که باید استقبال نشد و تنها تلاش پرشور یاران صدیقی بود که سبب شد گروههایی به‌نخیله که میعادگاه امام (ع) بود بیایند. امام حسن (ع) خود نیز، پس از آن‌که عده‌یی را مأمور کوچاندن مردم کوفه کرد و به‌نخیله رفت، در آنجا به‌ تنظیم امور پرداخت و سپس در دیر عبدالرحمن فرود آمد. در این محل بقیه سپاهیان نیز به‌هم پیوستند که جمعاً 40‌هزار نفر می‌شدند. امام (ع) مقدمه‌یی به‌ تعداد 12هزار نفر به‌ فرماندهی عبیدالله‌ بن عباس را پیش فرستاد. ضمناً برحسب شناخت کلی که از اوضاع داشت، قیس‌بن‌سعد و سعیدبن قیس را نیز با او فرستاد تا در صورت ضرورت یکی جانشین دیگری شود تا بدین‌وسیله کنترل و مرکزیت مستحکم و دقیقی اعمال گردد. از آن‌سو معاویه که غالب حکام و فرمانداران را با لشکریانشان به‌کمک خود خوانده بود به جنگ آمد!
.........
لیکن امر جنبش در این زمانه بسیار بغرنج‌تر و نیز نارس‌تر از آن بود که با انوار چنین کلماتی پخته گردد و بارور شود. به‌عکس، خوارج که پیوسته اسیر دگماتیسم و قشریگری بودند، برداشتهای دیگری از خطبه امام حسن (ع) کرده و گفتند «این مرد به‌خدا کافر شده». عناصر دیگری نیز انتشار دادند که لشکر امام حسن (ع) از معاویه شکست خورده و قیس کشته شده است. در این میان بداندیشان دشمن و عمال او که فرصت مناسبی یافته بودند، بر خیمه امام (ع) حمله برده و آن‌را غارت کردند، حتی کسی به‌نام عبدالرحمن‌بن عبدالله، ردای او را از تنش کشیده و برد. شاید اگر فداکاری عده‌یی مؤمنین واقعی نبود، معاویه خوب توانسته بود در این لحظات بحرانی، مهمترین سد راه مطامعش را از پیش پای برداشته و مسأله را لوث کند. مگر نه که می‌گفتند امام (ع) به‌دست لشکر خود کشته شد!
.....
چه باید کرد؟
پس از حوادث مدائن، دیگر وقت آن است که امام (ع) شیوه جدیدی برگزیند. چرا که فروض و شرایط مسأله تغییر کرده و ادامه نبرد به‌شکل قبلی، صرفاً آمال معاویه را جامه عمل می‌پوشاند. زیرا جنبش در ضعیف‌ترین نقطه است و دشمن در قوی‌ترین نقطه و بدیهی است که قبول نبرد وقتی سودی جز برای دشمن ندارد، خیانت است. البته هستند معدودی پاکباز که به‌اعتبار «احدی‌الحسنیین» جان برکف آمده‌اند اما:
پیشقراول را به‌نبرد قطعی فرستادن، در حالی‌که طبقه در مجموعه خودش یعنی توده، یک‌روش پشتیبانی صریح یا لااقل یک‌بیطرفی خیرخواهانه که امکان پشتیبانی او را از خصم کاملاً از او بگیرد اتخاذ نکرده است، بالاتر از حماقت است، خیانت است....
صلح
اگر حسن‌بن علی (ع) همان مردی است که ما تا به‌حال در خلال این سطور کوتاه شناختیم، بلافاصله باید توضیح داد که به‌کار بردن کلمه صلح در موردش بسی کوته‌بینانه است. چرا که صلح او درصورتی است که در آرمانها و ایدئولوژیش سازشی کرده و جانب عافیت و رفاه را برگزیده باشد. فرق بسیاری است میان آن‌کس که سازش می‌کند و آن‌کس که ضرورتها را تشخیص می‌دهد. عدم درک چنین تفاوتی موجب شده است برخی امام حسن (ع) را با همان چشمهایی ببینند که «فتنه‌گریزان مصلحت‌پرداز» را نظاره کرده‌اند. لذا پیوسته باید به‌خاطر داشت که به‌کاربردن کلمه «صلح» در مورد وی مجازی است.
اگر او صلح کرده بود چرا معاویه تا آخر عمر از وی دست برنداشت و بارها درصدد کشتن وی برآمد؟ چنان‌که پس از صلح نیز که یکبار امام (ع) از مدینه به‌موصل رفته بود، صوفی کوری که به‌سفارش معاویه بسیار به‌وی نزدیک شده بود، با عصایی که سنان زهرآلود داشت بر پشت پای حضرت گذاشت و به‌قوت تمام فشار داد؛ و چرا عاقبت به‌نقل معتبرترین تواریخ، 8‌سال پس از این صلح نیز توسط زوجه‌اش جعده، دختر اشعث‌بن قیس کندی که سردسته خوارج بود، در 46سالگی به‌تحریک معاویه مسموم شد؟
آیا به‌راستی امام (ع) بر جان خود می‌ترسید و به‌واسطه آن صلح، ایمنی یافت؟ و آیا به‌کامروایی دشمنان و طعنه جانکاه دوستان دل‌خوش داشت؟]]>1142امام-حسین-حسن,جنگ-صلح,راه-حسین,عاشورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-chharm--23205109حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی
جنگ نهروان
«خارجی‌گری» و بنا‌ به اصطلاحات متداول کنونی «انجماد راست» که حتی در سالهای اخیر نیز دنیای اسلام خالی از آن نیست، آغاز شده و به «سکتاریسم راست مذهبی» کشید، کفاره پشت کردن به‌دینامیسم قرآن پس از رحلت پیامبر (ص) است. پدیده‌یی که مضافاً بر سطح ضرورتاً نازل فرهنگ کلی (چه در سطح قومی ـ‌که هنوز «جاهلیت» را مطلقاً نفی نکرده بودـ و چه جهانی، اکنون رشد نموده) باید با محک ابتلا مانند تمام نقایص دیگر، بالضروره خود را بروز می‌داد. بنابراین بدیهی است که حالیه رفع آن در کوتاه‌مدت به‌ وسائل عادی از جمله موعظه و دلیل ممکن نیست، به‌ویژه که این فرقه آرام نگرفته و به ‌تحریک معاویه نیز شورش می‌کردند. تا آن‌که بالاخره در «نهروان» علی (ع) با ایشان مصاف داده و غائله‌شان را ختم نمود. گرچه در این نبرد نیز علی (ع) دشمنان بسیاری برای خود آفرید، لیکن پیروزمندانه مشئوم‌ترین لکه‌یی که به‌دامان مکتب نشسته و می‌رفت تا محتوای انقلابی آیین را در قالب‌های مبتذل و پوچ زاهدمآبانه مسخ کند، پاک کرد.
شهادت علی (ع)
عاقبت علی (ع) به‌دست یک‌تن از این گروه شهید شد و با فریاد «رستگاری» به‌ وادی جاویدان «پرورگار کعبه‌اش» پیوست (فزت و رب الکعبه).
بشریت در طول تاریخ پرفراز و نشیبش رهبران بزرگی را به‌خود دیده است، اما در این میان علی (ع) به‌واسطه تجمع عالی‌ترین فضیلت‌های انسانی در او به‌ هرجهت یگانه می‌نماید. در ستایش این فضیلتها گفتار بسیار است. لیکن در ورای همه آنها رایحه این پیام قرآنی که از سراسر وجود علی (ع) استشمام می‌شود «معنای ویژه‌یی» دارد. به‌موجب این پیام فرزندان انسان بر ستمگری و ظلمات که همان جاهلیت است، محققاً پیروز می‌شوند.
ادامه جنبش در عصر تحریف
درک عمیق جنبش حسینی، آن‌چنان‌که در خور دعوت به‌عمل انقلابی باشد، بالضروره بررسی زمینه‌های تاریخی ـ‌که چنین نقطه کمالی میسر ساخته‌ـ را لازم می‌کند. روشن است که مقدمات چنین کمالی به‌طور عمده در فاصله شهادت علی (ع) و حکومت یزید فراهم آمده‌اند. یعنی دورانی که خلافت کوتاه حسن‌بن‌علی (ع) و سلطنت دراز معاویه موضوع آن است. به‌ویژه ‌این بررسی برای ما از آن نظر حائز اهمیت است که با یکی از بزرگ‌ترین (و شاید صرفاً بزرگ‌ترین) تحریفات تاریخ اسلام که به‌حق می‌توان آن را نمونه کامل و به‌اصطلاح کلاسیک «عصر تحریف» دانست روبه‌رو می‌شویم....
تحلیل کوتاهی از شیوه کار امام حسن (ع)
حسن (ع) با پدرش در جنگهای بصره و صفین و نهروان همراه بود. او بی‌شک دستاوردهای فراوانی از این فراز و نشیب‌های تاریخ اسلام به‌همراه داشت. پس از شهادت علی (ع) و به‌خاک سپردن آن حضرت، در روز 21رمضان سال40 به‌خلافت انتخاب شد.
طبعاً حضرت حسن (ع) که بیشتر عمر خود را در دوران انقلابها و دائماً در کنار پدرش گذرانده بود، به اشکالات و پیچیدگی امور به‌خوبی واقف بوده است. در آن زمان نوعی ابهام تاریخی وجود داشت که دستگاههای دروغ‌سازی و فربیکاری اموی هر زمان آن‌را آشفته‌تر می‌کرد تا در ظلمات این تاریکی «تفاوت دشمن و دوست را پنهان کند» و تا تمیزها و تشخیص‌ها را از کار بیندازد.....
درگیری با معاویه
از همان ابتدای کار، امام (ع) دشمنی چون معاویه در مقابل دارد که برای مبارزه با حضرت به‌انواع نیرنگهای سیاسی متمسک می‌شود. ما قبل‌ از این معاویه را شناخته و به‌نقش وی مخصوصاً عوامفریبیش و مهارت رذیلانه‌اش در واژگون جلوه‌دادن شخصیت علی (ع) پی برده‌ایم. او که از همان زمان عثمان به‌دلائل مسلم تاریخی در هوای حکومت بود، اکنون که علی (ع) نیز از دنیا رفته است، بهترین فرصت را یافته و لذا با مجموعه‌یی از نقشه‌های حساب‌شده و به‌اتکای حزب اموی که از پیش درصدد امحای آیین نو و احیای نظام تبعیضی منحط گذشته بودند، به‌عمل می‌پردازد...
تحریف - افشاگری
در پرتو مطالب فوق و به‌ویژه توجه به‌هدف امام (ع) از کسب قدرت، باید به یک‌جریان افشاگری و کار توضیحی مداوم از جانب وی در برابر سیلی پیگیر از تحریفات و اکاذیب معاویه اشاره کرد. همان معاویه که به‌فرمانداران خود نوشت: «... احادیث مدح عثمان همه شهرها را گرفته و موقعی که این بخشنامه به‌شما می‌رسد، دستور دهید که مردم درباره فضائل یاران پیغمبر (ص) و زمامداران سخن بگویند، دقت کنید که هر روایتی که درباره فضلیت علی (ع) نقل شده است شما مانند آن را درباره خلفا جعل نمایید، زیرا این‌کار برای من بهتر و چشم مرا روشن می‌کند و خوشحال‌تر می‌گردم».
قضیه لعن و نفرین علی (ع) بر سر منابر که تا زمان عمربن عبدالعزیز نیز ادامه داشت و به ‌فرمان معاویه آغاز شده بود، که دیگر شهره عام و خاص است...]]>https://api.spreaker.com/episode/23205109Wed, 26 Feb 2020 10:38:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی جنگ نهروان «خارجی‌گری» و بنا‌ به اصطلاحات متداول کنونی «انجماد راست» که حتی در سالهای اخیر نیز دنیای اسلام خالی از آن نیست، آغاز شده و به «سکتاریسم راست مذهبی» کشید، کفاره پشت کردن به‌دینامیسم قرآن پس از رحلت...حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی
جنگ نهروان
«خارجی‌گری» و بنا‌ به اصطلاحات متداول کنونی «انجماد راست» که حتی در سالهای اخیر نیز دنیای اسلام خالی از آن نیست، آغاز شده و به «سکتاریسم راست مذهبی» کشید، کفاره پشت کردن به‌دینامیسم قرآن پس از رحلت پیامبر (ص) است. پدیده‌یی که مضافاً بر سطح ضرورتاً نازل فرهنگ کلی (چه در سطح قومی ـ‌که هنوز «جاهلیت» را مطلقاً نفی نکرده بودـ و چه جهانی، اکنون رشد نموده) باید با محک ابتلا مانند تمام نقایص دیگر، بالضروره خود را بروز می‌داد. بنابراین بدیهی است که حالیه رفع آن در کوتاه‌مدت به‌ وسائل عادی از جمله موعظه و دلیل ممکن نیست، به‌ویژه که این فرقه آرام نگرفته و به ‌تحریک معاویه نیز شورش می‌کردند. تا آن‌که بالاخره در «نهروان» علی (ع) با ایشان مصاف داده و غائله‌شان را ختم نمود. گرچه در این نبرد نیز علی (ع) دشمنان بسیاری برای خود آفرید، لیکن پیروزمندانه مشئوم‌ترین لکه‌یی که به‌دامان مکتب نشسته و می‌رفت تا محتوای انقلابی آیین را در قالب‌های مبتذل و پوچ زاهدمآبانه مسخ کند، پاک کرد.
شهادت علی (ع)
عاقبت علی (ع) به‌دست یک‌تن از این گروه شهید شد و با فریاد «رستگاری» به‌ وادی جاویدان «پرورگار کعبه‌اش» پیوست (فزت و رب الکعبه).
بشریت در طول تاریخ پرفراز و نشیبش رهبران بزرگی را به‌خود دیده است، اما در این میان علی (ع) به‌واسطه تجمع عالی‌ترین فضیلت‌های انسانی در او به‌ هرجهت یگانه می‌نماید. در ستایش این فضیلتها گفتار بسیار است. لیکن در ورای همه آنها رایحه این پیام قرآنی که از سراسر وجود علی (ع) استشمام می‌شود «معنای ویژه‌یی» دارد. به‌موجب این پیام فرزندان انسان بر ستمگری و ظلمات که همان جاهلیت است، محققاً پیروز می‌شوند.
ادامه جنبش در عصر تحریف
درک عمیق جنبش حسینی، آن‌چنان‌که در خور دعوت به‌عمل انقلابی باشد، بالضروره بررسی زمینه‌های تاریخی ـ‌که چنین نقطه کمالی میسر ساخته‌ـ را لازم می‌کند. روشن است که مقدمات چنین کمالی به‌طور عمده در فاصله شهادت علی (ع) و حکومت یزید فراهم آمده‌اند. یعنی دورانی که خلافت کوتاه حسن‌بن‌علی (ع) و سلطنت دراز معاویه موضوع آن است. به‌ویژه ‌این بررسی برای ما از آن نظر حائز اهمیت است که با یکی از بزرگ‌ترین (و شاید صرفاً بزرگ‌ترین) تحریفات تاریخ اسلام که به‌حق می‌توان آن را نمونه کامل و به‌اصطلاح کلاسیک «عصر تحریف» دانست روبه‌رو می‌شویم....
تحلیل کوتاهی از شیوه کار امام حسن (ع)
حسن (ع) با پدرش در جنگهای بصره و صفین و نهروان همراه بود. او بی‌شک دستاوردهای فراوانی از این فراز و نشیب‌های تاریخ اسلام به‌همراه داشت. پس از شهادت علی (ع) و به‌خاک سپردن آن حضرت، در روز 21رمضان سال40 به‌خلافت انتخاب شد.
طبعاً حضرت حسن (ع) که بیشتر عمر خود را در دوران انقلابها و دائماً در کنار پدرش گذرانده بود، به اشکالات و پیچیدگی امور به‌خوبی واقف بوده است. در آن زمان نوعی ابهام تاریخی وجود داشت که دستگاههای دروغ‌سازی و فربیکاری اموی هر زمان آن‌را آشفته‌تر می‌کرد تا در ظلمات این تاریکی «تفاوت دشمن و دوست را پنهان کند» و تا تمیزها و تشخیص‌ها را از کار بیندازد.....
درگیری با معاویه
از همان ابتدای کار، امام (ع) دشمنی چون معاویه در مقابل دارد که برای مبارزه با حضرت به‌انواع نیرنگهای سیاسی متمسک می‌شود. ما قبل‌ از این معاویه را شناخته و به‌نقش وی مخصوصاً عوامفریبیش و مهارت رذیلانه‌اش در واژگون جلوه‌دادن شخصیت علی (ع) پی برده‌ایم. او که از همان زمان عثمان به‌دلائل مسلم تاریخی در هوای حکومت بود، اکنون که علی (ع) نیز از دنیا رفته است، بهترین فرصت را یافته و لذا با مجموعه‌یی از نقشه‌های حساب‌شده و به‌اتکای حزب اموی که از پیش درصدد امحای آیین نو و احیای نظام تبعیضی منحط گذشته بودند، به‌عمل می‌پردازد...
تحریف - افشاگری
در پرتو مطالب فوق و به‌ویژه توجه به‌هدف امام (ع) از کسب قدرت، باید به یک‌جریان افشاگری و کار توضیحی مداوم از جانب وی در برابر سیلی پیگیر از تحریفات و اکاذیب معاویه اشاره کرد. همان معاویه که به‌فرمانداران خود نوشت: «... احادیث مدح عثمان همه شهرها را گرفته و موقعی که این بخشنامه به‌شما می‌رسد، دستور دهید که مردم درباره فضائل یاران پیغمبر (ص) و زمامداران سخن بگویند، دقت کنید که هر روایتی که درباره فضلیت علی (ع) نقل شده است شما مانند آن را درباره خلفا جعل نمایید، زیرا این‌کار برای من بهتر و چشم مرا روشن می‌کند و خوشحال‌تر می‌گردم».
قضیه لعن و نفرین علی (ع) بر سر منابر که تا زمان عمربن عبدالعزیز نیز ادامه داشت و به ‌فرمان معاویه آغاز شده بود، که دیگر شهره عام و خاص است...]]>1079امام-حسین-حسن,راه-حسین,عاشورا,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-swm--23199912حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی
پس از رخدادهایی که به مرگ خلیفه سوم انجامید، انبوه مردم به‌جانب علی (ع) روان شده و از او دعوت به‌کار کردند. وی نیز چنان‌که خود می‌گوید: بر اساس خواست حاضرین، و ضرورت وجود یاوری برای خلق‌ها و این‌که خدا از دانایان پیمان گرفته است تا بر سیری ظالم و گرسنگی مظلوم راضی نشوند (و ما اخذالله علی العلماء ان لایقاروا علی کظة ظالم و لاسغب مظلوم… مسئولیت جدید را عهده‌دار می‌شود. راستی جز این از علی انتظاری نیست، هم او که 25سال برحق خود، به‌خاطر حفظ مکتب صبر نمود و به‌رغم پیشنهاداتی از جانب ابوسفیان که همان ابتدا حاضر شده بود (البته به‌نیت از هم پاشیدن نهضت) قوایی در اختیارش بگذارد تا با آن به‌احقاق حق بپردازد، شیوه شکیبایی انقلابی را برگزید. همان شکیبایی که بعدها رنج آن را چنین توصیف کرد… در کار خود اندیشه می‌کردم… دیدم صبر کردن خود مناری است، پس صبر کردم در حالتی که چشمانم را خاشاک و گلویم را استخوان گرفته بود… هم اوست که به‌خاطر دو کلمه «روش شیخین» حکومت را پس‌زده و هم اوست که در تمام این مدت در نهایت جوانمردی از هیچ دلسوزی و راهنمایی صدیقانه دریغ نکرد. دکتر طه‌حسین در این مورد می‌گوید:
جنگ جمل
جریان مختصر این جنگ را عیناً از کتاب شیعه در اسلام نقل می‌کنیم:
«سبب جنگ اول که جنگ جمل نامیده می‌شود غائله اختلاف طبقاتی بود که از زمان خلیفه دوم در تقسیم مختلف بیت‌المال پیدا شده بود. علی (ع) پس از آن‌که به‌خلافت شناخته شد و مالی در میان مردم بالسویه قسمت فرمود، چنان‌که سیرت پیامبر اکرم (ص) نیز همان‌گونه بود و این روش، زبیر و طلحه را سخت برآشفت و بنای تمرد گذاشتند و به‌نام زیارت کعبه از مدینه به‌ مکه رفتند و ام‌المؤمنین عایشه را که در مکه بود و با علی (ع) میانه خوبی نداشت با خود همراه ساختند و به‌نام خونخواهی خلیفه سوم! نهضت و جنگ خونین جمل را برپا کردند. با این‌که همین طلحه و زبیر هنگام محاصره و قتل خلیفه سوم در مدینه بودند از وی دفاع نکردند و پیش‌ از کشته شدن وی، اولین کسانی بودند که از مدینه به ‌اطراف نامه‌ها نوشته مردم را بر خلیفه می‌شوراندند…».
به‌هرحال «جمل» با پیروزی کامل علی (ع) به‌پایان رسید و او در این جنگ است که ضمن سپردن پرچم به‌ فرزندش، راز پیروزی را چنین می‌آموزد:5 «کوه‌ها بجنبند و تو (در برابر شدائد) مجنب ، دندان به‌روی دندان بنه، کاسه سرت را به‌خدا عاریه ده و پایت را چون میخ در زمین بکوب…».
.....
جنگ صفین
در جبهه خارجی، معاویه فرماندار شام، گرفتاری عمده علی (ع) بود. او که در زمان ابی‌بکر و عمر حکومت دمشق را به‌عهده داشت، در دوران عثمان حکومت فلسطین و حمص را به‌دست آورده، بر سراسر شامات مسلط شد. چهار سپاه زیر فرمان داشت که او را فوق‌العاده نیرومند می‌نمود. معاویه از دیرباز مقدمات خلافت! خود را فراهم می‌کرد و از این‌رو پس‌زدن عثمان را خوش داشت و از همه جریانهای به‌نفع خود بهره‌برداری می‌کرد و اکنون با دنیایی از دروغ و تبلیغات مزورانه و به‌اتکای سپاهیان تحمیق‌شده‌یی که غالباً به‌خاطر دین آنها را تشجیع کرده و با انبوهی از درهم و دینار که پیشاپیش از محرومین به‌غارت برده و برای پر کردن دهانها و خرید وجدانها آماده کرده بود، به‌صورت دشمن شماره‌ یک علی (ع) پا به‌میدان می‌نهاد.....
حکمیت
شرح حکمیت در همه تواریخ موجود است و به‌قول دکتر طه‌حسین «چیزی جز فریب نبود که با آن نه از فتنه بلکه از شکست می‌خواستند جلو گیرند». خلاصه به‌اصرار و تهدید اشعث و یاران کثیرش، چه خواستاران رفاه و زرخریدان معاویه یا کوتاه‌فکران قشریگرا، داوری ابوموسی با کراهت تمام از جانب علی(ع) پذیرفته شد و خود علی (ع) بعداً در این مورد گفت: من شما را از حکومت حکمین نهی کردم، پس شما امتناع کرده مخالفت نمودید، مانند مخالفان پیمان‌شکن تا این‌که به‌میل شما رفتار کردم....]]>https://api.spreaker.com/episode/23199912Wed, 26 Feb 2020 07:14:53 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین ـ قسمت سوم حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی پس از رخدادهایی که به مرگ خلیفه سوم انجامید، انبوه مردم به‌جانب علی (ع) روان شده و از او دعوت به‌کار کردند. وی نیز چنان‌که خود می‌گوید: بر اساس خواست حاضرین، و ضرورت وجود یاوری برای خلق‌ها و این‌که خدا...حکومت علی (ع) - رهبر اسلامی
پس از رخدادهایی که به مرگ خلیفه سوم انجامید، انبوه مردم به‌جانب علی (ع) روان شده و از او دعوت به‌کار کردند. وی نیز چنان‌که خود می‌گوید: بر اساس خواست حاضرین، و ضرورت وجود یاوری برای خلق‌ها و این‌که خدا از دانایان پیمان گرفته است تا بر سیری ظالم و گرسنگی مظلوم راضی نشوند (و ما اخذالله علی العلماء ان لایقاروا علی کظة ظالم و لاسغب مظلوم… مسئولیت جدید را عهده‌دار می‌شود. راستی جز این از علی انتظاری نیست، هم او که 25سال برحق خود، به‌خاطر حفظ مکتب صبر نمود و به‌رغم پیشنهاداتی از جانب ابوسفیان که همان ابتدا حاضر شده بود (البته به‌نیت از هم پاشیدن نهضت) قوایی در اختیارش بگذارد تا با آن به‌احقاق حق بپردازد، شیوه شکیبایی انقلابی را برگزید. همان شکیبایی که بعدها رنج آن را چنین توصیف کرد… در کار خود اندیشه می‌کردم… دیدم صبر کردن خود مناری است، پس صبر کردم در حالتی که چشمانم را خاشاک و گلویم را استخوان گرفته بود… هم اوست که به‌خاطر دو کلمه «روش شیخین» حکومت را پس‌زده و هم اوست که در تمام این مدت در نهایت جوانمردی از هیچ دلسوزی و راهنمایی صدیقانه دریغ نکرد. دکتر طه‌حسین در این مورد می‌گوید:
جنگ جمل
جریان مختصر این جنگ را عیناً از کتاب شیعه در اسلام نقل می‌کنیم:
«سبب جنگ اول که جنگ جمل نامیده می‌شود غائله اختلاف طبقاتی بود که از زمان خلیفه دوم در تقسیم مختلف بیت‌المال پیدا شده بود. علی (ع) پس از آن‌که به‌خلافت شناخته شد و مالی در میان مردم بالسویه قسمت فرمود، چنان‌که سیرت پیامبر اکرم (ص) نیز همان‌گونه بود و این روش، زبیر و طلحه را سخت برآشفت و بنای تمرد گذاشتند و به‌نام زیارت کعبه از مدینه به‌ مکه رفتند و ام‌المؤمنین عایشه را که در مکه بود و با علی (ع) میانه خوبی نداشت با خود همراه ساختند و به‌نام خونخواهی خلیفه سوم! نهضت و جنگ خونین جمل را برپا کردند. با این‌که همین طلحه و زبیر هنگام محاصره و قتل خلیفه سوم در مدینه بودند از وی دفاع نکردند و پیش‌ از کشته شدن وی، اولین کسانی بودند که از مدینه به ‌اطراف نامه‌ها نوشته مردم را بر خلیفه می‌شوراندند…».
به‌هرحال «جمل» با پیروزی کامل علی (ع) به‌پایان رسید و او در این جنگ است که ضمن سپردن پرچم به‌ فرزندش، راز پیروزی را چنین می‌آموزد:5 «کوه‌ها بجنبند و تو (در برابر شدائد) مجنب ، دندان به‌روی دندان بنه، کاسه سرت را به‌خدا عاریه ده و پایت را چون میخ در زمین بکوب…».
.....
جنگ صفین
در جبهه خارجی، معاویه فرماندار شام، گرفتاری عمده علی (ع) بود. او که در زمان ابی‌بکر و عمر حکومت دمشق را به‌عهده داشت، در دوران عثمان حکومت فلسطین و حمص را به‌دست آورده، بر سراسر شامات مسلط شد. چهار سپاه زیر فرمان داشت که او را فوق‌العاده نیرومند می‌نمود. معاویه از دیرباز مقدمات خلافت! خود را فراهم می‌کرد و از این‌رو پس‌زدن عثمان را خوش داشت و از همه جریانهای به‌نفع خود بهره‌برداری می‌کرد و اکنون با دنیایی از دروغ و تبلیغات مزورانه و به‌اتکای سپاهیان تحمیق‌شده‌یی که غالباً به‌خاطر دین آنها را تشجیع کرده و با انبوهی از درهم و دینار که پیشاپیش از محرومین به‌غارت برده و برای پر کردن دهانها و خرید وجدانها آماده کرده بود، به‌صورت دشمن شماره‌ یک علی (ع) پا به‌میدان می‌نهاد.....
حکمیت
شرح حکمیت در همه تواریخ موجود است و به‌قول دکتر طه‌حسین «چیزی جز فریب نبود که با آن نه از فتنه بلکه از شکست می‌خواستند جلو گیرند». خلاصه به‌اصرار و تهدید اشعث و یاران کثیرش، چه خواستاران رفاه و زرخریدان معاویه یا کوتاه‌فکران قشریگرا، داوری ابوموسی با کراهت تمام از جانب علی(ع) پذیرفته شد و خود علی (ع) بعداً در این مورد گفت: من شما را از حکومت حکمین نهی کردم، پس شما امتناع کرده مخالفت نمودید، مانند مخالفان پیمان‌شکن تا این‌که به‌میل شما رفتار کردم....]]>1161اسلام-انقلابی,راه-حسین,مجاهدین-خلق,محمد-علی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-dwm--23199898فتوحات خارجی ـ تشدید تضادهای داخلی
هنگام مرگ عمر هنوز کار فتح ایران پایان نیافته بود. یزدگرد با بقایای نیروهای خود مقاومت می‌کرد. سپاه کسری با آن‌همه شوکت، به‌علت فقر آرمانش بیش از دو ماه تاب مقاومت نیاورد. همان سپاهی که با زنجیر به‌میدان فرستاده می‌شد.
در‌ حقیقت این ایدئولوژی اسلام بود که قلب ایرانی‌ها را تسخیر کرد و سپاه اسلام چیزی جز پیام‌آور این ایدئولوژی نبود. افسانه عظمت رژیم سلطنتی شاه شاهان پاک دروغ از آب درآمد. آرمان انقلابی! عرب‌های پابرهنه را به‌صورت درهم‌شکنندگان حکومت اشرافی هفت‌فامیلی درآورد. کاخ‌ها بر سر کاخ‌نشینان ویران گردید و همه برابر شدند.
و این نیروی دگرگون‌کننده که از درون شعار لااله الاالله سرچشمه می‌گرفت، جوشش‌کنان هر گونه بت و محتوای طبقاتی آن را برای هموار کردن جاده توحید و تحقق صفات توحید درهم کوبید.
به‌هرصورت، در زمان عثمان مابقی کار ایران تمام و «ارمنیه» نیز فتح شد. دامنه اقتدار دولت اسلامی تا مغرب‌زمین گسترش یافت، آفریقا به‌تصرف درآمد و آندلس مورد حمله قرار گرفت. اما در‌ حالی‌که قلمرو حکومت اسلام این‌چنین از طول و عرض گسترده می‌شد و شعار انقلابیش قلبهای خلق‌های اسیر دورترین نقاط جهان آن روز را فتح می‌کرد، از درون با یک‌سلسله حرکات ضد‌ انقلابی مواجه بود که با بحثهای گذشته دیگر ضرورتی به‌ توضیح آن نیست. این‌که اشخاصی چون ابوذر که برای جهاد و مبارزه با عناصر ضد‌ انقلابی و ضد‌اسلامی داخلی به‌پا‌خاسته بودند، این عناصر ضد‌ انقلابی به‌سهولت می‌توانستند آنها را متهم به‌مخالفت با جهاد کرده و روانه مرزها نمایند تا بدین‌وسیله هم از شر مزاحمت آنها آسوده شوند و موقعیت خود را تثبیت کنند یا به‌زعم منطق سالوسانه‌شان، سعادت و شهادت را نصیب آنها گردانند....
سیاست اقتصادی حاکم، مهمترین عامل درهم‌ریختگی و انحراف
جهانگشایی ممتد و عنان‌گسیخته، غنائم مادی و انسانی (بردگان) بسیاری به‌ارمغان می‌آورد. تجمع این شکست‌خوردگان محروم همراه با توزیع غیرعادلانه غنائم، در قلب حکومت اسلامی خطر بالقوه‌یی را به‌وجود می‌آورد. شهرهایی چون کوفه به‌صورت مرکز تجمع چنین آوارگانی درآمد. بسیاری از اهالی آنجا غربا و اسیرانی بودند که فاتحان جنگ آنها را در میان خود قسمت کرده و بدان‌جا روانه ساخته بودند. ظهور این طبقه و گسترش سریع آنها تضادهای طبقاتی شدیدی را در کوفه به‌وجود آورد، به‌حدی که کارگزار خلیفه سوم (سعید) خطر این برخوردها را برای او نوشت.‌ عاقبت برای حل این تضادها راهی برگزیده شد که بعدها موجب مصیبت‌های بی‌شمار شد. مضمون این پیشنهاد چنین بود: سهم کسانی را که در خارج از شهرهای عربی مالک‌اند با هر کسی که بخواهد با زمینهای داخلی کشور معاوضه می‌کنیم.....
شورش
نقش ابوذر، عمار یاسر، مالک اشتر، ابن‌مسعود و… که همگی از طرفداران علی (ع) بودند، به‌عنوان عامل ذهنی، دیگر جایی برای سکون و سکوت باقی نگذاشت. در آغاز، رفته‌رفته دامنه نارضایتی مردم از طبقه حاکم و کارگزاران جبارش بالا گرفت تا مردم جمع شده و علی (ع) را از طرف خود برای اتمام‌حجت به‌نزد خلیفه فرستادند.
خلاصه سخنان علی (ع) به‌او چنین است:1 «تو کور نیستی تا ترا بینا کنند. تو نادان نیستی تا ترا دانا سازند. راه، روشن و آشکار و حدود دین، معلوم و معین است. بهترین بندگان نزد خدا امام عادلی است که خود رستگار باشد و مردم را رستگار سازد. بدترین مردم نزد خدا پیشوای ستمکاری است که گمراه باشد و مردم بد و گمراه شوند. من از پیامبر‌ (ص) شنیدم که می‌گفت روز قیامت پیشوای ستمکار را می‌آورند، نه یاوری دارد نه عذرخواهی. من ترا از خدا و سطوت و کیفر او می‌ترسانم. عذاب خدا سخت و دردناک است، من می‌ترسم تو نخست پیشوای این امت باشی که کشته می‌شوی».
جواب خلیفه وقت به علی (ع) بسیار جالب است و خلاصه آن چنین است:1 «آنچه را که گفتی به‌خوبی دانستم. اما تو اگر به‌جای من بودی هرگز من سرزنشت نمی‌کردم و بر تو عیب نمی‌گرفتم و ترا در مقابل مخالفانت تنها نمی‌گذاشتم و نمی‌گفتم که چرا صله رحم کردی (بخشش به اقوام) و چرا بیچاره‌یی را توانگر ساختی و چرا به‌فلان و بهمان حکومت بخشیدی. چرا این ایراد را به عمر نمی‌گرفتی؟».
.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23199898Wed, 26 Feb 2020 07:13:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدکتاب راه حسین ـ قسمت دوم فتوحات خارجی ـ تشدید تضادهای داخلی هنگام مرگ عمر هنوز کار فتح ایران پایان نیافته بود. یزدگرد با بقایای نیروهای خود مقاومت می‌کرد. سپاه کسری با آن‌همه شوکت، به‌علت فقر آرمانش بیش از دو ماه تاب مقاومت نیاورد. همان سپاهی که با...فتوحات خارجی ـ تشدید تضادهای داخلی
هنگام مرگ عمر هنوز کار فتح ایران پایان نیافته بود. یزدگرد با بقایای نیروهای خود مقاومت می‌کرد. سپاه کسری با آن‌همه شوکت، به‌علت فقر آرمانش بیش از دو ماه تاب مقاومت نیاورد. همان سپاهی که با زنجیر به‌میدان فرستاده می‌شد.
در‌ حقیقت این ایدئولوژی اسلام بود که قلب ایرانی‌ها را تسخیر کرد و سپاه اسلام چیزی جز پیام‌آور این ایدئولوژی نبود. افسانه عظمت رژیم سلطنتی شاه شاهان پاک دروغ از آب درآمد. آرمان انقلابی! عرب‌های پابرهنه را به‌صورت درهم‌شکنندگان حکومت اشرافی هفت‌فامیلی درآورد. کاخ‌ها بر سر کاخ‌نشینان ویران گردید و همه برابر شدند.
و این نیروی دگرگون‌کننده که از درون شعار لااله الاالله سرچشمه می‌گرفت، جوشش‌کنان هر گونه بت و محتوای طبقاتی آن را برای هموار کردن جاده توحید و تحقق صفات توحید درهم کوبید.
به‌هرصورت، در زمان عثمان مابقی کار ایران تمام و «ارمنیه» نیز فتح شد. دامنه اقتدار دولت اسلامی تا مغرب‌زمین گسترش یافت، آفریقا به‌تصرف درآمد و آندلس مورد حمله قرار گرفت. اما در‌ حالی‌که قلمرو حکومت اسلام این‌چنین از طول و عرض گسترده می‌شد و شعار انقلابیش قلبهای خلق‌های اسیر دورترین نقاط جهان آن روز را فتح می‌کرد، از درون با یک‌سلسله حرکات ضد‌ انقلابی مواجه بود که با بحثهای گذشته دیگر ضرورتی به‌ توضیح آن نیست. این‌که اشخاصی چون ابوذر که برای جهاد و مبارزه با عناصر ضد‌ انقلابی و ضد‌اسلامی داخلی به‌پا‌خاسته بودند، این عناصر ضد‌ انقلابی به‌سهولت می‌توانستند آنها را متهم به‌مخالفت با جهاد کرده و روانه مرزها نمایند تا بدین‌وسیله هم از شر مزاحمت آنها آسوده شوند و موقعیت خود را تثبیت کنند یا به‌زعم منطق سالوسانه‌شان، سعادت و شهادت را نصیب آنها گردانند....
سیاست اقتصادی حاکم، مهمترین عامل درهم‌ریختگی و انحراف
جهانگشایی ممتد و عنان‌گسیخته، غنائم مادی و انسانی (بردگان) بسیاری به‌ارمغان می‌آورد. تجمع این شکست‌خوردگان محروم همراه با توزیع غیرعادلانه غنائم، در قلب حکومت اسلامی خطر بالقوه‌یی را به‌وجود می‌آورد. شهرهایی چون کوفه به‌صورت مرکز تجمع چنین آوارگانی درآمد. بسیاری از اهالی آنجا غربا و اسیرانی بودند که فاتحان جنگ آنها را در میان خود قسمت کرده و بدان‌جا روانه ساخته بودند. ظهور این طبقه و گسترش سریع آنها تضادهای طبقاتی شدیدی را در کوفه به‌وجود آورد، به‌حدی که کارگزار خلیفه سوم (سعید) خطر این برخوردها را برای او نوشت.‌ عاقبت برای حل این تضادها راهی برگزیده شد که بعدها موجب مصیبت‌های بی‌شمار شد. مضمون این پیشنهاد چنین بود: سهم کسانی را که در خارج از شهرهای عربی مالک‌اند با هر کسی که بخواهد با زمینهای داخلی کشور معاوضه می‌کنیم.....
شورش
نقش ابوذر، عمار یاسر، مالک اشتر، ابن‌مسعود و… که همگی از طرفداران علی (ع) بودند، به‌عنوان عامل ذهنی، دیگر جایی برای سکون و سکوت باقی نگذاشت. در آغاز، رفته‌رفته دامنه نارضایتی مردم از طبقه حاکم و کارگزاران جبارش بالا گرفت تا مردم جمع شده و علی (ع) را از طرف خود برای اتمام‌حجت به‌نزد خلیفه فرستادند.
خلاصه سخنان علی (ع) به‌او چنین است:1 «تو کور نیستی تا ترا بینا کنند. تو نادان نیستی تا ترا دانا سازند. راه، روشن و آشکار و حدود دین، معلوم و معین است. بهترین بندگان نزد خدا امام عادلی است که خود رستگار باشد و مردم را رستگار سازد. بدترین مردم نزد خدا پیشوای ستمکاری است که گمراه باشد و مردم بد و گمراه شوند. من از پیامبر‌ (ص) شنیدم که می‌گفت روز قیامت پیشوای ستمکار را می‌آورند، نه یاوری دارد نه عذرخواهی. من ترا از خدا و سطوت و کیفر او می‌ترسانم. عذاب خدا سخت و دردناک است، من می‌ترسم تو نخست پیشوای این امت باشی که کشته می‌شوی».
جواب خلیفه وقت به علی (ع) بسیار جالب است و خلاصه آن چنین است:1 «آنچه را که گفتی به‌خوبی دانستم. اما تو اگر به‌جای من بودی هرگز من سرزنشت نمی‌کردم و بر تو عیب نمی‌گرفتم و ترا در مقابل مخالفانت تنها نمی‌گذاشتم و نمی‌گفتم که چرا صله رحم کردی (بخشش به اقوام) و چرا بیچاره‌یی را توانگر ساختی و چرا به‌فلان و بهمان حکومت بخشیدی. چرا این ایراد را به عمر نمی‌گرفتی؟».
.....]]>1202اسلام-انقلابی,راه-حسین,مجاهدین-خلق,محمد-علی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-dwm--23183272اسلام دموكراتيك
پاسخِ آرماني و سياسي
دربرابر بنيادگرايي
در جستجوي اسلام روشنايي
در حالي كه بنيادگرايي به تهديدي جهاني تبديل شده پاسخ به اين تهديد چيست؟
مسلم است كه در مقابل چنين تهديدي، بايد در جستجوي يك پاسخ كارساز آرماني
و سياسي بود. اگر درجستجوي چنين پاسخي باشيم به روشني خواهيم ديد كه پاسخ در
يك كلام »اسلام دموكراتيك« است.چرا كه هيچكس نميتواند بيش از ٧٥٠ ميليون زن
مسلمان يا يك و نيم ميليارد زن و مرد مسلمان را با يك الگوي غيراسلامي از بنيادگرايي
برحذر بدارد. اما در اين پاسخ عنصرمركزي خود اسلام است. اما اسلام واقعي، اسلام
دموكراتيك كه آنتي تز بنيادگرايي است…
در نتيجه و بلافاصله اين سؤال مطرح ميشود كه حقيقت اسلام چيست؟ آيا اسلام آن
است كه بنيادگرايان حاكم بر ايران ميگويند؟ يا اسلام واقعي اسلام دموكراتيك است
كه بنيادگرايي و ارتجاع تحت نام اسلام را بدترين دشمن اسلام ميداند؟ آيا جنايتهايي
كه رژيم آخوندي در ايران تحت نام اسلام انجام می دهد به راستي منبعث از اسلام
است؟
......
چند ماه بعد در تابستان خميني »ولايت فقيه » را عَلَم كرد، مجاهدين آن را قوياً رد كردند و
بعد هم رفراندم قانون اساسي ولايت فقيه خميني را تحريم كردند.
درسال ٦٠ وقتي خميني ميخواست لايحه قصاص را در مجلس آخوندي به تصويب برساند
مجاهدين نه تنها آن را ضداسلامي، بلكه يك »لايحة ضدانساني » معرفي كردند.
در تمام سالهاي بعد جنگ بين اين دو نيرو كه بر سر اسلام شاخص هاي كاملاً متضاد فلسفي
و فرهنگي و تاريخي و سياسي دارند ادامه پيدا كرده است اما نكته يي كه ميخواهم در اين
جا روي آن تأكيد كنم اين است كه دعوا بر سر آزادي بين اسلام دموكراتيك و بنيادگرايي
به طوركاملا قانونمند به دعوا و تفاوت عميق واساسي بر سر نگرش به زن وحقوق و آزاديهاي زن راه ميبرد. كما اين كه امروز مسأله دموكراسي در هر جامعه و نظام اجتماعي يا آرماني و فكري با مسأله برابري عجين است.
من معتقدم كه شاخص و معيار تمايز بين اسلام دموكراتيك و هرگونه برداشت بنيادگرايانه و استبدادي از اسلام نحوه برخورد با مسأله زن است.
خوباست با نظرگاه امام علي در مورد قرآن و احكام نيز آشنا شويم. او ميگويد: »قرآن، امور حلال و حرام، واجب و مستحب، ناسخ و منسوخ، خاص و عام، و محكم و متشابه را
بيان كرده است «. امام علي ادامه ميدهد كه »برخي امور در قرآن واجب شمرده شد ه اند
درحاليكه اين وجوب در سنت(پيامبر) نسخ شده است و همچنين اموري در سنت واجب
شمرده شده اما در قرآن ترك آن مجاز شمرده شده است. و نيز اموري در زمان خود واجب
بوده اند اما پس از آن زايل و منتفي شدهاند «. آيا اين بيانات صريح امام علي، مؤيد برداشتهاي
قشريگرايان است يا ديناميسم قرآن را ثابت ميكند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23183272Tue, 25 Feb 2020 19:48:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدفصل دوم اسلام دموكراتيك پاسخِ آرماني و سياسي دربرابر بنيادگرايي در جستجوي اسلام روشنايي در حالي كه بنيادگرايي به تهديدي جهاني تبديل شده پاسخ به اين تهديد چيست؟ مسلم است كه در مقابل چنين تهديدي، بايد در جستجوي يك پاسخ كارساز آرماني و سياسي بود. اگر...اسلام دموكراتيك
پاسخِ آرماني و سياسي
دربرابر بنيادگرايي
در جستجوي اسلام روشنايي
در حالي كه بنيادگرايي به تهديدي جهاني تبديل شده پاسخ به اين تهديد چيست؟
مسلم است كه در مقابل چنين تهديدي، بايد در جستجوي يك پاسخ كارساز آرماني
و سياسي بود. اگر درجستجوي چنين پاسخي باشيم به روشني خواهيم ديد كه پاسخ در
يك كلام »اسلام دموكراتيك« است.چرا كه هيچكس نميتواند بيش از ٧٥٠ ميليون زن
مسلمان يا يك و نيم ميليارد زن و مرد مسلمان را با يك الگوي غيراسلامي از بنيادگرايي
برحذر بدارد. اما در اين پاسخ عنصرمركزي خود اسلام است. اما اسلام واقعي، اسلام
دموكراتيك كه آنتي تز بنيادگرايي است…
در نتيجه و بلافاصله اين سؤال مطرح ميشود كه حقيقت اسلام چيست؟ آيا اسلام آن
است كه بنيادگرايان حاكم بر ايران ميگويند؟ يا اسلام واقعي اسلام دموكراتيك است
كه بنيادگرايي و ارتجاع تحت نام اسلام را بدترين دشمن اسلام ميداند؟ آيا جنايتهايي
كه رژيم آخوندي در ايران تحت نام اسلام انجام می دهد به راستي منبعث از اسلام
است؟
......
چند ماه بعد در تابستان خميني »ولايت فقيه » را عَلَم كرد، مجاهدين آن را قوياً رد كردند و
بعد هم رفراندم قانون اساسي ولايت فقيه خميني را تحريم كردند.
درسال ٦٠ وقتي خميني ميخواست لايحه قصاص را در مجلس آخوندي به تصويب برساند
مجاهدين نه تنها آن را ضداسلامي، بلكه يك »لايحة ضدانساني » معرفي كردند.
در تمام سالهاي بعد جنگ بين اين دو نيرو كه بر سر اسلام شاخص هاي كاملاً متضاد فلسفي
و فرهنگي و تاريخي و سياسي دارند ادامه پيدا كرده است اما نكته يي كه ميخواهم در اين
جا روي آن تأكيد كنم اين است كه دعوا بر سر آزادي بين اسلام دموكراتيك و بنيادگرايي
به طوركاملا قانونمند به دعوا و تفاوت عميق واساسي بر سر نگرش به زن وحقوق و آزاديهاي زن راه ميبرد. كما اين كه امروز مسأله دموكراسي در هر جامعه و نظام اجتماعي يا آرماني و فكري با مسأله برابري عجين است.
من معتقدم كه شاخص و معيار تمايز بين اسلام دموكراتيك و هرگونه برداشت بنيادگرايانه و استبدادي از اسلام نحوه برخورد با مسأله زن است.
خوباست با نظرگاه امام علي در مورد قرآن و احكام نيز آشنا شويم. او ميگويد: »قرآن، امور حلال و حرام، واجب و مستحب، ناسخ و منسوخ، خاص و عام، و محكم و متشابه را
بيان كرده است «. امام علي ادامه ميدهد كه »برخي امور در قرآن واجب شمرده شد ه اند
درحاليكه اين وجوب در سنت(پيامبر) نسخ شده است و همچنين اموري در سنت واجب
شمرده شده اما در قرآن ترك آن مجاز شمرده شده است. و نيز اموري در زمان خود واجب
بوده اند اما پس از آن زايل و منتفي شدهاند «. آيا اين بيانات صريح امام علي، مؤيد برداشتهاي
قشريگرايان است يا ديناميسم قرآن را ثابت ميكند.....]]>2414اسلام-انقلابی,اسلام-دموکراتیک,بنیادگرایی,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/rah-hsyn-qsmt-awl--23108816استحاله تاریخ
تغییر کهنگی‌ها به‌نوها، به‌ویژه در قلمرو اجتماعی، «که انسان موضوع آن است»، صرفاً وقتی‌که به‌قدر کافی کمیتها بر روی هم انباشتند، میسر می‌باشد. از این‌رو عملاً نمی‌توان در جهش اجتماعی «نقطه جوش لایتغیری قائل شد». اراده انسانهای آگاه و تدارک ذهنی انقلاب و انتقال مفاهیم ضروری بر آحاد افراد می‌تواند متقابلاً در هر عصری در حصول نقطه مطلوب مؤثر باشد.‌ «همچنین از آنجا که هر انقلابی زمینه و محتوای تاریخی خود را دارد و همچنین به‌دلیل پیوند ارگانیک حوادث آن»، بررسی وقایع قبل‌ از نهضت حسینی به‌منظور نتیجه‌گیری و تحلیل همه‌جانبه از جنبش امام (ع) ضروری است.‌ «به این ترتیب عملکرد رشد تضادهای اجتماعی آن دوران را که به‌چنان استحاله تاریخی انجامیدند مختصراً مطالعه می‌کنیم».
نظم نو
پیش از اسلام عصبیتهای قومی در حادترین اشکال خود بر همه اقوام عرب حاکم بود و ازاین‌رو تضادهای وحشتناک بی‌شماری بین آنها جریان داشت. در چنین زمینه‌یی از جهالتها و تشتت آرا که سالیان دراز قدمت داشت، پیامبر اکرم (ص) بر اساس توحید شالوده یک اجتماع مترقی را تحت لوای حاکمیت اعتقادات اسلامی بنا نهاد. ولی این بدان معنا نیست که «خصلت‌های جاهلی» به‌ویژه در عناصر تشکیل‌دهنده نظام پیشین در چنین مدت محدودی به‌کلی ریشه‌کن شده باشد. «چه، این امر مطلقاً تدریجی است و به پروژه بی‌پایان حل تضادهای درونی انسان مربوط می‌شود»....
وداع با پیامبر
پیامبر اسلام (ص) در حالی‌که «اهل بیت» و «کتاب خدا» را که از جاهلیت آلودگی‌یی همراه نداشتند، به‌نشانی خود در میان امتش می‌گذاشت، با آنها وداع نمود و درگذشت. با اختتام وحی که دیگر حرکتی از خارج القا نمی‌شد، از این پس طی «راه» بالتمام به‌ آگاهی و اراده انسان وابسته می‌شود. موجودی که به‌ تعبیر قرآن پس از ارتحالات گوناگون، به‌مقام جانشینی خدا در زمین (خلیفة‌الله) رسیده و با «اختیار» و «امانت» نگاهدار الهی شده بود تا اراده و نور خدا به‌دست او «اتمام گردد». مسافری که بارها ارابه‌اش را تازیانه وحی در راه کمال جهش داده بود، اکنون به‌منزلی رسید که باید زمام امور را به‌اتکای آگاهی و اراده‌اش شخصاً عهده‌دار شده و پیش راند.
خلافت
از تاریخ خلافت بیش‌ و کم همه مطلعیم. نکته قابل‌توجه این‌که تحلیل حوادث پس از رحلت پیامبر (ص) مبین این حقیقت است که شیوه‌های دقیق و صحیحی برای حل تضادهای موجود به‌کار گرفته نشده است.
از جمله در زمان خلیفه اول می‌بینیم برخی از طوایف که اسلام ایشان را از بند شیوخ و امیران فاسد و روابط ظالمانه آسوده کرده بود، دوباره به‌خصلتهای جاهلی عودت کرده و از اطاعت حکومت مرکزی سرپیچی می‌کنند. ابی‌بکر می‌کوشد تا با لشکرکشی آنها را وادار به‌اطاعت کند.
گرچه به‌این ترتیب کار مخالفت‌های داخلی در زمان خلیفه اول خاتمه یافت، اما بعدها این تضادهای لاینحل مجدداً با قوتی صدچندان سرباز کردند و فتنه‌ها آغاز شد...
جاهلیت و اشرافیت جدید
اطرافیان نزدیک پیامبر (ص) که در راه اسلام متحمل زحمات بسیار شده بودند (تشکیل قشر صحابه را داده و در نزد مردم دارای یک‌نوع برتری طبیعی بودند)، لیکن در زمان حیات پیامبر (ص) اینان هیچ‌گونه امتیاز مادی نسبت به‌دیگران نداشتند. پس از رحلت پیامبر (ص) برخی از صحابه، در کشمکش بین ایدئولوژی اسلامی و بقایای ناخالصی‌های عصر جاهلیت، مغلوب نیروهای کهنه شدند و از همین جا نطفه بسی مصیبتها بسته شد. آنها آزمندانه به‌صورت طفیلی‌هایی درآمدند که هنرشان میراث‌خواری قهرمانی‌های گذشته بود. خلاصه بی‌سر و صدا، برتری‌طلبی و اشرافیتی به‌وجود آمد که اساس آن نزدیکی با پیغمبر بود و از این رهگذر و از آنجا که در قرآن نام مهاجرین بیش از انصار ذکر شده! حکومت خاص قریش و مشورت حق انصار گردید...
شورا
عمر، خلیفه دوم، با قدرت تمام وظایف خود را انجام می‌داد. سختگیری وی، به‌ویژه در مورد کارگزاران و فرماندارانش، مشهور است. هم در آغاز کار و هم به‌هنگام عزل کارگزارانش، از دارایی آنها صورت می‌گرفت، اگر در پایان تفاوتی کرده بود مازاد را قسمت می‌کرد و بخشی از آن را به‌بیت‌المال بازمی‌گرداند. وی احکام و حدود را به‌شدت و حتی در مورد خانواده‌اش بلااستثنا اجرا می‌کرد. ولی مشی اقتصادی عمر چنان بود که ثروتمندی و مال‌اندوزی نیز به‌نحوی در آن مجاز بود. چنان‌که خود در اواخر عمر گفته بود: «اگر در آغاز کار چنان بینا بودم که در پایان آن هستم، زیادی مال توانگران را می‌گرفتم و به‌مستمندان می‌دادم».
توضیح این‌که رسول خدا (ص) بر پایه مساوات عمل می‌کرد و لذا علی (ع) در برابر نظر عثمان معتقد بود که باید به‌همان شیوه که مال‌اندوزی را مجاز نمی‌دانست عمل شود.
نکته دیگری که در بررسی دوران عمر حائز اهمیت است عدم عزل و تغییر فرماندارانی چون معاویه و عمروعاص است. گرچه ایشان از عمر بسیار حساب می‌بردند، لیکن این مانع نبود که در ورای رویه‌کاری و ظاهرسازی وسیع خود به‌آنچه می‌خواهند نپردازند. ابن‌خلدون با لحن دفاع‌آمیز، زندگی‌اشرافی و پرزرق و برق معاویه را چنین توجیه می‌کند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/23108816Sun, 23 Feb 2020 19:24:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدراه حسین ـ قسمت اول استحاله تاریخ تغییر کهنگی‌ها به‌نوها، به‌ویژه در قلمرو اجتماعی، «که انسان موضوع آن است»، صرفاً وقتی‌که به‌قدر کافی کمیتها بر روی هم انباشتند، میسر می‌باشد. از این‌رو عملاً نمی‌توان در جهش اجتماعی «نقطه جوش لایتغیری قائل شد». اراده...استحاله تاریخ
تغییر کهنگی‌ها به‌نوها، به‌ویژه در قلمرو اجتماعی، «که انسان موضوع آن است»، صرفاً وقتی‌که به‌قدر کافی کمیتها بر روی هم انباشتند، میسر می‌باشد. از این‌رو عملاً نمی‌توان در جهش اجتماعی «نقطه جوش لایتغیری قائل شد». اراده انسانهای آگاه و تدارک ذهنی انقلاب و انتقال مفاهیم ضروری بر آحاد افراد می‌تواند متقابلاً در هر عصری در حصول نقطه مطلوب مؤثر باشد.‌ «همچنین از آنجا که هر انقلابی زمینه و محتوای تاریخی خود را دارد و همچنین به‌دلیل پیوند ارگانیک حوادث آن»، بررسی وقایع قبل‌ از نهضت حسینی به‌منظور نتیجه‌گیری و تحلیل همه‌جانبه از جنبش امام (ع) ضروری است.‌ «به این ترتیب عملکرد رشد تضادهای اجتماعی آن دوران را که به‌چنان استحاله تاریخی انجامیدند مختصراً مطالعه می‌کنیم».
نظم نو
پیش از اسلام عصبیتهای قومی در حادترین اشکال خود بر همه اقوام عرب حاکم بود و ازاین‌رو تضادهای وحشتناک بی‌شماری بین آنها جریان داشت. در چنین زمینه‌یی از جهالتها و تشتت آرا که سالیان دراز قدمت داشت، پیامبر اکرم (ص) بر اساس توحید شالوده یک اجتماع مترقی را تحت لوای حاکمیت اعتقادات اسلامی بنا نهاد. ولی این بدان معنا نیست که «خصلت‌های جاهلی» به‌ویژه در عناصر تشکیل‌دهنده نظام پیشین در چنین مدت محدودی به‌کلی ریشه‌کن شده باشد. «چه، این امر مطلقاً تدریجی است و به پروژه بی‌پایان حل تضادهای درونی انسان مربوط می‌شود»....
وداع با پیامبر
پیامبر اسلام (ص) در حالی‌که «اهل بیت» و «کتاب خدا» را که از جاهلیت آلودگی‌یی همراه نداشتند، به‌نشانی خود در میان امتش می‌گذاشت، با آنها وداع نمود و درگذشت. با اختتام وحی که دیگر حرکتی از خارج القا نمی‌شد، از این پس طی «راه» بالتمام به‌ آگاهی و اراده انسان وابسته می‌شود. موجودی که به‌ تعبیر قرآن پس از ارتحالات گوناگون، به‌مقام جانشینی خدا در زمین (خلیفة‌الله) رسیده و با «اختیار» و «امانت» نگاهدار الهی شده بود تا اراده و نور خدا به‌دست او «اتمام گردد». مسافری که بارها ارابه‌اش را تازیانه وحی در راه کمال جهش داده بود، اکنون به‌منزلی رسید که باید زمام امور را به‌اتکای آگاهی و اراده‌اش شخصاً عهده‌دار شده و پیش راند.
خلافت
از تاریخ خلافت بیش‌ و کم همه مطلعیم. نکته قابل‌توجه این‌که تحلیل حوادث پس از رحلت پیامبر (ص) مبین این حقیقت است که شیوه‌های دقیق و صحیحی برای حل تضادهای موجود به‌کار گرفته نشده است.
از جمله در زمان خلیفه اول می‌بینیم برخی از طوایف که اسلام ایشان را از بند شیوخ و امیران فاسد و روابط ظالمانه آسوده کرده بود، دوباره به‌خصلتهای جاهلی عودت کرده و از اطاعت حکومت مرکزی سرپیچی می‌کنند. ابی‌بکر می‌کوشد تا با لشکرکشی آنها را وادار به‌اطاعت کند.
گرچه به‌این ترتیب کار مخالفت‌های داخلی در زمان خلیفه اول خاتمه یافت، اما بعدها این تضادهای لاینحل مجدداً با قوتی صدچندان سرباز کردند و فتنه‌ها آغاز شد...
جاهلیت و اشرافیت جدید
اطرافیان نزدیک پیامبر (ص) که در راه اسلام متحمل زحمات بسیار شده بودند (تشکیل قشر صحابه را داده و در نزد مردم دارای یک‌نوع برتری طبیعی بودند)، لیکن در زمان حیات پیامبر (ص) اینان هیچ‌گونه امتیاز مادی نسبت به‌دیگران نداشتند. پس از رحلت پیامبر (ص) برخی از صحابه، در کشمکش بین ایدئولوژی اسلامی و بقایای ناخالصی‌های عصر جاهلیت، مغلوب نیروهای کهنه شدند و از همین جا نطفه بسی مصیبتها بسته شد. آنها آزمندانه به‌صورت طفیلی‌هایی درآمدند که هنرشان میراث‌خواری قهرمانی‌های گذشته بود. خلاصه بی‌سر و صدا، برتری‌طلبی و اشرافیتی به‌وجود آمد که اساس آن نزدیکی با پیغمبر بود و از این رهگذر و از آنجا که در قرآن نام مهاجرین بیش از انصار ذکر شده! حکومت خاص قریش و مشورت حق انصار گردید...
شورا
عمر، خلیفه دوم، با قدرت تمام وظایف خود را انجام می‌داد. سختگیری وی، به‌ویژه در مورد کارگزاران و فرماندارانش، مشهور است. هم در آغاز کار و هم به‌هنگام عزل کارگزارانش، از دارایی آنها صورت می‌گرفت، اگر در پایان تفاوتی کرده بود مازاد را قسمت می‌کرد و بخشی از آن را به‌بیت‌المال بازمی‌گرداند. وی احکام و حدود را به‌شدت و حتی در مورد خانواده‌اش بلااستثنا اجرا می‌کرد. ولی مشی اقتصادی عمر چنان بود که ثروتمندی و مال‌اندوزی نیز به‌نحوی در آن مجاز بود. چنان‌که خود در اواخر عمر گفته بود: «اگر در آغاز کار چنان بینا بودم که در پایان آن هستم، زیادی مال توانگران را می‌گرفتم و به‌مستمندان می‌دادم».
توضیح این‌که رسول خدا (ص) بر پایه مساوات عمل می‌کرد و لذا علی (ع) در برابر نظر عثمان معتقد بود که باید به‌همان شیوه که مال‌اندوزی را مجاز نمی‌دانست عمل شود.
نکته دیگری که در بررسی...]]>1442امام-حسین,پیامبر-اسلام,راه-حسین,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/mrym-rjwy-aslam-znan-w-brabry-qsmt-awl--23108701زمينة ظهور بنيادگرايي
ايران كشوري است با وسعتي سه برابر فرانسه و جمعيتي حدود ٧٠ ميليون، كشوري با
٩٨ درصد مسلمان و اكثريت شيعه. ولي آنچه موقعيت ايران را برجسته می كند قبل از
هر چيز تأثيرگذاري فرهنگي و سياسي آن در جهان اسلام ميباشد. چرا كه ايران نقش
تعيين كننده و يگانه يي در شكل گيري تمدن اسلامي در سدههاي اولية ظهور اسلام داشته
و همواره در سمت گيريهاي سياسي و اجتماعي و فرهنگي جهان اسلام اثرگذار بوده
است.بي جهت نيست كه رژيم آخوندي رسماً از ايران به عنوان ام القُراي اسلامي نام ميبرد.
محمدجواد لاريجاني، از نظريه پردازان ولايت فقيه، تصريح ميكند: »ما موقعيت بسيار
بزرگي در جهان اسلام داريم. هيچ كشوري جز ايران نميتواند جهان اسلام را رهبري
كند. اين يك موقعيت تاريخي است....
آرزوي به دست آوردن »رهبري جهان اسلام «، همان توسعه طلبي ارتجاعي و روياي احيا
امپراطوري و خلافت قرون وسطايي تحت نام اسلام در جهان است كه يكي از اجزا تفكر
بنيادگرايي محسوب ميشود....
در يك نگاه تاريخي سابقة قشري گري و تحجر و برداشت هاي انحرافي از اسلام به ١٤٠٠ سال
قبل يعني به چند دهه بعد از ظهور اسلام برميگردد و در تاريخ معاصر و قرن بيستم هم،
جريانهاي بنيادگرا در نقاط مختلف جهان اسلام ظهور كرده اند. البته به صورت جريانهاي
منزوي و ضعيف بوده اند. ولي بنيادگرايي اسلامي كه امروز ما از آن صحبت ميكنيم با
روي كار آمدن خميني در سال ٥٧ در ايران به وجود آمد و به اتكا يك حاكميت سياسي
آنهم در كشوري به اهميت و بزرگي ايران، شروع به اثرگذاري در سطح منطقه و در كل
جهان نمود. بنا بر اين اگر چه اين پديده از قبل آثار و جريانها و تشكلهايي داشته اما مثل
وضعيت كنوني كه ناشي از روي كارآمدن خميني از ٢٥ سال پيش است، نبوده است...
بنياد گرايي و زن ستيزي در عمل سياسي و اجتماعي
قوانين نظام آخوندها، زن را از ریاست جمهوري و رهبري و قضاوت محروم ميكند. قوانين
موضوعة اين رژيم هم آكنده از زن ستيزي و تبعيض جنسي است...
در نظرگاهها و احكام اسلامي تصريح شده كه زن مالك تمامي بضاعت و جسم خويش
است. اما مرتجعان، در زير پوشش تقدس خانواده، مرد را مالك جسم و جان زن ميدانند
و زن را به بردة مرد تبديل ميكنند. اين ديدگاه در ايران به صورت قانون اجرا ميشود. از
اين رو قانون مدني رژيم رياست خانواده را از خصايص شوهر میداند و در زمينة مسكن،
طلاق ، شغل، تابعيت، تحصيل و مسافرت، زن را به مرد مشروط كرده است.....
صدور بنيادگرايي و گسترش زن ستيزي
بنيادگرايي كه به اقتضاي سرشت خود در داخل مرزها محدود نمي ماند، در پيشروي خود به
كشورهاي ديگر نيز زن ستيزي را گسترش ميدهد.
آخوندها از جنون ضد زن، براي صدور ارتجاع و تروريسم به ساير كشورها استفاده ميكنند.
آنها به نيروهاي سرخورده و ناآگاه ساير كشورها چنين القا ميكنند كه بي بند و باري جنسي،
هدف نهايي دموكراسي هاست و همة بدبختيها ناشي از اين است كه پاي موجود شوم و
فتنه گري به نام زن به صحنة جامعه باز شده است. در چنين جوي، با نشان دادن عكس زنان
بي حجاب به مشتي متعصب، درآنها كينه ايجاد ميكنند و زمينة ترور زنان كارمند و خبرنگار
را فراهم ميسازند....
صدور بنيادگرايي و گسترش زن ستيزي را از سه جهت ميتوان مورد توجه قرار داد:
اول اين كه صدور وگسترش بنيادگرایی اسلامي مبتني بر حاكميت بنيادگرايي در ايران است
و رژيم ايران از روز نخست هيچوقت پنهان نكرده كه استقرار حكومت جهاني اسلام يك
هدف استراتژيك براي اين رژيم است. خاتمي، رئيس جمهور سابق رژيم، گفته است: در
استراتژي حفظ انقلاب اسلامي ما بايد به »بَسط » نگاه كنيم و نه به »حفظ .«
دوم اين كه بنيادگرايي اسلامي با دنياي معاصر سازگاري ندارد، لذا در هر شرايطي بقاي
خودش را در تهاجم و گسترش به ساير كشورها جستجو ميكند. به همين خاطر بود كه
خميني ٨سال بر ادامة جنگ با عراق اصرار كرد و ميگفت »جنگ ماية حيات « و »صلح
دفن اسلام « است.
اما سومين جنبه يي كه بايد در امر صدور بنيادگرايي مد نظر داشت زمينه ها و بسترهاي مناسب رشد آن در دهه هاي اخير است. دو عامل بسيار مهم در اين زمينه، يكي فروريختن اتحاد شوروي سابق است و ديگري پايان ناسيوناليسم عرب بر اثر بحران و جنگ كويت....]]>https://api.spreaker.com/episode/23108701Sun, 23 Feb 2020 19:12:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبنيادگرايي و زنان – قسمت اول زمينة ظهور بنيادگرايي ايران كشوري است با وسعتي سه برابر فرانسه و جمعيتي حدود ٧٠ ميليون، كشوري با ٩٨ درصد مسلمان و اكثريت شيعه. ولي آنچه موقعيت ايران را برجسته می كند قبل از هر چيز تأثيرگذاري فرهنگي و سياسي آن در جهان...زمينة ظهور بنيادگرايي
ايران كشوري است با وسعتي سه برابر فرانسه و جمعيتي حدود ٧٠ ميليون، كشوري با
٩٨ درصد مسلمان و اكثريت شيعه. ولي آنچه موقعيت ايران را برجسته می كند قبل از
هر چيز تأثيرگذاري فرهنگي و سياسي آن در جهان اسلام ميباشد. چرا كه ايران نقش
تعيين كننده و يگانه يي در شكل گيري تمدن اسلامي در سدههاي اولية ظهور اسلام داشته
و همواره در سمت گيريهاي سياسي و اجتماعي و فرهنگي جهان اسلام اثرگذار بوده
است.بي جهت نيست كه رژيم آخوندي رسماً از ايران به عنوان ام القُراي اسلامي نام ميبرد.
محمدجواد لاريجاني، از نظريه پردازان ولايت فقيه، تصريح ميكند: »ما موقعيت بسيار
بزرگي در جهان اسلام داريم. هيچ كشوري جز ايران نميتواند جهان اسلام را رهبري
كند. اين يك موقعيت تاريخي است....
آرزوي به دست آوردن »رهبري جهان اسلام «، همان توسعه طلبي ارتجاعي و روياي احيا
امپراطوري و خلافت قرون وسطايي تحت نام اسلام در جهان است كه يكي از اجزا تفكر
بنيادگرايي محسوب ميشود....
در يك نگاه تاريخي سابقة قشري گري و تحجر و برداشت هاي انحرافي از اسلام به ١٤٠٠ سال
قبل يعني به چند دهه بعد از ظهور اسلام برميگردد و در تاريخ معاصر و قرن بيستم هم،
جريانهاي بنيادگرا در نقاط مختلف جهان اسلام ظهور كرده اند. البته به صورت جريانهاي
منزوي و ضعيف بوده اند. ولي بنيادگرايي اسلامي كه امروز ما از آن صحبت ميكنيم با
روي كار آمدن خميني در سال ٥٧ در ايران به وجود آمد و به اتكا يك حاكميت سياسي
آنهم در كشوري به اهميت و بزرگي ايران، شروع به اثرگذاري در سطح منطقه و در كل
جهان نمود. بنا بر اين اگر چه اين پديده از قبل آثار و جريانها و تشكلهايي داشته اما مثل
وضعيت كنوني كه ناشي از روي كارآمدن خميني از ٢٥ سال پيش است، نبوده است...
بنياد گرايي و زن ستيزي در عمل سياسي و اجتماعي
قوانين نظام آخوندها، زن را از ریاست جمهوري و رهبري و قضاوت محروم ميكند. قوانين
موضوعة اين رژيم هم آكنده از زن ستيزي و تبعيض جنسي است...
در نظرگاهها و احكام اسلامي تصريح شده كه زن مالك تمامي بضاعت و جسم خويش
است. اما مرتجعان، در زير پوشش تقدس خانواده، مرد را مالك جسم و جان زن ميدانند
و زن را به بردة مرد تبديل ميكنند. اين ديدگاه در ايران به صورت قانون اجرا ميشود. از
اين رو قانون مدني رژيم رياست خانواده را از خصايص شوهر میداند و در زمينة مسكن،
طلاق ، شغل، تابعيت، تحصيل و مسافرت، زن را به مرد مشروط كرده است.....
صدور بنيادگرايي و گسترش زن ستيزي
بنيادگرايي كه به اقتضاي سرشت خود در داخل مرزها محدود نمي ماند، در پيشروي خود به
كشورهاي ديگر نيز زن ستيزي را گسترش ميدهد.
آخوندها از جنون ضد زن، براي صدور ارتجاع و تروريسم به ساير كشورها استفاده ميكنند.
آنها به نيروهاي سرخورده و ناآگاه ساير كشورها چنين القا ميكنند كه بي بند و باري جنسي،
هدف نهايي دموكراسي هاست و همة بدبختيها ناشي از اين است كه پاي موجود شوم و
فتنه گري به نام زن به صحنة جامعه باز شده است. در چنين جوي، با نشان دادن عكس زنان
بي حجاب به مشتي متعصب، درآنها كينه ايجاد ميكنند و زمينة ترور زنان كارمند و خبرنگار
را فراهم ميسازند....
صدور بنيادگرايي و گسترش زن ستيزي را از سه جهت ميتوان مورد توجه قرار داد:
اول اين كه صدور وگسترش بنيادگرایی اسلامي مبتني بر حاكميت بنيادگرايي در ايران است
و رژيم ايران از روز نخست هيچوقت پنهان نكرده كه استقرار حكومت جهاني اسلام يك
هدف استراتژيك براي اين رژيم است. خاتمي، رئيس جمهور سابق رژيم، گفته است: در
استراتژي حفظ انقلاب اسلامي ما بايد به »بَسط » نگاه كنيم و نه به »حفظ .«
دوم اين كه بنيادگرايي اسلامي با دنياي معاصر سازگاري ندارد، لذا در هر شرايطي بقاي
خودش را در تهاجم و گسترش به ساير كشورها جستجو ميكند. به همين خاطر بود كه
خميني ٨سال بر ادامة جنگ با عراق اصرار كرد و ميگفت »جنگ ماية حيات « و »صلح
دفن اسلام « است.
اما سومين جنبه يي كه بايد در امر صدور بنيادگرايي مد نظر داشت زمينه ها و بسترهاي مناسب رشد آن در دهه هاي اخير است. دو عامل بسيار مهم در اين زمينه، يكي فروريختن اتحاد شوروي سابق است و ديگري پايان ناسيوناليسم عرب بر اثر بحران و جنگ كويت....]]>1639اسلام,بنیادگرایی,زن-ستیزی,زن-مرد,مریم-رجوی,ناسیونالیسم-عربfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-yazdhm-mhakmh--22433440 اما این یکی دیگه خیلی فرق میکرد نه فقط وکیل نداشت هیچ چیز دیگری هم نداشت ، مرا به اتاقی بردند و در حالی که چشم بند داشتم دادگاه شروع شد من نمیدیدم ولی به نظر میرسید بجز مردی که او را حاجی خطاب میکردند کس دیگری در اتاق نبود، شاید همان مردی که من را به داخل اتاق بود هم حضور داشت. از پرونده هم خبری نبود به عنوان پرونده ابتدا چند خط برایم خواند که شامل اسم و مشخصاتم بود و بعد هم تمام چیزهایی را که طی دو سال گذشته بود در یک جمله تایید کرد و گفت: بجرم این که اقوامت مجاهد بوده اند و بعد هم می خواستی برای درمان بیماریت به خارجه و دیار غرب بروی با تخفیف و بخششهای خاصی که از سوی نظام جمهوری اسلامی به شما اعطا می شود به دو سال زندان تعلیقی محکوم می شوی در ادامه حرفش با تمسخر گفت: البته این حکم می تواند بعدا عوض شود فعلا این را داشته باش تا بعد. آخرش هم بدون اینکه بگوید دفاعی از خودت داری یا نه گفت: برو بیرون.
این تمام محاکمه ای بود که انجام شد و تا وقتی که از آن خارج نشدم نفهمیده بودم دادگاه همین بوده است. فکر میکردم زمینه و پیشینه ای برای دادگاه است که هدفش مثلا تنظیم پرونده یا تفهیم اتهام است ، چون حکم زندان من پیشتر داده شده بود.
بعد از آنکه من برگشتم آن زندانی دیگر را صدا زدند و محاکمه او هم بیشتر از محاکمه من طول نکشید وقتی برگشت برخلاف من که هنوز از محتوای آن دادگاه گیج بودم خیلی سرحال و خوشحال بود، صحبت کردن در آن راهرو بخصوص که چشم بسته بودیم و نمی دانستیم کسانی ما را می بینند یا نه ریسک زیادی داشت با این حال به آهستگی از او پرسیدم چه شد؟ در جوابم گفت: قاضی چیزی به من نگفت ولی فکر میکنم حتما اعدام است.
اسمش را پرسیدم که آهسته گفت و من درست نشنیدم و نتوانستم سئوالم را تکرار کنم چون در همان لحظه صدایمان زدند که به بند برویم باور و پذیرش این که آن دوست و هم رزم هرکی باشد اعدام شود و من آزاد شوم دشوار بود چون کهکشانی از یاران و هم زنجیران شهیدم را در مقابل چشمانم قرار میداد. در میان یارانی که سالهای زندان را در کنارشان سپری کردم نازلی شیخ ابراهیمی و اکرم جمشیدی هر دو در زیر شکنجه جان باختند. طاهره محمدی، رضیه آیت الله زاده شیرازی، مریم علایی، فریبا عمومی و مینا ایزدی در سالهای بعد تیرباران یا حلق آویز شدند. سودابه محمد طاهر، شهلا کتابی و مهناز صمدی هرسه اینک درمیان ما هستند رامک و نازنین و پروین هم از هم زنجیرانی بودند که هنوز از سرنوشتشان بیخبرم...]]>https://api.spreaker.com/episode/22433440Wed, 05 Feb 2020 06:40:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدیک روز من را صدا زدند و گفتند برای رفتن به دادگاه به دفتر بند مراجعه کنم، یکی دیگر از زندانیان بند پایین هم بود، که او را هم برای محاکمه صدا کرده بودند. وقتی به دادگاه رفتیم هیچ چیزی از آن به دادگاه شباهت نداشت از وکیل که به طور مطلق خبری نبود، چنین... اما این یکی دیگه خیلی فرق میکرد نه فقط وکیل نداشت هیچ چیز دیگری هم نداشت ، مرا به اتاقی بردند و در حالی که چشم بند داشتم دادگاه شروع شد من نمیدیدم ولی به نظر میرسید بجز مردی که او را حاجی خطاب میکردند کس دیگری در اتاق نبود، شاید همان مردی که من را به داخل اتاق بود هم حضور داشت. از پرونده هم خبری نبود به عنوان پرونده ابتدا چند خط برایم خواند که شامل اسم و مشخصاتم بود و بعد هم تمام چیزهایی را که طی دو سال گذشته بود در یک جمله تایید کرد و گفت: بجرم این که اقوامت مجاهد بوده اند و بعد هم می خواستی برای درمان بیماریت به خارجه و دیار غرب بروی با تخفیف و بخششهای خاصی که از سوی نظام جمهوری اسلامی به شما اعطا می شود به دو سال زندان تعلیقی محکوم می شوی در ادامه حرفش با تمسخر گفت: البته این حکم می تواند بعدا عوض شود فعلا این را داشته باش تا بعد. آخرش هم بدون اینکه بگوید دفاعی از خودت داری یا نه گفت: برو بیرون.
این تمام محاکمه ای بود که انجام شد و تا وقتی که از آن خارج نشدم نفهمیده بودم دادگاه همین بوده است. فکر میکردم زمینه و پیشینه ای برای دادگاه است که هدفش مثلا تنظیم پرونده یا تفهیم اتهام است ، چون حکم زندان من پیشتر داده شده بود.
بعد از آنکه من برگشتم آن زندانی دیگر را صدا زدند و محاکمه او هم بیشتر از محاکمه من طول نکشید وقتی برگشت برخلاف من که هنوز از محتوای آن دادگاه گیج بودم خیلی سرحال و خوشحال بود، صحبت کردن در آن راهرو بخصوص که چشم بسته بودیم و نمی دانستیم کسانی ما را می بینند یا نه ریسک زیادی داشت با این حال به آهستگی از او پرسیدم چه شد؟ در جوابم گفت: قاضی چیزی به من نگفت ولی فکر میکنم حتما اعدام است.
اسمش را پرسیدم که آهسته گفت و من درست نشنیدم و نتوانستم سئوالم را تکرار کنم چون در همان لحظه صدایمان زدند که به بند برویم باور و پذیرش این که آن دوست و هم رزم هرکی باشد اعدام شود و من آزاد شوم دشوار بود چون کهکشانی از یاران و هم زنجیران شهیدم را در مقابل چشمانم قرار میداد. در میان یارانی که سالهای زندان را در کنارشان سپری کردم نازلی شیخ ابراهیمی و اکرم جمشیدی هر دو در زیر شکنجه جان باختند. طاهره محمدی، رضیه آیت الله زاده شیرازی، مریم علایی، فریبا عمومی و مینا ایزدی در سالهای بعد تیرباران یا حلق آویز شدند. سودابه محمد طاهر، شهلا کتابی و مهناز صمدی هرسه اینک درمیان ما هستند رامک و نازنین و پروین هم از هم زنجیرانی بودند که هنوز از سرنوشتشان بیخبرم...]]>1828زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-dhm-fatmh--22394946
فاطمه

زمانی که در بند عمومی بودم یک روز دختری را آوردند که اسم او فاطمه بود. به‌طور رسمی گفتن او از مجاهدین است و پدرش او را تحول دادستانی داده است، پدرش از مزدوران رژیم و حزب اللهی بود من هیچ وقت پدرش را ندیده بودم ولی همواره تصور می‌کردم احتمالاً باید به یک حیوان درنده بیشتر شباهت داشته باشد تا به یک انسان.

بعد از ساعاتی که از حضور فاطمه در بند می‌گذشت از حرفهایی که می‌زد متوجه شدیم که تعادل روانی خود را از دست داده است، همینطور که در اتاق نشسته بود ناگهان بلند می‌شد و رو به هر طرفی که بود به‌حالتی شبیه نماز می‌ایستاد و پی‌درپی سجده می‌کرد، یا ناگهان شروع به سخنرانی می‌کرد اما گاهی اوقات حالتش طبیعی بود و می‌شد با او صحبت کرد.

یک بار که در وضعیت متعادلی بود از او پرسیدم چه شده و با تو چکار کرده‌اند؟

فاطمه گفت چیز زیادی نمی‌دانم ولی تا جای که یادم هست بعد از آن که یک روز بعد از بازجویی و شکنجه، با یک وسیله خیلی سنگین به سرم ضربه زدند دیگر خیلی چیزها را به یاد نمی‌آورم. وقتی فاطمه تعادل روانیش را از دست می‌داد وضعیت بسیار دردناکی پیدا می‌کرد، گاهی چنان سردردهای وحشتناکی می‌گرفت که برایش غیر قابل‌تحمل بود و از شدت درد به مدت طولانی گریه می‌کرد. گاهی هم هذیان می‌گفت و حرفهای عجیبی می‌زد که وضعیتش را به‌صورت یک آزار دائمی برای سایر زندانیان درآورده بود. در عین‌حال که چنین وضعیتی داشت و خود آنها بهتر می‌دانستند با یک فرد طبیعی مواجه نیستند، باز هم او را به بازجویی می بردند و زیر ضرب شلاق و شکنجه می‌گرفتند.

یک بار او را به بازجویی بردند و برگرداندند و روز بعد دوباره صدایش زدند، وقتی برگشت از ظاهرش معلوم بود حسابی او را زده‌اند. در فرصتی که قدری اوضاعش بهتر شده بود پشتش را نشانم داد که کابل زده بودند و تماماً آش و لاش شده بود.

آن روز فاطمه گفت بر اساس حکم شرعی که قاضی حاکم شرع داده باید روزانه ۴۰ضربه شلاق به من بزنند، گفتم آخر برای چی؟ گفت باید از خودشان بپرسید.

هیچ‌کس نتوانست بفهمد به چه جرمی فاطمه را هر روز می‌زنند. این سؤال که برای هر انسانی در هر محیط و تحت هر قانونی طبیعی است در زندانهای رژیم آخوندها زائد است زیرا در آنجا زندانبانان و بازجویان باید کینه هایشان را روی زندانیان تخلیه کنند، چون در این نظام و رژیم و به‌خصوص در زندانهایش مجرمان واقعی جز خود زندانبانان و بازجوها نیستند. در آنجا همه چیز وارونه است، کسی که زندانی شد دیگر اختیار مرگ و زندگیش در دست بازجو و شکنجه‌گر است، این عام‌ترین قانون قضایی در رژیم ضدبشری آخوندها است. در زندانها هم البته این جنایتکاران دو جناح بودند، گروهی از بازجوها بودند که از همین جناح خاتمی و معتقد به کار قانونی و مدعی بودند که ما خودسرانه شلاق نمی‌زنیم بلکه بر اساس حکم قاضی عمل می‌کنیم. بعدها یکی از نزدیکان خاتمی که در گذشته بازجو و شکنجه‌گر بود طی مصاحبه‌یی گفت: زمانی که ما در زندانها کار می‌کردیم هرگز بدون وضو به اتاق بازجویی نمی‌رفتیم، آنها برای شلاق زدن، حکم یا برگه‌ای می‌گرفتند که حاکم شرع در آن برگه تعداد معین شلاق را تجویز کرده بود، اما برچه اساسی و بعد از کدام محاکمه معلوم نبود.....]]>https://api.spreaker.com/episode/22394946Tue, 04 Feb 2020 07:21:50 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه فاطمه زمانی که در بند عمومی بودم یک روز دختری را آوردند که اسم او فاطمه بود. به‌طور رسمی گفتن او از مجاهدین است و پدرش او را تحول دادستانی داده است، پدرش از مزدوران رژیم و حزب اللهی بود من هیچ وقت پدرش را ندیده بودم ولی همواره تصور...
فاطمه

زمانی که در بند عمومی بودم یک روز دختری را آوردند که اسم او فاطمه بود. به‌طور رسمی گفتن او از مجاهدین است و پدرش او را تحول دادستانی داده است، پدرش از مزدوران رژیم و حزب اللهی بود من هیچ وقت پدرش را ندیده بودم ولی همواره تصور می‌کردم احتمالاً باید به یک حیوان درنده بیشتر شباهت داشته باشد تا به یک انسان.

بعد از ساعاتی که از حضور فاطمه در بند می‌گذشت از حرفهایی که می‌زد متوجه شدیم که تعادل روانی خود را از دست داده است، همینطور که در اتاق نشسته بود ناگهان بلند می‌شد و رو به هر طرفی که بود به‌حالتی شبیه نماز می‌ایستاد و پی‌درپی سجده می‌کرد، یا ناگهان شروع به سخنرانی می‌کرد اما گاهی اوقات حالتش طبیعی بود و می‌شد با او صحبت کرد.

یک بار که در وضعیت متعادلی بود از او پرسیدم چه شده و با تو چکار کرده‌اند؟

فاطمه گفت چیز زیادی نمی‌دانم ولی تا جای که یادم هست بعد از آن که یک روز بعد از بازجویی و شکنجه، با یک وسیله خیلی سنگین به سرم ضربه زدند دیگر خیلی چیزها را به یاد نمی‌آورم. وقتی فاطمه تعادل روانیش را از دست می‌داد وضعیت بسیار دردناکی پیدا می‌کرد، گاهی چنان سردردهای وحشتناکی می‌گرفت که برایش غیر قابل‌تحمل بود و از شدت درد به مدت طولانی گریه می‌کرد. گاهی هم هذیان می‌گفت و حرفهای عجیبی می‌زد که وضعیتش را به‌صورت یک آزار دائمی برای سایر زندانیان درآورده بود. در عین‌حال که چنین وضعیتی داشت و خود آنها بهتر می‌دانستند با یک فرد طبیعی مواجه نیستند، باز هم او را به بازجویی می بردند و زیر ضرب شلاق و شکنجه می‌گرفتند.

یک بار او را به بازجویی بردند و برگرداندند و روز بعد دوباره صدایش زدند، وقتی برگشت از ظاهرش معلوم بود حسابی او را زده‌اند. در فرصتی که قدری اوضاعش بهتر شده بود پشتش را نشانم داد که کابل زده بودند و تماماً آش و لاش شده بود.

آن روز فاطمه گفت بر اساس حکم شرعی که قاضی حاکم شرع داده باید روزانه ۴۰ضربه شلاق به من بزنند، گفتم آخر برای چی؟ گفت باید از خودشان بپرسید.

هیچ‌کس نتوانست بفهمد به چه جرمی فاطمه را هر روز می‌زنند. این سؤال که برای هر انسانی در هر محیط و تحت هر قانونی طبیعی است در زندانهای رژیم آخوندها زائد است زیرا در آنجا زندانبانان و بازجویان باید کینه هایشان را روی زندانیان تخلیه کنند، چون در این نظام و رژیم و به‌خصوص در زندانهایش مجرمان واقعی جز خود زندانبانان و بازجوها نیستند. در آنجا همه چیز وارونه است، کسی که زندانی شد دیگر اختیار مرگ و زندگیش در دست بازجو و شکنجه‌گر است، این عام‌ترین قانون قضایی در رژیم ضدبشری آخوندها است. در زندانها هم البته این جنایتکاران دو جناح بودند، گروهی از بازجوها بودند که از همین جناح خاتمی و معتقد به کار قانونی و مدعی بودند که ما خودسرانه شلاق نمی‌زنیم بلکه بر اساس حکم قاضی عمل می‌کنیم. بعدها یکی از نزدیکان خاتمی که در گذشته بازجو و شکنجه‌گر بود طی مصاحبه‌یی گفت: زمانی که ما در زندانها کار می‌کردیم هرگز بدون وضو به اتاق بازجویی نمی‌رفتیم، آنها برای شلاق زدن، حکم یا برگه‌ای می‌گرفتند که حاکم شرع در آن برگه تعداد معین شلاق را تجویز کرده بود، اما برچه اساسی و بعد از کدام محاکمه معلوم نبود.....]]>1969زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-nhm-akrm--22374019اکرم
دربند ۲۴۶یک دختر ۱۵یا۱۶ساله بنام اکرم زندانی بود که به جرم هواداری از مجاهدین دستگیر شده بود، یکبارکه اکرم را برای بازجویی برده بودند تا چند روز نیامد ما نگران شدیم که مبادا اتفاقی برایش افتاده باشد. در اوین رفتن به بازجویی و باز نگشتن البته غیر عادی نبود و یکی از شقوق محتمل اعدام زندانی و یا شهادتش در زیر شکنجه بود.
اما تا زمانی که از هم زنجیرمان خبری نمی رسید یا خودش نمی آمد پیوسته نگرانی ادامه داشت. با آنکه بسیار جنایتها دیده و شنیده بودم در مورد اکرم بخصوص که هنوز ۱۵ساله بود ذهنم به راحتی قبول نمی کرد که بی دلیل اعدامش کنند، یا بلایی برسرش بیاورند.
سرانجام در حالی که بسیاری از بچه ها نگران سرنوشت اکرم بودند یک روز همه زندانیان را از تمام اتاقهای بند صدا زدند و گفتند بیایید تا حکم تعزیردر ملا عام جهت عبرت دیگران اجرا شود، یک مرد شکنجه گر با کابلی که در دست داشت درست در وسط سالن بند ایستاد و با چهره غضبناکش منتظر اجرای حکم بود، اکرم را کشان کشان به سالن بند آوردند و در مقابل آن مرد کابل به دست در وسط سالن بند به پشت خواباندند، در حالی که همه زندانیان از اتاقهای مختلف جمع شده بودند حکم شرعی تعزیر او را در متنی شبیه به این عبارت خواندند:
این زندانی به خاطر اعمال منافی عفت و کارهای ضد اخلاقی به تحمل ۸۰ضربه شلاق محکم شده است.
چهره نحیف و نگاه های اکرم، وقتی معصومانه به شکنجه گرش نگاه می کرد هنوز هم در ذهن باقی است. اکرم با صدای لرزانش میگفت باشد دستکم یک زن من را شلاق بزند، اما کسی به او گوش نمی داد. یک بار دیگر هم گفت دست کم این حکم را یک طور دیگری اجرا کنید، چرا من را این جوری روز زمین خوابانده اید.
برای همه ما روشن بود که اکرم با نگاه های معصومانه اش، و با همان جمله های کوتاه به روشنی خطاب به جلاد و شکنجه گر و قاضی و همه کسانی که با این وقاحت می خواستند او را در هم بشکنند، میگفت همه حرفا و تهمت هایی که زده اید شایسته خودتان است و خودتان این کاره اید. شکنجه گر و جلاد شقی تا می توانست با ضربه های وحشیانه بر بدن اکرم کوبید و با هر شلاق کلمات و حرفهای رکیکی به زبان میراند که هیچ کدامشان را نمی توان گفت و نوشت. وقتی به اصطلاح حکم شرعی تعزیر به پایان رسید و پیکر آش و لاش اکرم بر روی زمین افتاده بود همه ما را به داخل اتاقها فرستادند و اکرم را در همان سالن درست جلوی راهرو بند با زنجیر به میله های حفاظ شوفاژ بستند. سپس در تمام اتاقها اعلام کردند که این دختر منافق بایکوت شده و هیچ کس حق ندارد با او صحبت کند. برخورد شکنجه گران با اکرم به اندازه ای شنیع بود که هنوز هم بعد از گذشت سالیان من نمی توانم تاثیری را که از آن صحنه پذیرفته ام به درستی توصیف کنم، و از یاد آوری آن دچار تنش میشوم.
بسیاری وقتها احساس میکنم بدون اینکه اکرم قصد خاصی در کمک به من داشته باشد برای همیشه من را مدیون خودش کرده است......]]>https://api.spreaker.com/episode/22374019Mon, 03 Feb 2020 17:26:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه اکرم دربند ۲۴۶یک دختر ۱۵یا۱۶ساله بنام اکرم زندانی بود که به جرم هواداری از مجاهدین دستگیر شده بود، یکبارکه اکرم را برای بازجویی برده بودند تا چند روز نیامد ما نگران شدیم که مبادا اتفاقی برایش افتاده باشد. در اوین رفتن به بازجویی و باز...اکرم
دربند ۲۴۶یک دختر ۱۵یا۱۶ساله بنام اکرم زندانی بود که به جرم هواداری از مجاهدین دستگیر شده بود، یکبارکه اکرم را برای بازجویی برده بودند تا چند روز نیامد ما نگران شدیم که مبادا اتفاقی برایش افتاده باشد. در اوین رفتن به بازجویی و باز نگشتن البته غیر عادی نبود و یکی از شقوق محتمل اعدام زندانی و یا شهادتش در زیر شکنجه بود.
اما تا زمانی که از هم زنجیرمان خبری نمی رسید یا خودش نمی آمد پیوسته نگرانی ادامه داشت. با آنکه بسیار جنایتها دیده و شنیده بودم در مورد اکرم بخصوص که هنوز ۱۵ساله بود ذهنم به راحتی قبول نمی کرد که بی دلیل اعدامش کنند، یا بلایی برسرش بیاورند.
سرانجام در حالی که بسیاری از بچه ها نگران سرنوشت اکرم بودند یک روز همه زندانیان را از تمام اتاقهای بند صدا زدند و گفتند بیایید تا حکم تعزیردر ملا عام جهت عبرت دیگران اجرا شود، یک مرد شکنجه گر با کابلی که در دست داشت درست در وسط سالن بند ایستاد و با چهره غضبناکش منتظر اجرای حکم بود، اکرم را کشان کشان به سالن بند آوردند و در مقابل آن مرد کابل به دست در وسط سالن بند به پشت خواباندند، در حالی که همه زندانیان از اتاقهای مختلف جمع شده بودند حکم شرعی تعزیر او را در متنی شبیه به این عبارت خواندند:
این زندانی به خاطر اعمال منافی عفت و کارهای ضد اخلاقی به تحمل ۸۰ضربه شلاق محکم شده است.
چهره نحیف و نگاه های اکرم، وقتی معصومانه به شکنجه گرش نگاه می کرد هنوز هم در ذهن باقی است. اکرم با صدای لرزانش میگفت باشد دستکم یک زن من را شلاق بزند، اما کسی به او گوش نمی داد. یک بار دیگر هم گفت دست کم این حکم را یک طور دیگری اجرا کنید، چرا من را این جوری روز زمین خوابانده اید.
برای همه ما روشن بود که اکرم با نگاه های معصومانه اش، و با همان جمله های کوتاه به روشنی خطاب به جلاد و شکنجه گر و قاضی و همه کسانی که با این وقاحت می خواستند او را در هم بشکنند، میگفت همه حرفا و تهمت هایی که زده اید شایسته خودتان است و خودتان این کاره اید. شکنجه گر و جلاد شقی تا می توانست با ضربه های وحشیانه بر بدن اکرم کوبید و با هر شلاق کلمات و حرفهای رکیکی به زبان میراند که هیچ کدامشان را نمی توان گفت و نوشت. وقتی به اصطلاح حکم شرعی تعزیر به پایان رسید و پیکر آش و لاش اکرم بر روی زمین افتاده بود همه ما را به داخل اتاقها فرستادند و اکرم را در همان سالن درست جلوی راهرو بند با زنجیر به میله های حفاظ شوفاژ بستند. سپس در تمام اتاقها اعلام کردند که این دختر منافق بایکوت شده و هیچ کس حق ندارد با او صحبت کند. برخورد شکنجه گران با اکرم به اندازه ای شنیع بود که هنوز هم بعد از گذشت سالیان من نمی توانم تاثیری را که از آن صحنه پذیرفته ام به درستی توصیف کنم، و از یاد آوری آن دچار تنش میشوم.
بسیاری وقتها احساس میکنم بدون اینکه اکرم قصد خاصی در کمک به من داشته باشد برای همیشه من را مدیون خودش کرده است......]]>2112زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,مقاومت-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-hshtm-fwtbal--22338592فوتبال
بعد از این ماجرا یک هفته یا بیشتر گذشته بود و تازه داشتم قدری سرپا میشدم که دوباره یک شب برای بازجوی صدایمان زدند فکر میکنم حدود ۱۵نفر بودیم با همان سوابق و پرونده ها و تقریبا همان ترکیب دوباره ما را به همان شعبه ۷بردند هنوز از ابهامات مربوط به دلایل وحشیگیریهای دور قبل بیرون نیامده بودم که این یکی هم داشت به آنها اضافه میشود بخصوص این بار چند نفر را به داخل اتاق شکنجه صدا زدند و بقیه را در راهرو نگاه داشتند ازجمله من و تعداد دیگر منتظر ماندیم.
چند ساعت گذشت و ما در همان راهرو منتظر بودیم یک زن ۵۰ساله که مادر یکی از شهیدان مجاهد بود و از زندانیان همان بند خودمان بود درکنارم نشسته بود به محض این که من تلاش کردم چند جمله با آن مادر حرف بزنم ناگهان یکی از بازجوها سر من و مادر را گرفت و از دوطرف به هم کوبید و گفت چه خبرتان است حالا شما با هم حرف میزنید.
من و مادر متوجه نبودیم که او دارد ما را میبیند بعد از این ما را به داخل اتاق بردند و پی درپی میپرسیدند چه میگفتید ما هر دو پاسخ دادیم حرف خاصی نمیزدیم دوجمله ساده به هم گفتیم مگر نمیدانی که زندانی حق حرف زدن در شعبه را ندارد گفتیم ما که حرف خاصی نزدیم بعد پرتابمان کردند بیرون اتاق و یکی از بازجوها با تمسخر گفت حالا نوبتتان میشود.
مثل اینکه برای بازجوی بیتاب شده اید بعد از مدت کوتاهی ابتدا آن مادر را به اتاقی صدا زدند و بعد هم اسم من را خواندند بمحض این که وارد اتاق شدم یکی از بازجوها که مسئول پرونده خودم بود او را به نام حمید صدا میزدند گفت بیا جلو همین که چند قدم تا وسط اتاق رفتم ناگهان من را گرفت و به گوشه اتاق پرتابم کرد از آن طرف یکی دیگر پرتم کرد به سوی بازجوی دیگر که در طرف دیگر اتاق ایستاده بود و بی وقفه از یک طرف به طرف دیگر اتاق پرتابم میکردند. کاری که به شدت بدنم را هم میکوبید و دوچار سر گیجه ام میکرد.
یک لحظه هم به من فرجه نمیدادند تا به نقطه دیگری پرت میشدم.
بلافاصله من را به طرف دیگر پرت میکردند آنقدر این کار را ادامه دادند که دیگه چیزی نمی دیدم و از اطرافم چیزی نمی فهمیدم، تنها یادم هست که در یک نقطه سرم به لبه جسم سختی که فکر میکنم یک میز بود اثابت کرد دیگر گیج و منگ شدم و بعد از آن دیگه چیزی نفهمیدم.
بعد از حدود ۲۴ساعت در داخل بند به هوش آمدم تازه اولش هم زیاد چیزی نمی فهمیدم به تدریج داشتم حس می کردم و بعد متوجه شدم دهانم را نمیتوانم باز کنم انگار فکم داخل هم رفته بود.
به خاطر خون ریزی و وضعیت بد جسمی که داشتم من را به بهداری بردند در بهداری اوین فقط به اندازه کمترین نیازهای درمانی که آنها داده بودند می توانستند کاری بکنند آنجا فهمیدم فکم شکسته و داخل هم قفل شده بود که هیچ حرکتی نمتوانستم به آن بدهم. یک پزشک زندانی در بهداری اوین بود که با کمترین ابزار و امکاناتی که داشت فکم را جا انداخت و دندانی که شکسته بود را با جراحی از لثه ام به بیرون کشید....]]>https://api.spreaker.com/episode/22338592Sun, 02 Feb 2020 16:33:12 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه فوتبال بعد از این ماجرا یک هفته یا بیشتر گذشته بود و تازه داشتم قدری سرپا میشدم که دوباره یک شب برای بازجوی صدایمان زدند فکر میکنم حدود ۱۵نفر بودیم با همان سوابق و پرونده ها و تقریبا همان ترکیب دوباره ما را به همان شعبه ۷بردند هنوز از...فوتبال
بعد از این ماجرا یک هفته یا بیشتر گذشته بود و تازه داشتم قدری سرپا میشدم که دوباره یک شب برای بازجوی صدایمان زدند فکر میکنم حدود ۱۵نفر بودیم با همان سوابق و پرونده ها و تقریبا همان ترکیب دوباره ما را به همان شعبه ۷بردند هنوز از ابهامات مربوط به دلایل وحشیگیریهای دور قبل بیرون نیامده بودم که این یکی هم داشت به آنها اضافه میشود بخصوص این بار چند نفر را به داخل اتاق شکنجه صدا زدند و بقیه را در راهرو نگاه داشتند ازجمله من و تعداد دیگر منتظر ماندیم.
چند ساعت گذشت و ما در همان راهرو منتظر بودیم یک زن ۵۰ساله که مادر یکی از شهیدان مجاهد بود و از زندانیان همان بند خودمان بود درکنارم نشسته بود به محض این که من تلاش کردم چند جمله با آن مادر حرف بزنم ناگهان یکی از بازجوها سر من و مادر را گرفت و از دوطرف به هم کوبید و گفت چه خبرتان است حالا شما با هم حرف میزنید.
من و مادر متوجه نبودیم که او دارد ما را میبیند بعد از این ما را به داخل اتاق بردند و پی درپی میپرسیدند چه میگفتید ما هر دو پاسخ دادیم حرف خاصی نمیزدیم دوجمله ساده به هم گفتیم مگر نمیدانی که زندانی حق حرف زدن در شعبه را ندارد گفتیم ما که حرف خاصی نزدیم بعد پرتابمان کردند بیرون اتاق و یکی از بازجوها با تمسخر گفت حالا نوبتتان میشود.
مثل اینکه برای بازجوی بیتاب شده اید بعد از مدت کوتاهی ابتدا آن مادر را به اتاقی صدا زدند و بعد هم اسم من را خواندند بمحض این که وارد اتاق شدم یکی از بازجوها که مسئول پرونده خودم بود او را به نام حمید صدا میزدند گفت بیا جلو همین که چند قدم تا وسط اتاق رفتم ناگهان من را گرفت و به گوشه اتاق پرتابم کرد از آن طرف یکی دیگر پرتم کرد به سوی بازجوی دیگر که در طرف دیگر اتاق ایستاده بود و بی وقفه از یک طرف به طرف دیگر اتاق پرتابم میکردند. کاری که به شدت بدنم را هم میکوبید و دوچار سر گیجه ام میکرد.
یک لحظه هم به من فرجه نمیدادند تا به نقطه دیگری پرت میشدم.
بلافاصله من را به طرف دیگر پرت میکردند آنقدر این کار را ادامه دادند که دیگه چیزی نمی دیدم و از اطرافم چیزی نمی فهمیدم، تنها یادم هست که در یک نقطه سرم به لبه جسم سختی که فکر میکنم یک میز بود اثابت کرد دیگر گیج و منگ شدم و بعد از آن دیگه چیزی نفهمیدم.
بعد از حدود ۲۴ساعت در داخل بند به هوش آمدم تازه اولش هم زیاد چیزی نمی فهمیدم به تدریج داشتم حس می کردم و بعد متوجه شدم دهانم را نمیتوانم باز کنم انگار فکم داخل هم رفته بود.
به خاطر خون ریزی و وضعیت بد جسمی که داشتم من را به بهداری بردند در بهداری اوین فقط به اندازه کمترین نیازهای درمانی که آنها داده بودند می توانستند کاری بکنند آنجا فهمیدم فکم شکسته و داخل هم قفل شده بود که هیچ حرکتی نمتوانستم به آن بدهم. یک پزشک زندانی در بهداری اوین بود که با کمترین ابزار و امکاناتی که داشت فکم را جا انداخت و دندانی که شکسته بود را با جراحی از لثه ام به بیرون کشید....]]>1429زندان-اوین,زندانی-سیاسی,متین-کریمfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-hftm-mqawmt-jm-y--22268661بعد از مدت کوتاهی من را با چند تا از بچه هایی که با هم در زندان زندگی جمعی داشتیم به بازجویی صدا زدند. جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هواداران مجاهدین بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل میدادند، همه به تجربه دریافته بودند که بدون یک برنامه و زندگی جمعی شرایط زندان از آنچه که هست بسیار سختر می شود. برای مقابله با سختی های زندان یا در واقع برای کاهش دادن فشارهایش، اوقات روزانه را برنامه ریزی می کردیم و مثلا ساعتهایی را قرآن و نج الباغه می خواندیم ساعتهای ورزش می کردیم یا در بخشی از ساعتهای روز بطور جمعی با کمترین اماکانت موجود کاردستی درست می کردیم کاردستی های رایج در زندان عبارت بودنداز، کار کردن روی هسته های خرما، هسته های خرما را آرام آرام روی زمین می سائیدیم تا به آن شکلی که می خواهستیم در بیاوریم و حسابی صیقل می زدیم و با آن تسبیه و یا دستبند و گردنبند درست می کردیم....
... آنچه دژخیمان خمینی در زندانها، بر سر حتی هواداران ساده مجاهدین آوردند چنان ابعاد غیرقابل باوری دارد، که آنچه من دیده ام تنها بخشی بسیار کوچکی از آن و بسان قطره ای از دریا است.
بعد از مدتی که از شکل گیری کارهای جمعی ما می گذشت یک روز چند نفری از ما را به بازجویی صدا زدند، از صدا زدن چنین ترکیبی اولین احساسی که به ما دست داد یا تحلیلی که از ذهن مان گذشت این بود که باید خبری شده باشد یا کسی از ما چیزی لو داده است. ما را به داخل شعبه بردند و بدون این که چیزی بگویند یک چارت تشکیلاتی در مقابل مان گذاشتند که روی آن اسامی بسیاری از افراد بند ما نوشته شده بود، سپس یک سلسله سئوال ها مطرح کردند و به هر کس گفتند جداگانه بنویس، از جمع ما هیچ کس چیز ننوشت و همه ما ساکت نشستیم . ما را تا صبح روز بعد همان جا رها کردند، و کسی سراغ مان نیامد، نه غذایی به ما داده شد نه کسی حرف میزد و نه اجازه توالت رفتن داشتیم....
یک فشار روحی سازمان یافته، که زندانیان را مجبور می کردند توسط خودشان علیه یک یا چند زندانی دیگر اعمال شود. چند خائن خود فروخته هم به عنوان خبر چین نقض این محدودیت را به بازجوها گزارش میکردند. فریبا در مقابل این بایکوت به محض این که کسی می خواست به طرفش برود اشکارا بی اعتنای میکرد و هر تماسی را پس میزد زیرا نمی خواست سایر بچه ها به خاطر او زیر شکنجه بروند.
او این وضعیت را با صبر و خوش روی و سرحالی تمام پذیرفت و خودش پیشاپیش با کسی حرف نمی زد تا زیر ضرب نرود. چند خبر چین و خائنی که در بند بودند مستمر او را زیر نظر داشتند تا اگر کسی ممنوعیت را شکست سریع گزارش بدهند و هردو را زیر تیغ ببرند....]]>https://api.spreaker.com/episode/22268661Fri, 31 Jan 2020 13:03:25 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه بعد از مدت کوتاهی من را با چند تا از بچه هایی که با هم در زندان زندگی جمعی داشتیم به بازجویی صدا زدند. جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هواداران مجاهدین بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل میدادند، همه به تجربه دریافته بودند که...بعد از مدت کوتاهی من را با چند تا از بچه هایی که با هم در زندان زندگی جمعی داشتیم به بازجویی صدا زدند. جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هواداران مجاهدین بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل میدادند، همه به تجربه دریافته بودند که بدون یک برنامه و زندگی جمعی شرایط زندان از آنچه که هست بسیار سختر می شود. برای مقابله با سختی های زندان یا در واقع برای کاهش دادن فشارهایش، اوقات روزانه را برنامه ریزی می کردیم و مثلا ساعتهایی را قرآن و نج الباغه می خواندیم ساعتهای ورزش می کردیم یا در بخشی از ساعتهای روز بطور جمعی با کمترین اماکانت موجود کاردستی درست می کردیم کاردستی های رایج در زندان عبارت بودنداز، کار کردن روی هسته های خرما، هسته های خرما را آرام آرام روی زمین می سائیدیم تا به آن شکلی که می خواهستیم در بیاوریم و حسابی صیقل می زدیم و با آن تسبیه و یا دستبند و گردنبند درست می کردیم....
... آنچه دژخیمان خمینی در زندانها، بر سر حتی هواداران ساده مجاهدین آوردند چنان ابعاد غیرقابل باوری دارد، که آنچه من دیده ام تنها بخشی بسیار کوچکی از آن و بسان قطره ای از دریا است.
بعد از مدتی که از شکل گیری کارهای جمعی ما می گذشت یک روز چند نفری از ما را به بازجویی صدا زدند، از صدا زدن چنین ترکیبی اولین احساسی که به ما دست داد یا تحلیلی که از ذهن مان گذشت این بود که باید خبری شده باشد یا کسی از ما چیزی لو داده است. ما را به داخل شعبه بردند و بدون این که چیزی بگویند یک چارت تشکیلاتی در مقابل مان گذاشتند که روی آن اسامی بسیاری از افراد بند ما نوشته شده بود، سپس یک سلسله سئوال ها مطرح کردند و به هر کس گفتند جداگانه بنویس، از جمع ما هیچ کس چیز ننوشت و همه ما ساکت نشستیم . ما را تا صبح روز بعد همان جا رها کردند، و کسی سراغ مان نیامد، نه غذایی به ما داده شد نه کسی حرف میزد و نه اجازه توالت رفتن داشتیم....
یک فشار روحی سازمان یافته، که زندانیان را مجبور می کردند توسط خودشان علیه یک یا چند زندانی دیگر اعمال شود. چند خائن خود فروخته هم به عنوان خبر چین نقض این محدودیت را به بازجوها گزارش میکردند. فریبا در مقابل این بایکوت به محض این که کسی می خواست به طرفش برود اشکارا بی اعتنای میکرد و هر تماسی را پس میزد زیرا نمی خواست سایر بچه ها به خاطر او زیر شکنجه بروند.
او این وضعیت را با صبر و خوش روی و سرحالی تمام پذیرفت و خودش پیشاپیش با کسی حرف نمی زد تا زیر ضرب نرود. چند خبر چین و خائنی که در بند بودند مستمر او را زیر نظر داشتند تا اگر کسی ممنوعیت را شکست سریع گزارش بدهند و هردو را زیر تیغ ببرند....]]>1957زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-shshm-bchh-hay-bnd-246--22268631بند ۲۴۶ دو طبقه بود، بند بالا که ما درآن بودیم شش اتاق داشت اتاقهایی که حداکثر ۲۰ زندانی بود ولی ۱۰۰زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچ وقت همه نفرات در اتاق جا نمی شدیم. در اتاقها باز بود و همیشه بخشی از نفرات در راهرو بند بودند. مواقعی که تنبیه می شدیم و در را می بستند همه می بایست داخل اتاق مچاله می شدیم برخی می نشستند و برخی نوبتی می ایستادند تا همه جا بگیرند.
هنگام انتقال از بند ۳۱۱ قرار بود به بند ۲۴۶ پایین بروم. اسم من را برای بند پایین خواندند ولی روز بعد من و چند نفر دیگر را در سالن بند منتظر نگاه داشتند تا به داخل بند ببرند، همه ما را به جای بند پایین به بند بالا بردند و به طور تصادفی من و مادرم هم اتاق شدیم.
آنجا دوباره با حامد بودم حامد به شدت ساکت شده بود و زیاد حرف نمی زد و بیشتر در خود بود. مادرم وضع خوبی نداشت و وقتی او را دیدم پاهایش بر اثر ضربه های زیاد شلاق عفونت کرده بود. وضعیت روحی حامد به مرور بعد از مدتی بدتر شد جیغهای ناگهانی میزد تشنج می گرفت و بخصوص وضع مادرم و بقیه راکه می دید حالش بدتر میشد.
در محیطی که بند عمومی زنان بود ۷ بچه دیگر از چند ماهه تا ۲ ساله وجود داشت که حامد بزرگترین بچه بند بود و خیلی چیزها را می فهمید. ۳پسردیگر به نام های یاسر، علی و مهدی بودند و یک دختر بنام سمیه و دو کودک دیگر که اسمشان در خاطرم نمانده است.
یاسر دوسال داشت و تنها هم بازی حامد محسوب میشد. وجه مشترک آن بچه ها آن بود که از خانواده های مجاهدین بودند، یا همراه با مادرانشان دستگیر شده بودند یا در زندان به دنیا آماده بودند. برای نگه داری بچه ها در زندان، هیچ امکان ویژه ای وجود نداشت همان رفتاری که با زندانیان می شد با آنها هم میشد. از غذا و امکانات گرفته تا چیزهای دیگر همه چیز یک سان بود هیچ استثنائی هم قائل نمی شدند.
مسئول بند آنجا زنی به نام محمدی در اثر فشارهای بیرون چند بار اخطار داده بود که این بچه را باید بفرستید بیرون، دیگر نمی شد آنجا بمانند، آدرسی بدهید که خبر بدهیم بیایند دنبالشان. حامد که این موضوع را فهمیده بود بشدت به مادرم می چسبید و میگفت من هرگز بیرون زندان نمیرم هرچه به او می گفتیم زودتر بروی بهتر است میگفت یعنی من حاضر بشوم مادرم بماند و من بروم، اگر قرار باشد مادرم اعدام بشود من هم کنارش اعدام میشوم، چون من دیگر کسی را ندارم. یک روز که با حامدصحبت می کردم و می خواستم قانعش کنم که بهتراست به بیرون زندان برود و برایش از مدرسه رفتن و بازی کردن در بیرون و اسباب بازی و غیره می گفتم، در جوابم گفت یعنی می خواهی من اینقدر بی خیال باشم مگر خودت نمی گفتی که تا آخرین نفسی که بکشی چه خودت و چه بابا و مامان با مجاهدین خواهی بود، مگر نگفتی بهترین زندگی هم زندگی با مجاهدین است، حالا چرا می خواهی به من یاد بدهی که بروم بدون مجاهدین زیر دست اینها که دیدم چقدر بد هستند مدرسه بروم و بازی کنم من نمی روم. حرفهایش خیلی بزرگتر از سن خودش شده بود و مستمر خواهش می کرد او را به بیرون نفرستیم ....]]>https://api.spreaker.com/episode/22268631Fri, 31 Jan 2020 13:01:22 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبچه های ۲۴۶ بند ۲۴۶ دو طبقه بود، بند بالا که ما درآن بودیم شش اتاق داشت اتاقهایی که حداکثر ۲۰ زندانی بود ولی ۱۰۰زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچ وقت همه نفرات در اتاق جا نمی شدیم. در اتاقها باز بود و همیشه بخشی از نفرات در راهرو بند بودند....بند ۲۴۶ دو طبقه بود، بند بالا که ما درآن بودیم شش اتاق داشت اتاقهایی که حداکثر ۲۰ زندانی بود ولی ۱۰۰زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچ وقت همه نفرات در اتاق جا نمی شدیم. در اتاقها باز بود و همیشه بخشی از نفرات در راهرو بند بودند. مواقعی که تنبیه می شدیم و در را می بستند همه می بایست داخل اتاق مچاله می شدیم برخی می نشستند و برخی نوبتی می ایستادند تا همه جا بگیرند.
هنگام انتقال از بند ۳۱۱ قرار بود به بند ۲۴۶ پایین بروم. اسم من را برای بند پایین خواندند ولی روز بعد من و چند نفر دیگر را در سالن بند منتظر نگاه داشتند تا به داخل بند ببرند، همه ما را به جای بند پایین به بند بالا بردند و به طور تصادفی من و مادرم هم اتاق شدیم.
آنجا دوباره با حامد بودم حامد به شدت ساکت شده بود و زیاد حرف نمی زد و بیشتر در خود بود. مادرم وضع خوبی نداشت و وقتی او را دیدم پاهایش بر اثر ضربه های زیاد شلاق عفونت کرده بود. وضعیت روحی حامد به مرور بعد از مدتی بدتر شد جیغهای ناگهانی میزد تشنج می گرفت و بخصوص وضع مادرم و بقیه راکه می دید حالش بدتر میشد.
در محیطی که بند عمومی زنان بود ۷ بچه دیگر از چند ماهه تا ۲ ساله وجود داشت که حامد بزرگترین بچه بند بود و خیلی چیزها را می فهمید. ۳پسردیگر به نام های یاسر، علی و مهدی بودند و یک دختر بنام سمیه و دو کودک دیگر که اسمشان در خاطرم نمانده است.
یاسر دوسال داشت و تنها هم بازی حامد محسوب میشد. وجه مشترک آن بچه ها آن بود که از خانواده های مجاهدین بودند، یا همراه با مادرانشان دستگیر شده بودند یا در زندان به دنیا آماده بودند. برای نگه داری بچه ها در زندان، هیچ امکان ویژه ای وجود نداشت همان رفتاری که با زندانیان می شد با آنها هم میشد. از غذا و امکانات گرفته تا چیزهای دیگر همه چیز یک سان بود هیچ استثنائی هم قائل نمی شدند.
مسئول بند آنجا زنی به نام محمدی در اثر فشارهای بیرون چند بار اخطار داده بود که این بچه را باید بفرستید بیرون، دیگر نمی شد آنجا بمانند، آدرسی بدهید که خبر بدهیم بیایند دنبالشان. حامد که این موضوع را فهمیده بود بشدت به مادرم می چسبید و میگفت من هرگز بیرون زندان نمیرم هرچه به او می گفتیم زودتر بروی بهتر است میگفت یعنی من حاضر بشوم مادرم بماند و من بروم، اگر قرار باشد مادرم اعدام بشود من هم کنارش اعدام میشوم، چون من دیگر کسی را ندارم. یک روز که با حامدصحبت می کردم و می خواستم قانعش کنم که بهتراست به بیرون زندان برود و برایش از مدرسه رفتن و بازی کردن در بیرون و اسباب بازی و غیره می گفتم، در جوابم گفت یعنی می خواهی من اینقدر بی خیال باشم مگر خودت نمی گفتی که تا آخرین نفسی که بکشی چه خودت و چه بابا و مامان با مجاهدین خواهی بود، مگر نگفتی بهترین زندگی هم زندگی با مجاهدین است، حالا چرا می خواهی به من یاد بدهی که بروم بدون مجاهدین زیر دست اینها که دیدم چقدر بد هستند مدرسه بروم و بازی کنم من نمی روم. حرفهایش خیلی بزرگتر از سن خودش شده بود و مستمر خواهش می کرد او را به بیرون نفرستیم ....]]>1937زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-pnjm-mnyrh-rjwy--22200299منیره رجوی
اواخر سال۶۴ بود که اسم من و هفت هشت خواهر زندانی دیگر را هر شب از بلندگو می خواندند، که فردا جهت بازجوی به سالن بند بیاییند. منیره هم در میان ما بود از ۵ صبح ما را به شعبه ۷ میبردند و آنجا در راهرو می نشستیم و منتظر بازجوی بودیم ولی صدایمان نمی زدند و حرفی با ما نداشتند. اما هر بازجو یا پاسداری که رد میشد چند لگد و ضربه به ما میزد و عبور میکرد.
وقتی در شعبه منتظر می ماندیم فریادهای دردناک و زجرآور تعداد زیادی از افراد را در زیر شکنجه ها می شنیدیم ولی با خودمان هیچ کاری نمی کردند، حتی اجازه بلند شدن از جایمان را هم نمی دادند. به خاطر این که مدت طولانی در یک وضعیت در کنار راهرو می نشستیم بدن مان خشک می شد. ولی قیمت هر تکان خوردنی معادل چند مشت و لگد بود. هر بار چند اسم دیگر را می خواندند ولی ما را صدا نمی زدند چیزی را نمی دیدیم و جز زجه های درد آورد دیگران چیزی نمی شنیدیم.
می خواستند روحیه هایمان را در هم بشکنند و از انتظار و دل شوره ما را به نقطه استیصال برسانند. یک بار در میان آن انتظارها منیره به خاطر ناراحتی قلبی که داشت حالش بد شد و بر زمین افتاد چند نفری به سراغش رفتیم تا کمکش کنیم در کمتر از یک دقیقه بازجوهایی که تحمل کمترین رابطه های انسانی بین ما را نداشتند و از پیش، ما را زیر نظر گرفته بودند وحشیانه به جانمان افتادند و تا توانستند ما را زدند. منیره را هم کشان کشان به اتاق بازجویی بردند وقتی منیره برگشت و از او پرسیدم از تو چی می خواستند گفت همانجا من را در گوشه یک اتاق انداختند و بازجو با لحن کین توزانه و حیوانی میگفت چقدر به تو ارادت دارند حالا هم که این همه ارادتمند تو هستند، حتی یک ضربه هم به تو نمیزنم تا آنهایی که هوادار برادرت هستند به دردت نرسند همینجا بیفت و بمیر. تا روزی خودم میکشمت، خیال کردی، تا آخرین لحظه عمرت باید تقاص برادرت را پس بدهی.
گویی که آنها در تمام روز منتظر صحنه کمک کردن ما به منیره بودند تا بهانه ای برای انتقام گرفتن از او پیدا کنند. مظلومیت و صبر منیره در جایی برجسته میشد که سنگین و با وقار می نشست و در مقابل تمام آزار و اذیتی که به خاطر کینه شان به مسعود، علیه او اعمال می کردند دم بر نمی آورد. شیوه شگفت آور منیره برای در هم شکست دشمن صبر و بردباری بود.
خیلی وقتها خود پاسداران و بازجوها از این که با زبانهای پرکین و زهرشان به او حرفهای رکیک و زشت می زندند ولی او واکنشی نشان نمیداد خسته و کلافه میشدند .
یک بار هم با منیره در راهرو شعبه منتظر بودیم که منیره به خاطر ناراحتی قلبیش به آب نیاز داشت که قرصش را بخورد، به یکی از بازجوها که عبور میکرد گفت قدری آب میخواهم که دارو بخورم. آن جلاد که ابتدا او را از زیر چادر نشناخته بود پرسید اسمت چیست؟ وقتی گفت منیره ، پاسدار گفت حتی اگر بمیری به تو آب نمیدهم مگر این که نسبت به مسعود ابراز انزجار کنی، منیره مکثی کرد و گفت نیازی به آب ندارم.....]]>https://api.spreaker.com/episode/22200299Wed, 29 Jan 2020 16:09:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه منیره رجوی اواخر سال۶۴ بود که اسم من و هفت هشت خواهر زندانی دیگر را هر شب از بلندگو می خواندند، که فردا جهت بازجوی به سالن بند بیاییند. منیره هم در میان ما بود از ۵ صبح ما را به شعبه ۷ میبردند و آنجا در راهرو می نشستیم و منتظر بازجوی...منیره رجوی
اواخر سال۶۴ بود که اسم من و هفت هشت خواهر زندانی دیگر را هر شب از بلندگو می خواندند، که فردا جهت بازجوی به سالن بند بیاییند. منیره هم در میان ما بود از ۵ صبح ما را به شعبه ۷ میبردند و آنجا در راهرو می نشستیم و منتظر بازجوی بودیم ولی صدایمان نمی زدند و حرفی با ما نداشتند. اما هر بازجو یا پاسداری که رد میشد چند لگد و ضربه به ما میزد و عبور میکرد.
وقتی در شعبه منتظر می ماندیم فریادهای دردناک و زجرآور تعداد زیادی از افراد را در زیر شکنجه ها می شنیدیم ولی با خودمان هیچ کاری نمی کردند، حتی اجازه بلند شدن از جایمان را هم نمی دادند. به خاطر این که مدت طولانی در یک وضعیت در کنار راهرو می نشستیم بدن مان خشک می شد. ولی قیمت هر تکان خوردنی معادل چند مشت و لگد بود. هر بار چند اسم دیگر را می خواندند ولی ما را صدا نمی زدند چیزی را نمی دیدیم و جز زجه های درد آورد دیگران چیزی نمی شنیدیم.
می خواستند روحیه هایمان را در هم بشکنند و از انتظار و دل شوره ما را به نقطه استیصال برسانند. یک بار در میان آن انتظارها منیره به خاطر ناراحتی قلبی که داشت حالش بد شد و بر زمین افتاد چند نفری به سراغش رفتیم تا کمکش کنیم در کمتر از یک دقیقه بازجوهایی که تحمل کمترین رابطه های انسانی بین ما را نداشتند و از پیش، ما را زیر نظر گرفته بودند وحشیانه به جانمان افتادند و تا توانستند ما را زدند. منیره را هم کشان کشان به اتاق بازجویی بردند وقتی منیره برگشت و از او پرسیدم از تو چی می خواستند گفت همانجا من را در گوشه یک اتاق انداختند و بازجو با لحن کین توزانه و حیوانی میگفت چقدر به تو ارادت دارند حالا هم که این همه ارادتمند تو هستند، حتی یک ضربه هم به تو نمیزنم تا آنهایی که هوادار برادرت هستند به دردت نرسند همینجا بیفت و بمیر. تا روزی خودم میکشمت، خیال کردی، تا آخرین لحظه عمرت باید تقاص برادرت را پس بدهی.
گویی که آنها در تمام روز منتظر صحنه کمک کردن ما به منیره بودند تا بهانه ای برای انتقام گرفتن از او پیدا کنند. مظلومیت و صبر منیره در جایی برجسته میشد که سنگین و با وقار می نشست و در مقابل تمام آزار و اذیتی که به خاطر کینه شان به مسعود، علیه او اعمال می کردند دم بر نمی آورد. شیوه شگفت آور منیره برای در هم شکست دشمن صبر و بردباری بود.
خیلی وقتها خود پاسداران و بازجوها از این که با زبانهای پرکین و زهرشان به او حرفهای رکیک و زشت می زندند ولی او واکنشی نشان نمیداد خسته و کلافه میشدند .
یک بار هم با منیره در راهرو شعبه منتظر بودیم که منیره به خاطر ناراحتی قلبیش به آب نیاز داشت که قرصش را بخورد، به یکی از بازجوها که عبور میکرد گفت قدری آب میخواهم که دارو بخورم. آن جلاد که ابتدا او را از زیر چادر نشناخته بود پرسید اسمت چیست؟ وقتی گفت منیره ، پاسدار گفت حتی اگر بمیری به تو آب نمیدهم مگر این که نسبت به مسعود ابراز انزجار کنی، منیره مکثی کرد و گفت نیازی به آب ندارم.....]]>1889پاسدار,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجوی,منیره-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-chharm-dwmyn-bazdasht--22149716
دومین باز داشت

لحظه‌های تصمیم‌گیری برای به‌جا گذاشتن پدری که در زندان و زیرشکنجه است جانکاه و سخت بود. خیلی روزها در دلم دعا می‌کردم خدا کند در همان ایام که مقدمات رفتنمان به‌خارج از کشور فراهم می‌شد پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم ببریم. اما بعید می‌دانستم آزادش کنند فکر وصل شدن به‌ مجاهدین و از آن حال و هوای آوارگی خارج شدن من و مادرم را حسابی سرحال و شاداب کرده بود. مادر طرحی داشت که برادر و خواهرم را به‌نحو مناسبی از مدرسه بیرون بیاورد.

به‌ مادر بزرگم پیامی فرستاد که ماجد و هاجر را آماده کند تا درست دو روز قبل از حرکتمان آنها را نزد ما بیاورد. اما در فروردین‌ماه سال۶۲ زمان رفتنمان را از مرز خبر دادن، درست ۴۸ ساعت قبل از زمانی که قرار بود به‌سمت کردستان حرکت کنیم. نیم شب اکیپهای دادستانی از در و دیوار به‌داخل خانه ریختند. همه‌مان را با کتک فحش و ناسزا دست‌بند زدند و در گوشه یک اتاق انداختند و خانه را به‌طور کامل بازرسی کردند. بعد از این‌که جز چند دست نویس اعلامیه‌ها مجاهدین چیز دیگری پیدا نکردند همه ساکنان آن خانه را از صاحبخانه که یک زن ۵۰ساله بود و فرزندان جوانش، تا من و مادر و برادر ۵ساله‌ام را به‌ اوین بردند.

در آنجا همه را از هم جدا کردند من را به‌راهرو یکی از شعبه‌ها بردند مادرم را به‌سلول بردند و برادرکوچکم حآمد را از من و مادرم جدا کردند و در قسمت هم کف ساختمان دادستانی اوین باقی گذاشتند. از همانجا فقط ضربه‌های مشت و لگد بود که به‌سر و بدنم وارد می‌شد و بعد هم فحش و ناسزا و حرفهایی که نمی‌توان گفت و نوشت.

از این پس در زندان به‌خصوص در رابطه با برادرم که واضح بود چون بچه است و تقسیری ندارد، باصحنه‌هایی مواجه شدم که خیلی وقتها به‌خواب شباهت داشت. قبل از زندانی شدن فکر می‌کردم از کارهایی که رژیم می‌کند با خبرم، ولی در زندان رژیم فهمیدم که پیش از آن، هرگز رژیم را نشناخته بودم.

مسأله و سؤال اصلی از من این بود که بگو خاله‌ات که مجاهد است کجاست؟ تازه این هم جز یک انتقام جوی کور نبود چون خودشان خوب می‌دانستن که در ایران نیست.

در میان ضربهای شدید که حین پرتاب کردنم در اتاق بازجویی به‌من وارد کردند ضربه شدید به‌ سرم خورد که بیهوش شدم و نمی‌دانم چه مدت گذشت. وقتی به‌هوش آمدم خودم را در سلول کوچکی دیدم که چهار نفر دیگر هم آنجا بودند. حوری، پروین، عطیه و مریم.
ابعاد سلول حدود یک و نیم در سه متر بود و پاهایمان را نمی‌توانستم دراز کنیم چون در کف سلول جا نبود. یک قفسه زده بودند که وسایلمان را بگذاریم، یک پنجره خیلی کوچک داشت که رو به‌بیرون باز می‌شود ولی آن را رنگ زده بودند که چیزی نبینیم. در آهنیش یک دریچه میله‌ای داشت که آن را برای غذا دادن باز می‌کردند.
در اوین و در بازجویهای زندان مادرم در ابتدا با تمام قوا تلاش کرده بود همه مسئولیتها را خودش به‌عهده بگیرد تا من در معرض اتهامها و پیگردهای پاسداران قرار نگیرم. از اول به‌آنها گفته بود دخترم مریض است تا آنها به‌من آسیبی نرسانند.
اولین بار که به‌طور تصادفی با هم همبند شدیم وقتی وارد اتاق شدم مادرم را در نگاه اول نشناختم، از جایش نمی‌توانست بلند شود و پاهایش از ضربه‌های شلاق و کابل آش و لاش بود همدیگر را در آغوش گرفتیم.....]]>https://api.spreaker.com/episode/22149716Tue, 28 Jan 2020 07:45:24 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه دومین باز داشت لحظه‌های تصمیم‌گیری برای به‌جا گذاشتن پدری که در زندان و زیرشکنجه است جانکاه و سخت بود. خیلی روزها در دلم دعا می‌کردم خدا کند در همان ایام که مقدمات رفتنمان به‌خارج از کشور فراهم می‌شد پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم...
دومین باز داشت

لحظه‌های تصمیم‌گیری برای به‌جا گذاشتن پدری که در زندان و زیرشکنجه است جانکاه و سخت بود. خیلی روزها در دلم دعا می‌کردم خدا کند در همان ایام که مقدمات رفتنمان به‌خارج از کشور فراهم می‌شد پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم ببریم. اما بعید می‌دانستم آزادش کنند فکر وصل شدن به‌ مجاهدین و از آن حال و هوای آوارگی خارج شدن من و مادرم را حسابی سرحال و شاداب کرده بود. مادر طرحی داشت که برادر و خواهرم را به‌نحو مناسبی از مدرسه بیرون بیاورد.

به‌ مادر بزرگم پیامی فرستاد که ماجد و هاجر را آماده کند تا درست دو روز قبل از حرکتمان آنها را نزد ما بیاورد. اما در فروردین‌ماه سال۶۲ زمان رفتنمان را از مرز خبر دادن، درست ۴۸ ساعت قبل از زمانی که قرار بود به‌سمت کردستان حرکت کنیم. نیم شب اکیپهای دادستانی از در و دیوار به‌داخل خانه ریختند. همه‌مان را با کتک فحش و ناسزا دست‌بند زدند و در گوشه یک اتاق انداختند و خانه را به‌طور کامل بازرسی کردند. بعد از این‌که جز چند دست نویس اعلامیه‌ها مجاهدین چیز دیگری پیدا نکردند همه ساکنان آن خانه را از صاحبخانه که یک زن ۵۰ساله بود و فرزندان جوانش، تا من و مادر و برادر ۵ساله‌ام را به‌ اوین بردند.

در آنجا همه را از هم جدا کردند من را به‌راهرو یکی از شعبه‌ها بردند مادرم را به‌سلول بردند و برادرکوچکم حآمد را از من و مادرم جدا کردند و در قسمت هم کف ساختمان دادستانی اوین باقی گذاشتند. از همانجا فقط ضربه‌های مشت و لگد بود که به‌سر و بدنم وارد می‌شد و بعد هم فحش و ناسزا و حرفهایی که نمی‌توان گفت و نوشت.

از این پس در زندان به‌خصوص در رابطه با برادرم که واضح بود چون بچه است و تقسیری ندارد، باصحنه‌هایی مواجه شدم که خیلی وقتها به‌خواب شباهت داشت. قبل از زندانی شدن فکر می‌کردم از کارهایی که رژیم می‌کند با خبرم، ولی در زندان رژیم فهمیدم که پیش از آن، هرگز رژیم را نشناخته بودم.

مسأله و سؤال اصلی از من این بود که بگو خاله‌ات که مجاهد است کجاست؟ تازه این هم جز یک انتقام جوی کور نبود چون خودشان خوب می‌دانستن که در ایران نیست.

در میان ضربهای شدید که حین پرتاب کردنم در اتاق بازجویی به‌من وارد کردند ضربه شدید به‌ سرم خورد که بیهوش شدم و نمی‌دانم چه مدت گذشت. وقتی به‌هوش آمدم خودم را در سلول کوچکی دیدم که چهار نفر دیگر هم آنجا بودند. حوری، پروین، عطیه و مریم.
ابعاد سلول حدود یک و نیم در سه متر بود و پاهایمان را نمی‌توانستم دراز کنیم چون در کف سلول جا نبود. یک قفسه زده بودند که وسایلمان را بگذاریم، یک پنجره خیلی کوچک داشت که رو به‌بیرون باز می‌شود ولی آن را رنگ زده بودند که چیزی نبینیم. در آهنیش یک دریچه میله‌ای داشت که آن را برای غذا دادن باز می‌کردند.
در اوین و در بازجویهای زندان مادرم در ابتدا با تمام قوا تلاش کرده بود همه مسئولیتها را خودش به‌عهده بگیرد تا من در معرض اتهامها و پیگردهای پاسداران قرار نگیرم. از اول به‌آنها گفته بود دخترم مریض است تا آنها به‌من آسیبی نرسانند.
اولین بار که به‌طور تصادفی با هم همبند شدیم وقتی وارد اتاق شدم مادرم را در نگاه اول نشناختم، از جایش نمی‌توانست بلند شود و پاهایش از ضربه‌های شلاق و کابل آش و لاش بود همدیگر را در آغوش گرفتیم.....]]>1907پاسداران,زندان-اوین,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-swm-hmayt--22149710
حمایت

در تمام مدتی که یورشهای پاسداران به‌ خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایان مان در شهر کرج به‌خاطر محبوبیتی که پدر و مادرم نزد آنها داشتند از هیچ کمکی دریغ نکردند از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سرکشی به‌ زندان و پر سو جو برای حل مسائل پدرم کمک می‌کردند. مادرم از یک همسایه خواسته بود تا به‌خانه دومی که در مهر ویلای کرج داشتیم مراجع کند و ببیند چه اتفاقی افتاده است. همسایه‌های آن خانه گفته بودند چند روز قبل سپاه به‌آن خانه ریخته و از آنها هم پرسوجو کرده که چه کسانی به‌این خانه تردد داشته‌اند، آیا جز خانواده ما کسان دیگری هم میآمدند یا نه؟ همسایه‌ها نقل کرده بودند که پاسدارها خانه را زیرورو کردند و بخشی از وسایلش را هم غارت کردند به‌ اهل آن محله هم گفته بودند این خانه چون اعضای مجاهدین در آن بوده‌اند مصادره شده و دیگر متعلق به‌ سپاه است. همسایه‌ها گفته بودند اینها خانواده شریفی هستند و این خانه دومشان است که بیشتر تعطیلات و تابستانها به‌ اینجا می‌آیند چرا این کار را با آنها می‌کنید، یکی از همسایه‌ها که حدس می‌زده آن خانه را هم مصادره کنند بخشی از وسایل خانه را بار زده و به‌ خانه فامیلش برده بود تا در آنجا حفظ شود. حدسش درست بوده و بعد از مدت کوتاهی دوباره به‌ آنجا ریخته و سراغ من و مادرم را از همسایه‌ها گرفته بودند....

...در تمام این ماه‌ها من که رابطه مستقیمی با تشکیلات مجاهدین نداشتم نزد اقوامم در مشهد و شیراز به‌سر می‌بردم. حدود دو ماه در خانه یکی از اقوامم در شیراز و بیش از سه ماه هم در خانه دیگری در مشهد به‌سر بردم. خواهرم هاجر و برادرم ماجد به‌نزد مادر بزرگم در تهران رفته و در آنجا به‌ مدرسه میرفتند. ولی مادرم و برادر کوچکم حآمد که آن موقع ۴ساله بود در خانه آشنایان و اقوام مختلف در کرج و تهران آواره بودند و هر روز از خانه‌یی به‌ خانه‌ی دیگر میرفتند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/22149710Tue, 28 Jan 2020 07:42:47 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه حمایت در تمام مدتی که یورشهای پاسداران به‌ خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایان مان در شهر کرج به‌خاطر محبوبیتی که پدر و مادرم نزد آنها داشتند از هیچ کمکی دریغ نکردند از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سرکشی به‌...
حمایت

در تمام مدتی که یورشهای پاسداران به‌ خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایان مان در شهر کرج به‌خاطر محبوبیتی که پدر و مادرم نزد آنها داشتند از هیچ کمکی دریغ نکردند از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سرکشی به‌ زندان و پر سو جو برای حل مسائل پدرم کمک می‌کردند. مادرم از یک همسایه خواسته بود تا به‌خانه دومی که در مهر ویلای کرج داشتیم مراجع کند و ببیند چه اتفاقی افتاده است. همسایه‌های آن خانه گفته بودند چند روز قبل سپاه به‌آن خانه ریخته و از آنها هم پرسوجو کرده که چه کسانی به‌این خانه تردد داشته‌اند، آیا جز خانواده ما کسان دیگری هم میآمدند یا نه؟ همسایه‌ها نقل کرده بودند که پاسدارها خانه را زیرورو کردند و بخشی از وسایلش را هم غارت کردند به‌ اهل آن محله هم گفته بودند این خانه چون اعضای مجاهدین در آن بوده‌اند مصادره شده و دیگر متعلق به‌ سپاه است. همسایه‌ها گفته بودند اینها خانواده شریفی هستند و این خانه دومشان است که بیشتر تعطیلات و تابستانها به‌ اینجا می‌آیند چرا این کار را با آنها می‌کنید، یکی از همسایه‌ها که حدس می‌زده آن خانه را هم مصادره کنند بخشی از وسایل خانه را بار زده و به‌ خانه فامیلش برده بود تا در آنجا حفظ شود. حدسش درست بوده و بعد از مدت کوتاهی دوباره به‌ آنجا ریخته و سراغ من و مادرم را از همسایه‌ها گرفته بودند....

...در تمام این ماه‌ها من که رابطه مستقیمی با تشکیلات مجاهدین نداشتم نزد اقوامم در مشهد و شیراز به‌سر می‌بردم. حدود دو ماه در خانه یکی از اقوامم در شیراز و بیش از سه ماه هم در خانه دیگری در مشهد به‌سر بردم. خواهرم هاجر و برادرم ماجد به‌نزد مادر بزرگم در تهران رفته و در آنجا به‌ مدرسه میرفتند. ولی مادرم و برادر کوچکم حآمد که آن موقع ۴ساله بود در خانه آشنایان و اقوام مختلف در کرج و تهران آواره بودند و هر روز از خانه‌یی به‌ خانه‌ی دیگر میرفتند.....]]>1829پاسداران,تهران-کرج,زندانی-سیاسی,مجاهدین-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-dwm-a-dam-msnw-y--22112283
اعدام مصنوعی

در یکی از شبهایی که در اسطبل بودیم صحنه وحشتناک دیگری درست کردند، نیمه‌شب در حالی که همه خواب بودیم ناگهان هر دو درب سوله باز شد دو خودرو پاترول با تعداد پاسدار مسلح به‌سرعت وارد سوله شدند خودروها را تا کنار محل استراحت مان آوردند همراه با رگبار مسلسل، فحشهای رکیک می‌دادن. بسیاری از کسانی که از خواب پریدند تشنج گرفتند و نمی‌توانستند آرام بایستند یا بنشینند و عضلاتشان می‌پرید. به‌سرعت ما را در همان سوله بزرگ رو به‌دیوار کردند و گفتند هرکس اسم اصلیش را گفت و حاضر به‌ گفتن پشیمانی از مجاهدین شد آزاد می‌شود و هرکس نگفت همینجا تیرباران می‌شود. در بین کتک زدنهای پی‌درپی تکرار می‌کردند، که امشب شب تعیین‌تکلیف است یا حرف میزنید و اسم می‌دهید یا همه‌تان را می‌کشیم، و داغ دیدنتان را به‌دل پدر و مادرتان می‌گذاریم. همه ما متحد و یکپارچه سکوت کرده بودیم و هیچکس حاضر به‌دست کشیدن از هواداری مجاهدین نشد، تنها یک نفر با صدای خفیفی اسمش را اعلام کرد و گفت من می‌خواهم زندگیم را بکنم و دیگر کاری به‌اینها ندارم. او را بیرون کشیدند و بردند بعد از چند بار اخطار، سرکرده پاسداران فرمان آتش اول را داد و رگبار زدند.

صدای رگبار در تمام سوله می‌پیچید. همه رو به‌دیوار بودیم و جایی را نمی‌دیدم و تا می‌خواستیم تکانی بخوریم با ضربه قنداق تفنگ از پشت سر مواجه می‌شدیم.

تعدادشان زیاد بود و پشت همه ما نفر مسلح گذاشته بودند، با کمتر تکانی که هر کس می‌خورد قنداق تفنگ بر پشتش فرود میآمد.

سرکرده‌شان یکی بعد از دیگری شمارش می‌کرد و فرمان آتش می‌داد و پشت آن صدای رگبار میآمد. ما فکر می‌کردیم که دارند یک به‌یک ما را تیرباران می‌کنند و منتظر نوبت خودمان بودیم. برخی صحنه‌های شورانگیز قهرمانی، که خواهرانم در آن شب خلق کردند هرگز فراموشم نخواهد شد. آنها که منتظر بودند، در طرفداری از مجاهدین شعار می‌دادند.

دختری به‌نام رویا که اسم فامیلش را نمی‌دانم و از سرنوشتش بی‌خبرم، در خواب پاسداری که با قنداق به‌ پشتش زد و گفت الآن نوبت تو می‌شود اسمت را بگو تا خلاص شوی، گفت اسم من و اسم همه ما فاطمه امینی است. زهرا امامی در پاسخ به‌ سؤال سرکرده پاسداران که گفت اسمت چیست فریاد زد اسمم مجاهد خلق است. به‌دنبال زهرا، دهها تن دیگر همین جمله را یک صدا تکرار کردیم فاطمه دختر ۱۳ساله‌ای بود، هرگز چنین صحنه‌های خشن و وحشیانه‌ای حتی در مخیله‌اش نمی‌گنجید. او در زیر رگبارها آهسته سرود قسم را زمزمه کرد. هر چه تهدیدها و رگبارها بالاتر رفت او هم صدایش را بالاتر برد و آن‌قدر به‌ سرود خواندن ادامه داد که ما چند نفری که نزدیکش بودیم با او هم صدا شدیم.....]]>https://api.spreaker.com/episode/22112283Mon, 27 Jan 2020 07:14:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه اعدام مصنوعی در یکی از شبهایی که در اسطبل بودیم صحنه وحشتناک دیگری درست کردند، نیمه‌شب در حالی که همه خواب بودیم ناگهان هر دو درب سوله باز شد دو خودرو پاترول با تعداد پاسدار مسلح به‌سرعت وارد سوله شدند خودروها را تا کنار محل استراحت...
اعدام مصنوعی

در یکی از شبهایی که در اسطبل بودیم صحنه وحشتناک دیگری درست کردند، نیمه‌شب در حالی که همه خواب بودیم ناگهان هر دو درب سوله باز شد دو خودرو پاترول با تعداد پاسدار مسلح به‌سرعت وارد سوله شدند خودروها را تا کنار محل استراحت مان آوردند همراه با رگبار مسلسل، فحشهای رکیک می‌دادن. بسیاری از کسانی که از خواب پریدند تشنج گرفتند و نمی‌توانستند آرام بایستند یا بنشینند و عضلاتشان می‌پرید. به‌سرعت ما را در همان سوله بزرگ رو به‌دیوار کردند و گفتند هرکس اسم اصلیش را گفت و حاضر به‌ گفتن پشیمانی از مجاهدین شد آزاد می‌شود و هرکس نگفت همینجا تیرباران می‌شود. در بین کتک زدنهای پی‌درپی تکرار می‌کردند، که امشب شب تعیین‌تکلیف است یا حرف میزنید و اسم می‌دهید یا همه‌تان را می‌کشیم، و داغ دیدنتان را به‌دل پدر و مادرتان می‌گذاریم. همه ما متحد و یکپارچه سکوت کرده بودیم و هیچکس حاضر به‌دست کشیدن از هواداری مجاهدین نشد، تنها یک نفر با صدای خفیفی اسمش را اعلام کرد و گفت من می‌خواهم زندگیم را بکنم و دیگر کاری به‌اینها ندارم. او را بیرون کشیدند و بردند بعد از چند بار اخطار، سرکرده پاسداران فرمان آتش اول را داد و رگبار زدند.

صدای رگبار در تمام سوله می‌پیچید. همه رو به‌دیوار بودیم و جایی را نمی‌دیدم و تا می‌خواستیم تکانی بخوریم با ضربه قنداق تفنگ از پشت سر مواجه می‌شدیم.

تعدادشان زیاد بود و پشت همه ما نفر مسلح گذاشته بودند، با کمتر تکانی که هر کس می‌خورد قنداق تفنگ بر پشتش فرود میآمد.

سرکرده‌شان یکی بعد از دیگری شمارش می‌کرد و فرمان آتش می‌داد و پشت آن صدای رگبار میآمد. ما فکر می‌کردیم که دارند یک به‌یک ما را تیرباران می‌کنند و منتظر نوبت خودمان بودیم. برخی صحنه‌های شورانگیز قهرمانی، که خواهرانم در آن شب خلق کردند هرگز فراموشم نخواهد شد. آنها که منتظر بودند، در طرفداری از مجاهدین شعار می‌دادند.

دختری به‌نام رویا که اسم فامیلش را نمی‌دانم و از سرنوشتش بی‌خبرم، در خواب پاسداری که با قنداق به‌ پشتش زد و گفت الآن نوبت تو می‌شود اسمت را بگو تا خلاص شوی، گفت اسم من و اسم همه ما فاطمه امینی است. زهرا امامی در پاسخ به‌ سؤال سرکرده پاسداران که گفت اسمت چیست فریاد زد اسمم مجاهد خلق است. به‌دنبال زهرا، دهها تن دیگر همین جمله را یک صدا تکرار کردیم فاطمه دختر ۱۳ساله‌ای بود، هرگز چنین صحنه‌های خشن و وحشیانه‌ای حتی در مخیله‌اش نمی‌گنجید. او در زیر رگبارها آهسته سرود قسم را زمزمه کرد. هر چه تهدیدها و رگبارها بالاتر رفت او هم صدایش را بالاتر برد و آن‌قدر به‌ سرود خواندن ادامه داد که ما چند نفری که نزدیکش بودیم با او هم صدا شدیم.....]]>2238زندان,زندانی-سیاسی,متین-کریم,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-qsmt-awl-mdrsh--22092001
نخستین تجربه، روز هفتم سال ۶۰همزمان با تهران و بسیاری از شهرهای ایران به‌ خاطر اعتراض به‌کشتار هواداران مجاهدین در شمال ایران انجمن زنان و مادران مجاهدین اعلام تظاهرات سراسری کردند در کرج هم این تظاهرات برگزار شد و با یورش پاسداران مواجه گردید ظهر همان روز در حالی که با دوتا از هم کلاسیهایم از مدرسه برمی‌گشتیم و برای تظاهرات عصر آن روز مشغول پخش تراکت بودیم در یک کوچه توسط چماقداران رژیم متوقف شدیم آنها چندین نفر بودند و دور ما حلقه زدند می‌خواستن کیفهایمان را بگردند ما در کیفهایمان کتاب درسی و تراکت دعوت به‌ میتینگ داشتیم مدتی مقاومت کردیم و نمی‌گذاشتیم کیفهایمان را بگردند چون می‌دانستیم کافی است یکی از تراکتها را ببینند آن‌قدر کیفهایمان را کشیدن و ما مقاومت کردیم که کیف من پاره شد و همه تراکتهای داخل آن در کوچه پخش شد از اینجا بود که دیگر با کتک و فحاشی ما را به‌داخل یک ماشین انداختند و به‌ دادستانی کرج بردند مسئول دادستانی کرج که مقرش آن موقع در منطقه اعظیمیه بود آخوند رئیسی بود که در سالهای اخیر به‌عنوان نماینده خاتمی در یکی از مهمترین ارگانهای قضایی کشور تعین شد بعدازظهر آن روز هم تعداد زیادی از دختران دانش‌آموز هوادار مجاهدین را که در تظاهرات دستگیر شده بودند به‌ محل دادستانی آوردند و تعدادمان به‌ صد نفر رسید.]]>https://api.spreaker.com/episode/22092001Sun, 26 Jan 2020 16:05:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددرمدرسه، اولین باری که دستگیر شدم ۱۵سال داشتم، در دبیرستان فاتح در محله جهان شهر کرج در می‌خواندم درست در آخر اولی هفته اردیبهشت ماه سال ۶۰در آن سال‌ها هر چند سال تحصیلی روبه پایان می‌رفت ولی محیط سیاسی کشور ملتهب بود و تحرکات سیاسی و اجتماعی هر روز...
نخستین تجربه، روز هفتم سال ۶۰همزمان با تهران و بسیاری از شهرهای ایران به‌ خاطر اعتراض به‌کشتار هواداران مجاهدین در شمال ایران انجمن زنان و مادران مجاهدین اعلام تظاهرات سراسری کردند در کرج هم این تظاهرات برگزار شد و با یورش پاسداران مواجه گردید ظهر همان روز در حالی که با دوتا از هم کلاسیهایم از مدرسه برمی‌گشتیم و برای تظاهرات عصر آن روز مشغول پخش تراکت بودیم در یک کوچه توسط چماقداران رژیم متوقف شدیم آنها چندین نفر بودند و دور ما حلقه زدند می‌خواستن کیفهایمان را بگردند ما در کیفهایمان کتاب درسی و تراکت دعوت به‌ میتینگ داشتیم مدتی مقاومت کردیم و نمی‌گذاشتیم کیفهایمان را بگردند چون می‌دانستیم کافی است یکی از تراکتها را ببینند آن‌قدر کیفهایمان را کشیدن و ما مقاومت کردیم که کیف من پاره شد و همه تراکتهای داخل آن در کوچه پخش شد از اینجا بود که دیگر با کتک و فحاشی ما را به‌داخل یک ماشین انداختند و به‌ دادستانی کرج بردند مسئول دادستانی کرج که مقرش آن موقع در منطقه اعظیمیه بود آخوند رئیسی بود که در سالهای اخیر به‌عنوان نماینده خاتمی در یکی از مهمترین ارگانهای قضایی کشور تعین شد بعدازظهر آن روز هم تعداد زیادی از دختران دانش‌آموز هوادار مجاهدین را که در تظاهرات دستگیر شده بودند به‌ محل دادستانی آوردند و تعدادمان به‌ صد نفر رسید.]]>1565زندانی-سیاسی,متین-کریم,منیره-رجوی,ولایت-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatrat-mtyn-krym-mqdmh--22091942
مقدمه

قطره‌ای از دریا شاید تعبیر رسای نباشد ولی عبارت مناسبتر نیافتم تا آن چه را در این کتاب از جنایت و وحشیگری فوق تصور از یک‌ سوء و تحمل فوق طاقت انسان در ایستادگی و وفای به‌پیمان آزادی یک خلق در زنجیر از سوء دیگر تصویر کنم آن‌چه را هم که توانستم بنویسم تنها بخشی از دیده‌ها و شنیده هایم است چون بسیاری از فاجعه‌بارترین صحنه‌ها را نمی‌شود گفت و نه می‌شود نوشت انگیزه من برای نوشتن اما فقط تقدیر تعظیم در برابر خالقان زیباترین تابلوهای وفا در شرایط غیرقابل تصور زندانهای آخوندهای ضدبشر نیست بلکه پیش و بیش از آن ثبت تاریخ میهنی است که به‌دست رشیدترین فرزندان خلقش در سیاه چالهای شکنجه و اعدام کلمه به‌ کلمه و خط به‌خط در آگاهی کامل و در انتخاب میان مقاومت و شهادت زیر شکنجه و یا زندگی برای خود اولی را برگزیدهاند و درست به‌همین دلیل پیروزی بر دشمن ضدبشر را محقق خواهند کرد هر چند که این دشمن جنایتکارترین بیرحم‌ترین و شقی‌ترین دشمنی باشد که تاریخ تابه‌حال به‌خود دیده است آن‌چه که نوشته‌ام تنها قطره‌ای از لحظات پردرد و سوزاننده ذهن و قلب انسان در روزها و شبهای بی‌پایان شکنجه و دریدن و کشتن شریرانه است که در فاصله بازجویها و راهروهای اوین و اززیر چشم‌بند توانسته‌ام شاهدش باشم ولی از همین قطره می‌توان دریا را تصور کرد زندان جای است که هماوردی و جنگ بین عنصر مجاهد خلق و ارتجاع هار وحشی ولایت فقیهی اوریان می‌شود در کشاکش صحنه‌ای که شکنجه‌گر مستاصل تنها توانش شکنجه کردن است و بس و زندانی که به‌ظاهر دست بسته است اما با مقاومت و پایداری و انتخاب هر لحظه یک تاریخ از شرف انسانی و پایبندی به‌آزادی یک میهن را می‌سازد اما عجبا که پیروز این صحنه در پایان نبرد باز زندانی خونین پیکیری است که تسلیم را پشت درهای زندانهای رژیم جلاد پرورده دفن کرده است در این کتاب فقط از کسانی نام برده‌ام که می‌شناختم و بی‌اغراق صدها برابر این نامها قهرمانانی بودند که شاید هیچکس آنها را نمی‌شناخت و نهایت شرف عزت انسانی بر تختهای شکنجه و چوبه‌های دار جان دادند اما این نامها پرچم و بیرق شهدا و زندانیان بینام نشانی است که رسم همه یکی بود مقاومت بی پایان مجاهد خلق برای آزادی یک حلق در زنجیر و نبردی برای همه تا پیروزی نازلی که استخوانهای پایش را می‌پوشاند و با لبخند همیشگی سرشاری روحیه مجاهدی را میپراکند فاطمه که در بند مسکونی روانی شده بود و با همان وضع لب فرو بست منیره رجوی قهرمانی که با وجود بیگناهیش حتی از دید بازجویان دژخیم ماه‌ها شکنجه شد و نهایتاً گلوله‌های جوخه‌های مرگ را به‌جان خرید ولی حسرت سخن گفتن علیه مسعود را بر دل بازجویان جنایتکارش گذاشت اکرم که با پیکری پاره پاره به‌جرم ایستادگی بر مواضع اش دستهایش به‌شوفاژ زنجیر شده بود تا حآمد کوچک ۵ساله که از صبح تا شام زیر لگد و سیلی پاسداران از این راهرو شکنجه به‌آن راهرو کشیده می‌شد و نوازش شبانه‌اش بی‌غذایی و گریه برای مادرش بود که زیر شکنجه فریادهایش را میشنید و تا کودک ۶ماهه اعظم که زندانی جنایت بزرگ دژخمیانی بود که پدرش را جلو چشمان مادرش کشته بودند و مادرش را در برابر زجه‌های معصومانه او شکنجه می‌کردند پیام این همه جنایتها البته روشن بود تسلیم به‌ ارتجاع و استبداد و پاسخ مجاهدین هم البته بیش از آن روش بود نه بو دژخیم به‌هرقیمت پس از من نسل بیشمار از زندانهای آخوندها و رژیم او گذشته اند اما پیوسته این سنت را با خون و نبرد پاس داشته اند و به‌ آیندگان سپرده اند اما از نوشتن این سطور یک حرف هم برای وجدانها بیدار سایر ملتها دارم به‌آنها می‌گویم یک روی سکه این مبارزه نبردی برای سرنوشت ملت ایران است ولی آن روی دیگرش سرنوشت تمام جهان متمدن در میانه است که از سوی این هیولای قرون‌وسطایی این پدر خوانده جنایت و شقاوت تحدید می‌شود آیا وجدان زنده و بیدار انسان ترقی خواهی در جهان هست که از این حقایق با خبر شود و خود را از درگیر شدن در این نبرد به‌دور نگاه دارد این نبرد، نبردی برای همه است برای هر انسانی که وجدانی بیدار داشته باشد و شرافت انسانی خود را از دست نداده باشد آری نبردی برای همه انسانهای آزاده]]>https://api.spreaker.com/episode/22091942Sun, 26 Jan 2020 15:58:20 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه مقدمه قطره‌ای از دریا شاید تعبیر رسای نباشد ولی عبارت مناسبتر نیافتم تا آن چه را در این کتاب از جنایت و وحشیگری فوق تصور از یک‌ سوء و تحمل فوق طاقت انسان در ایستادگی و وفای به‌پیمان آزادی یک خلق در زنجیر از سوء دیگر تصویر کنم آن‌چه را...
مقدمه

قطره‌ای از دریا شاید تعبیر رسای نباشد ولی عبارت مناسبتر نیافتم تا آن چه را در این کتاب از جنایت و وحشیگری فوق تصور از یک‌ سوء و تحمل فوق طاقت انسان در ایستادگی و وفای به‌پیمان آزادی یک خلق در زنجیر از سوء دیگر تصویر کنم آن‌چه را هم که توانستم بنویسم تنها بخشی از دیده‌ها و شنیده هایم است چون بسیاری از فاجعه‌بارترین صحنه‌ها را نمی‌شود گفت و نه می‌شود نوشت انگیزه من برای نوشتن اما فقط تقدیر تعظیم در برابر خالقان زیباترین تابلوهای وفا در شرایط غیرقابل تصور زندانهای آخوندهای ضدبشر نیست بلکه پیش و بیش از آن ثبت تاریخ میهنی است که به‌دست رشیدترین فرزندان خلقش در سیاه چالهای شکنجه و اعدام کلمه به‌ کلمه و خط به‌خط در آگاهی کامل و در انتخاب میان مقاومت و شهادت زیر شکنجه و یا زندگی برای خود اولی را برگزیدهاند و درست به‌همین دلیل پیروزی بر دشمن ضدبشر را محقق خواهند کرد هر چند که این دشمن جنایتکارترین بیرحم‌ترین و شقی‌ترین دشمنی باشد که تاریخ تابه‌حال به‌خود دیده است آن‌چه که نوشته‌ام تنها قطره‌ای از لحظات پردرد و سوزاننده ذهن و قلب انسان در روزها و شبهای بی‌پایان شکنجه و دریدن و کشتن شریرانه است که در فاصله بازجویها و راهروهای اوین و اززیر چشم‌بند توانسته‌ام شاهدش باشم ولی از همین قطره می‌توان دریا را تصور کرد زندان جای است که هماوردی و جنگ بین عنصر مجاهد خلق و ارتجاع هار وحشی ولایت فقیهی اوریان می‌شود در کشاکش صحنه‌ای که شکنجه‌گر مستاصل تنها توانش شکنجه کردن است و بس و زندانی که به‌ظاهر دست بسته است اما با مقاومت و پایداری و انتخاب هر لحظه یک تاریخ از شرف انسانی و پایبندی به‌آزادی یک میهن را می‌سازد اما عجبا که پیروز این صحنه در پایان نبرد باز زندانی خونین پیکیری است که تسلیم را پشت درهای زندانهای رژیم جلاد پرورده دفن کرده است در این کتاب فقط از کسانی نام برده‌ام که می‌شناختم و بی‌اغراق صدها برابر این نامها قهرمانانی بودند که شاید هیچکس آنها را نمی‌شناخت و نهایت شرف عزت انسانی بر تختهای شکنجه و چوبه‌های دار جان دادند اما این نامها پرچم و بیرق شهدا و زندانیان بینام نشانی است که رسم همه یکی بود مقاومت بی پایان مجاهد خلق برای آزادی یک حلق در زنجیر و نبردی برای همه تا پیروزی نازلی که استخوانهای پایش را می‌پوشاند و با لبخند همیشگی سرشاری روحیه مجاهدی را میپراکند فاطمه که در بند مسکونی روانی شده بود و با همان وضع لب فرو بست منیره رجوی قهرمانی که با وجود بیگناهیش حتی از دید بازجویان دژخیم ماه‌ها شکنجه شد و نهایتاً گلوله‌های جوخه‌های مرگ را به‌جان خرید ولی حسرت سخن گفتن علیه مسعود را بر دل بازجویان جنایتکارش گذاشت اکرم که با پیکری پاره پاره به‌جرم ایستادگی بر مواضع اش دستهایش به‌شوفاژ زنجیر شده بود تا حآمد کوچک ۵ساله که از صبح تا شام زیر لگد و سیلی پاسداران از این راهرو شکنجه به‌آن راهرو کشیده می‌شد و نوازش شبانه‌اش بی‌غذایی و گریه برای مادرش بود که زیر شکنجه فریادهایش را میشنید و تا کودک ۶ماهه اعظم که زندانی جنایت بزرگ دژخمیانی بود که پدرش را جلو چشمان مادرش کشته بودند و مادرش را در برابر زجه‌های معصومانه او شکنجه می‌کردند پیام این همه جنایتها البته روشن بود تسلیم به‌ ارتجاع و استبداد و پاسخ مجاهدین هم البته بیش از آن روش بود نه بو دژخیم به‌هرقیمت پس از من نسل بیشمار از زندانهای آخوندها و رژیم او گذشته اند اما پیوسته این سنت را با خون و نبرد پاس داشته اند و به‌ آیندگان سپرده اند اما از نوشتن این سطور یک حرف هم برای وجدانها بیدار سایر ملتها دارم به‌آنها می‌گویم یک روی سکه این مبارزه نبردی برای سرنوشت ملت ایران است ولی آن روی دیگرش سرنوشت تمام جهان متمدن در میانه است که از سوی این هیولای قرون‌وسطایی این پدر خوانده جنایت و شقاوت تحدید می‌شود آیا وجدان زنده و بیدار انسان ترقی خواهی در جهان هست که از این حقایق با خبر شود و خود را از درگیر شدن در این نبرد به‌دور نگاه دارد این نبرد، نبردی برای همه است برای هر انسانی که وجدانی بیدار داشته باشد و شرافت انسانی خود را از دست نداده باشد آری نبردی برای همه انسانهای آزاده]]>469زندانی-سیاسی,متین-کریم,منیره-رجوی,ولایت-فقیهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-14--20077280در اين ايام فشار و تحقيرهاي بيشتري هر روز به شكل جديدي توسط پاسدارن اعمال مي شد.
شبها ب استراحت به شکل تيغي و كتابي بود، تعدادي هم نشسته مي خوابيدند.
اگر پاسدار بند عصباني نبود، نيم ساعت هواخوري بود.
با توپي كه از جوراب بود فوتبال بازي مي كردند.
خسرو اميري ورزش و حركات رزمي را تبليغ مي كرد.
و پاسداران كه تحمل روحيه و نشاط بچه ها را نداشتند، هواخوري را تعطيل و هر روز به هر بهانه يي اذيت ميكردند...
... روزها هوا سرد بود. لباس مناسب نداشتيم، شبها چند نفر دو پتوي نازك سربازي و اغلب تا صبح مي لرزيديم. روزها، البته اگر بازجويي نبود، به انتقال تجارب و خاطرات، آموزش مورس، درست كردن وسايل مختلف براي سلول و رسيدگي به بيماران و مجروحين مي گذشت.
هيچ امكان دارويي نداشتیم.
چون پاسداران بدشان نميآمد درگير شپش و قارچ و انواع آلودگيهاي عفوني و… شويم.
به لحاظ غذايي، هيچ كس سير نمي شد. صبحانه، يك ليوان چاي ولرم با ردي از پنير روي تكه يي نانِ نازكِ كه يك لقمه مي شد...
شبها هر قدر كه مي توانستيم با برنامة ترنا بازي فشارهاي بازجويي و سختي و خستگي روز را از تن خارج كنيم. اگر پاسداران وارد سلول مي شدند، همه را به زير هشت و وسايلمان را مي گشتند ...
یک شب همه را جمع كردند و به حسينيه بردند. محلي براي مصاحبه هاي اجباري و سخنراني لاجوردي و همدستانش براي جنگ اعصاب و درهم شكستن زندانيان بود....]]>https://api.spreaker.com/episode/20077280Sun, 17 Nov 2019 10:20:46 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبعد از اين جريان بازجویی و دادگاه، ديگرخيالم از بازجويي راحت شده بود. و منتظر بودم يكي از همين روزها مثل سعيد و محمدرضا و… اسم من را با كلية وسايل صدا كنند. در اين ايام فشار و تحقيرهاي بيشتري هر روز به شكل جديدي توسط پاسدارن اعمال مي شد. شبها ب...در اين ايام فشار و تحقيرهاي بيشتري هر روز به شكل جديدي توسط پاسدارن اعمال مي شد.
شبها ب استراحت به شکل تيغي و كتابي بود، تعدادي هم نشسته مي خوابيدند.
اگر پاسدار بند عصباني نبود، نيم ساعت هواخوري بود.
با توپي كه از جوراب بود فوتبال بازي مي كردند.
خسرو اميري ورزش و حركات رزمي را تبليغ مي كرد.
و پاسداران كه تحمل روحيه و نشاط بچه ها را نداشتند، هواخوري را تعطيل و هر روز به هر بهانه يي اذيت ميكردند...
... روزها هوا سرد بود. لباس مناسب نداشتيم، شبها چند نفر دو پتوي نازك سربازي و اغلب تا صبح مي لرزيديم. روزها، البته اگر بازجويي نبود، به انتقال تجارب و خاطرات، آموزش مورس، درست كردن وسايل مختلف براي سلول و رسيدگي به بيماران و مجروحين مي گذشت.
هيچ امكان دارويي نداشتیم.
چون پاسداران بدشان نميآمد درگير شپش و قارچ و انواع آلودگيهاي عفوني و… شويم.
به لحاظ غذايي، هيچ كس سير نمي شد. صبحانه، يك ليوان چاي ولرم با ردي از پنير روي تكه يي نانِ نازكِ كه يك لقمه مي شد...
شبها هر قدر كه مي توانستيم با برنامة ترنا بازي فشارهاي بازجويي و سختي و خستگي روز را از تن خارج كنيم. اگر پاسداران وارد سلول مي شدند، همه را به زير هشت و وسايلمان را مي گشتند ...
یک شب همه را جمع كردند و به حسينيه بردند. محلي براي مصاحبه هاي اجباري و سخنراني لاجوردي و همدستانش براي جنگ اعصاب و درهم شكستن زندانيان بود....]]>1198آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-13--20077242يك شب، يكي از دوستان يا اقوام دور پدرم (كه نمي شناختمش ...)، دريچة سلول را باز كرد و گفت:
محمود رویایی دارين؟
من جواب دادم. در را باز كرد و گفت: سريع بيا بيرون.
با كليه وسايل بيام؟ نه، يه دقيقه بيشتر كارت ندارم.
وارد راهرو شدم. خبري از پاسدار بند نبود.
گفت منو مي شناسي؟ گفتم نه!
اسمم هفت تنيه است، اینجا نظري صدایم میکنن . حالا شناختي؟
هفت تني را قبلاً شنيده ام. مثل اين كه از اقوام دور پدرم بود.
من از پيش خانواده ات آمدم. حال همه خوب است، فقط پدر و مادرت خيلي نگرانند.
آمدم ببينم چيزي نمي خواي، مشكلي نداري؟
مي دانستم از نزديكان خودشان است، چون هيچ پاسداري نمي تواند به سادگي وارد اوين شود.
به ذهنم رسيد شايد بازجو باشد.
گفتم چند ماه است که مرا بازجويي میبرند.
اطلاعاتي ازمن مي خواهند كه روحم خبر نداره...
شعبه چندي؟ شعبة۴. نگران نباش، درستش مي كنم.
پيغامي براي خانواده یا چيزي نمي خواي؟
نه، سلام برسان بگو محمود حالش خوبه.
فقط عينكم را بياوري خوب است، پول هم ندارم يه كم پول بگير...
موضوع را با تعدادي از بچه ها مطرح كردم.
گفتند احتمالاً اين را بازجويت فرستاده و مي خواهد شرايطت را چك كند...]]>https://api.spreaker.com/episode/20077242Sun, 17 Nov 2019 10:12:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدچند روز از آخرين بازجوييم گذشته بود، و ديگر دغدغه و تب وتاب بازجويي نداشتم. يك شب، يكي از دوستان يا اقوام دور پدرم (كه نمي شناختمش ...)، دريچة سلول را باز كرد و گفت: محمود رویایی دارين؟ من جواب دادم. در را باز كرد و گفت: سريع بيا بيرون. با كليه...يك شب، يكي از دوستان يا اقوام دور پدرم (كه نمي شناختمش ...)، دريچة سلول را باز كرد و گفت:
محمود رویایی دارين؟
من جواب دادم. در را باز كرد و گفت: سريع بيا بيرون.
با كليه وسايل بيام؟ نه، يه دقيقه بيشتر كارت ندارم.
وارد راهرو شدم. خبري از پاسدار بند نبود.
گفت منو مي شناسي؟ گفتم نه!
اسمم هفت تنيه است، اینجا نظري صدایم میکنن . حالا شناختي؟
هفت تني را قبلاً شنيده ام. مثل اين كه از اقوام دور پدرم بود.
من از پيش خانواده ات آمدم. حال همه خوب است، فقط پدر و مادرت خيلي نگرانند.
آمدم ببينم چيزي نمي خواي، مشكلي نداري؟
مي دانستم از نزديكان خودشان است، چون هيچ پاسداري نمي تواند به سادگي وارد اوين شود.
به ذهنم رسيد شايد بازجو باشد.
گفتم چند ماه است که مرا بازجويي میبرند.
اطلاعاتي ازمن مي خواهند كه روحم خبر نداره...
شعبه چندي؟ شعبة۴. نگران نباش، درستش مي كنم.
پيغامي براي خانواده یا چيزي نمي خواي؟
نه، سلام برسان بگو محمود حالش خوبه.
فقط عينكم را بياوري خوب است، پول هم ندارم يه كم پول بگير...
موضوع را با تعدادي از بچه ها مطرح كردم.
گفتند احتمالاً اين را بازجويت فرستاده و مي خواهد شرايطت را چك كند...]]>1103آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-12--20077204 چون معمولاً براي بازجويي زودتر از ساعت هشت نمي آمدند.
در اولين نظر متوجه شدم عيسي و محمدرضا نيستند.
عيسي ٢٠ چي شد؟
محمدرضا كجاست؟
از سكوت بچه ها فهميدم او هم ديشب يا پريشب اعدام شده.
پاسدار بند دريچه را باز كرد، اسم سه نفر از بچه ها را براي بازجويي خواند.
متوجه شدم اسمم را فعلاً براي بازجويي نداده اند.
حواسم به صداي پاي پاسدار و تحركات بيرون بود و گوشم با هر صدايي تيز مي شد.
با بچه ها در گوشه يي از اتاق صحبت مي كردم.
محمدرضا شهيرافتخار بي مقدمه گفت:
ديشب براي محمدرضا مراسم گرفتيم جات خالي بود.
محسن گفت: محمدرضا خيلي سرحال بود، مي گفت كاش محمود رو قبل از رفتن مي ديدم.
نميداني هم پرونده يي هایش؛ حسن سيار و بهروز هم بودن يا نه؟
چرا هر سه نفر با هم اعدام شدن.
سعيد كه ظاهراً مي خواست فضا را كمي عوض كند، پيشانيم را بوسيد و گفت:
قبل از رفتن به من گفت، اگر محمود رو ديدي از طرف من يه پوسه به پيشونيش بكن، و بگو به همة بچه ها سلام برساند....
خاطرات گرم روزهاي تبليغات كانديداتوري مسعود رجوی با حسن سيار، و بحثهاي خياباني با محمدرضا، مثل فيلمي كوتاه از برابرم گذشت...]]>https://api.spreaker.com/episode/20077204Sun, 17 Nov 2019 10:04:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبح با سر و صداي بقيه بيدار شدم و تصميم گرفتم ظرف يكساعت همه كارهايم را انجام دهم. چون معمولاً براي بازجويي زودتر از ساعت هشت نمي آمدند. در اولين نظر متوجه شدم عيسي و محمدرضا نيستند. عيسي ٢٠ چي شد؟ محمدرضا كجاست؟ از سكوت بچه ها فهميدم او هم... چون معمولاً براي بازجويي زودتر از ساعت هشت نمي آمدند.
در اولين نظر متوجه شدم عيسي و محمدرضا نيستند.
عيسي ٢٠ چي شد؟
محمدرضا كجاست؟
از سكوت بچه ها فهميدم او هم ديشب يا پريشب اعدام شده.
پاسدار بند دريچه را باز كرد، اسم سه نفر از بچه ها را براي بازجويي خواند.
متوجه شدم اسمم را فعلاً براي بازجويي نداده اند.
حواسم به صداي پاي پاسدار و تحركات بيرون بود و گوشم با هر صدايي تيز مي شد.
با بچه ها در گوشه يي از اتاق صحبت مي كردم.
محمدرضا شهيرافتخار بي مقدمه گفت:
ديشب براي محمدرضا مراسم گرفتيم جات خالي بود.
محسن گفت: محمدرضا خيلي سرحال بود، مي گفت كاش محمود رو قبل از رفتن مي ديدم.
نميداني هم پرونده يي هایش؛ حسن سيار و بهروز هم بودن يا نه؟
چرا هر سه نفر با هم اعدام شدن.
سعيد كه ظاهراً مي خواست فضا را كمي عوض كند، پيشانيم را بوسيد و گفت:
قبل از رفتن به من گفت، اگر محمود رو ديدي از طرف من يه پوسه به پيشونيش بكن، و بگو به همة بچه ها سلام برساند....
خاطرات گرم روزهاي تبليغات كانديداتوري مسعود رجوی با حسن سيار، و بحثهاي خياباني با محمدرضا، مثل فيلمي كوتاه از برابرم گذشت...]]>913آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-11--20077169حتی لحظه ای بذهنم زد که حاضرم سالم از این معرکه بیرون بیایم و دیگر ادامه ندهم.
منتظر بودم بازجو اسم موسی را صدا کند.
با ضربه محکمی که مثل چوب بود نقش زمین شدم و چند نفر با چوب و لگد و مشت و آرماتور و کابل بطرفم حمله ور شدند.....
دوباره اسم حمید سلیمانی را آورد و آهنگ بازجویی تغییر کرد.
بعداز یکساعت یا بیشتر که دیگر حتی توان ناله کردن هم نداشتم به بیرون درب پرتاب شدم .
تصمیم گرفتم بخوابم. وقتی بازجو مرا در آرامش دید.
لگدی زد و گفت: نیمساعت دیگر صدایت میکنم....
... بیاد خواهرم میترا افتادم که یکسال از من بزرگتر بود.
میخواستم هوادار سازمان بشود. مدتی به او تراکت و نشریه میدادم تا به مدرسه ببرد.
یک زمان هم قبض های کمک مالی صد ریالی و دویست ریالی را صبح تحویلش داده و میگفتم: باید اینها را به دوستانت بدهی و کمک مالی جمع کنی.
... وقتی در شعبه ۴ بازجو از من دور شد، فهمیدم یک برادر دیگری آنجاست.
از زیر چشم بند تعدادی از خواهران و برادران دیدم که با پاهای باند پیچی شده منتظر بازجویی هستند....
... قرار بود امشب من در کنار آنها باشم. ای کاش همین امروز زیر کابل میمردم.
فردا چه میشود؟ دو یا سه روز است نخوابیدم، چیزی هم نخوردم. بعد دوباره صدایم میکنند .....]]>https://api.spreaker.com/episode/20077169Sun, 17 Nov 2019 09:56:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداگر بتوانم این مشکل را حل کنم دیگر هیچ مشکلی برایم لاینحل نیست. حتی لحظه ای بذهنم زد که حاضرم سالم از این معرکه بیرون بیایم و دیگر ادامه ندهم. منتظر بودم بازجو اسم موسی را صدا کند. با ضربه محکمی که مثل چوب بود نقش زمین شدم و چند نفر با چوب و لگد و مشت...حتی لحظه ای بذهنم زد که حاضرم سالم از این معرکه بیرون بیایم و دیگر ادامه ندهم.
منتظر بودم بازجو اسم موسی را صدا کند.
با ضربه محکمی که مثل چوب بود نقش زمین شدم و چند نفر با چوب و لگد و مشت و آرماتور و کابل بطرفم حمله ور شدند.....
دوباره اسم حمید سلیمانی را آورد و آهنگ بازجویی تغییر کرد.
بعداز یکساعت یا بیشتر که دیگر حتی توان ناله کردن هم نداشتم به بیرون درب پرتاب شدم .
تصمیم گرفتم بخوابم. وقتی بازجو مرا در آرامش دید.
لگدی زد و گفت: نیمساعت دیگر صدایت میکنم....
... بیاد خواهرم میترا افتادم که یکسال از من بزرگتر بود.
میخواستم هوادار سازمان بشود. مدتی به او تراکت و نشریه میدادم تا به مدرسه ببرد.
یک زمان هم قبض های کمک مالی صد ریالی و دویست ریالی را صبح تحویلش داده و میگفتم: باید اینها را به دوستانت بدهی و کمک مالی جمع کنی.
... وقتی در شعبه ۴ بازجو از من دور شد، فهمیدم یک برادر دیگری آنجاست.
از زیر چشم بند تعدادی از خواهران و برادران دیدم که با پاهای باند پیچی شده منتظر بازجویی هستند....
... قرار بود امشب من در کنار آنها باشم. ای کاش همین امروز زیر کابل میمردم.
فردا چه میشود؟ دو یا سه روز است نخوابیدم، چیزی هم نخوردم. بعد دوباره صدایم میکنند .....]]>1697آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-nhm--20007580عباس داوری در سی‌و‌پنجمین سال بنیانگذاری سازمان افتخار‌آفرین مجاهدین خلق ایران، با توجه به حوادث مختلفی که در گوشه و کنار منطقه، بویژه در همسایگی ما در سال گذشته رخ داد.
فکر کردم بهتر است یکی از بحثهایی را که شهید سعید محسن، در سلول با ما کرده‌بود، بازگو کنم.
به‌ویژه فکر می‌کنم طرح این بحث برای نسل جوان ما ضروری است.
تا روشن شود که پاشنهٌ در سازمان روی چه اصولی می‌چرخد. نیمه‌های اسفند‌ماه سال۱۳۵۰ است.
مسئول اتاق در یکی از بندهای زندان اوین می‌گوید بچه‌ها صبح بخیر به! به! چه صبح زیبایی؟ چه هوای قشنگی؟ یا‌لله یا‌لله بلند شوید. مثل این‌که امروز خبری هست.‌
اخبار محاکمهٌ اولین دسته از بچه‌های سازمان و نتایج آن به‌داخل سلول رسیده است.‌
سایر بچه‌ها نیز خودشان را برای مواجهه با‌بیدادگاههای شاه آماده می‌کنند.
ساعتی بعد نگهبان آمد و برخی از بچه‌ها را چهار‌تا چهار‌تا یا سه‌تا سه‌تا یا حتی تکی بیرون برد.
اسامی سعید محسن، موسی خیابانی، بهمن بازرگانی و من (عباس داوری) با هم خوانده شد.
از این به بعد معلوم شد که ما چهار‌نفر با‌هم در یک دادگاه خواهیم بود. سعید دربارهٌ آمریکای‌لاتین و برخی انقلابیون آن قاره حرف می‌زد. وقتی به‌اسم «چه‌گوارا»‌رسید، برافروخته شد.‌
با تمجید فوق‌العاده‌یی از یک انسان والا گفت «چقدر این مرد برای رسیدن به هدفش شوق شهادت داشت».
و ادامه داد «اشتیاق او آدم را به یاد اصحاب امام حسین می‌اندازد» چطور انسان می‌تواند به این قله از فدا برسد؟
.... سلولهای «اوین قدیم» دو‌قسمت داشت که توسط یک راهرو و اتاق نگهبانی از هم جدا می‌شد. اما یک سیستم نگهبانی آن دو‌قسمت را به‌اصطلاح کنترل می‌کرد.]]>https://api.spreaker.com/episode/20007580Wed, 13 Nov 2019 12:52:26 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنقطـهٌ کمـال عباس داوری در سی‌و‌پنجمین سال بنیانگذاری سازمان افتخار‌آفرین مجاهدین خلق ایران، با توجه به حوادث مختلفی که در گوشه و کنار منطقه، بویژه در همسایگی ما در سال گذشته رخ داد. فکر کردم بهتر است یکی از بحثهایی را که شهید سعید محسن، در سلول...عباس داوری در سی‌و‌پنجمین سال بنیانگذاری سازمان افتخار‌آفرین مجاهدین خلق ایران، با توجه به حوادث مختلفی که در گوشه و کنار منطقه، بویژه در همسایگی ما در سال گذشته رخ داد.
فکر کردم بهتر است یکی از بحثهایی را که شهید سعید محسن، در سلول با ما کرده‌بود، بازگو کنم.
به‌ویژه فکر می‌کنم طرح این بحث برای نسل جوان ما ضروری است.
تا روشن شود که پاشنهٌ در سازمان روی چه اصولی می‌چرخد. نیمه‌های اسفند‌ماه سال۱۳۵۰ است.
مسئول اتاق در یکی از بندهای زندان اوین می‌گوید بچه‌ها صبح بخیر به! به! چه صبح زیبایی؟ چه هوای قشنگی؟ یا‌لله یا‌لله بلند شوید. مثل این‌که امروز خبری هست.‌
اخبار محاکمهٌ اولین دسته از بچه‌های سازمان و نتایج آن به‌داخل سلول رسیده است.‌
سایر بچه‌ها نیز خودشان را برای مواجهه با‌بیدادگاههای شاه آماده می‌کنند.
ساعتی بعد نگهبان آمد و برخی از بچه‌ها را چهار‌تا چهار‌تا یا سه‌تا سه‌تا یا حتی تکی بیرون برد.
اسامی سعید محسن، موسی خیابانی، بهمن بازرگانی و من (عباس داوری) با هم خوانده شد.
از این به بعد معلوم شد که ما چهار‌نفر با‌هم در یک دادگاه خواهیم بود. سعید دربارهٌ آمریکای‌لاتین و برخی انقلابیون آن قاره حرف می‌زد. وقتی به‌اسم «چه‌گوارا»‌رسید، برافروخته شد.‌
با تمجید فوق‌العاده‌یی از یک انسان والا گفت «چقدر این مرد برای رسیدن به هدفش شوق شهادت داشت».
و ادامه داد «اشتیاق او آدم را به یاد اصحاب امام حسین می‌اندازد» چطور انسان می‌تواند به این قله از فدا برسد؟
.... سلولهای «اوین قدیم» دو‌قسمت داشت که توسط یک راهرو و اتاق نگهبانی از هم جدا می‌شد. اما یک سیستم نگهبانی آن دو‌قسمت را به‌اصطلاح کنترل می‌کرد.]]>1663بنیانگذاران,مجاهدین-خلق-ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-akhr--20007529آنروز حمید، طوري كه من هول نكنم گفت:
فكر كنم فروغ دستگير شده.
اگر تا عصر خبري از او نشد به سپاه برويد و از او خبر بگيريد.
من بايد سريع بروم و به ديگران اطلاع بدهم كه مخفي شوند.
آنروز حميد به همة بچه ها خبر داده بود، كه از كرمان خارج شوند.
خودش هم مخفي شده بود، و بعد از چندماه توانست براي پيوستن به ساير مجاهدين از كشور خارج شود.
مادرم كاملاً مواظبم بود.
سه روز بعد چند تكه لباس در يك ساك گذاشتم و در انباري قايم كردم.
روز چهارشنبه برادرم به تهران رفت.
مقداري پول برداشتم و صبح كه مادرم مشغول صحبت و آشپزي بود، به آهستگي از خانه بيرون آمدم.
خودم را به ترمينال رساندم و با اولين اتوبوس به طرف يزد حركت كردم.
در آنجا وضعيتم متفاوت بود.
ابتدا به سختي يك راديو گرفتم كه بتوانم صداي مجاهد را گوش كنم.
وقتي از لابلاي پارازيت دوباره طنينِ «اين صداي مجاهدين خلق ايران است» را شنيدم، احساس كردم در اوج آسمانها هستم.
... اواخر مهرماه بود كه گفته شد از يزد به زاهدان بروم و از آنجا از ايران خارج شوم.  ]]>https://api.spreaker.com/episode/20007529Wed, 13 Nov 2019 12:43:19 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمادرم درحاليكه بغض كرده بود گفت: چرا نميفهمي عزيزِ من، تو دختري با حميد فرق داري. آنروز حمید، طوري كه من هول نكنم گفت: فكر كنم فروغ دستگير شده. اگر تا عصر خبري از او نشد به سپاه برويد و از او خبر بگيريد. من بايد سريع بروم و به ديگران اطلاع بدهم...آنروز حمید، طوري كه من هول نكنم گفت:
فكر كنم فروغ دستگير شده.
اگر تا عصر خبري از او نشد به سپاه برويد و از او خبر بگيريد.
من بايد سريع بروم و به ديگران اطلاع بدهم كه مخفي شوند.
آنروز حميد به همة بچه ها خبر داده بود، كه از كرمان خارج شوند.
خودش هم مخفي شده بود، و بعد از چندماه توانست براي پيوستن به ساير مجاهدين از كشور خارج شود.
مادرم كاملاً مواظبم بود.
سه روز بعد چند تكه لباس در يك ساك گذاشتم و در انباري قايم كردم.
روز چهارشنبه برادرم به تهران رفت.
مقداري پول برداشتم و صبح كه مادرم مشغول صحبت و آشپزي بود، به آهستگي از خانه بيرون آمدم.
خودم را به ترمينال رساندم و با اولين اتوبوس به طرف يزد حركت كردم.
در آنجا وضعيتم متفاوت بود.
ابتدا به سختي يك راديو گرفتم كه بتوانم صداي مجاهد را گوش كنم.
وقتي از لابلاي پارازيت دوباره طنينِ «اين صداي مجاهدين خلق ايران است» را شنيدم، احساس كردم در اوج آسمانها هستم.
... اواخر مهرماه بود كه گفته شد از يزد به زاهدان بروم و از آنجا از ايران خارج شوم.  ]]>1583راز-شب,مجاهدین-خلق,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-dhm--20007243ظاهراً در همين سه ساعتي كه خوابم برد در خواب حرف مي زدم.
محمد نوري نيك گفت:
-مثل اين كه بازجويي بودي چون هم داد ميزدي هم فحش مي دادي.
-مي گفتي نامرد اون دنيا به حسابت مي رسم.
-فكر مي كنم تعبيرش اين است كه ميروي بازجويي.
-سرم درد مي كنه حالمم خوب نيست. اگه اسمم رو خوندن تو جایم برو.
“محمد “ گفت:
-آره من هنوز ورم پام خوب نشده بهتره اگه صدات كردن حسين پروانه جایت برود.
دقايقي بعد دريچه باز شد اسم محمد نوري نيك و تعدادي از بچه ها را براي بازجويي خواندند. “محمد “ لبخندي زد و رفت.
... محمد دنبال آسپرين گشت.
وقتي ديد حتي يك آسپرين هم نداريم با عصبانيت به سمت در رفت و با كف هر دو دستش محكم ضرباتي به در زد. گفتم:
-مثل اين كه تنت مي خاره. بيا بشين واسه خودت دردسر درست نكن.
به زحمت يك آسپرين گرفت.
دقايقي بعد بچه ها با پاهاي ورم كرده و پشت زخمي, چندنفر چندنفر وارد شدند.....]]>https://api.spreaker.com/episode/20007243Wed, 13 Nov 2019 12:35:18 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبح با سردرد و كوفتگي به سختي بيدار شدم. ظاهراً در همين سه ساعتي كه خوابم برد در خواب حرف مي زدم. محمد نوري نيك گفت: -مثل اين كه بازجويي بودي چون هم داد ميزدي هم فحش مي دادي. -مي گفتي نامرد اون دنيا به حسابت مي رسم. -فكر مي كنم تعبيرش اين است كه...ظاهراً در همين سه ساعتي كه خوابم برد در خواب حرف مي زدم.
محمد نوري نيك گفت:
-مثل اين كه بازجويي بودي چون هم داد ميزدي هم فحش مي دادي.
-مي گفتي نامرد اون دنيا به حسابت مي رسم.
-فكر مي كنم تعبيرش اين است كه ميروي بازجويي.
-سرم درد مي كنه حالمم خوب نيست. اگه اسمم رو خوندن تو جایم برو.
“محمد “ گفت:
-آره من هنوز ورم پام خوب نشده بهتره اگه صدات كردن حسين پروانه جایت برود.
دقايقي بعد دريچه باز شد اسم محمد نوري نيك و تعدادي از بچه ها را براي بازجويي خواندند. “محمد “ لبخندي زد و رفت.
... محمد دنبال آسپرين گشت.
وقتي ديد حتي يك آسپرين هم نداريم با عصبانيت به سمت در رفت و با كف هر دو دستش محكم ضرباتي به در زد. گفتم:
-مثل اين كه تنت مي خاره. بيا بشين واسه خودت دردسر درست نكن.
به زحمت يك آسپرين گرفت.
دقايقي بعد بچه ها با پاهاي ورم كرده و پشت زخمي, چندنفر چندنفر وارد شدند.....]]>1783آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-dwazdhm--19989110 نزديك ظهر گفته شد وسايلمان را جمع كنيم كه به زندان شهرباني برويم.
اما قبل از آن، چند روزي بايد در زندان دادگاه باشيم.
ابتدا فكر كرديم كه من و سهيلا ميرويم.
وسايلمان را جمع كرديم و بيرون آمديم كه ديديم خواهران ديگر هم هستند.
خيلي خوشحال شديم و همديگر را بوسيديم و در آغوش گرفتيم.
اولين بار بود كه همه با هم در يك محل ميتوانستيم باشیم.
به زيرزمين دادگاه كه رسيديم، فضاحتي بود آن سرش ناپيدا.
آنقدر كثيف بود و بو ميداد كه اصلاً نميتوانستيم تحمل كنيم.
ظهر روز بعد وقتي نهار خورديم و دور هم نشستيم، حكيمه گفت:
بچه ها الان كه با هم هستيم خوب است، هركدام نكته ای يا انتقادي داريد.
يا هرحرفي كه دوست داريد و لازمه بگوييد.
یا از هم مشورت بگيريم، الان بهترين موقعيت است. نميدانيم چند روز با هم خواهيم بود.
زري و بتول، انتقادي به فائزه داشتند كه مطرح كردند و فائزه انتقادش را پذيرفت.
به رغم پذيرش او زري گفت:
من همچنان از فائزه دلخور هستم. او نبايد هيچ لحظه ای مقاومتش را از دست می داد.]]>https://api.spreaker.com/episode/19989110Tue, 12 Nov 2019 12:44:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنزديك پنج ماه از دستگيريمان ميگذشت. نزديك ظهر گفته شد وسايلمان را جمع كنيم كه به زندان شهرباني برويم. اما قبل از آن، چند روزي بايد در زندان دادگاه باشيم. ابتدا فكر كرديم كه من و سهيلا ميرويم. وسايلمان را جمع كرديم و بيرون آمديم كه ديديم خواهران... نزديك ظهر گفته شد وسايلمان را جمع كنيم كه به زندان شهرباني برويم.
اما قبل از آن، چند روزي بايد در زندان دادگاه باشيم.
ابتدا فكر كرديم كه من و سهيلا ميرويم.
وسايلمان را جمع كرديم و بيرون آمديم كه ديديم خواهران ديگر هم هستند.
خيلي خوشحال شديم و همديگر را بوسيديم و در آغوش گرفتيم.
اولين بار بود كه همه با هم در يك محل ميتوانستيم باشیم.
به زيرزمين دادگاه كه رسيديم، فضاحتي بود آن سرش ناپيدا.
آنقدر كثيف بود و بو ميداد كه اصلاً نميتوانستيم تحمل كنيم.
ظهر روز بعد وقتي نهار خورديم و دور هم نشستيم، حكيمه گفت:
بچه ها الان كه با هم هستيم خوب است، هركدام نكته ای يا انتقادي داريد.
يا هرحرفي كه دوست داريد و لازمه بگوييد.
یا از هم مشورت بگيريم، الان بهترين موقعيت است. نميدانيم چند روز با هم خواهيم بود.
زري و بتول، انتقادي به فائزه داشتند كه مطرح كردند و فائزه انتقادش را پذيرفت.
به رغم پذيرش او زري گفت:
من همچنان از فائزه دلخور هستم. او نبايد هيچ لحظه ای مقاومتش را از دست می داد.]]>1440راز-شب,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-nhm--19988829که اسامي تعدادي از بچه ها كه بازجويي نرفته بودند را خواندند.
مشغول توضيح نكات بازجويي خودم با محمدرضا و حسين پروانه و… بودم كه پاسدار بند دريچه را باز كرد و گفت:
-محمدرضا لاچين پور سريع بيا بيرون.
محمدرضا كه كمي نگران شده بود، آرام گفت:
-شايد محمد(ح ) (صاحب مغازه در بهبودي) اسم منم داده باشه.
-به او گفتم: اگر اسم تو رو گفته بود كه از منم مي پرسيدند, شايد دوباره باید بروی دادگاه , شايدم ميري عكس بگيري, يادت نره به حسن و بهروز سلام برسان.
چند دقيقه بعد حسين پروانه و رضا فلاح پور را هم صدا كردند.
رضا فلاح پور پنج مهر دستگير شده بود و مي دانستيم اعدام مي شود.
با اين همه خونسرد و پرشور و پركار و پرعاطفه بود.
او هم مثل “حسين “ دادگاه نرفته بود و منتظر دادگاه و بعد اعدام بود.
ساعتي بعد از ناهار بچه هايي كه رفته بودند به تدريج برگشتند.
به دليل اين كه تعداد زيادي از بچه ها با پاهاي ورم كرده وارد شدند، تصميم گرفتيم برنامه ترنابازي شب را با تنوع بيشتري اجرا كنيم....]]>https://api.spreaker.com/episode/19988829Tue, 12 Nov 2019 12:35:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبح منتظر ادامة بازجويي بودم. که اسامي تعدادي از بچه ها كه بازجويي نرفته بودند را خواندند. مشغول توضيح نكات بازجويي خودم با محمدرضا و حسين پروانه و… بودم كه پاسدار بند دريچه را باز كرد و گفت: -محمدرضا لاچين پور سريع بيا بيرون. محمدرضا كه كمي...که اسامي تعدادي از بچه ها كه بازجويي نرفته بودند را خواندند.
مشغول توضيح نكات بازجويي خودم با محمدرضا و حسين پروانه و… بودم كه پاسدار بند دريچه را باز كرد و گفت:
-محمدرضا لاچين پور سريع بيا بيرون.
محمدرضا كه كمي نگران شده بود، آرام گفت:
-شايد محمد(ح ) (صاحب مغازه در بهبودي) اسم منم داده باشه.
-به او گفتم: اگر اسم تو رو گفته بود كه از منم مي پرسيدند, شايد دوباره باید بروی دادگاه , شايدم ميري عكس بگيري, يادت نره به حسن و بهروز سلام برسان.
چند دقيقه بعد حسين پروانه و رضا فلاح پور را هم صدا كردند.
رضا فلاح پور پنج مهر دستگير شده بود و مي دانستيم اعدام مي شود.
با اين همه خونسرد و پرشور و پركار و پرعاطفه بود.
او هم مثل “حسين “ دادگاه نرفته بود و منتظر دادگاه و بعد اعدام بود.
ساعتي بعد از ناهار بچه هايي كه رفته بودند به تدريج برگشتند.
به دليل اين كه تعداد زيادي از بچه ها با پاهاي ورم كرده وارد شدند، تصميم گرفتيم برنامه ترنابازي شب را با تنوع بيشتري اجرا كنيم....]]>865آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-hshtm--19988745 که در آن روزهای سخت به ما امید و قوت قلب می‌بخشید.‌
شبی که جلادان برای بردن محکومان به اعدام آمده بودند، صدای او را شنیدم.
درحالیکه وضو گرفته و از دستشویی برمی‌گشت، با صدای بلند در حین عبور از جلوی سلولها می‌خواند:‌«انا لله و انا الیه راجعون»
آن شب، تاریخی و فراموش‌نشدنی است.
برادرانمان شجاعانه و قهرمانانه به میدان تیر می‌رفتند.
شب از فریادهای تکبیر و شعارهای آنان به خود می‌لرزید.
از فریادهای آنها جلادان و دژخیمان ساواک به خود می‌پیچیدند.‌
فریادهایی که طلوع صبح را نوید می‌داد. ‌ زمانی اصغر به یاران مجاهدش گفته بود:
«ارزش هر کس در مبارزه، به اندازه‌ٌ مایه‌یی است که در این راه می‌گذارد»
و این بار خود در جریان آزمایشی سخت و با مقاومت سرسختانه در برابر دژخیمان و مایه گذاشتن از خود، عظمت و شکوه ارادهٌ ‌شکست‌ناپذیرش را به نمایش گذاشته بود. مجاهد شهید‌اصغر بدیع‌زادگان را ۳بار تحت عمل جراحی قرار دادند. تا برای مدتی بیشتر او را زنده نگهداشته و شکنجه کنند.]]>https://api.spreaker.com/episode/19988745Tue, 12 Nov 2019 12:26:14 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداز زبان سردار خیابانی شهید اصغر بدیع‌زادگان از قهرمانان تحمل شکنجه بود. که در آن روزهای سخت به ما امید و قوت قلب می‌بخشید.‌ شبی که جلادان برای بردن محکومان به اعدام آمده بودند، صدای او را شنیدم. درحالیکه وضو گرفته و از دستشویی برمی‌گشت، با صدای بلند... که در آن روزهای سخت به ما امید و قوت قلب می‌بخشید.‌
شبی که جلادان برای بردن محکومان به اعدام آمده بودند، صدای او را شنیدم.
درحالیکه وضو گرفته و از دستشویی برمی‌گشت، با صدای بلند در حین عبور از جلوی سلولها می‌خواند:‌«انا لله و انا الیه راجعون»
آن شب، تاریخی و فراموش‌نشدنی است.
برادرانمان شجاعانه و قهرمانانه به میدان تیر می‌رفتند.
شب از فریادهای تکبیر و شعارهای آنان به خود می‌لرزید.
از فریادهای آنها جلادان و دژخیمان ساواک به خود می‌پیچیدند.‌
فریادهایی که طلوع صبح را نوید می‌داد. ‌ زمانی اصغر به یاران مجاهدش گفته بود:
«ارزش هر کس در مبارزه، به اندازه‌ٌ مایه‌یی است که در این راه می‌گذارد»
و این بار خود در جریان آزمایشی سخت و با مقاومت سرسختانه در برابر دژخیمان و مایه گذاشتن از خود، عظمت و شکوه ارادهٌ ‌شکست‌ناپذیرش را به نمایش گذاشته بود. مجاهد شهید‌اصغر بدیع‌زادگان را ۳بار تحت عمل جراحی قرار دادند. تا برای مدتی بیشتر او را زنده نگهداشته و شکنجه کنند.]]>1477اصغر-بدیع-زادگان,بنیانگذاران,محمد-حنیف-نژاد,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-hshtm--19974450شاخص اعدامي بودن، صداكردن زنداني با كلية وسايل بود.
با سروصداي پاسدار بند چشمبند زده و به سمت شعبه راه افتاديم.
اسم مرا براي شعبة۴ خواند. لحظه يي بعد، مردي كه صدايش جديد بود، گفت:
يک دقیقه بنشين كارت دارم.
مرد غريبه گفت:
من مسئول تحقيق روي پرونده ات هستم.
خودت خوب ميدا ني كه همه رابطه هات را شناسايي كرديم... چرا لجبازي ميكني؟
مگر پدر و مادرت چه گناهي كرده بودن كه به خاطر تو بايد اينهمه مصيبت بكشن.
ببين محمود، روراست بهت بگم بابات هفته پيش فوت كرد.
مادرتم دو بار تا حالا سكته كرده، اگر دست از لجبازي برداري و با ما همكاري كني ميگذاریم یک صحبتي تلفني بكني. شايد زنده بمونه...من از بازجوت درخواست كردم يه صحبتي باهات بكنم تا سر عقل بيايي شايد بتواني مادرت را نجات بدهی.]]>https://api.spreaker.com/episode/19974450Mon, 11 Nov 2019 16:50:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداول صبح من و سعيد و تعدادي را براي بازجويي صدا كردند. شاخص اعدامي بودن، صداكردن زنداني با كلية وسايل بود. با سروصداي پاسدار بند چشمبند زده و به سمت شعبه راه افتاديم. اسم مرا براي شعبة۴ خواند. لحظه يي بعد، مردي كه صدايش جديد بود، گفت: يک دقیقه...شاخص اعدامي بودن، صداكردن زنداني با كلية وسايل بود.
با سروصداي پاسدار بند چشمبند زده و به سمت شعبه راه افتاديم.
اسم مرا براي شعبة۴ خواند. لحظه يي بعد، مردي كه صدايش جديد بود، گفت:
يک دقیقه بنشين كارت دارم.
مرد غريبه گفت:
من مسئول تحقيق روي پرونده ات هستم.
خودت خوب ميدا ني كه همه رابطه هات را شناسايي كرديم... چرا لجبازي ميكني؟
مگر پدر و مادرت چه گناهي كرده بودن كه به خاطر تو بايد اينهمه مصيبت بكشن.
ببين محمود، روراست بهت بگم بابات هفته پيش فوت كرد.
مادرتم دو بار تا حالا سكته كرده، اگر دست از لجبازي برداري و با ما همكاري كني ميگذاریم یک صحبتي تلفني بكني. شايد زنده بمونه...من از بازجوت درخواست كردم يه صحبتي باهات بكنم تا سر عقل بيايي شايد بتواني مادرت را نجات بدهی.]]>1573آفتابکاران,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-yazdhm--19974113 از درِ زندان بيرون آمدم و به طرف كابين ملاقات حركت كردم.
از فاصلة دور، دو بچة كوچك را ديدم كه پشت زنجيرها ايستاده اند.
همين كه نزديك آنها رسيدم، فهميدم كه الهه و احسان بچه هاي خردسال خواهرم هستند.
با ديدن من به شدت گريه ميكردند و ميخواستند به طرفم بيايند.
خواستم به سمت آنها بروم كه پاسدار با شتاب مرا به طرف كابين برد.
...وقتي از وضعيت حميد پرسيدم و او توضيحاتش را داد، خواهش كردم كه به او بگويد طبق قرار قبلي هرچه زودتر از كشور خارج شود.
چون به شدت دنبال او هستند.
پسر خواهرم كه پنجساله بود همينكه صدايم را شنيد به آرامي گفت: “خاله ،توروخدا نه! نگو كه دايي برود.
من مواظب او هستم“. براي اينكه حرف ديگري نزند او را بوسيدم وگفتم؛ باشد تا تو هستي خيالم راحت است، مواظبش باش.
احسان كوچك، از اينكه از دايي حميدش جدا نميشود خوشحال شد.
...صبح روز بعد براي بار دوم به بازپرسي رفتم.
گفته شد در نوبت باشم و ساعتي بعد به يك اتاق بزرگ هدايت شدم.]]>https://api.spreaker.com/episode/19974113Mon, 11 Nov 2019 16:41:08 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبيش از دو ماه از دستگيريمان ميگذشت، كه ساعت ۴عصر براي ملاقات صدايم كردند. از درِ زندان بيرون آمدم و به طرف كابين ملاقات حركت كردم. از فاصلة دور، دو بچة كوچك را ديدم كه پشت زنجيرها ايستاده اند. همين كه نزديك آنها رسيدم، فهميدم كه الهه و احسان... از درِ زندان بيرون آمدم و به طرف كابين ملاقات حركت كردم.
از فاصلة دور، دو بچة كوچك را ديدم كه پشت زنجيرها ايستاده اند.
همين كه نزديك آنها رسيدم، فهميدم كه الهه و احسان بچه هاي خردسال خواهرم هستند.
با ديدن من به شدت گريه ميكردند و ميخواستند به طرفم بيايند.
خواستم به سمت آنها بروم كه پاسدار با شتاب مرا به طرف كابين برد.
...وقتي از وضعيت حميد پرسيدم و او توضيحاتش را داد، خواهش كردم كه به او بگويد طبق قرار قبلي هرچه زودتر از كشور خارج شود.
چون به شدت دنبال او هستند.
پسر خواهرم كه پنجساله بود همينكه صدايم را شنيد به آرامي گفت: “خاله ،توروخدا نه! نگو كه دايي برود.
من مواظب او هستم“. براي اينكه حرف ديگري نزند او را بوسيدم وگفتم؛ باشد تا تو هستي خيالم راحت است، مواظبش باش.
احسان كوچك، از اينكه از دايي حميدش جدا نميشود خوشحال شد.
...صبح روز بعد براي بار دوم به بازپرسي رفتم.
گفته شد در نوبت باشم و ساعتي بعد به يك اتاق بزرگ هدايت شدم.]]>1403راز-شب,زندان,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-hftm--19974052به روانهای پرفتوح آنان درود می‌فرستیم.
به‌راستی که آنان پیشوایان آزادی و راهگشایان جهاد و انقلاب بودند..... ....به این ترتیب بذر شجرهٌ طیبهٌ مجاهدین به دست آنان در ایران‌زمین پاشیده شد.
و با خون پاکشان در سحرگاه ۴ خرداد۱۳۵۱ آبیاری گردید… حنیف کبیر در پیامی که در آخرین روزهای زندگی از زندان اوین فرستاد..
پیروزی مجاهدین را «تنها ضامن پیروزی آرمانهای ملی» توصیف کرد.... ... این سخنان در شرایطی بیدادگهای رژیم شاه را به لرزه درمی‌آورد.
که آخوندهای ارتجاعی و خمینی‌صفت و گردانندگان دارالتجاره‌های سوداگر آزادی و ملی‌گرایان پوشالی، یارای قدم گذاشتن به میدان مبارزهٌ رهاییبخش را نداشتند.
و این بنیانگذاران مجاهدین بودند که به‌گفتهٌ پدرطالقانی، در تاریکی درخشیدند و راه جهاد را با نثار جان گشودند.]]>https://api.spreaker.com/episode/19974052Mon, 11 Nov 2019 16:32:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدمجاهدین خلق ایران، ۴خرداد، سالروز شهادت بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران، محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان و هم‌چنین دوتن از اعضای مرکزیت سازمان، محمود عسکری‌زاده و عبدالرسول مشکین‌فام، را گرامی می‌داریم. به روانهای پرفتوح آنان درود...به روانهای پرفتوح آنان درود می‌فرستیم.
به‌راستی که آنان پیشوایان آزادی و راهگشایان جهاد و انقلاب بودند..... ....به این ترتیب بذر شجرهٌ طیبهٌ مجاهدین به دست آنان در ایران‌زمین پاشیده شد.
و با خون پاکشان در سحرگاه ۴ خرداد۱۳۵۱ آبیاری گردید… حنیف کبیر در پیامی که در آخرین روزهای زندگی از زندان اوین فرستاد..
پیروزی مجاهدین را «تنها ضامن پیروزی آرمانهای ملی» توصیف کرد.... ... این سخنان در شرایطی بیدادگهای رژیم شاه را به لرزه درمی‌آورد.
که آخوندهای ارتجاعی و خمینی‌صفت و گردانندگان دارالتجاره‌های سوداگر آزادی و ملی‌گرایان پوشالی، یارای قدم گذاشتن به میدان مبارزهٌ رهاییبخش را نداشتند.
و این بنیانگذاران مجاهدین بودند که به‌گفتهٌ پدرطالقانی، در تاریکی درخشیدند و راه جهاد را با نثار جان گشودند.]]>1094بنیانگذاران,مجاهدین-خلق-ایران,محمد-حنیفfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-dhm--19941364 آنروز وقتي كه بيرون را چك كردم، ناگهان در بين زندانيها همان پاسداري را ديدم كه مرا براي بازپرسي برده بود.
باور نميكردم دوباره دقت كردم.
يعني چي؟ مگر او پاسدار نيست؟ پس اينجا چه كار ميكند؟
به سهيلا گفتم بدو بيا نگاه كن! اين همان پاسداري است كه مرا براي بازپرسي برد .
ـ مطمئني؟
ـ صددرصد، چون در رفت و برگشت با من بود. مدتي هم كه بازپرس صحبت ميكرد، حواسم به او بود و چهره اش كاملاً يادم است.
صبح روز بعد كه پاسبخش بيرون رفت.
بچه هاي سلولهاي مختلف با هم صحبت ميكردند.]]>https://api.spreaker.com/episode/19941364Sat, 09 Nov 2019 10:27:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددو روز از بازپرسي نگذشته بود كه از ديدن صحنه يي غرق تعجب شدم. طبق معمول موقع نهار و شام از زيرِ در، زندانيان را كه براي گرفتن غذا ميآمدند چك ميكرديم آنروز وقتي كه بيرون را چك كردم، ناگهان در بين زندانيها همان پاسداري را ديدم كه مرا براي بازپرسي... آنروز وقتي كه بيرون را چك كردم، ناگهان در بين زندانيها همان پاسداري را ديدم كه مرا براي بازپرسي برده بود.
باور نميكردم دوباره دقت كردم.
يعني چي؟ مگر او پاسدار نيست؟ پس اينجا چه كار ميكند؟
به سهيلا گفتم بدو بيا نگاه كن! اين همان پاسداري است كه مرا براي بازپرسي برد .
ـ مطمئني؟
ـ صددرصد، چون در رفت و برگشت با من بود. مدتي هم كه بازپرس صحبت ميكرد، حواسم به او بود و چهره اش كاملاً يادم است.
صبح روز بعد كه پاسبخش بيرون رفت.
بچه هاي سلولهاي مختلف با هم صحبت ميكردند.]]>1545راز-شب,زندانی,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-hftm--19941331او كه عفونت زخم پايش اندکي بهبود يافته بود، با لبخندي از سلول خارج شد.
محمود(ح ) به آرامي گفت:
ديگه از جانش چه میخواهند! اين بنده خدا كه قبول كرده چند تا پاسدار كشته، تا زودتر اعدام شود…
ساعتي بعد رضا فلاح پور و سعيد مرادي را هم صدا زدند.
سنگيني فضا بعد از اضطراب و بيخوابي ديشب و تركيب نفرات بازجويي تا اندازه يي طبيعي بود.
در زمزمه و پچ پچهاي چند نفره، نگراني موج مي زد:
هر ۳ نفر اعدام میشوند...
سعيد مرادي و رضا فلاح پور بعد از ظهر رسيدند. سعيد گفت:
رفتيم طبقة بالاي دادسرا ، مبشري و گيلاني در شعبه هاي مختلف دادگاه مجاهدین را يک دقيقه يي محاكمه ميكنند.
مثل ريگ آدم مي كشند.
بعد از مدتی محمدرضا برگشت.
از او پرسیدم چه شد؟
گفت: من که میدانستم اعدام هستم، دوباره قبول کردم تا زودتر تمام شود.
پرسیدم: یعنی کفرخواست برایت نخواندن؟
گفت: چرا يه سري اسم كه خودشان هم ميدانند واقعيت ندارد را به عنوان مقتول خواندن.
هر چي هم بازجو به ذهنش مي زد در كيفرخواست آورده بود.
آخرش گفت مفسد في الارض و محارب با خدا،...]]>https://api.spreaker.com/episode/19941331Sat, 09 Nov 2019 10:18:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبح، محمدرضا لاچين پور را همراه با چند نفر ديگر براي بازجويي صدا كردند. او كه عفونت زخم پايش اندکي بهبود يافته بود، با لبخندي از سلول خارج شد. محمود(ح ) به آرامي گفت: ديگه از جانش چه میخواهند! اين بنده خدا كه قبول كرده چند تا پاسدار كشته، تا زودتر...او كه عفونت زخم پايش اندکي بهبود يافته بود، با لبخندي از سلول خارج شد.
محمود(ح ) به آرامي گفت:
ديگه از جانش چه میخواهند! اين بنده خدا كه قبول كرده چند تا پاسدار كشته، تا زودتر اعدام شود…
ساعتي بعد رضا فلاح پور و سعيد مرادي را هم صدا زدند.
سنگيني فضا بعد از اضطراب و بيخوابي ديشب و تركيب نفرات بازجويي تا اندازه يي طبيعي بود.
در زمزمه و پچ پچهاي چند نفره، نگراني موج مي زد:
هر ۳ نفر اعدام میشوند...
سعيد مرادي و رضا فلاح پور بعد از ظهر رسيدند. سعيد گفت:
رفتيم طبقة بالاي دادسرا ، مبشري و گيلاني در شعبه هاي مختلف دادگاه مجاهدین را يک دقيقه يي محاكمه ميكنند.
مثل ريگ آدم مي كشند.
بعد از مدتی محمدرضا برگشت.
از او پرسیدم چه شد؟
گفت: من که میدانستم اعدام هستم، دوباره قبول کردم تا زودتر تمام شود.
پرسیدم: یعنی کفرخواست برایت نخواندن؟
گفت: چرا يه سري اسم كه خودشان هم ميدانند واقعيت ندارد را به عنوان مقتول خواندن.
هر چي هم بازجو به ذهنش مي زد در كيفرخواست آورده بود.
آخرش گفت مفسد في الارض و محارب با خدا،...]]>1029آفتابکاران,سپاه-پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-shshm--19941289 گفتم بگذارید ۱۰سال از انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین بگذرد، تا قابل‌فهم بشود.
آن‌روز ارتجاع و استعمار و ریزه‌خواران آنها می‌گفتند، ببین چه کارها می‌کنند. در آن روزگار، که بنیانگذاران ما این راه را آغاز کردند، بذر نخستین کاشته شد.
اصل موضوع هم کاشتن بذر است.
امروز شما می‌گویید یکصدهزار شهید دارید....
در بالای همهٌ اینها، البته انقلاب و مریم رجوی است.
اکنون شما بعد از سه دهه، یعنی ۳۰سال، در چارچوب یک آلترناتیو دموکراتیک، و مردم‌سالار قرار گرفته‌اید… .... می‌باید نسل حنیف آزمایشهای زیادی را بگذراند.
در این مسیر خطیر و پرخطر، در هر نقطه‌اش اگر ناتوان می‌شدید، اگر اعلام عجز می‌کردید.
و اگر قیمت را نمی‌دادید، طبعاً که کار تمام بود.
ولی حالا بعد از سه‌دهه به‌نظر می‌رسد، که به‌خاطر همان نفس و قدم صدق اولیه، مجاهدین را پشتوانه‌یی که به امام حسین و مولا امیرالمؤمنین حیدر راه می‌برد، بیمه کرده است.
خدا کند که شایستگی آن را داشته باشیم و هر روز کسب کنیم و آن را از دست ندهیم.‌ بله پیام ۴خرداد، پیام ماندگاری و فزایندگی و در حقیقت پیام رستگاری است.
جالب این است که این راه را آن‌چنان که هر کدامتان به‌چشم دیده یا شنیده و چشیده‌اید، ساعت به‌ساعت، و سانتیمتر به‌سانتیمتر با پرداخت بها آمده‌ایم، نه با مفتخوری. بله، در این سه‌دهه به‌وضوح می‌توان خواند که: «انّا اعطیناک‌الکوثر» یعنی که ماندگاری و فزایندگی!]]>https://api.spreaker.com/episode/19941289Sat, 09 Nov 2019 10:09:16 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد۱۰سال پیش، در ابتدای سال ۶۴ یادتان هست؟ گفتم بگذارید ۱۰سال از انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین بگذرد، تا قابل‌فهم بشود. آن‌روز ارتجاع و استعمار و ریزه‌خواران آنها می‌گفتند، ببین چه کارها می‌کنند. در آن روزگار، که بنیانگذاران ما این راه را آغاز کردند، بذر... گفتم بگذارید ۱۰سال از انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین بگذرد، تا قابل‌فهم بشود.
آن‌روز ارتجاع و استعمار و ریزه‌خواران آنها می‌گفتند، ببین چه کارها می‌کنند. در آن روزگار، که بنیانگذاران ما این راه را آغاز کردند، بذر نخستین کاشته شد.
اصل موضوع هم کاشتن بذر است.
امروز شما می‌گویید یکصدهزار شهید دارید....
در بالای همهٌ اینها، البته انقلاب و مریم رجوی است.
اکنون شما بعد از سه دهه، یعنی ۳۰سال، در چارچوب یک آلترناتیو دموکراتیک، و مردم‌سالار قرار گرفته‌اید… .... می‌باید نسل حنیف آزمایشهای زیادی را بگذراند.
در این مسیر خطیر و پرخطر، در هر نقطه‌اش اگر ناتوان می‌شدید، اگر اعلام عجز می‌کردید.
و اگر قیمت را نمی‌دادید، طبعاً که کار تمام بود.
ولی حالا بعد از سه‌دهه به‌نظر می‌رسد، که به‌خاطر همان نفس و قدم صدق اولیه، مجاهدین را پشتوانه‌یی که به امام حسین و مولا امیرالمؤمنین حیدر راه می‌برد، بیمه کرده است.
خدا کند که شایستگی آن را داشته باشیم و هر روز کسب کنیم و آن را از دست ندهیم.‌ بله پیام ۴خرداد، پیام ماندگاری و فزایندگی و در حقیقت پیام رستگاری است.
جالب این است که این راه را آن‌چنان که هر کدامتان به‌چشم دیده یا شنیده و چشیده‌اید، ساعت به‌ساعت، و سانتیمتر به‌سانتیمتر با پرداخت بها آمده‌ایم، نه با مفتخوری. بله، در این سه‌دهه به‌وضوح می‌توان خواند که: «انّا اعطیناک‌الکوثر» یعنی که ماندگاری و فزایندگی!]]>1424آلترناتیو,بنیانگذاران,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-shshm--19928155احساس مي كردم از بچه هاي قديمي است كه شناسايي نشده.
خيلي دوستش داشتم. نزديكش شدم. لبخندي زد وگفت:
فكر كن همة دنيا در همين چهارديواري خلاصه ميشود و چيزي بيرون ازاين جا نيست.
من كه از حرفش خوشم نيامده بود گفتم:
ما كه دنياي بزرگ و قشنگي داريم، همه ما آمدیم جانمان را بديم تا مردم بتوانند از اين همه زيبايي استفاده كنن.
با لبخندي گرم و صميمي كه به زحمت دندانهاي سپيدش پيدا مي شد حرفم را قطع كرد و گفت:
براي ساختن و رسيدن به همان دنياي زيبا بايد ما ذهن و انرژي مان رو متمركز كنيم روي اصلي ترين وظيفه مان. يعني مقاومت در برابر شكنجه و ايستادگي در برابر نيرنگ و تهديد دشمن.
پس هر چيز كه ذهنمان رو شلوغ كند، انرژي مان رو تلف مي كند.
... پاسداری وارد سلول شد و پرسید: اينجا پنچ مهري نداريد؟
سعيد و رضا فلاح پور كه پنج مهري بودند هيچ نگفتند. سرش را تكان داد و گفت:
امشب تصميم داريم هزار نفر رو اعدام كنيم.
هم نفري كه تير خلاص بايد بزند كم داريم و هم اونكه بايد بخورد.
چند نفر تو اين اتاق داوطلب زدن تير خلاص هستند؟
وقتي جوابي نشنيد، ادامه داد:
يا مي زنيد يا مي خوريد، خودتان انتخاب كنيد...]]>https://api.spreaker.com/episode/19928155Fri, 08 Nov 2019 16:53:36 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدتاساعت ده كه ديدم خبري از بازجويي نشد سري به آقاي مشتاق زدم. هر وقت به بهانه يي به سراغش مي رفتم نكات و تجربيات خوب و تازه يي، البته در لفافه و كمي سربسته، برايم داشت. احساس مي كردم از بچه هاي قديمي است كه شناسايي نشده. خيلي دوستش داشتم. نزديكش...احساس مي كردم از بچه هاي قديمي است كه شناسايي نشده.
خيلي دوستش داشتم. نزديكش شدم. لبخندي زد وگفت:
فكر كن همة دنيا در همين چهارديواري خلاصه ميشود و چيزي بيرون ازاين جا نيست.
من كه از حرفش خوشم نيامده بود گفتم:
ما كه دنياي بزرگ و قشنگي داريم، همه ما آمدیم جانمان را بديم تا مردم بتوانند از اين همه زيبايي استفاده كنن.
با لبخندي گرم و صميمي كه به زحمت دندانهاي سپيدش پيدا مي شد حرفم را قطع كرد و گفت:
براي ساختن و رسيدن به همان دنياي زيبا بايد ما ذهن و انرژي مان رو متمركز كنيم روي اصلي ترين وظيفه مان. يعني مقاومت در برابر شكنجه و ايستادگي در برابر نيرنگ و تهديد دشمن.
پس هر چيز كه ذهنمان رو شلوغ كند، انرژي مان رو تلف مي كند.
... پاسداری وارد سلول شد و پرسید: اينجا پنچ مهري نداريد؟
سعيد و رضا فلاح پور كه پنج مهري بودند هيچ نگفتند. سرش را تكان داد و گفت:
امشب تصميم داريم هزار نفر رو اعدام كنيم.
هم نفري كه تير خلاص بايد بزند كم داريم و هم اونكه بايد بخورد.
چند نفر تو اين اتاق داوطلب زدن تير خلاص هستند؟
وقتي جوابي نشنيد، ادامه داد:
يا مي زنيد يا مي خوريد، خودتان انتخاب كنيد...]]>1187آفتابکاران,بازجو,زندانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-pnjm--19927674 در روز دوم آقای گروبه در فرصتی به‌آهستگی خودش را به من معرفی کرد، و به او اعتماد کردم.
در یک فرصت مناسب که حسینی (جلاد اوین)‌ سرش را برگردانده بود، همهٌ نوشته‌های ریزنویس در کاغذ سیگار را برای کاظم توی جیب گروبه گذاشتم.
و بعدها فهمیدم که همه‌شان به مقصد رسیده‌اند.
نیمه‌شب ۲۸بهمن حسینی آمد و ما را برای خواندن حکم دادگاه، که دیگر علنی نبود ولی فیلمبرداری می‌کردند از اوین به دادرسی ارتش بردند.
و احکام اعدام یکی پس از دیگری را ابلاغ کردند و گفتند امضا کنید که کردیم.
قرار گذاشته بودیم که با ابلاغ هر اعدام، مخاطب حکم به صدای بلند شعاری بدهد، اعلام آمادگی کند و آیه‌یی از قرآن بخواند که همین‌طور هم شد.
منتها حسینی دیگر تاب نیاورد و حین قرائت احکام مشت و لگدهایی به‌خصوص به ناصر شهید، نثار کرد. راستی یادم آمد که یک روز تیمسار خواجه‌نوری در اتاق خودش در دادرسی ارتش، به آفتاب که از پنجره دیده می‌شد اشاره کرد و گفت: این آفتاب و زندگی را دوست ندارید؟
از شما چه پنهان بعد از مدتها ندیدن آفتاب، اشعهٌ خورشید جلوهٌ به‌خصوصی داشت.
انگار که آدمی تازه قدر آفتاب را بفهمد و تازه جاذبهٌ خورشید را حس کرده باشد.]]>https://api.spreaker.com/episode/19927674Fri, 08 Nov 2019 16:42:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبرادرم کاظم (رجوی) یک وکیل دفاعیات حقوقدان سوییسی را به‌ نام کریستیان گروبه، که دوست خودش بود، نمی‌دانم چطوری توانسته بود به این دادگاه بفرستد. در روز دوم آقای گروبه در فرصتی به‌آهستگی خودش را به من معرفی کرد، و به او اعتماد کردم. در یک فرصت مناسب... در روز دوم آقای گروبه در فرصتی به‌آهستگی خودش را به من معرفی کرد، و به او اعتماد کردم.
در یک فرصت مناسب که حسینی (جلاد اوین)‌ سرش را برگردانده بود، همهٌ نوشته‌های ریزنویس در کاغذ سیگار را برای کاظم توی جیب گروبه گذاشتم.
و بعدها فهمیدم که همه‌شان به مقصد رسیده‌اند.
نیمه‌شب ۲۸بهمن حسینی آمد و ما را برای خواندن حکم دادگاه، که دیگر علنی نبود ولی فیلمبرداری می‌کردند از اوین به دادرسی ارتش بردند.
و احکام اعدام یکی پس از دیگری را ابلاغ کردند و گفتند امضا کنید که کردیم.
قرار گذاشته بودیم که با ابلاغ هر اعدام، مخاطب حکم به صدای بلند شعاری بدهد، اعلام آمادگی کند و آیه‌یی از قرآن بخواند که همین‌طور هم شد.
منتها حسینی دیگر تاب نیاورد و حین قرائت احکام مشت و لگدهایی به‌خصوص به ناصر شهید، نثار کرد. راستی یادم آمد که یک روز تیمسار خواجه‌نوری در اتاق خودش در دادرسی ارتش، به آفتاب که از پنجره دیده می‌شد اشاره کرد و گفت: این آفتاب و زندگی را دوست ندارید؟
از شما چه پنهان بعد از مدتها ندیدن آفتاب، اشعهٌ خورشید جلوهٌ به‌خصوصی داشت.
انگار که آدمی تازه قدر آفتاب را بفهمد و تازه جاذبهٌ خورشید را حس کرده باشد.]]>1396بنیانگذاران,مجاهدین-خلق,محمد-حنیف,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-nhm--19927557گذاشتم. و با آرامش نمازم را خواندم و از خداوند تشكر كردم. كه مرا همراهي ميكند و دعا كردم كه تا آخر بتوانم مقاومت كنم.
آن روز روزه بودم، اما آخرشب هم كه آب خواستم به من ندادند.
معمولاً وقتي كه زنداني را با كابل ميزدند تا چند ساعت از دادن آب به او ممانعت ميكردند.
مثل اينكه چند نفر بلافاصله بعد از خوردن آب، دچار خونريزي كليه شده بودند و آنها به دليل اينكه فرصت، براي بازجويي وگرفتن اطلاعات از دست نرود از مواردي كه باعث تأخير در بازجويي و ادامة شكنجه ميشد جلوگيري ميكردند.
.... همزمان نگاهم روي نوشته هاي روي ديوار زندان ثابت ماند.
نزديك رفتم و دستي روي ديوار كشيدم.
ديوارهاي زندان دفتر مقاومت و سرگذشت زندانيان است.
آخرين حرفها در آخرين لحظه ها، سفارشها، تجربيات، شعرها و خطهاي عمودي و بيشمار كه از شمارش روزهاي زندان حكايت ميكرد.
مشغول خواندن شدم، خواندن آن جمله هاي زيبا وجودم را پر از آرامش كرد. .
آيا ميتوان خورشيد را از تابيدن و بهار را از آمدن بازداشت؟
من تا آخرين لحظه مقاومت خواهم كرد“.]]>https://api.spreaker.com/episode/19927557Fri, 08 Nov 2019 16:29:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدسرانجام به سلول برگردانده شدم. تيمم كردم نماز بخوانم. بالشتي را روي پاهايم گذاشتم. و با آرامش نمازم را خواندم و از خداوند تشكر كردم. كه مرا همراهي ميكند و دعا كردم كه تا آخر بتوانم مقاومت كنم. آن روز روزه بودم، اما آخرشب هم كه آب خواستم به من ندادند....گذاشتم. و با آرامش نمازم را خواندم و از خداوند تشكر كردم. كه مرا همراهي ميكند و دعا كردم كه تا آخر بتوانم مقاومت كنم.
آن روز روزه بودم، اما آخرشب هم كه آب خواستم به من ندادند.
معمولاً وقتي كه زنداني را با كابل ميزدند تا چند ساعت از دادن آب به او ممانعت ميكردند.
مثل اينكه چند نفر بلافاصله بعد از خوردن آب، دچار خونريزي كليه شده بودند و آنها به دليل اينكه فرصت، براي بازجويي وگرفتن اطلاعات از دست نرود از مواردي كه باعث تأخير در بازجويي و ادامة شكنجه ميشد جلوگيري ميكردند.
.... همزمان نگاهم روي نوشته هاي روي ديوار زندان ثابت ماند.
نزديك رفتم و دستي روي ديوار كشيدم.
ديوارهاي زندان دفتر مقاومت و سرگذشت زندانيان است.
آخرين حرفها در آخرين لحظه ها، سفارشها، تجربيات، شعرها و خطهاي عمودي و بيشمار كه از شمارش روزهاي زندان حكايت ميكرد.
مشغول خواندن شدم، خواندن آن جمله هاي زيبا وجودم را پر از آرامش كرد. .
آيا ميتوان خورشيد را از تابيدن و بهار را از آمدن بازداشت؟
من تا آخرين لحظه مقاومت خواهم كرد“.]]>1774راز-شب,زندان,زندانی-سیاسی,مقاومتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-pnjm--19911383در حالي كه خط نازكي از پنير با شَست در وسط نان كشيده بودم، دريچه باز شد.
اولين اسمي كه براي بازجويي خواند من بودم.
احساسي شبيه اضطراب و ترس كه در لرزش انگشتان و احتمالأ رنگ چهره ام بارز بود آزارم مي داد.
در مسير به موضوعات مختلف فكر مي كردم.
ولي هيچ تمركز و انسجامي نداشتم.
وقتي به محل تقسيم رسيديم و اسم دو نفر را براي دادگاه صدا كردند. به آنان غبطه خورده و نوعي حس حسادت داشتم.
همين كه پشت در شعبه رسيدم بازجو دستم را گرفت و آرام گفت:
-امروز راحتت ميكنم.
بعد چند سؤال كه در فرم چاپي نوشته شده بود و اسم و مشخصات كامل را هم در بالاي صفحه داشت، روي دسته صندلي گذاشت.
بيشتر سؤالات را قبلاً هم جواب داده بودم.
تلاش كردم جوابها را با كمي شاخ و برگ بيشتر بنويسم. كاغذ سفيدي مقابلم گذاشت و گفت:
-وصيتنامه ات رو بنويس.
-پوست از سرت مي كنيم، فكر نكن ميتوني از دستمون در بري.
-ما با هر كي صادقانه برخورد كنه كاري نداريم ولي به دشمنمون رحم نمي كنيم.
-الان مي برمت پيش دوستات تا سرنوشت خودتو ببيني.]]>https://api.spreaker.com/episode/19911383Thu, 07 Nov 2019 19:34:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبحانه تكه يي نان, مقداری پنير و نيم ليواني چاي ولرم و بد بوي كافوردار بود. در حالي كه خط نازكي از پنير با شَست در وسط نان كشيده بودم، دريچه باز شد. اولين اسمي كه براي بازجويي خواند من بودم. احساسي شبيه اضطراب و ترس كه در لرزش انگشتان و احتمالأ رنگ...در حالي كه خط نازكي از پنير با شَست در وسط نان كشيده بودم، دريچه باز شد.
اولين اسمي كه براي بازجويي خواند من بودم.
احساسي شبيه اضطراب و ترس كه در لرزش انگشتان و احتمالأ رنگ چهره ام بارز بود آزارم مي داد.
در مسير به موضوعات مختلف فكر مي كردم.
ولي هيچ تمركز و انسجامي نداشتم.
وقتي به محل تقسيم رسيديم و اسم دو نفر را براي دادگاه صدا كردند. به آنان غبطه خورده و نوعي حس حسادت داشتم.
همين كه پشت در شعبه رسيدم بازجو دستم را گرفت و آرام گفت:
-امروز راحتت ميكنم.
بعد چند سؤال كه در فرم چاپي نوشته شده بود و اسم و مشخصات كامل را هم در بالاي صفحه داشت، روي دسته صندلي گذاشت.
بيشتر سؤالات را قبلاً هم جواب داده بودم.
تلاش كردم جوابها را با كمي شاخ و برگ بيشتر بنويسم. كاغذ سفيدي مقابلم گذاشت و گفت:
-وصيتنامه ات رو بنويس.
-پوست از سرت مي كنيم، فكر نكن ميتوني از دستمون در بري.
-ما با هر كي صادقانه برخورد كنه كاري نداريم ولي به دشمنمون رحم نمي كنيم.
-الان مي برمت پيش دوستات تا سرنوشت خودتو ببيني.]]>1573آفتابکاران,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-hshtm--19911066يكبار در كلاس بعد از اينكه من سورة حمد را تفسير كردم گفت: با منافقين خيلي آشنايي دارم. خودم از دو تا از منافقين بازجويي كرده ام.
آن زمان فكر كردم كه با اين حرف ميخواهد از من زهرچشم بگيرد.
حالا فهميدم كه چاخان نكرده بود. و با كميته در ارتباط بوده.
خاطرة آن روزِ اخراج از مدرسه، مثل فيلم از جلوي چشمم عبور كرد.
چه روز پراضطرابي بود. ساعت نه ونيم صبح هنگام زنگ تفريح، ناظم دبيرستان صدايم كرد و گفت: سريع به اداره آموزش و پرورش برو با تو كار دارند.
با خودم فكر كردم چه كاري ممكن است با من داشته باشند.
وقتي به آنجا رسيدم با اين جمله كه آقاي رئيس عجله دارند، به اتاق رئيس اداره راهنمايي شدم.
درحاليكه نشسته بود روبه من چرخيد و بعد از پرسيدن اسم و فاميلم گفت: شما از مدرسه اخراج هستيد.
پرسیدم چرا؟ به دلیل اینکه زندان رفته ای.
ما به تو مشکوک هستیم. فکر این یکی را نکرده بودم.
از آموزش و پرورش بيرون آمدم. ذهنم درگير بود.
كمي روي پله نشستم كه راه چاره يي پيدا كنم.
به خانه كه رسيدم مادرم كنارِ حوض در حال شستن ظرفها بود. پرسید:
هنوز كه ظهر نشده، چيزي شده خانه آمدی؟
گفتم: صدايم كردند وگفتند اخراج هستم.
و نبايد ديگر به مدرسه …هنوز جمله ام تمام نشده بود، كه ظرف از دست مادرم رها شد و لحظاتي گيج و مات به من نگاه ميكرد.
ـ تو هيچ كاري نكردي و آنها يكباره تو را اخراج ميكنند؟
ـ بله! من كاري نكردم. آنها ميگويند به دليل اينكه زندان بوده اي بايد اخراج شوي.
روي لبة ايوان نشستم و سرم را از شدت فشار بين دستهايم گرفتم.]]>https://api.spreaker.com/episode/19911066Thu, 07 Nov 2019 19:05:30 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهديادم آمد كه مدير مدرسه كه اسمش «برخورداري» بود. يكبار در كلاس بعد از اينكه من سورة حمد را تفسير كردم گفت: با منافقين خيلي آشنايي دارم. خودم از دو تا از منافقين بازجويي كرده ام. آن زمان فكر كردم كه با اين حرف ميخواهد از من زهرچشم بگيرد. حالا فهميدم...يكبار در كلاس بعد از اينكه من سورة حمد را تفسير كردم گفت: با منافقين خيلي آشنايي دارم. خودم از دو تا از منافقين بازجويي كرده ام.
آن زمان فكر كردم كه با اين حرف ميخواهد از من زهرچشم بگيرد.
حالا فهميدم كه چاخان نكرده بود. و با كميته در ارتباط بوده.
خاطرة آن روزِ اخراج از مدرسه، مثل فيلم از جلوي چشمم عبور كرد.
چه روز پراضطرابي بود. ساعت نه ونيم صبح هنگام زنگ تفريح، ناظم دبيرستان صدايم كرد و گفت: سريع به اداره آموزش و پرورش برو با تو كار دارند.
با خودم فكر كردم چه كاري ممكن است با من داشته باشند.
وقتي به آنجا رسيدم با اين جمله كه آقاي رئيس عجله دارند، به اتاق رئيس اداره راهنمايي شدم.
درحاليكه نشسته بود روبه من چرخيد و بعد از پرسيدن اسم و فاميلم گفت: شما از مدرسه اخراج هستيد.
پرسیدم چرا؟ به دلیل اینکه زندان رفته ای.
ما به تو مشکوک هستیم. فکر این یکی را نکرده بودم.
از آموزش و پرورش بيرون آمدم. ذهنم درگير بود.
كمي روي پله نشستم كه راه چاره يي پيدا كنم.
به خانه كه رسيدم مادرم كنارِ حوض در حال شستن ظرفها بود. پرسید:
هنوز كه ظهر نشده، چيزي شده خانه آمدی؟
گفتم: صدايم كردند وگفتند اخراج هستم.
و نبايد ديگر به مدرسه …هنوز جمله ام تمام نشده بود، كه ظرف از دست مادرم رها شد و لحظاتي گيج و مات به من نگاه ميكرد.
ـ تو هيچ كاري نكردي و آنها يكباره تو را اخراج ميكنند؟
ـ بله! من كاري نكردم. آنها ميگويند به دليل اينكه زندان بوده اي بايد اخراج شوي.
روي لبة ايوان نشستم و سرم را از شدت فشار بين دستهايم گرفتم.]]>1707راز-شب,زندان,زندانی-سیاسیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-chharm--19903944 این بود که سعی کرده بود نشان بدهد که تضادی بین علم و اسلام وجود ندارد.
اما هنر بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق و محمد حنیف، این بود که، مبارزهٌ انقلابی و ضد بهره‌کشانه پیشه کردند.
یعنی مبارزه‌یی با مشی مسلحانهٌ حرفه‌یی و تمام‌عیار. درخشش نام حنیف اما از همهٌ اینها مهمتر، این بود که آنها یک دگم تاریخی را شکستند.
پردهٌ ارتجاع را از روی آرمان اسلام و توحید برداشتند. در آن روزگار جو غالب این بود که انقلابی‌بودن، یعنی مخالف خدا و ضدمذهب بودن.
ضمناً اعتقاد به اسلام داشتن، یعنی مدافع استثمار و مدافع طبقات بودن..
.... در مورد محدودیت امکانات باید یادآوری کنم که در سازمان آن روز، تنها کسی که شغلی نداشت، محمد‌حنیف بود.
حتی سعید و اصغر تا به آخر کار می‌کردند و حقوق می‌گرفتند تا امور سازمان بچرخد. ... در آن روزگار همه‌چیز با خودکار نوشته می‌شد.
شبها می‌نشستیم نوشته‌ها، مقالات و تحلیلها را در نسخه‌های دستنویس کپی و تکثیر می‌کردیم.
اولین روزی که صاحب یک دستگاه تکثیر الکلی شدیم، برایش همان‌قدر بها قائل بودیم که شما امروز برای تی۷۲ بها قائلید. ‌در همین اثنا بحث استراتژی حول مبارزهٌ مسلحانه و چگونگی آن درگرفت که در فاصلهٌ سالهای ۴۷، ۴۸ و ۴۹ جریان داشت.
در سال۴۹ هم جریان دوبی پیش آمد.
تعدادی از اعضای سازمان که قرار بود برای کسب آموزشهای نظامی به پایگاههای فلسطین اعزام شوند. در تابستان سال۴۹ در دوبی دستگیر شدند.
دوبی می‌خواست آنها را تحویل رژیم بدهد. قضیهٌ خیلی بغرنجی بود، چون اگر این تحویل صورت می‌گرفت، ممکن بود همه‌چیز لو برود]]>https://api.spreaker.com/episode/19903944Thu, 07 Nov 2019 10:40:31 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهد…‌‌کاری که بازرگان به‌لحاظ تئوریک کرده بود. این بود که سعی کرده بود نشان بدهد که تضادی بین علم و اسلام وجود ندارد. اما هنر بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق و محمد حنیف، این بود که، مبارزهٌ انقلابی و ضد بهره‌کشانه پیشه کردند. یعنی مبارزه‌یی با مشی... این بود که سعی کرده بود نشان بدهد که تضادی بین علم و اسلام وجود ندارد.
اما هنر بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق و محمد حنیف، این بود که، مبارزهٌ انقلابی و ضد بهره‌کشانه پیشه کردند.
یعنی مبارزه‌یی با مشی مسلحانهٌ حرفه‌یی و تمام‌عیار. درخشش نام حنیف اما از همهٌ اینها مهمتر، این بود که آنها یک دگم تاریخی را شکستند.
پردهٌ ارتجاع را از روی آرمان اسلام و توحید برداشتند. در آن روزگار جو غالب این بود که انقلابی‌بودن، یعنی مخالف خدا و ضدمذهب بودن.
ضمناً اعتقاد به اسلام داشتن، یعنی مدافع استثمار و مدافع طبقات بودن..
.... در مورد محدودیت امکانات باید یادآوری کنم که در سازمان آن روز، تنها کسی که شغلی نداشت، محمد‌حنیف بود.
حتی سعید و اصغر تا به آخر کار می‌کردند و حقوق می‌گرفتند تا امور سازمان بچرخد. ... در آن روزگار همه‌چیز با خودکار نوشته می‌شد.
شبها می‌نشستیم نوشته‌ها، مقالات و تحلیلها را در نسخه‌های دستنویس کپی و تکثیر می‌کردیم.
اولین روزی که صاحب یک دستگاه تکثیر الکلی شدیم، برایش همان‌قدر بها قائل بودیم که شما امروز برای تی۷۲ بها قائلید. ‌در همین اثنا بحث استراتژی حول مبارزهٌ مسلحانه و چگونگی آن درگرفت که در فاصلهٌ سالهای ۴۷، ۴۸ و ۴۹ جریان داشت.
در سال۴۹ هم جریان دوبی پیش آمد.
تعدادی از اعضای سازمان که قرار بود برای کسب آموزشهای نظامی به پایگاههای فلسطین اعزام شوند. در تابستان سال۴۹ در دوبی دستگیر شدند.
دوبی می‌خواست آنها را تحویل رژیم بدهد. قضیهٌ خیلی بغرنجی بود، چون اگر این تحویل صورت می‌گرفت، ممکن بود همه‌چیز لو برود]]>1438بنیانگذاران,سازمان-مجاهدین-خلق,محمد-حنیف-نژاد,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-qsmt-chharm--19893677مطمئن بودم امروز هم من نيست، اما برخلاف تصورم بازجو مرا صدا كرد.
محمدرضا لاچين پور گفت: فكر مي كني كسي دستگير شده؟
گفتم: هيچي ندارند، ورم پاهایم کم شده نگران شدند.
در دادسرا، مقابل اسم من گفت: “شعبة۴ “
به محض نشستن، بوي مشمئزكنندة یک پاسدار به مشامم خورد.
بدون هيچ سؤال و جوابي من را به تخت بستند.
تصميم داشتم ضربات كابل را شمارش كنم، كه تا ضربة چندم هوشیار هستم.
اما با دومين ضربه از اين تصميم منصرف شدم.
امكان شمارش نبود، ذهنم درگير شوكهاي عصبي بود.
با صدای بلند گفتم: واسه چي ميزنين ؟ آخه چي ميخواهید از جانم...
بعد از مدتي بازجو نفس زنان گفت:
بلند شو چارت تشكيلاتي مدرسه رو بكش، تا بگویم چي ميخواهم.
... چرا گفتي سازمان را نمي شناسي؟ اين داستانها چي بود نوشتي؟
هنوز نمي دانستم چه اطلاعاتي دارند.
پاسدار مكثي كرد و ادامه داد:
حميد سليماني كجاست؟
فريد شاهين، ابوالفضل سبزواري، رضا(س)، رضا(ح ) و…كجا هستند؟
چند نفرشان را مي شناسم و لي آدرس خانه آنها را ندارم.
پاسدار ديد باز هم خودم را به كوچةعلي چپ مي زنم، با عصبانيت ضربه يي به سرم زد و پرسيد:
منافق، تا ديروز هيچكس را نمي شناختي؟
چرا نگفتي در مدرسه فعال بودي؟]]>https://api.spreaker.com/episode/19893677Wed, 06 Nov 2019 19:38:34 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدپاسداری دريچه را باز كرد و اسامي بازجويي را خواند. مطمئن بودم امروز هم من نيست، اما برخلاف تصورم بازجو مرا صدا كرد. محمدرضا لاچين پور گفت: فكر مي كني كسي دستگير شده؟ گفتم: هيچي ندارند، ورم پاهایم کم شده نگران شدند. در دادسرا، مقابل اسم من گفت:...مطمئن بودم امروز هم من نيست، اما برخلاف تصورم بازجو مرا صدا كرد.
محمدرضا لاچين پور گفت: فكر مي كني كسي دستگير شده؟
گفتم: هيچي ندارند، ورم پاهایم کم شده نگران شدند.
در دادسرا، مقابل اسم من گفت: “شعبة۴ “
به محض نشستن، بوي مشمئزكنندة یک پاسدار به مشامم خورد.
بدون هيچ سؤال و جوابي من را به تخت بستند.
تصميم داشتم ضربات كابل را شمارش كنم، كه تا ضربة چندم هوشیار هستم.
اما با دومين ضربه از اين تصميم منصرف شدم.
امكان شمارش نبود، ذهنم درگير شوكهاي عصبي بود.
با صدای بلند گفتم: واسه چي ميزنين ؟ آخه چي ميخواهید از جانم...
بعد از مدتي بازجو نفس زنان گفت:
بلند شو چارت تشكيلاتي مدرسه رو بكش، تا بگویم چي ميخواهم.
... چرا گفتي سازمان را نمي شناسي؟ اين داستانها چي بود نوشتي؟
هنوز نمي دانستم چه اطلاعاتي دارند.
پاسدار مكثي كرد و ادامه داد:
حميد سليماني كجاست؟
فريد شاهين، ابوالفضل سبزواري، رضا(س)، رضا(ح ) و…كجا هستند؟
چند نفرشان را مي شناسم و لي آدرس خانه آنها را ندارم.
پاسدار ديد باز هم خودم را به كوچةعلي چپ مي زنم، با عصبانيت ضربه يي به سرم زد و پرسيد:
منافق، تا ديروز هيچكس را نمي شناختي؟
چرا نگفتي در مدرسه فعال بودي؟]]>1374بازجو,زندان,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-hftm--19871053اينكه نهايتاً دستگير ميشويم شكي نبود.
خواه ناخواه در شهري كه دو تا سه هسته فعاليت ميكردند، رژيم به سرعت دست به كار ميشد.
که افراد را شناسايي و دستگير كند.
ولي بايد از همين فرصت به بهترين نحو استفاده ميكرديم و زمان را هرچه عقبتر می انداختیم.
شنبه شب بود و با حميد از پخش تراكت برميگشتيم.
آسمان پر از ستاره بود. به خيابان اصلي كه رسيديم، غرق تعجب شديم.
ماه چندين برابرِ هميشه و آنقدر بزرگ و نزديك به زمين بود. كه من و حميد ماتمان برده بود و با هم گفتيم چقدر زيباست.
از ماشين پياده شديم. با حميد كه وسط خيابان ايستاديم، ماه روبروي ما و انگار ته خيابان روي آسفالت نشسته بود.

ما ارزش آنهايي كه در تاريكي و سياهي اين رژيم مبارزه ميكنند، زندان ميروند، شكنجه و اعدام ميشوند را بيشتر ميفهميم.
آنها مثل همين ستاره ها و گلهاي شب بو هستند.
و مسعود؛ مثل آن ماه كه ميتابد.
دربرق نگاهش عشق بزرگي را ميديدم.
وقتي ازمسعود رجوي ميگفت، چشمانش ميدرخشيد و التهاب و هيجان تمام وجودش را فرا ميگرفت.
قتي از مسعود رجوی ميگفت از مقدسترين ارزش زندگي اش سخن ميگفت. و
به او گفتم: پس راز شب در مهتاب و گل شببو است.
حميد لبخند زد و گفت: راز شب! اين ديگر ايدة شماست.
آنقدر چهره اش مظلوم و آرام بود كه نميتوانستم اين ميزان فشار را روي او تحمل كنم . به اتاق رفتم و آرام گريه ميكردم.]]>https://api.spreaker.com/episode/19871053Tue, 05 Nov 2019 16:50:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدهستة ما تقريباً يكسال و چند ماه فعال بود. اينكه نهايتاً دستگير ميشويم شكي نبود. خواه ناخواه در شهري كه دو تا سه هسته فعاليت ميكردند، رژيم به سرعت دست به كار ميشد. که افراد را شناسايي و دستگير كند. ولي بايد از همين فرصت به بهترين نحو استفاده...اينكه نهايتاً دستگير ميشويم شكي نبود.
خواه ناخواه در شهري كه دو تا سه هسته فعاليت ميكردند، رژيم به سرعت دست به كار ميشد.
که افراد را شناسايي و دستگير كند.
ولي بايد از همين فرصت به بهترين نحو استفاده ميكرديم و زمان را هرچه عقبتر می انداختیم.
شنبه شب بود و با حميد از پخش تراكت برميگشتيم.
آسمان پر از ستاره بود. به خيابان اصلي كه رسيديم، غرق تعجب شديم.
ماه چندين برابرِ هميشه و آنقدر بزرگ و نزديك به زمين بود. كه من و حميد ماتمان برده بود و با هم گفتيم چقدر زيباست.
از ماشين پياده شديم. با حميد كه وسط خيابان ايستاديم، ماه روبروي ما و انگار ته خيابان روي آسفالت نشسته بود.

ما ارزش آنهايي كه در تاريكي و سياهي اين رژيم مبارزه ميكنند، زندان ميروند، شكنجه و اعدام ميشوند را بيشتر ميفهميم.
آنها مثل همين ستاره ها و گلهاي شب بو هستند.
و مسعود؛ مثل آن ماه كه ميتابد.
دربرق نگاهش عشق بزرگي را ميديدم.
وقتي ازمسعود رجوي ميگفت، چشمانش ميدرخشيد و التهاب و هيجان تمام وجودش را فرا ميگرفت.
قتي از مسعود رجوی ميگفت از مقدسترين ارزش زندگي اش سخن ميگفت. و
به او گفتم: پس راز شب در مهتاب و گل شببو است.
حميد لبخند زد و گفت: راز شب! اين ديگر ايدة شماست.
آنقدر چهره اش مظلوم و آرام بود كه نميتوانستم اين ميزان فشار را روي او تحمل كنم . به اتاق رفتم و آرام گريه ميكردم.]]>1555زندانی-سیاسی,سپاه-پاسداران,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-swm--19867126درد و ورم پاهايم كمي خوابيده بود.
حوالي ساعت ده پاسداري با لباس پلنگي, قدي كوتاه و ريشي خرمايي وارد شد و گفت: همه بنشينند. خودش هم در آستانه در نشست.
اول توضيحاتي راجع به شرايط زندان در زمان شاه داد و گفت:
اون زمان در هر سلول این زندان، ۸-۷زنداني بيشتر نبود.
شما اين تعداد شصت هفتاد نفر رو خودتون به ما تحميل كرديد.
بعد گفت: در همين سلول مسعود رجوي به زندانيان خط مي داد.
برای آنها كلاسهاي فلسفه و تاريخ ميگذاشت.
در همين سلول و در همين هواخوري آنقدر با طالقاني حرف زد تا اون پيرمرد را هم از راه بدر كرد.
پاسدار ابله نمي دانست با اين حرفها، نه تنها قداستي خاص به سلول بخشيده.
بلكه هر كس قدر و قيمت خودش را در ادامة مسيري كه يك روز در همين سلول توسط “مسعود رجوی “ جريان داشت، فهميده و به آن افتخار مي كند.]]>https://api.spreaker.com/episode/19867126Tue, 05 Nov 2019 12:47:48 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدروز بعد باز تعدادي از بچه ها را در دو نوبت براي بازجويي بردند و من ماندم. درد و ورم پاهايم كمي خوابيده بود. حوالي ساعت ده پاسداري با لباس پلنگي, قدي كوتاه و ريشي خرمايي وارد شد و گفت: همه بنشينند. خودش هم در آستانه در نشست. اول توضيحاتي راجع به...درد و ورم پاهايم كمي خوابيده بود.
حوالي ساعت ده پاسداري با لباس پلنگي, قدي كوتاه و ريشي خرمايي وارد شد و گفت: همه بنشينند. خودش هم در آستانه در نشست.
اول توضيحاتي راجع به شرايط زندان در زمان شاه داد و گفت:
اون زمان در هر سلول این زندان، ۸-۷زنداني بيشتر نبود.
شما اين تعداد شصت هفتاد نفر رو خودتون به ما تحميل كرديد.
بعد گفت: در همين سلول مسعود رجوي به زندانيان خط مي داد.
برای آنها كلاسهاي فلسفه و تاريخ ميگذاشت.
در همين سلول و در همين هواخوري آنقدر با طالقاني حرف زد تا اون پيرمرد را هم از راه بدر كرد.
پاسدار ابله نمي دانست با اين حرفها، نه تنها قداستي خاص به سلول بخشيده.
بلكه هر كس قدر و قيمت خودش را در ادامة مسيري كه يك روز در همين سلول توسط “مسعود رجوی “ جريان داشت، فهميده و به آن افتخار مي كند.]]>1133زندانی,زندانی-سیاسی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-swm--19854442خردسال بود که خانواده‌اش به‌تهران آمدند.
او دورهٌ دبیرستان را در تهران گذراند. و سپس در رشتهٌ مهندسی شیمی از دانشکدهٌ فنی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد.
او با مسائل سیاسی، در دوران تجدید فعالیتهای جبههٌ ملی و نهضت آزادی در سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ آشنا شد.
اصغر به‌این نتیجه رسیده بود، که علت شکست مبارزات گذشته در این بود که رهبری و سازمان هدایت‌کنندهٌ حرفه‌یی نداشته‌اند.
او فهمیده بود که اگر مبارزه، به‌عنوان یک حرفه و کار علمی در نظر گرفته نشود، محال است پیشرفتی حاصل شود. وی معتقد بود که بدون پا‌گذاشتن روی شغل، پول، تحصیلات و زندگی نمی‌توان مبارزه کرد.
در همین دوران بود که با‌محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و چند‌تن دیگر از دوستانش نزدیکتر شد. و هستهٌ اولیه سازمان مجاهدین خلق را تشکیل دادند.
او در سال‌۱۳۴۹ به‌عنوان مسئول گروهی از مجاهدین خلق که برای آموزشهای نظامی در پایگاههای الفتح به‌فلسطین اعزام شدند. در سال۵۰ مرحلهٌ عمل در سازمان مجاهدین خلق فرا‌رسیده بود. و اصغر با استفاده از تخصص و تجربه‌اش کمک شایانی به‌سازمان کرد. ‌
اصغر بدیع‌زادگان در شهریور سال۱۳۵۰ توسط ساواک شاه در خانهٌ یکی از بستگانش دستگیر شد.
بلافاصله به‌زیر شکنجه رفت.
ساواک، که پس از طرح ربودن شهرام پهلوی به‌شدت آشفته شده بود، هرچه در توان داشت روی شکنجهٌ بدیع‌زادگان گذاشت تا بتواند سرنخی به‌دست آورد. یکی از برادران مجاهد در این‌باره می‌گوید: «وقتی ساواک بدیع‌زادگان را دستگیر کرد، موقعیت او را در سازمان مجاهدین می‌دانست و به‌طور خاص از اقدامات عملی او باخبر بود.
مشخصاً هم حنیف‌نژاد را از او می‌خواستند و او به‌صراحت یک‌جواب را تکرار کرد: "نمی‌گویم".
متجاوز از یک ماه او را به‌شدت شکنجه کردند.
نخست او را روی اجاق نشاندند و سپس به‌پشت خواباندند.
یک‌بار برای ۴ساعت مداوم او را سوزاندند به‌طوری که سوختگی از پوست و گوشت گذشت و به‌نخاع رسید.
او که تقریباً نیمه فلج شده بود دیگر نمی‌توانست راه برود.
دو‌نفر زیر بغلش را می‌گرفتند و او را کشان‌کشان به‌اتاق شکنجه می‌بردند.
با‌این حال او تنها به‌انقلاب و رهایی خلق و یارانش می‌اندیشید.]]>https://api.spreaker.com/episode/19854442Mon, 04 Nov 2019 19:08:17 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدشهید بنیانگذار ‌اصغر بدیع‌زادگان در سال۱۳۱۹ در اصفهان در یک خانوادهٌ متوسط متولد شد. خردسال بود که خانواده‌اش به‌تهران آمدند. او دورهٌ دبیرستان را در تهران گذراند. و سپس در رشتهٌ مهندسی شیمی از دانشکدهٌ فنی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. او با...خردسال بود که خانواده‌اش به‌تهران آمدند.
او دورهٌ دبیرستان را در تهران گذراند. و سپس در رشتهٌ مهندسی شیمی از دانشکدهٌ فنی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد.
او با مسائل سیاسی، در دوران تجدید فعالیتهای جبههٌ ملی و نهضت آزادی در سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ آشنا شد.
اصغر به‌این نتیجه رسیده بود، که علت شکست مبارزات گذشته در این بود که رهبری و سازمان هدایت‌کنندهٌ حرفه‌یی نداشته‌اند.
او فهمیده بود که اگر مبارزه، به‌عنوان یک حرفه و کار علمی در نظر گرفته نشود، محال است پیشرفتی حاصل شود. وی معتقد بود که بدون پا‌گذاشتن روی شغل، پول، تحصیلات و زندگی نمی‌توان مبارزه کرد.
در همین دوران بود که با‌محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و چند‌تن دیگر از دوستانش نزدیکتر شد. و هستهٌ اولیه سازمان مجاهدین خلق را تشکیل دادند.
او در سال‌۱۳۴۹ به‌عنوان مسئول گروهی از مجاهدین خلق که برای آموزشهای نظامی در پایگاههای الفتح به‌فلسطین اعزام شدند. در سال۵۰ مرحلهٌ عمل در سازمان مجاهدین خلق فرا‌رسیده بود. و اصغر با استفاده از تخصص و تجربه‌اش کمک شایانی به‌سازمان کرد. ‌
اصغر بدیع‌زادگان در شهریور سال۱۳۵۰ توسط ساواک شاه در خانهٌ یکی از بستگانش دستگیر شد.
بلافاصله به‌زیر شکنجه رفت.
ساواک، که پس از طرح ربودن شهرام پهلوی به‌شدت آشفته شده بود، هرچه در توان داشت روی شکنجهٌ بدیع‌زادگان گذاشت تا بتواند سرنخی به‌دست آورد. یکی از برادران مجاهد در این‌باره می‌گوید: «وقتی ساواک بدیع‌زادگان را دستگیر کرد، موقعیت او را در سازمان مجاهدین می‌دانست و به‌طور خاص از اقدامات عملی او باخبر بود.
مشخصاً هم حنیف‌نژاد را از او می‌خواستند و او به‌صراحت یک‌جواب را تکرار کرد: "نمی‌گویم".
متجاوز از یک ماه او را به‌شدت شکنجه کردند.
نخست او را روی اجاق نشاندند و سپس به‌پشت خواباندند.
یک‌بار برای ۴ساعت مداوم او را سوزاندند به‌طوری که سوختگی از پوست و گوشت گذشت و به‌نخاع رسید.
او که تقریباً نیمه فلج شده بود دیگر نمی‌توانست راه برود.
دو‌نفر زیر بغلش را می‌گرفتند و او را کشان‌کشان به‌اتاق شکنجه می‌بردند.
با‌این حال او تنها به‌انقلاب و رهایی خلق و یارانش می‌اندیشید.]]>1325بدیع-زادگان,بنیانگذاران,مجاهد-خلق,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-dwm--19832297هر چه دارید در کفهٌ جنگ توده‌یی مسلحانه بگذارید.
دل قوی دارید که باز هم خدا با ماست.
همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رسانده، قادر است ما را حفظ کند.
و در کنف حمایت خود گیرد.
از هیچ فیضی ما را محروم ندارد و به اذن خودش باز هم بالاتر از اینها برساند. مجاهد بنیانگذار سعید محسن در سال۱۳۱۸ در یک خانواده از قشر متوسط در زنجان به‌دنیا آمد.
تحصیلات ابتدایی و متوسطهٌ خود را در همانجا گذراند.
سپس برای ادامهٌ تحصیل به‌تهران آمد. در سال۱۳۴۲ از دانشکدهٌ فنی در رشتهٌ مهندسی تأسیسات فارغ‌التحصیل شد. دوران دانشجویی سعید مصادف با سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ و فعالیتهای جبههٌ ملی و نهضت آزادی ایران بود. هنگامیکه سعید همراه با تعدادی از جوانان مبارز آن روزگار، در بهمن سال۴۱ دستگیر شد.
از همان‌جا رابطه‌اش با محمد حنیف‌نژاد هرچه نزدیکتر گردید. سعید ذهنی جستجوگر داشت.
هرگز از آموختن غافل نمی‌شد. سعی می‌کرد از همه‌چیز سر‌دربیاورد.
نه‌تنها به‌کارهای فنی رشته‌اش علاقهٌ فراوان داشت، بلکه از وظیفهٌ اجتماعی و فکری خود نیز غافل نبود.
می‌گفت اگر جامعه بر پایه‌یی صحیح و عادلانه نچرخد. یک مهندس خوب هم جز در خدمت سرمایه‌داران کاری انجام نخواهد داد.
در سال۴۱ هم که زلزلهٌ بوئین‌زهرا ویرانیهای زیادی به‌بار آورد.
سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان در رأس گروههای دانشجویی بودند که با هم به‌میان مردم رفتند. سعید محسن پس از پایان تحصیلات به‌خدمت نظام‌وظیفه رفت. سعید به‌علت سوابق سیاسی و اسارتش برای خدمت به جهرم فرستاده شد، جایی که بیش از پیش با توده‌های رنج‌کشیدهٌ مردم ایران آشنا شد. پس از پایان خدمت نظام‌وظیفه، سعید به‌تهران آمد. و در کارخانهٌ ارج و سپس کارخانهٌ سپنتا به‌کار مشغول شد.
او هم‌زمان به فعالیتهای سیاسی خود ادامه داد.
مطالعات عمیق و زندگی با محرومترین اقشار جامعه از سعید محسن عنصری ساخته بود که دیگر فعالیتهای رفرمیستی جبههٌ ملی و نهضت آزادی وی را ارضا نمی‌کرد.
در این ایام او شبانه‌روز در فکر یافتن چاره‌یی برای خروج از بن‌بست مبارزه بود.
سرانجام در ملاقات با محمد حنیف‌نژاد به ضرورت تأسیس یک سازمان انقلابی و حرفه‌یی برای گشودن بن‌بست مبارزاتی پی‌برد.
سعید بهمراه محمدحنیف و ‌اصغر بدیع‌زادگان در زمرهٌ بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران در‌آمد.]]>https://api.spreaker.com/episode/19832297Sun, 03 Nov 2019 11:38:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدپیام محمد حنیف نژاد: هر چه دارید در کفهٌ جنگ توده‌یی مسلحانه بگذارید. دل قوی دارید که باز هم خدا با ماست. همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رسانده، قادر است ما را حفظ کند. و در کنف حمایت خود گیرد. از هیچ فیضی ما را محروم ندارد و به اذن خودش باز...هر چه دارید در کفهٌ جنگ توده‌یی مسلحانه بگذارید.
دل قوی دارید که باز هم خدا با ماست.
همان نیروی عظیمی که ما را به این حد رسانده، قادر است ما را حفظ کند.
و در کنف حمایت خود گیرد.
از هیچ فیضی ما را محروم ندارد و به اذن خودش باز هم بالاتر از اینها برساند. مجاهد بنیانگذار سعید محسن در سال۱۳۱۸ در یک خانواده از قشر متوسط در زنجان به‌دنیا آمد.
تحصیلات ابتدایی و متوسطهٌ خود را در همانجا گذراند.
سپس برای ادامهٌ تحصیل به‌تهران آمد. در سال۱۳۴۲ از دانشکدهٌ فنی در رشتهٌ مهندسی تأسیسات فارغ‌التحصیل شد. دوران دانشجویی سعید مصادف با سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ و فعالیتهای جبههٌ ملی و نهضت آزادی ایران بود. هنگامیکه سعید همراه با تعدادی از جوانان مبارز آن روزگار، در بهمن سال۴۱ دستگیر شد.
از همان‌جا رابطه‌اش با محمد حنیف‌نژاد هرچه نزدیکتر گردید. سعید ذهنی جستجوگر داشت.
هرگز از آموختن غافل نمی‌شد. سعی می‌کرد از همه‌چیز سر‌دربیاورد.
نه‌تنها به‌کارهای فنی رشته‌اش علاقهٌ فراوان داشت، بلکه از وظیفهٌ اجتماعی و فکری خود نیز غافل نبود.
می‌گفت اگر جامعه بر پایه‌یی صحیح و عادلانه نچرخد. یک مهندس خوب هم جز در خدمت سرمایه‌داران کاری انجام نخواهد داد.
در سال۴۱ هم که زلزلهٌ بوئین‌زهرا ویرانیهای زیادی به‌بار آورد.
سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان در رأس گروههای دانشجویی بودند که با هم به‌میان مردم رفتند. سعید محسن پس از پایان تحصیلات به‌خدمت نظام‌وظیفه رفت. سعید به‌علت سوابق سیاسی و اسارتش برای خدمت به جهرم فرستاده شد، جایی که بیش از پیش با توده‌های رنج‌کشیدهٌ مردم ایران آشنا شد. پس از پایان خدمت نظام‌وظیفه، سعید به‌تهران آمد. و در کارخانهٌ ارج و سپس کارخانهٌ سپنتا به‌کار مشغول شد.
او هم‌زمان به فعالیتهای سیاسی خود ادامه داد.
مطالعات عمیق و زندگی با محرومترین اقشار جامعه از سعید محسن عنصری ساخته بود که دیگر فعالیتهای رفرمیستی جبههٌ ملی و نهضت آزادی وی را ارضا نمی‌کرد.
در این ایام او شبانه‌روز در فکر یافتن چاره‌یی برای خروج از بن‌بست مبارزه بود.
سرانجام در ملاقات با محمد حنیف‌نژاد به ضرورت تأسیس یک سازمان انقلابی و حرفه‌یی برای گشودن بن‌بست مبارزاتی پی‌برد.
سعید بهمراه محمدحنیف و ‌اصغر بدیع‌زادگان در زمرهٌ بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران در‌آمد.]]>2160بنیانگذاران-سازمان-مجاهدین,زندانی-سیاسی,سعیدمحسن,محمد-حنیف-نژادfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-shshm--19831830رويا خنديد و گفت: زياد تلاش نكن چون هرچه لباس اضافه داشته باشي در ميآورند. فقط با يك بلوز نازك كابل ميزدند.
خنديدم و گفتم: كار از محكم كاري عيب نميكند.
همينكه مشغول درآوردن اينهمه لباس شوند هم خيلي مسخره است...
منتظر بوديم شكنجه ها شروع شود.
ساعت ده صبح من و حكيمه و مريم را صدا كردند.
پاسدار گفت: با وسايلتان بياييد بالا.
از تعجب نگاهي به هم انداختيم. و از بچه ها خداحافظي كرديم.
با چشمان بسته درحاليكه يك سرِ روزنامه در دست پاسدار و سرِ ديگر آن در دست اولين نفر بود حركت كرديم.
پاسدار رو به من گفت: چشمبندت را باز كن و بيا.
حكيمه و مريم را به اتاق ديگر بردند.
پاسدار گفت گوشة ديوار بايست و خودش داخل يك اتاق دیگر شد.
بعد از يكساعت پاسدار گفت: اينجا ميايستي تا حاج آقا فهيم صدايت كنند.
فهميدم كه آخوند وحشي «فهيم كرماني» كسي است كه اولين حكمِ دارزدن علني مجاهدين و اولين حكم سنگسار در ايران را در كرمان اجرا كرد.
بعد از دوساعت ونيم ايستادن پاسدار گفت: بيا داخل.
با نگاهي سريع، يك آخوند كه حدس زدم فهيم باشد را دیدم. دو زانو روي صندلي نشسته بود و مشغول خواندن يك پروندة قطور بود.
دو طرفِ او يك پاسدار و يك پسر جوان با لباس شخصي نشسته بود. كه معلوم بود نوچة فهيم است. چند تا پاسدار هم دور تا دور اتاق بودند.
يك پاسدار هم طرف چپ من نشسته بود.
پاسدارها با هم آرام صحبت ميكردند.
فهيم بعد از يكربع سرش را بالا كرد و گفت:
بهت نميآد چنين پرونده يي داشته باشي؟
براي غزل خداحافظي آماده اي؟
ديشب دوستانت را كه ديدي. دوست داري مثل آنها تعزير شوي يا عاقل هستي، و توبه نامه ات را مينويسي؟
گفتم: بابت چی باید توبه کنم؟
با صداي بلند خنديد و با حالت تحقير آميزي به آن پسر جوان نگاه كرد وگفت: بايد به يادش بياوري كه چرا بايد توبه كند.
احساس كردم قلبم پايين ريخت.
آخوند فهيم گفت: خدا بهت رحم كرده كه دادگاه برايت تشكيل داديم.
برادرت ضامن شده. وثيقه گذاشته كه تو آزاد شوي.
به شرطي آزاد ميشوي كه توبه نامه بنويسي ...]]>https://api.spreaker.com/episode/19831830Sun, 03 Nov 2019 10:36:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبه سلول رفتم و سعي كردم چند بلوز بپوشم، تا وقتی کابل ميزنند كمي حائل شود. رويا خنديد و گفت: زياد تلاش نكن چون هرچه لباس اضافه داشته باشي در ميآورند. فقط با يك بلوز نازك كابل ميزدند. خنديدم و گفتم: كار از محكم كاري عيب نميكند. همينكه مشغول...رويا خنديد و گفت: زياد تلاش نكن چون هرچه لباس اضافه داشته باشي در ميآورند. فقط با يك بلوز نازك كابل ميزدند.
خنديدم و گفتم: كار از محكم كاري عيب نميكند.
همينكه مشغول درآوردن اينهمه لباس شوند هم خيلي مسخره است...
منتظر بوديم شكنجه ها شروع شود.
ساعت ده صبح من و حكيمه و مريم را صدا كردند.
پاسدار گفت: با وسايلتان بياييد بالا.
از تعجب نگاهي به هم انداختيم. و از بچه ها خداحافظي كرديم.
با چشمان بسته درحاليكه يك سرِ روزنامه در دست پاسدار و سرِ ديگر آن در دست اولين نفر بود حركت كرديم.
پاسدار رو به من گفت: چشمبندت را باز كن و بيا.
حكيمه و مريم را به اتاق ديگر بردند.
پاسدار گفت گوشة ديوار بايست و خودش داخل يك اتاق دیگر شد.
بعد از يكساعت پاسدار گفت: اينجا ميايستي تا حاج آقا فهيم صدايت كنند.
فهميدم كه آخوند وحشي «فهيم كرماني» كسي است كه اولين حكمِ دارزدن علني مجاهدين و اولين حكم سنگسار در ايران را در كرمان اجرا كرد.
بعد از دوساعت ونيم ايستادن پاسدار گفت: بيا داخل.
با نگاهي سريع، يك آخوند كه حدس زدم فهيم باشد را دیدم. دو زانو روي صندلي نشسته بود و مشغول خواندن يك پروندة قطور بود.
دو طرفِ او يك پاسدار و يك پسر جوان با لباس شخصي نشسته بود. كه معلوم بود نوچة فهيم است. چند تا پاسدار هم دور تا دور اتاق بودند.
يك پاسدار هم طرف چپ من نشسته بود.
پاسدارها با هم آرام صحبت ميكردند.
فهيم بعد از يكربع سرش را بالا كرد و گفت:
بهت نميآد چنين پرونده يي داشته باشي؟
براي غزل خداحافظي آماده اي؟
ديشب دوستانت را كه ديدي. دوست داري مثل آنها تعزير شوي يا عاقل هستي، و توبه نامه ات را مينويسي؟
گفتم: بابت چی باید توبه کنم؟
با صداي بلند خنديد و با حالت تحقير آميزي به آن پسر جوان نگاه كرد وگفت: بايد به يادش بياوري كه چرا بايد توبه كند.
احساس كردم قلبم پايين ريخت.
آخوند فهيم گفت: خدا بهت رحم كرده كه دادگاه برايت تشكيل داديم.
برادرت ضامن شده. وثيقه گذاشته كه تو آزاد شوي.
به شرطي آزاد ميشوي كه توبه نامه بنويسي ...]]>1442زندان,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسداران,مجاهدین-خلق,مریم-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/ktab-bnyangdharan-sazman-mjahdyn-khlq-ayran-qsmt-awl--19806818خروش آنان را هم‌اینک در ستیغ همهٌ کوهها، در بلند همهٌ ابرها و در وسعت همهٌ صحراهای ایران‌زمین می‌توان شنید. محمد حنیف‌نژاد، بنیانگذار سازمان مجاهدین خلق ایران از جمله انقلابیون جوانی بود.]]>https://api.spreaker.com/episode/19806818Fri, 01 Nov 2019 16:43:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبنیانگذاران کبیر سازمان مجاهدین خلق ایران محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و ‌اصغر بدیع‌زادگان در سحرگاه چهارم خرداد۱۳۵۱ همراه با دو تن از یاران پاکبازشان مجاهدین شهید محمود عسکری‌زاده و رسول مشکین‌فام (اعضای مرکزیت مجاهدین خلق) جاودانه شدند. آن‌روز...خروش آنان را هم‌اینک در ستیغ همهٌ کوهها، در بلند همهٌ ابرها و در وسعت همهٌ صحراهای ایران‌زمین می‌توان شنید. محمد حنیف‌نژاد، بنیانگذار سازمان مجاهدین خلق ایران از جمله انقلابیون جوانی بود.]]>2478بنیانگذاران,سازمان-مجاهدین-خلق-ایران,محمدحنیف,مریم-رجوی,مسعود-رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-pnjm--19801819مادرم بسته را از پستچی گرفت و در را بست. خواهرم مطهره، هميشه براي من و حميد هديه ميفرستاد. وقتي بسته باز شد خيلي خوشحال شدم. از گزهاي خوشمزه، تا مدادتراشي كه يك قوي سفيد بود، سه عددكتاب و چند هديه ديگر كه نميدانستم چيست.
مادرم گفت: اينها صفحة گرامافون است. بگذار حميد بيايد برايت بگذارد.
صداي درِ خانه را كه شنيدم، توي حياط دويدم و خبر سوغاتيها را به حميد دادم.
از او خواستم كه گرامافون را روشن كند.
حميد گرامافون را روشن كرد و گفت: اين برايت يك قصة قشنگ ميگويد كه اسمش ماهي سياه كوچولوست.
به عكس روي كتاب اشاره كرد. از آنروز به بعد داستان ماهي سياه كوچولو را بيش از۵۰بارگوش كردم. و هميشه با خودم فكر ميكردم: پس ماهي سياه كوچولو چي شد و كجارفت؟
دلم نميخواست كشته شده باشد. او شجاع و زرنگ بود.
حتماً به جاهاي بهتر و دورتر رفته است.
آنچه كه نميدانستم اين بود كه قصة ماهي سياه كوچولو آرام آرام مسير زندگي مرا تغيير ميداد. به خصوص وقتي معني اين جملة ماهي سياه را فهميدم كه ميگفت: مهم نيست که من بميرم يا زنده بمانم.
مهم اين است که مرگ يا زندگی من چه تاثيری در زندگی ديگران داشته باشد.
در همه كتابهايي كه خواهرم فرستاده بود. هميشه يكي بود كه از همه مهربانتر و فداكارتر بود.
و به خاطر آگاهي و نجات ديگران از زندگيِ خودش ميگذشت. اين كتابهاي كودكانه افكارم را تحت تاثير قرار داد.]]>https://api.spreaker.com/episode/19801819Fri, 01 Nov 2019 10:27:06 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصديقه گفت: فروغ تا فرصتي هست خاطرة ماهي سياه كوچولو را تعريف كن تا مهري هم بشنود. من هم به درخواست صديقه و براي گذشت آن لحظات پراضطراب در زندان، بي معطلي شروع كردم. مادرم بسته را از پستچی گرفت و در را بست. خواهرم مطهره، هميشه براي من و حميد هديه...مادرم بسته را از پستچی گرفت و در را بست. خواهرم مطهره، هميشه براي من و حميد هديه ميفرستاد. وقتي بسته باز شد خيلي خوشحال شدم. از گزهاي خوشمزه، تا مدادتراشي كه يك قوي سفيد بود، سه عددكتاب و چند هديه ديگر كه نميدانستم چيست.
مادرم گفت: اينها صفحة گرامافون است. بگذار حميد بيايد برايت بگذارد.
صداي درِ خانه را كه شنيدم، توي حياط دويدم و خبر سوغاتيها را به حميد دادم.
از او خواستم كه گرامافون را روشن كند.
حميد گرامافون را روشن كرد و گفت: اين برايت يك قصة قشنگ ميگويد كه اسمش ماهي سياه كوچولوست.
به عكس روي كتاب اشاره كرد. از آنروز به بعد داستان ماهي سياه كوچولو را بيش از۵۰بارگوش كردم. و هميشه با خودم فكر ميكردم: پس ماهي سياه كوچولو چي شد و كجارفت؟
دلم نميخواست كشته شده باشد. او شجاع و زرنگ بود.
حتماً به جاهاي بهتر و دورتر رفته است.
آنچه كه نميدانستم اين بود كه قصة ماهي سياه كوچولو آرام آرام مسير زندگي مرا تغيير ميداد. به خصوص وقتي معني اين جملة ماهي سياه را فهميدم كه ميگفت: مهم نيست که من بميرم يا زنده بمانم.
مهم اين است که مرگ يا زندگی من چه تاثيری در زندگی ديگران داشته باشد.
در همه كتابهايي كه خواهرم فرستاده بود. هميشه يكي بود كه از همه مهربانتر و فداكارتر بود.
و به خاطر آگاهي و نجات ديگران از زندگيِ خودش ميگذشت. اين كتابهاي كودكانه افكارم را تحت تاثير قرار داد.]]>1758زندان,زندانی,زندانی-سیاسی,ماهی-سیاه-کوچولوfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-chharm--19786563 معلوم بود دلش پراز درد است ولی از اینکه همسرش به آنها تسلیم نشده و تا آخر مقاومت کرده به او افتخار میکند.
بچه ها به او تبریک و تسلیت گفتند و آن روز هم گذشت .
روزهای زندان همراه با بازجویی ، بازپرسی و فشارهای جسمی و روحی توسط پاسداران میگذشت.
وضعیت غذا خیلی وقتها آنقدر نامناسب و بد است.
که ترجیح می دهیم فقط نان خالی بخوریم.
سوسن خیلی سریع و آهسته به من گفت فروغ در اولین فرصت به مهری اسد آبادی خبر بده که فروغ آمده.
آنقدر سریع گفت و رفت که در لحظه متوجه قضایا نشدم.]]>https://api.spreaker.com/episode/19786563Thu, 31 Oct 2019 13:08:10 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدصبح هنگام صبحانه که مریم را دیدم فهمیدم کاملا در جریان واقعه است. معلوم بود دلش پراز درد است ولی از اینکه همسرش به آنها تسلیم نشده و تا آخر مقاومت کرده به او افتخار میکند. بچه ها به او تبریک و تسلیت گفتند و آن روز هم گذشت . روزهای زندان همراه با... معلوم بود دلش پراز درد است ولی از اینکه همسرش به آنها تسلیم نشده و تا آخر مقاومت کرده به او افتخار میکند.
بچه ها به او تبریک و تسلیت گفتند و آن روز هم گذشت .
روزهای زندان همراه با بازجویی ، بازپرسی و فشارهای جسمی و روحی توسط پاسداران میگذشت.
وضعیت غذا خیلی وقتها آنقدر نامناسب و بد است.
که ترجیح می دهیم فقط نان خالی بخوریم.
سوسن خیلی سریع و آهسته به من گفت فروغ در اولین فرصت به مهری اسد آبادی خبر بده که فروغ آمده.
آنقدر سریع گفت و رفت که در لحظه متوجه قضایا نشدم.]]>1772بازجو,زندان,زندان-اوین,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-swm--19547251 از نگاهش ترس و وحشت می بارید. خیس عرق بود.
بدنش بشدت می لرزید.
دستش را گرفتم و گفتم ماهرخ آرام باش اتفاقی نمی افتد. نیم ساعت بعد رنگ پریده برگشت وگفت فروغ امشب می خواهند مرا از این زندان منتقل کنند. به کجا؟
زندان بندر عباس.
گوشه اتاق نشست نگاهش بارقه وحشتناک و هولناکی گرفته بود و لبهایش می لرزید.
دستش را که مثل قطعه ای یخ شده بود را گرفتم.
حتما سنگسارم می کنند.
تلاشم این بودکه به هر وسیله ای ماهرخ را آرام کنم.
کمک کردم وسایلش را جمع کند.
ماهرخ مرا بوسید و گفت فروغ من هیچ وقت خواهری نداشتم. ولی تو برایم خیلی عزیز بودی.
روزهای خوبی کنار تو داشتم. با اینکه در زندان بودم آرامش داشتم.
خیلی چیزها یاد گرفتم از خدا می خواهم اگر سرنوشتم این است که بمیرم، عمرم را به تو بدهد.
دیگر نمی توانستم جلو گریه خودم را بگیرم. صورتش را بوسیدم و گفتم تو هم خواهر نازنین من هستی هیچوقت فراموشت نمی کنم.
آن شب ماهرخ از نزد من رفت. تا صبح خوابم نبرد.
روزهای زندان با باز جویی های پاسداران در حال گذر بود.
چند روز بعد از رفتن ماهرخ یک روز صبح ساعت ۱۰، پاسداری یک خانم دبیر راکه به اتهام هواداری از گروه های چپ دستگیر شده بود به سلولم آورد.
دورا دور او را می شناختم و برایش احترام قائل بودم. اسمش مهری بود.
یک روز برای مهری جریان باز جویی پاسداران را تعریف کردم.
و گفتم نمی فهمم که چرا این بازجوها هر کدام یک برخورد دارند. یکی از آنها خشن است. عصبانی و شکنجه گر است.
آن یکی مهربان و عاطفی. مثلا یکی به من فقط می گوید منافق. آن یکی اسمم را صدا می کند وفحش نمی دهد.
گیج شدم سر در نمی آورم.
مهری گفت نه نه فروغ جان خوب شد که برایم تعریف کردی. این شگرد این پاسداران است. نکنه که تحت تاثیر قرار بگیری وفریب بخوری.
بعد از دوازده روز من و مهری و دو مرد زندانی را به زندان کرمان منتقل کردند.
شهر بافت سه ساعت با کرمان فاصله داشت.
اما جالب اینجا بود که در دورترین و کوچکترین شهرهای ایران هم رژیم از دست مجاهدین و هوادارانش در امان نبود.]]>https://api.spreaker.com/episode/19547251Thu, 17 Oct 2019 08:19:38 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدساعت یک شب بود که ماهرخ را صدا کردند. از نگاهش ترس و وحشت می بارید. خیس عرق بود. بدنش بشدت می لرزید. دستش را گرفتم و گفتم ماهرخ آرام باش اتفاقی نمی افتد. نیم ساعت بعد رنگ پریده برگشت وگفت فروغ امشب می خواهند مرا از این زندان منتقل کنند. به کجا؟... از نگاهش ترس و وحشت می بارید. خیس عرق بود.
بدنش بشدت می لرزید.
دستش را گرفتم و گفتم ماهرخ آرام باش اتفاقی نمی افتد. نیم ساعت بعد رنگ پریده برگشت وگفت فروغ امشب می خواهند مرا از این زندان منتقل کنند. به کجا؟
زندان بندر عباس.
گوشه اتاق نشست نگاهش بارقه وحشتناک و هولناکی گرفته بود و لبهایش می لرزید.
دستش را که مثل قطعه ای یخ شده بود را گرفتم.
حتما سنگسارم می کنند.
تلاشم این بودکه به هر وسیله ای ماهرخ را آرام کنم.
کمک کردم وسایلش را جمع کند.
ماهرخ مرا بوسید و گفت فروغ من هیچ وقت خواهری نداشتم. ولی تو برایم خیلی عزیز بودی.
روزهای خوبی کنار تو داشتم. با اینکه در زندان بودم آرامش داشتم.
خیلی چیزها یاد گرفتم از خدا می خواهم اگر سرنوشتم این است که بمیرم، عمرم را به تو بدهد.
دیگر نمی توانستم جلو گریه خودم را بگیرم. صورتش را بوسیدم و گفتم تو هم خواهر نازنین من هستی هیچوقت فراموشت نمی کنم.
آن شب ماهرخ از نزد من رفت. تا صبح خوابم نبرد.
روزهای زندان با باز جویی های پاسداران در حال گذر بود.
چند روز بعد از رفتن ماهرخ یک روز صبح ساعت ۱۰، پاسداری یک خانم دبیر راکه به اتهام هواداری از گروه های چپ دستگیر شده بود به سلولم آورد.
دورا دور او را می شناختم و برایش احترام قائل بودم. اسمش مهری بود.
یک روز برای مهری جریان باز جویی پاسداران را تعریف کردم.
و گفتم نمی فهمم که چرا این بازجوها هر کدام یک برخورد دارند. یکی از آنها خشن است. عصبانی و شکنجه گر است.
آن یکی مهربان و عاطفی. مثلا یکی به من فقط می گوید منافق. آن یکی اسمم را صدا می کند وفحش نمی دهد.
گیج شدم سر در نمی آورم.
مهری گفت نه نه فروغ جان خوب شد که برایم تعریف کردی. این شگرد این پاسداران است. نکنه که تحت تاثیر قرار بگیری وفریب بخوری.
بعد از دوازده روز من و مهری و دو مرد زندانی را به زندان کرمان منتقل کردند.
شهر بافت سه ساعت با کرمان فاصله داشت.
اما جالب اینجا بود که در دورترین و کوچکترین شهرهای ایران هم رژیم از دست مجاهدین و هوادارانش در امان نبود.]]>1409زندان,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسداران,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-qsmt-dwm--19546736 دلم نمی خواست در روزهایی که مجاهدین اعدام میشوند یا در زندان هستند من آزاد باشم. آنهم با این وضعیت و محصور در خانه که کاری نمی توانستم بکنم.
تصویر مبهمی از زندان داشتم.
تا ظهر کتابهایی که خوانده بودم، دفاعیات مجاهدین شهید مهدی رضایی و فاطمه امینی.
۱۳ ساله بودم و اولین تجربه زندان در زندگیم.
پشت در آهنی زندان نشستم. به پدرم فکر کردم که درآن لحظه چقدر نگران بود.
چند روز گذشت، چون ملاقاتی نداشتم بهتر دیدم یک محملی جور کنم که بتوانم آخرین وضعیت را به اطلاع سایر هواداران برسانم.
ظهر بود در زدم و گفتم دندان درد شدیدی دارم.
پاسداران با کلی رفت و آمد قبول کردند که من را نزد دندانپزشک ببرند.
عصر بایک بازجو و دو پاسدار مرا به مطب بردند.
دکتر از دیدنم در مطب خیلی تعجب کرد، وقتی میخواست روی دندانم کار کند، به دوستم که در آن مطب کار می کرد گفتم به هواداران که احتمالا هنوز در بافت هستند اطلاع بده که مخفی بشوند.
و لی خیالشان راحت باشد که هیچ اطلاعاتی درز نکرده.
دکتر اجبارا روی یکی از دندانهای من کار کرد تا اگر آنها چک کردند ترفندم لو نرود.
در ماشین پاسدار گفت دهانت را باز کن ببینم که روی کدام دندانت کار کرده.
روزی که پدرم به سپاه آمده، خیلی آشفته بود به طرف من آمد و گفت چی شده با تو چیکار کردند به ما خبر دادند که تو را به بیمارستان بردند.
به چهره شکسته و غمگین او نگاه کردم و گفتم نگران من نباشید حالم خوب است.
با جمله پاسداری که گفت تمام بروید بیرون، پدرم با از من خدا حافظی کرد و رفت.]]>https://api.spreaker.com/episode/19546736Thu, 17 Oct 2019 07:35:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدبه آرزویم رسیده بودم با اشتیاق دلم می خواست به زندان بروم و به دیگران ملحق بشوم. دلم نمی خواست در روزهایی که مجاهدین اعدام میشوند یا در زندان هستند من آزاد باشم. آنهم با این وضعیت و محصور در خانه که کاری نمی توانستم بکنم. تصویر مبهمی از زندان داشتم.... دلم نمی خواست در روزهایی که مجاهدین اعدام میشوند یا در زندان هستند من آزاد باشم. آنهم با این وضعیت و محصور در خانه که کاری نمی توانستم بکنم.
تصویر مبهمی از زندان داشتم.
تا ظهر کتابهایی که خوانده بودم، دفاعیات مجاهدین شهید مهدی رضایی و فاطمه امینی.
۱۳ ساله بودم و اولین تجربه زندان در زندگیم.
پشت در آهنی زندان نشستم. به پدرم فکر کردم که درآن لحظه چقدر نگران بود.
چند روز گذشت، چون ملاقاتی نداشتم بهتر دیدم یک محملی جور کنم که بتوانم آخرین وضعیت را به اطلاع سایر هواداران برسانم.
ظهر بود در زدم و گفتم دندان درد شدیدی دارم.
پاسداران با کلی رفت و آمد قبول کردند که من را نزد دندانپزشک ببرند.
عصر بایک بازجو و دو پاسدار مرا به مطب بردند.
دکتر از دیدنم در مطب خیلی تعجب کرد، وقتی میخواست روی دندانم کار کند، به دوستم که در آن مطب کار می کرد گفتم به هواداران که احتمالا هنوز در بافت هستند اطلاع بده که مخفی بشوند.
و لی خیالشان راحت باشد که هیچ اطلاعاتی درز نکرده.
دکتر اجبارا روی یکی از دندانهای من کار کرد تا اگر آنها چک کردند ترفندم لو نرود.
در ماشین پاسدار گفت دهانت را باز کن ببینم که روی کدام دندانت کار کرده.
روزی که پدرم به سپاه آمده، خیلی آشفته بود به طرف من آمد و گفت چی شده با تو چیکار کردند به ما خبر دادند که تو را به بیمارستان بردند.
به چهره شکسته و غمگین او نگاه کردم و گفتم نگران من نباشید حالم خوب است.
با جمله پاسداری که گفت تمام بروید بیرون، پدرم با از من خدا حافظی کرد و رفت.]]>1487بازجو,زندان,زندانی-سیاسی,سپاه-پاسداران,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/raz-shb-frwgh-glstan-qsmt-awl-tabstan-1360--19538772يك چيز در همة زمانها ثابت است و قابل ستايش، و آن فداكاري صادقانه براي آزاديست.
سال تحصيلي سوم راهنمايي را در شهر بافت کرمان پشت سر گذاشته ام.
چهار برادر و دو خواهر دارم، مادرم خانه دار و بسيار مذهبي و پدرم مذهبی نيست.
یکروز صداي در خانه كه آمد بلند شدم. حميد وارد شد. كنار حوض نشست.
رنگش پريده بود. دستم را گرفت و در كنار خودش نشاند. رد نگاهش را گرفتم كه روي درختهاي آنسوي حياط متوقف شده بود. بيتاب بودم. درحاليكه اشك در چشمانش حلقه زده بود به آب حوض خيره شد و گفت: مهريار را دستگير كرده اند، زير شكنجه است.
حمید گفت: كساني كه يك هدف دارند، در يك مسير آنهم مسير آزادي حركت مي كنند، هيچوقت از هم جدا نمي شوند، حتي اگر ماهها يا سالها همديگر را نبينند.
به ياد مهريار افتادم و ذهنم به روزي پركشيدكه براي اولين بار او را ديدم. مهريار اسلامي، هوادار مجاهدين خلق.
شوكه شدم، نه باورم نمي شد، با اين سرعت او را اعدام كردند. مگر چه كرده بود؟ جز فعاليت تبليغي و خواندن و فروش نشرية مجاهدین.
دوران عوض شده بود. از شب ۳۰ خرداد به بعد، هرشب خبر دستگيري و اعدام بود.
سراغ هركس كه براي فعاليت مي رفتم يا دستگير شده يا تحت تعقيب و فراري بود.
شهريورماه از راه رسيد. روزها همراه با خبر اعدامها از پي هم مي گذشت.
حميد فراري بود، برادرم قاسم كه دبير زبان و چندسال از حميد بزرگتر بود،اخراج شده و از بافت رفته بود.
به نشانة تهديد پاسدار دستش را به آرامي روي كلتش گذاشت و گفت: دخترتان بايد با من به سپاه بيايد.
همين كه اسم سپاه آمد، رنگ مادرم به شدت پريد و با صداي بلند گفت: نه! او هيچ جا نمي آيد.
پاسدار مزبور كه فهميد به جايي نمي رسد گفت: تا ساعت ۲ ظهر وقت مي دهيم كه او را به مرکز سپاه بياوريد وگرنه مجبور مي شويم به زور او را ببريم.
در دلم غوغايي بود. به آرزويم رسيده بودم. با اشتياق دلم مي خواست به زندان بروم و به ديگران ملحق شوم. دلم نمي خواست در روزهايي كه بچه هايمان اعدام مي شوند يا در زندان هستند، من آزاد باشم. آنهم با اين وضعيت و محصور در خانه كه كاري نمي توانستم انجام بدهم.
هنوز حرف پدرم تمام نشده بود كه پاسدار گوشة چادر مرا گرفت و داخل اتاق فرستاد.
تا پدرم خواست عكس العملي نشان دهد، به سرعت در اتاق را قفل كرد.
پدرم هاج و واج مانده بود كه چه كند، هرچه داد زد فايده يي نداشت و او را از سپاه بيرون كردند.
با وارد شدن پاسدار به اتاق من از خاطرات كودكي بيرون آمدم. او مرا وارد اتاق ديگري كرد و بازجويي شروع شد.
بافت شهر کوچکی بود. و فضاي غالب شهر تحت تاثير مجاهدين و گروههاي چپ بود.
با صداي پاسدار ميرزايي كه گفت: پياده شو، پدرت به سپاه آمده است، به خودم آمدم. و از ماشين پياده شدم. پدرم آشفته و هراسان گفت: چي شده؟ با تو چكار كرده اند؟ به ما خبر رسيد كه تو را به بيمارستان برده اند.
مادرت از ظهر كه خبر را شنيده آسايش ندارد.
وقتی پاسدار گفت: تمام، برويد بيرون. پدرم با نارضايتي از من خداحافظي كرد و رفت.
وقتي ماهرخ سكوتش طولاني شد، گفتم: من را چون هوادار مجاهدين خلق هستم دستگير كرده اند.
و به زندان آورده اند. مجاهدين را مي شناسي؟]]>https://api.spreaker.com/episode/19538772Wed, 16 Oct 2019 18:54:50 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهداین کتاب گذری کوتاه بر وقایع سالهای ۶۰ تا ۶۳ در زندان کرمان است. يك چيز در همة زمانها ثابت است و قابل ستايش، و آن فداكاري صادقانه براي آزاديست. سال تحصيلي سوم راهنمايي را در شهر بافت کرمان پشت سر گذاشته ام. چهار برادر و دو خواهر دارم، مادرم خانه دار...يك چيز در همة زمانها ثابت است و قابل ستايش، و آن فداكاري صادقانه براي آزاديست.
سال تحصيلي سوم راهنمايي را در شهر بافت کرمان پشت سر گذاشته ام.
چهار برادر و دو خواهر دارم، مادرم خانه دار و بسيار مذهبي و پدرم مذهبی نيست.
یکروز صداي در خانه كه آمد بلند شدم. حميد وارد شد. كنار حوض نشست.
رنگش پريده بود. دستم را گرفت و در كنار خودش نشاند. رد نگاهش را گرفتم كه روي درختهاي آنسوي حياط متوقف شده بود. بيتاب بودم. درحاليكه اشك در چشمانش حلقه زده بود به آب حوض خيره شد و گفت: مهريار را دستگير كرده اند، زير شكنجه است.
حمید گفت: كساني كه يك هدف دارند، در يك مسير آنهم مسير آزادي حركت مي كنند، هيچوقت از هم جدا نمي شوند، حتي اگر ماهها يا سالها همديگر را نبينند.
به ياد مهريار افتادم و ذهنم به روزي پركشيدكه براي اولين بار او را ديدم. مهريار اسلامي، هوادار مجاهدين خلق.
شوكه شدم، نه باورم نمي شد، با اين سرعت او را اعدام كردند. مگر چه كرده بود؟ جز فعاليت تبليغي و خواندن و فروش نشرية مجاهدین.
دوران عوض شده بود. از شب ۳۰ خرداد به بعد، هرشب خبر دستگيري و اعدام بود.
سراغ هركس كه براي فعاليت مي رفتم يا دستگير شده يا تحت تعقيب و فراري بود.
شهريورماه از راه رسيد. روزها همراه با خبر اعدامها از پي هم مي گذشت.
حميد فراري بود، برادرم قاسم كه دبير زبان و چندسال از حميد بزرگتر بود،اخراج شده و از بافت رفته بود.
به نشانة تهديد پاسدار دستش را به آرامي روي كلتش گذاشت و گفت: دخترتان بايد با من به سپاه بيايد.
همين كه اسم سپاه آمد، رنگ مادرم به شدت پريد و با صداي بلند گفت: نه! او هيچ جا نمي آيد.
پاسدار مزبور كه فهميد به جايي نمي رسد گفت: تا ساعت ۲ ظهر وقت مي دهيم كه او را به مرکز سپاه بياوريد وگرنه مجبور مي شويم به زور او را ببريم.
در دلم غوغايي بود. به آرزويم رسيده بودم. با اشتياق دلم مي خواست به زندان بروم و به ديگران ملحق شوم. دلم نمي خواست در روزهايي كه بچه هايمان اعدام مي شوند يا در زندان هستند، من آزاد باشم. آنهم با اين وضعيت و محصور در خانه كه كاري نمي توانستم انجام بدهم.
هنوز حرف پدرم تمام نشده بود كه پاسدار گوشة چادر مرا گرفت و داخل اتاق فرستاد.
تا پدرم خواست عكس العملي نشان دهد، به سرعت در اتاق را قفل كرد.
پدرم هاج و واج مانده بود كه چه كند، هرچه داد زد فايده يي نداشت و او را از سپاه بيرون كردند.
با وارد شدن پاسدار به اتاق من از خاطرات كودكي بيرون آمدم. او مرا وارد اتاق ديگري كرد و بازجويي شروع شد.
بافت شهر کوچکی بود. و فضاي غالب شهر تحت تاثير مجاهدين و گروههاي چپ بود.
با صداي پاسدار ميرزايي كه گفت: پياده شو، پدرت به سپاه آمده است، به خودم آمدم. و از ماشين پياده شدم. پدرم آشفته و هراسان گفت: چي شده؟ با تو چكار كرده اند؟ به ما خبر رسيد كه تو را به بيمارستان برده اند.
مادرت از ظهر كه خبر را شنيده آسايش ندارد.
وقتی پاسدار گفت: تمام، برويد بيرون. پدرم با نارضايتي از من خداحافظي كرد و رفت.
وقتي ماهرخ سكوتش طولاني شد، گفتم: من را چون هوادار مجاهدين خلق هستم دستگير كرده اند.
و به زندان آورده اند. مجاهدين را مي شناسي؟]]>1544آزادی,پاسداران,زندان,زندانی,سپاه-پاسداران,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-dwm--19488879دوباره شاهد رنج و شکنجه یاران و زجه های کودکانی بودم که مادرانشان زیر کابل جان میکندند.
میخواستم که بجای آن زن به تخت شکنجه بسته شوم تا کودکش لحظه ای استراحت کند.
هنگام رفتن به اتاق بازجویی با یادآوری آخرین ملاقات با حمید احساس استحکام و ثبات پیدا کردم.
پاسداری مرا با لگد روی تخت پرتاب کرد و سریع دست و پایم را به چهار گوشه تخت بستند بعد یک پاسدار روی کمر نشست و با پارچه ای کمرم را به تخت تثبیت کرد .
در اولین ضربه احساس کردم شوک یا جریان قوی در مغزم پیچید.
در ضربه دوم فهمیدم تصوراتی که از کابل تا بحال داشتم کودکانه یا سطحی بود.
تصمیم گرفتم دیگر داد نزنم مثل این بود که با هر سکوت درد را در خودم ذخیره میکردم.
به این نتیجه رسیدم که پاسداران سکوتم را نشانه مقاومت میبینند، تصمیم گرفتم دوباره داد بزنم.
با بلند شدن صدایم کابل قطع شد.
پاسدار دیگری کاغذی دستم داد و گفت اگر میخواهی دیگه کابل نخوری از شروع هواداری تا الان رو بنویس.
از کی با مجاهدین آشنا شدی.
قبل از سی خرداد در مجاهدین چه مسولیتی داشتی.....
پشت و پایم درد میکرد ولی تلاش کردم که در مسیر اتاق شکنجه تا بند پاسداران متوجه نشوند تا با لگد در مسیر آسیب نرسانند.
در بند زندان همین که چشمم به بچه ها افتاد قلبم باز شد.
حسین پروانه کمی آب قند درست کرد و با لبخند زیبایی که دندان های سفیدش را نشان میداد گفت : شیرینی بازجویی رو بگیر بزن تا روشن شی.
در شب شعر وقتیکه یکی از بچه ها ترانه ای از بنان میخواند ناگهان صدای تیرباران و تیر خلاص ها پرده ای سرد و خاموش و سکوتی سنگین در فضای بسته سلول نشاند.
آنشب سیصد نفر را اعدام کردند.]]>https://api.spreaker.com/episode/19488879Sun, 13 Oct 2019 18:28:54 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددرست مثل روز قبل همان بوی چندش آور و زمین زشت و دیوارهای سرد. دوباره شاهد رنج و شکنجه یاران و زجه های کودکانی بودم که مادرانشان زیر کابل جان میکندند. میخواستم که بجای آن زن به تخت شکنجه بسته شوم تا کودکش لحظه ای استراحت کند. هنگام رفتن به اتاق بازجویی...دوباره شاهد رنج و شکنجه یاران و زجه های کودکانی بودم که مادرانشان زیر کابل جان میکندند.
میخواستم که بجای آن زن به تخت شکنجه بسته شوم تا کودکش لحظه ای استراحت کند.
هنگام رفتن به اتاق بازجویی با یادآوری آخرین ملاقات با حمید احساس استحکام و ثبات پیدا کردم.
پاسداری مرا با لگد روی تخت پرتاب کرد و سریع دست و پایم را به چهار گوشه تخت بستند بعد یک پاسدار روی کمر نشست و با پارچه ای کمرم را به تخت تثبیت کرد .
در اولین ضربه احساس کردم شوک یا جریان قوی در مغزم پیچید.
در ضربه دوم فهمیدم تصوراتی که از کابل تا بحال داشتم کودکانه یا سطحی بود.
تصمیم گرفتم دیگر داد نزنم مثل این بود که با هر سکوت درد را در خودم ذخیره میکردم.
به این نتیجه رسیدم که پاسداران سکوتم را نشانه مقاومت میبینند، تصمیم گرفتم دوباره داد بزنم.
با بلند شدن صدایم کابل قطع شد.
پاسدار دیگری کاغذی دستم داد و گفت اگر میخواهی دیگه کابل نخوری از شروع هواداری تا الان رو بنویس.
از کی با مجاهدین آشنا شدی.
قبل از سی خرداد در مجاهدین چه مسولیتی داشتی.....
پشت و پایم درد میکرد ولی تلاش کردم که در مسیر اتاق شکنجه تا بند پاسداران متوجه نشوند تا با لگد در مسیر آسیب نرسانند.
در بند زندان همین که چشمم به بچه ها افتاد قلبم باز شد.
حسین پروانه کمی آب قند درست کرد و با لبخند زیبایی که دندان های سفیدش را نشان میداد گفت : شیرینی بازجویی رو بگیر بزن تا روشن شی.
در شب شعر وقتیکه یکی از بچه ها ترانه ای از بنان میخواند ناگهان صدای تیرباران و تیر خلاص ها پرده ای سرد و خاموش و سکوتی سنگین در فضای بسته سلول نشاند.
آنشب سیصد نفر را اعدام کردند.]]>1339پاسدار,زندانی,زندان-اوین,مجاهدین-خلقfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/aftabkaran-mhmwd-rwyayy-qsmt-awl--19463231شنبه ۱۵ شهریور ۱۳۶۰ بعداز یک هفته بازداشت در کمیته منطقه ۸ تهران به زندان اوین منتقل شدم.
در ابتدای ورود به زندان اوین پارچه ضخیمی به چشمم بستند.
در آن هوای گرم زندان صدای جیغ و تازیانه که از هرطرف محاصره ام کرده بود تپش قلب و حرارت بدنم را بسرعت بالا آورد.
از صدای ناله های زنی که به تخت بسته بودند و حرفهای پاسداران زندان اوین فهمیدم بی دلیل دستگیر شده شاید هم بدلیل تشابه اسمی با یکی از مجاهدین بوده که زیر ضربات کابل و زنجیر پاسداران له و مچاله میشد.
پاسداری به همکارش میگفت ملافه را خوب توی دهانش مچاله کن .....
خودم را در دنیایی از بربریت تک و تنها دیدم.
در میان فریادها تحمل گریه و ناله های زنان و کودکانی که فقط بدلیل نسبت خانوادگی با یک متهم سیاسی دستگیر و شکنجه میشدند بیشتر از هر چیز عذابم میداد.
در فکر و خیال بودم که صدای جیغی که همه یادها و فریادها را تحت الشعاع قرار میداد شوکه ام کرد.
چگونه حنجره ای میتوانست تا این اندازه گنجایش و قدرت داشته باشد.
صاحب صدا زنی بود که بدلیل نسبت خانوادگی با یکی از مجاهدین از مو آویزانش کرده بودند.
صبح برای نماز بیدارمان کردند، پاسداری گفت هفت دقیقه وقت دارید وضو بگیرید.
سه روشویی برای ۶۰ نفر طی هفت دقیقه.
درحالیکه در سلولهای زندان اوین مشغول صحبت بودیم صدایی مانند خالی کردن تیرآهن، سلول را در سکوتی ناگهانی فروبرد.
هرکس چیزی میگفت، دارن تیرآهن خالی میکنن، آماده باشه، صدا از بیرون زندانه، دارن اعدام میکنن ، بعد صدای تک تیرها شروع شد، یک دو سه ... آره اعدامه ۲۷ ، ۲۸ ، ۲۹ .... تیر خلاصه ۹۲ ، ۹۳ .
با شنیدن صدایی فهمیدم که حدود ۱۰۰ نفر از مجاهدین همانشب اعدام شدند.
هر کسی چیزی میگفت ، بی شرفا صد نفر به همین سادگی اعدام شدند ...
جلاد منتظرباش.]]>https://api.spreaker.com/episode/19463231Fri, 11 Oct 2019 18:52:58 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآفتابکاران : خاطرات محمود رویایی از زندانهای رژیم آخوندی شنبه ۱۵ شهریور ۱۳۶۰ بعداز یک هفته بازداشت در کمیته منطقه ۸ تهران به زندان اوین منتقل شدم. در ابتدای ورود به زندان اوین پارچه ضخیمی به چشمم بستند. در آن هوای گرم زندان صدای جیغ و تازیانه که از...شنبه ۱۵ شهریور ۱۳۶۰ بعداز یک هفته بازداشت در کمیته منطقه ۸ تهران به زندان اوین منتقل شدم.
در ابتدای ورود به زندان اوین پارچه ضخیمی به چشمم بستند.
در آن هوای گرم زندان صدای جیغ و تازیانه که از هرطرف محاصره ام کرده بود تپش قلب و حرارت بدنم را بسرعت بالا آورد.
از صدای ناله های زنی که به تخت بسته بودند و حرفهای پاسداران زندان اوین فهمیدم بی دلیل دستگیر شده شاید هم بدلیل تشابه اسمی با یکی از مجاهدین بوده که زیر ضربات کابل و زنجیر پاسداران له و مچاله میشد.
پاسداری به همکارش میگفت ملافه را خوب توی دهانش مچاله کن .....
خودم را در دنیایی از بربریت تک و تنها دیدم.
در میان فریادها تحمل گریه و ناله های زنان و کودکانی که فقط بدلیل نسبت خانوادگی با یک متهم سیاسی دستگیر و شکنجه میشدند بیشتر از هر چیز عذابم میداد.
در فکر و خیال بودم که صدای جیغی که همه یادها و فریادها را تحت الشعاع قرار میداد شوکه ام کرد.
چگونه حنجره ای میتوانست تا این اندازه گنجایش و قدرت داشته باشد.
صاحب صدا زنی بود که بدلیل نسبت خانوادگی با یکی از مجاهدین از مو آویزانش کرده بودند.
صبح برای نماز بیدارمان کردند، پاسداری گفت هفت دقیقه وقت دارید وضو بگیرید.
سه روشویی برای ۶۰ نفر طی هفت دقیقه.
درحالیکه در سلولهای زندان اوین مشغول صحبت بودیم صدایی مانند خالی کردن تیرآهن، سلول را در سکوتی ناگهانی فروبرد.
هرکس چیزی میگفت، دارن تیرآهن خالی میکنن، آماده باشه، صدا از بیرون زندانه، دارن اعدام میکنن ، بعد صدای تک تیرها شروع شد، یک دو سه ... آره اعدامه ۲۷ ، ۲۸ ، ۲۹ .... تیر خلاصه ۹۲ ، ۹۳ .
با شنیدن صدایی فهمیدم که حدود ۱۰۰ نفر از مجاهدین همانشب اعدام شدند.
هر کسی چیزی میگفت ، بی شرفا صد نفر به همین سادگی اعدام شدند ...
جلاد منتظرباش.]]>1629آفتابکاران,زندان,زندان-اوین,شکنجهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-11--17331888گوهردشت، قلعة سکوت
در یکی از روزهای خرداد ٦٤ ، هنوز در اوین بودم که اسم من و حدود ٧٠ نفر از بچه‌ها را خواندند وگفتند وسایلتان راجمع کنید، منتقل می‌شوید. وقتی از تهران خارج شدیم همه اش به این فکر می‌کردیم که آیا به قزلحصار می‌رویم یا به گوهردشت؟
برخی بچه ها پرده ها را کنار زدند و از مسیر متوجه شدیم که راهی گوهردشت هستیم. حدود یکماه شاید هم کمی بیشتر در گوهردشت بودیم، جایی که در سکوت تقریباً مطلق فرورفته بود، هیچ صدایی را از جایی نمی‌شنیدیم. به رغم اینکه یک ماهی درگوهردشت بودیم، ولی اصلاً با آن آداپته نمی‌شدم و همواره دلم به یاد اوین و یارانم درآنجا بود. یاد اوین می‌افتادم که انگار دیوارهایش هم با آدم حرف می‌زد و یاد تپه های پرازخاطره‌اش که برایم مقدس بود.
بعد از یك ماه كه در وضعیت به شدت اسفباری به سر بردیم؛ یعنی نه از حمام خبری بود و نه از حداقل امكانات بهداشتی برخوردار بودیم و نه ملاقاتی داشتیم، تعدادی از ما را به بند ٣ قزلحصار بردند. حدود هشت ماه در قزلحصار، وقت خوبی بود برای این که هوای آزاد بخوریم و ساعتهای زیادی بدون محدودیت در حیاط قدم بزنیم، امکان بازی والیبال و سایر بازیهای جمعی هم فراهم بود، فضای آنجا بعد از برچیده شدن بند مسکونی و قفسها بالنسبه باز شده بود و بسیار متفاوت با اوین بود. هشت ماهی که طی سال ٦٤ در قزلحصار بودم، دوران آرام و بی تنشی بود. البته برای بچه هایی که قبل از من در این بند بودند هرکجای بند پراز خاطره‌های وحشتناکی بود که گاهی برایمان تعریف می‌کردند.
مرا ببر امید دلنواز من
روزی از روزهای بهار سال ٦٥ ، اسم ٢٠ نفر، ازجمله مرا، خواندند وگفتند آماده شوید که به اوین منتقل می‌شوید. وقتی علت انتقال را پرسیدیم گفتند چون روزهای آخر حکمتان را می‌گذرانید، به اوین می‌روید که ریل آزادی را طی کنید. آن روز از روزهای بسیار سخت زندگیم بود، ساعت چهار یا پنج بعدازظهر بود که باید از همه عزیزانم خداحافظی می‌کردم، احساس می‌کردم در برزخ زندگی می‌کنم، با خودم می‌گفتم اگر آزاد شوم، ولی نتوانم به سازمان وصل شوم چکار کنم؟ حداقل در زندان پیش بچه‌ها و رو در روی دشمن هستم، ولی در بیرون چه باید کرد؟ بچه‌ها هرکدام سفارشات خاص خود را داشتند. یکی به من یک کد می‌داد و از من می‌خواست که آن را به عنوان کد رادیویی او داشته باشم و می‌افزود «شاید روزی من هم توانستم خودم رابه بیرون برسانم».
ساعت ٩شب به اوین رسیدیم. ابتدا ما را به بند ٢٠٩ بردند ولی روز بعد به بند ٤ طبقه پایین آوردند. وقتی وارد بند شدیم غیر از ما هیچکس نبود. این همان بندی بود که مدتها بیش از ٦٠٠ نفر را در آن جا داده بودند وحالا خالی خالی بود. درآنجا صدای زمختی را شنیدم که گفت چشمبندت را به اندازه یی بالا بزن که کاغذ را ببینی، دیدم کاغذی را سه نفر به عنوان ضامن من امضا کرده بودند. برگه آزادی را امضا کردم و یک امضای دیگر هم گرفتند که باید هر دوهفته یکبار خودم را به کمیته محل معرفی کنم و اگر دست از پا خطا کنم به زندان برگردانده می‌شوم.
هیچ علاقه یی به نگاه کردن خیابانها نداشتم. ساعت هفت بعدازظهر بود که به خانه پرخاطره مان رسیدیم، خانه‌یی که آخرین بار قبل٣۰ خرداد آنجا را ترک کرده بودم و حالا وقتی برمی‌گشتم هیچ‌کدام از عزیزانم در آن نبودند و من تک و تنها مانده بودم. در طول راه تصمیم گرفتم تا به خانه رسیدم اول صدای‌مجاهد را گوش کنم و به این ترتیب حداقل خودم را به صدای مجاهد وصل کنم تا راه را پیدا کنم.
وقتی رادیو را روی موج صدای مجاهد تنظیم كردم اولین چیزی كه شنیدم این ترانه بود:
مرا ببر مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پرستاره می‌كشانیم
فراتر از ستاره می‌نشانیم…
احساس می كردم وجودم مثل كویری تشنه است كه این صدای دلنشین را قطره قطره می‌نوشد، اما باز هم تشنه‌تر می‌شود.
بعد از سالها، داشتم صدای مجاهد را می‌شنیدم. به رغم هر پارازیتی كه روی آن می افتاد، ولی من از لا به لای آن مثل تشنه‌یی كه پس از فرسنگها به آب رسیده باشد، صدایی را كه با همه آرزوهایم گره خورده بود، می شنیدم. باز احساس می‌كردم در همه دور و برم چشم‌های منتظر همرزمان اسیرم را می‌بینم و آن سفارشات آخرینشان را و صدای سهیلا درگوشم طنین می‌انداخت:
چو از این كویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شكوفه ها، به باران
برسان سلام ما را…]]>https://api.spreaker.com/episode/17331888Sun, 31 Mar 2019 16:30:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. یازدهمین و آخرین قسمت از این کتاب صوتی، از دلتنگی و سکوت وحشت‌بار یک‌ماهه در زندان گوهردشت صحبت شده و از هشت ماه اسارت در زندان قزلحصار و در نهایت زندان اوین. آخرین سخن،...گوهردشت، قلعة سکوت
در یکی از روزهای خرداد ٦٤ ، هنوز در اوین بودم که اسم من و حدود ٧٠ نفر از بچه‌ها را خواندند وگفتند وسایلتان راجمع کنید، منتقل می‌شوید. وقتی از تهران خارج شدیم همه اش به این فکر می‌کردیم که آیا به قزلحصار می‌رویم یا به گوهردشت؟
برخی بچه ها پرده ها را کنار زدند و از مسیر متوجه شدیم که راهی گوهردشت هستیم. حدود یکماه شاید هم کمی بیشتر در گوهردشت بودیم، جایی که در سکوت تقریباً مطلق فرورفته بود، هیچ صدایی را از جایی نمی‌شنیدیم. به رغم اینکه یک ماهی درگوهردشت بودیم، ولی اصلاً با آن آداپته نمی‌شدم و همواره دلم به یاد اوین و یارانم درآنجا بود. یاد اوین می‌افتادم که انگار دیوارهایش هم با آدم حرف می‌زد و یاد تپه های پرازخاطره‌اش که برایم مقدس بود.
بعد از یك ماه كه در وضعیت به شدت اسفباری به سر بردیم؛ یعنی نه از حمام خبری بود و نه از حداقل امكانات بهداشتی برخوردار بودیم و نه ملاقاتی داشتیم، تعدادی از ما را به بند ٣ قزلحصار بردند. حدود هشت ماه در قزلحصار، وقت خوبی بود برای این که هوای آزاد بخوریم و ساعتهای زیادی بدون محدودیت در حیاط قدم بزنیم، امکان بازی والیبال و سایر بازیهای جمعی هم فراهم بود، فضای آنجا بعد از برچیده شدن بند مسکونی و قفسها بالنسبه باز شده بود و بسیار متفاوت با اوین بود. هشت ماهی که طی سال ٦٤ در قزلحصار بودم، دوران آرام و بی تنشی بود. البته برای بچه هایی که قبل از من در این بند بودند هرکجای بند پراز خاطره‌های وحشتناکی بود که گاهی برایمان تعریف می‌کردند.
مرا ببر امید دلنواز من
روزی از روزهای بهار سال ٦٥ ، اسم ٢٠ نفر، ازجمله مرا، خواندند وگفتند آماده شوید که به اوین منتقل می‌شوید. وقتی علت انتقال را پرسیدیم گفتند چون روزهای آخر حکمتان را می‌گذرانید، به اوین می‌روید که ریل آزادی را طی کنید. آن روز از روزهای بسیار سخت زندگیم بود، ساعت چهار یا پنج بعدازظهر بود که باید از همه عزیزانم خداحافظی می‌کردم، احساس می‌کردم در برزخ زندگی می‌کنم، با خودم می‌گفتم اگر آزاد شوم، ولی نتوانم به سازمان وصل شوم چکار کنم؟ حداقل در زندان پیش بچه‌ها و رو در روی دشمن هستم، ولی در بیرون چه باید کرد؟ بچه‌ها هرکدام سفارشات خاص خود را داشتند. یکی به من یک کد می‌داد و از من می‌خواست که آن را به عنوان کد رادیویی او داشته باشم و می‌افزود «شاید روزی من هم توانستم خودم رابه بیرون برسانم».
ساعت ٩شب به اوین رسیدیم. ابتدا ما را به بند ٢٠٩ بردند ولی روز بعد به بند ٤ طبقه پایین آوردند. وقتی وارد بند شدیم غیر از ما هیچکس نبود. این همان بندی بود که مدتها بیش از ٦٠٠ نفر را در آن جا داده بودند وحالا خالی خالی بود. درآنجا صدای زمختی را شنیدم که گفت چشمبندت را به اندازه یی بالا بزن که کاغذ را ببینی، دیدم کاغذی را سه نفر به عنوان ضامن من امضا کرده بودند. برگه آزادی را امضا کردم و یک امضای دیگر هم گرفتند که باید هر دوهفته یکبار خودم را به کمیته محل معرفی کنم و اگر دست از پا خطا کنم به زندان برگردانده می‌شوم.
هیچ علاقه یی به نگاه کردن خیابانها نداشتم. ساعت هفت بعدازظهر بود که به خانه پرخاطره مان رسیدیم، خانه‌یی که آخرین بار قبل٣۰ خرداد آنجا را ترک کرده بودم و حالا وقتی برمی‌گشتم هیچ‌کدام از عزیزانم در آن نبودند و من تک و تنها مانده بودم. در طول راه تصمیم گرفتم تا به خانه رسیدم اول صدای‌مجاهد را گوش کنم و به این ترتیب حداقل خودم را به صدای مجاهد وصل کنم تا راه را پیدا کنم.
وقتی رادیو را روی موج صدای مجاهد تنظیم كردم اولین چیزی كه شنیدم این ترانه بود:
مرا ببر مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پرستاره می‌كشانیم
فراتر از ستاره می‌نشانیم…
احساس می كردم وجودم مثل كویری تشنه است كه این صدای دلنشین را قطره قطره می‌نوشد، اما باز هم تشنه‌تر می‌شود.
بعد از سالها، داشتم صدای مجاهد را می‌شنیدم. به رغم هر پارازیتی كه روی آن می افتاد، ولی من از لا به لای آن مثل تشنه‌یی كه پس از فرسنگها به آب رسیده باشد، صدایی را كه با همه آرزوهایم گره خورده بود، می شنیدم. باز احساس می‌كردم در همه دور و برم چشم‌های منتظر همرزمان اسیرم را می‌بینم و آن سفارشات آخرینشان را و صدای سهیلا درگوشم طنین می‌انداخت:
چو از این كویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شكوفه ها، به...]]>1148بند_۲۰۹,زندان_اوین,زندان_قزلحصار,زندان_گوهردشت,صدای_مجاهدfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-10--17331883
شگردی برای سیر شدن!
من در سال ٦٢ به این کشف مهم! نائل شدم، که چگونه می‌توان سیر شد. آنموقع در هفته به من سه پاکت شیر می‌دادند و من هرشب دوسوم یک لیوان شیر به عنوان شام می‌خوردم.
اما این مقدار شیر مرا سیر نمی‌کرد. به این فکر می‌کردم که چه کار کنم که با همین یک لیوان سیر بشوم؟! کشف مهم! این بود که به جای این که شیر را با لیوان بخورم، آن را با قاشق می‌خوردم تا خوردن آن کمی طول بکشد. این بهترین کشفی بود که من کرده بودم و به عنوان راه حل مراعات خونریزی معده و همچنین راهی برای سیر شدن، به بقیه نیز توصیه می‌کردم.
بازرسی وحشیانه
روز ١٧ اردیبهشت ٦٢ اعلام کردند که باید همه چادر سر کرده چشمبندها را بزنیم و به حسینیه اوین برویم. آنروز از ساعت دو بعد از ظهر تا شب ما را در حسینیه نگهداشتند، در حالیکه هیچ برنامه خاصی هم نداشتند و فقط وقت تلف می‌کردند.
وقتی برگشتیم، در بند با آثار حمله و هجوم وحشیانة پاسداران به بند مواجه شدیم. معلوم شد آنروز گروه ضربت برای بازرسی بند و ایجاد رعب به بندها ریخته است و برای اینکه با دست باز کار خودشان را پیش ببرند همه ما را بیرون کرده بودند.

عیدی دژخیم!
درست یادم نمانده سال ٦٢ یا ٦٣ بود که عید مبعث به اواسط فروردین افتاده بود. ساعت ١٠ صبح فرشته نبئی و سهیلا و پروین و... را برای بازجویی صدا زدند، خیلی تعجب کردیم، چه چیزی درانتظارآنها بود؟
هنوز ناهار نشده بود که همه برگشتند و ساکت و آرام وارد بند شدند. به سراغشان رفتیم که چه شد؟ چرا خیلی زود برگشتید موضوع چه بود؟ فرشته گفت ما را صدا زدند تا خبر اعدام همسرانمان را که امروز صبح زود حکم اعدامشان اجرا شده اطلاع دهند.

ملاقات کننده کوچولو و نازنین
تابستان ٦٢ یکروز مادرم وقتی به ملاقاتم آمد، با خودش یک بچه هشت ماهه را هم آورده بود. او نسرین دختر برادرم احد بود. احد در بهمن ٦٠ توسط پاسداران در میدان تجریش تهران شهید شده بود. بعد از او دخترش در پایگاههای سازمان به دنیاآمده و گویا اواخر ٦١ یا اوایل ٦٢ ، اکرم همسر احد از ایران خارج شده بود و چون نمی‌توانست بچه را با خودش ببرد او را نزد یکی ازدوستانش گذاشته و او هم نسرین کوچولو را به مادرم سپرده بود. از این ملاقاتی کوچولو که یادگار احد عزیزم و همسرش بود، بسیار هیجان زده و خوشحال شده بودم.
ابلاغ حکم بعد از سه سال
بهار یا تابستان ٦٣ بود که یکروز زندانبان به دم در بند آمد و اسامی‌تعدادی از بچه ها، ازجمله اسم مرا خواند وگفت این کاغذها را امضا کنید! آنها اوراق ابلاغ محکومیت ما بود.
به این ترتیب مشخص شد که بعد از سه سال که در زندان بودم تازه به من حکم داده‌اند.
سرکوبی و شقاوت غیر قابل تصور!
سال ٦٣ و ٦٤ ، رژیم بیش از پیش بر سرکوب زندانیان مقاوم و درهم شکستن آنها از طریق شکنجه های روحی و جسمی بی‌حد و حصر متمرکز شد. در همین زمینه زیر عنوان ضربه به تشکیلات زندان در قزلحصار، واحدهای مسکونی و قفس را به وجود آوردند که بعدها معلوم شد در این دخمه‌های وحشت و ترور، زنان و مردان زندانی را به منظور نابود کردن هویت انسانیشان شکنجه می‌کردند. در قفسها زندانی باید تمام مدت ٢٤ ساعت را به صورت چمباتمه و کاملاً خاموش و ساکت می‌نشست، نه می‌توانست بلند شود، نه میتوانست دراز بکشد و نه صدایی بکند. این وضع تا وقتی که زندانی توبه کند و از سازمان اعلام انزجار نماید، ادامه داشت.
جنایتهای افشا نشده
در قز لحصار تعداد قابل توجهی از زندانیان در واحد مسکونی یا در قفسها، زیر شکنجه شهید شدند و تعدادی دیگر نیز روانی گشتند و فقط تعداد محدودی از زندانیان مقاوم توانستند با استفاده از شکافی که بین جناحهای رژیم بر سر زندان پیش آمده بود، از قفس ها رهایی یابند.
چگونه ٤٧ قربانی قفس قتل عام شدند
این تنها یک فقره از جنایات تکاندهنده و افشا نشده رژیم ضدبشری در زندانهاست. همسرم، مجاهد خلق فرزاد گرانمایه، که خود چند ماه را در قفس گذرانده و شاهد این جنایت هولناک بوده، جریان را برای من تعریف کرده بود که من عین گفته های او را در اینجا نقل می‌کنم:
»روزهای آخر قفس بود که یکشب هراسان همه را از قفسها بیرون آوردند و اسم ٥٠ نفررا خواندند که اسم من هم جزو آنها بود. ما را از واحد قفسها به محل دیگری که مانندآشپزخانه بود، بردند و گفتند که حکم شما به جرم ایجاد تشکیلات در بند، اعدام است.
٤٧ نفر از این لیست ٥٠ نفره را همان جا اعدام کردند و ما سه نفر باقیمانده بودیم که داشتند ما را هم می‌بردند که ناگهان همان موقع همه مزدوران باعجله محل را ترک کردند و درها را بستند و ما سه نفر را همانجا گذاشتند. آنشب هم فقط ما سه نفر به طور کاملاً اتفاقی زنده ماندیم.
»تاریکخانه « و »سگدانی «
تا کنون ندیده ام کسی از«تاریکخانه» یا «سگدانی» گوهردشت حرفی نقل کرده باشد، شاید هم هیچکس زنده نمانده تا بگوید درآنجا چه خبر بود و بر زندانیان چه گذشته است؟ اما من از طریق یک شاهد زنده یعنی برادرم علی، البته قبل از شهادتش و آنچه که مادرم در ملاقاتش با او شنیده و دیده بود، توانستم تصویری ناقص از تاریکخانه گوهردشت به دست بیاورم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17331883Thu, 28 Mar 2019 07:24:24 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در دهمین قسمت از این کتاب صوتی، از بازرسی‌های وحشیانه، دادن خبر اعدام همسر زندانیان سیاسی، فرشته، سهیلا و پروین در شب عید صحبت شده‌است. همچنین خاطراتی در رابطه با...
شگردی برای سیر شدن!
من در سال ٦٢ به این کشف مهم! نائل شدم، که چگونه می‌توان سیر شد. آنموقع در هفته به من سه پاکت شیر می‌دادند و من هرشب دوسوم یک لیوان شیر به عنوان شام می‌خوردم.
اما این مقدار شیر مرا سیر نمی‌کرد. به این فکر می‌کردم که چه کار کنم که با همین یک لیوان سیر بشوم؟! کشف مهم! این بود که به جای این که شیر را با لیوان بخورم، آن را با قاشق می‌خوردم تا خوردن آن کمی طول بکشد. این بهترین کشفی بود که من کرده بودم و به عنوان راه حل مراعات خونریزی معده و همچنین راهی برای سیر شدن، به بقیه نیز توصیه می‌کردم.
بازرسی وحشیانه
روز ١٧ اردیبهشت ٦٢ اعلام کردند که باید همه چادر سر کرده چشمبندها را بزنیم و به حسینیه اوین برویم. آنروز از ساعت دو بعد از ظهر تا شب ما را در حسینیه نگهداشتند، در حالیکه هیچ برنامه خاصی هم نداشتند و فقط وقت تلف می‌کردند.
وقتی برگشتیم، در بند با آثار حمله و هجوم وحشیانة پاسداران به بند مواجه شدیم. معلوم شد آنروز گروه ضربت برای بازرسی بند و ایجاد رعب به بندها ریخته است و برای اینکه با دست باز کار خودشان را پیش ببرند همه ما را بیرون کرده بودند.

عیدی دژخیم!
درست یادم نمانده سال ٦٢ یا ٦٣ بود که عید مبعث به اواسط فروردین افتاده بود. ساعت ١٠ صبح فرشته نبئی و سهیلا و پروین و... را برای بازجویی صدا زدند، خیلی تعجب کردیم، چه چیزی درانتظارآنها بود؟
هنوز ناهار نشده بود که همه برگشتند و ساکت و آرام وارد بند شدند. به سراغشان رفتیم که چه شد؟ چرا خیلی زود برگشتید موضوع چه بود؟ فرشته گفت ما را صدا زدند تا خبر اعدام همسرانمان را که امروز صبح زود حکم اعدامشان اجرا شده اطلاع دهند.

ملاقات کننده کوچولو و نازنین
تابستان ٦٢ یکروز مادرم وقتی به ملاقاتم آمد، با خودش یک بچه هشت ماهه را هم آورده بود. او نسرین دختر برادرم احد بود. احد در بهمن ٦٠ توسط پاسداران در میدان تجریش تهران شهید شده بود. بعد از او دخترش در پایگاههای سازمان به دنیاآمده و گویا اواخر ٦١ یا اوایل ٦٢ ، اکرم همسر احد از ایران خارج شده بود و چون نمی‌توانست بچه را با خودش ببرد او را نزد یکی ازدوستانش گذاشته و او هم نسرین کوچولو را به مادرم سپرده بود. از این ملاقاتی کوچولو که یادگار احد عزیزم و همسرش بود، بسیار هیجان زده و خوشحال شده بودم.
ابلاغ حکم بعد از سه سال
بهار یا تابستان ٦٣ بود که یکروز زندانبان به دم در بند آمد و اسامی‌تعدادی از بچه ها، ازجمله اسم مرا خواند وگفت این کاغذها را امضا کنید! آنها اوراق ابلاغ محکومیت ما بود.
به این ترتیب مشخص شد که بعد از سه سال که در زندان بودم تازه به من حکم داده‌اند.
سرکوبی و شقاوت غیر قابل تصور!
سال ٦٣ و ٦٤ ، رژیم بیش از پیش بر سرکوب زندانیان مقاوم و درهم شکستن آنها از طریق شکنجه های روحی و جسمی بی‌حد و حصر متمرکز شد. در همین زمینه زیر عنوان ضربه به تشکیلات زندان در قزلحصار، واحدهای مسکونی و قفس را به وجود آوردند که بعدها معلوم شد در این دخمه‌های وحشت و ترور، زنان و مردان زندانی را به منظور نابود کردن هویت انسانیشان شکنجه می‌کردند. در قفسها زندانی باید تمام مدت ٢٤ ساعت را به صورت چمباتمه و کاملاً خاموش و ساکت می‌نشست، نه می‌توانست بلند شود، نه میتوانست دراز بکشد و نه صدایی بکند. این وضع تا وقتی که زندانی توبه کند و از سازمان اعلام انزجار نماید، ادامه داشت.
جنایتهای افشا نشده
در قز لحصار تعداد قابل توجهی از زندانیان در واحد مسکونی یا در قفسها، زیر شکنجه شهید شدند و تعدادی دیگر نیز روانی گشتند و فقط تعداد محدودی از زندانیان مقاوم توانستند با استفاده از شکافی که بین جناحهای رژیم بر سر زندان پیش آمده بود، از قفس ها رهایی یابند.
چگونه ٤٧ قربانی قفس قتل عام شدند
این تنها یک فقره از جنایات تکاندهنده و افشا نشده رژیم ضدبشری در زندانهاست. همسرم، مجاهد خلق فرزاد گرانمایه، که خود چند ماه را در قفس گذرانده و شاهد این جنایت هولناک بوده، جریان را برای من تعریف کرده بود که من عین گفته های او را در اینجا نقل...]]>2055پاسدار,رژیم_ولایت_فقیه,زندانی_سیاسی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,شکنجه,قتل_عامfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-9--17331873تلویزیون مداربسته و کلاسهای آموزشی
رژیم از سال ٦٢ سعی کرد برای آموزش و ارشاد ما فیلم‌های مختلفی از وراجی های بی سروته آخوندهای دایناسور را برای ما پخش کند. گاه نیز آخوندهایی که به لحاظ فکری واقعاً به ١٤٠٠ سال قبل تعلق داشتند را به بند می‌آورد. برای شرکت در این کلاسها با یک تضاد مواجه بودیم. از یک طرف می‌توانستیم با استفاده ازاین فرصت، با دوستانمان که در بند پایین بودند نامه رد و بدل کنیم، از سوی دیگر شرکت در این جلسات به نحوی به این معرکه گیریهای شیادانه مشروعیت می‌داد. پس از مشورت با یکدیگر، قرار شد هربار فقط دو نفر نوبتی بروند که بتوانیم خبرهای بند پایین را بگیریم. اسمش را هم گذاشتیم ملاقات با دوستان بند پایین. به زودی خائنان فهمیدند که ما به چه دلیل در این جلسات شرکت می‌کنیم. هما قاسملو، بریده خائنی که با بازجویان شعبه ٧ و شعبه ٤ برای شکار مجاهدین به خیابانها می‌رفت، با صدای بلند می‌گفت اینها منافقند به قیافه‌شان نمی‌خورد که برای گوش کردن بحث‌ها بیایند، اینها برای دیدن دوستانشان می‌آیند و اطلاعات رد وبدل می‌کنند.
یاد اقدس
اقدس حسین زاده تقوی، همرزم و هم‌زنجیر عزیزی که مدتهای مدید شب و روز در زندان با هم به سر بردیم، قبل از دستگیری، با بخش معلمین تهران کار می‌کرد. بازجوها به رغم شکنجه های وحشیانه، نتوانستند چیزی از او در بیاورند. بازجو به او می‌گفت میدانم که تو منافق هستی، آنقدر تو را می‌زنم که خودت بالا بیاوری. اقدس هم که می‌دانست بازجو چیزی در دست ندارد، مقاومت می‌کرد و می‌گفت من اصلاً کاره یی نبوده‌ام.

حدود پنج، شش ماه پهلوی هم بودیم، باهم هم‌گروه و هم خرج بودیم. اقدس زیر حکم بود و تا آخر هم به او حکم ندادند. بازجو تا روز آخر هم به او گفته بود از سرسختی‌ات می‌دانم که مجاهد هستی، پنج سال نگهت داشتم اما نتوانستم برایت پرونده درست کنم و حالا ظاهراً تو باید آزاد بشوی. به این ترتیب دژخیمان با آ نهمه شکنجه و پس از پنج سال زندان، نتوانستند حتی هویتش را هم بفهمند. او پس از آزادی از زندان به مجاهدین پیوست و سپس در عملیات فروغ جاویدان به شهادت رسید.
قسم خوردم بر تو من ای عشق…
شهناز احسانیان، فرزند خانواده‌یی محروم از زحمتکشان بابل بود. با شهناز همواره در دو کار شریک بودم، یکی سرودخوانی و اجرای مناسبتهای مختلف سازمانی مانند ٣٠ خرداد و ١٩ بهمن و دیگری قدم زدن بعد از غذا. سال ٦٣ من و شهناز را از هم جدا کردند و او را به قز لحصاربردند. در سال ٦٥ دوباره او را در قزلحصار دیدم. باهم قرار گذاشتیم که هرکس زودتر آزاد شد وسیله خروج از کشور و وصل به سازمان را فراهم کند تا بقیه هم به او برسند. وقتی من آزاد شدم، این مسئولیت برعهده من گذاشته شد ولی خودش هم یکماه بعد از من آزاد شد و درنهایت باهم همسفر شدیم. شهناز در عملیات چلچراغ مجروح شد ولی با همان جراحت و به اصرار خودش در عملیات فروغ شرکت کرد و در آن عملیات به شهادت رسید.
»خط و نقطه « و »دقمرگ پلو «
در تمام طول پاییز و زمستان، شام و صبحانه ما و برخی اوقات حتی ناهار ما، کره و مربا بود که بیش از نصف آن را دور می‌ریختیم. غذای تابستانها هم که در اساس خیار گندیده یا در آستانة گندیدن با ماست ترشیده بود. بعدها برخی غذاها تغییر کرد و غذاهایی مثل عدس پلو، لوبیا و آبگوشت هم جزء برنامه غذایی شد. برای این غذاها هرکدام برحسب وضعیتی که داشت اسمی‌گذاشته بودیم: به عدس پلو می‌گفتیم خط و نقطه. چون عدس پلو همیشه پر از سنگریزههای کوچک وهمچنین نخ کنفی، طناب گونی و از این قبیل چیزها بود.
اسم پلومرغ را هم گذاشته بودیم دقمرگ پلو. اما این اسم به خاطر این بود که در اتاق‌مان چند نفر توده‌یی بودند که همیشه اصرار می‌کردند از کل دیگ غذا این رشته‌های گوشت مرغ را سوا کنیم و بین همه تقسیم کنیم.
این کار بعضاً یک ونیم ساعت وقت می‌گرفت درحالیکه همه گرسنه بودند و باید از انتظار دقمرگ می‌شدند تا این که غذا توزیع شود.

چای کافور
تا قبل از زندان، چای ترش، چای دارچین و امثال اینها را دیده یا چشیده بودیم. ولی در زندان فقط یک نوع چای به ما می‌دادند «چای کافور»که به طور تنفرآوری بوی کافور می‌داد طوریکه فی الواقع غیرقابل خوردن بود ولی ما ناگزیر خودمان را به آن عادت داده بودیم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17331873Fri, 15 Mar 2019 15:36:13 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در نهمین قسمت از این کتاب صوتی خاطراتی از تلویزیون‌های مداربسته و کلاس‌های آموزشی آخوندی در زندان اوین بیان شده و اینکه چگونه مجاهدین از این امکان برای رد و بدل کردن...تلویزیون مداربسته و کلاسهای آموزشی
رژیم از سال ٦٢ سعی کرد برای آموزش و ارشاد ما فیلم‌های مختلفی از وراجی های بی سروته آخوندهای دایناسور را برای ما پخش کند. گاه نیز آخوندهایی که به لحاظ فکری واقعاً به ١٤٠٠ سال قبل تعلق داشتند را به بند می‌آورد. برای شرکت در این کلاسها با یک تضاد مواجه بودیم. از یک طرف می‌توانستیم با استفاده ازاین فرصت، با دوستانمان که در بند پایین بودند نامه رد و بدل کنیم، از سوی دیگر شرکت در این جلسات به نحوی به این معرکه گیریهای شیادانه مشروعیت می‌داد. پس از مشورت با یکدیگر، قرار شد هربار فقط دو نفر نوبتی بروند که بتوانیم خبرهای بند پایین را بگیریم. اسمش را هم گذاشتیم ملاقات با دوستان بند پایین. به زودی خائنان فهمیدند که ما به چه دلیل در این جلسات شرکت می‌کنیم. هما قاسملو، بریده خائنی که با بازجویان شعبه ٧ و شعبه ٤ برای شکار مجاهدین به خیابانها می‌رفت، با صدای بلند می‌گفت اینها منافقند به قیافه‌شان نمی‌خورد که برای گوش کردن بحث‌ها بیایند، اینها برای دیدن دوستانشان می‌آیند و اطلاعات رد وبدل می‌کنند.
یاد اقدس
اقدس حسین زاده تقوی، همرزم و هم‌زنجیر عزیزی که مدتهای مدید شب و روز در زندان با هم به سر بردیم، قبل از دستگیری، با بخش معلمین تهران کار می‌کرد. بازجوها به رغم شکنجه های وحشیانه، نتوانستند چیزی از او در بیاورند. بازجو به او می‌گفت میدانم که تو منافق هستی، آنقدر تو را می‌زنم که خودت بالا بیاوری. اقدس هم که می‌دانست بازجو چیزی در دست ندارد، مقاومت می‌کرد و می‌گفت من اصلاً کاره یی نبوده‌ام.

حدود پنج، شش ماه پهلوی هم بودیم، باهم هم‌گروه و هم خرج بودیم. اقدس زیر حکم بود و تا آخر هم به او حکم ندادند. بازجو تا روز آخر هم به او گفته بود از سرسختی‌ات می‌دانم که مجاهد هستی، پنج سال نگهت داشتم اما نتوانستم برایت پرونده درست کنم و حالا ظاهراً تو باید آزاد بشوی. به این ترتیب دژخیمان با آ نهمه شکنجه و پس از پنج سال زندان، نتوانستند حتی هویتش را هم بفهمند. او پس از آزادی از زندان به مجاهدین پیوست و سپس در عملیات فروغ جاویدان به شهادت رسید.
قسم خوردم بر تو من ای عشق…
شهناز احسانیان، فرزند خانواده‌یی محروم از زحمتکشان بابل بود. با شهناز همواره در دو کار شریک بودم، یکی سرودخوانی و اجرای مناسبتهای مختلف سازمانی مانند ٣٠ خرداد و ١٩ بهمن و دیگری قدم زدن بعد از غذا. سال ٦٣ من و شهناز را از هم جدا کردند و او را به قز لحصاربردند. در سال ٦٥ دوباره او را در قزلحصار دیدم. باهم قرار گذاشتیم که هرکس زودتر آزاد شد وسیله خروج از کشور و وصل به سازمان را فراهم کند تا بقیه هم به او برسند. وقتی من آزاد شدم، این مسئولیت برعهده من گذاشته شد ولی خودش هم یکماه بعد از من آزاد شد و درنهایت باهم همسفر شدیم. شهناز در عملیات چلچراغ مجروح شد ولی با همان جراحت و به اصرار خودش در عملیات فروغ شرکت کرد و در آن عملیات به شهادت رسید.
»خط و نقطه « و »دقمرگ پلو «
در تمام طول پاییز و زمستان، شام و صبحانه ما و برخی اوقات حتی ناهار ما، کره و مربا بود که بیش از نصف آن را دور می‌ریختیم. غذای تابستانها هم که در اساس خیار گندیده یا در آستانة گندیدن با ماست ترشیده بود. بعدها برخی غذاها تغییر کرد و غذاهایی مثل عدس پلو، لوبیا و آبگوشت هم جزء برنامه غذایی شد. برای این غذاها هرکدام برحسب وضعیتی که داشت اسمی‌گذاشته بودیم: به عدس پلو می‌گفتیم خط و نقطه. چون عدس پلو همیشه پر از سنگریزههای کوچک وهمچنین نخ کنفی، طناب گونی و از این قبیل چیزها بود.
اسم پلومرغ را هم گذاشته بودیم دقمرگ پلو. اما این اسم به خاطر این بود که در اتاق‌مان چند نفر توده‌یی بودند که همیشه اصرار می‌کردند از کل دیگ غذا این رشته‌های گوشت مرغ را سوا کنیم و بین همه تقسیم کنیم.
این کار بعضاً یک ونیم ساعت وقت می‌گرفت درحالیکه همه گرسنه بودند و باید از انتظار دقمرگ می‌شدند تا این که غذا توزیع شود.

چای کافور
تا قبل از زندان، چای ترش، چای دارچین و امثال اینها را دیده یا چشیده بودیم. ولی در زندان فقط یک نوع چای به ما می‌دادند «چای کافور»که به طور تنفرآوری بوی کافور می‌داد طوریکه فی الواقع غیرقابل خوردن بود ولی ما ناگزیر خودمان را به آن عادت داده بودیم.]]>1519اعدام,بازجویی,خاطرات,زندان_اوین,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,شکنجه,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-8--17245041هواخوری
تا سال ٦٢ ما هیچگاه هواخوری نداشتیم و تمام وقت در اتاق و بند بالای زندان اوین محبوس بودیم. از سال ٦٢به بعد هفته‌یی یک روز یک‌ساعت وگاه یک‌ساعت ونیم به ما هواخوری‌می‌دادند. ما برای این یک ساعت به اندازه بیش از ١٠ ساعت برنامه‌می‌ریختیم: لباسهایمان را آفتاب بدهیم، با دوستان مختلف در اتاقهای مختلف بند پایین قرار اجرا کنیم، در هوای آزاد قدم بزنیم، درهوای آزاد حتماً سرود بخوانیم، با فشرده کردن جورابها توپ درست کرده مقداری هم والیبال بازی کنیم، بازی خرپشتک و بازی زو هم که حتماً باید اجرا‌می‌شد چون در بند جا برای این بازی‌ها نداشتیم... وقتی از حیاط زندان به آسمان نگاه‌می‌کردیم انگار از ته چاه آسمان را نگاه‌می کردیم.
زندگی جمعی
هرماه یک بار به مدت ١٠ دقیقه از پشت شیشه ملاقات داشتیم. برخی نفرات در تمام سالیان اسارت شان هیچ ملاقاتی نداشتند. برخی نیز ممنوع الملاقات بودند. ولی فضای زندگی جمعی درزندان هیچگاه اجازه نمی‌داد که اینگونه نفرات کمبودی احساس کنند. روزهای ملاقات، بند خیلی شلوغ بود. هر گروه که از ملاقات برمی گشت همه دور آنها جمع‌می‌شدیم تا هم خبرهای تازه را بشنویم و هم از آ نچه در ملاقاتها واقع شده بودیم مطلع شویم. در ١٠دقیقه ملاقات حتماً هرکدام چند دقیقه‌یی را صرف سلام و احوالپرسی با بقیه مادران و پدران‌می‌کردیم. البته درصورتی که زندانبان متوجه این امر‌می‌شد با تهدید و توهین زندانبان مواجه بودیم. ولی ارزشش را داشت. چون آنها پدر و مادرهای همة ما بودند وبسیاری از آنها را از فاز سیاسی ‌می‌شناختیم. این برخوردهای ما باعث شده بود که آنها هم در بیرون زندان مناسبات صمیمی‌ وگرمی‌ با هم داشته باشند و یار و مددکار یکدیگر باشند.
در تمام پنج سالی که من زندان بودم هیچ‌یک از ما کیف پول شخصی نداشتیم. از پلاستیک‌های نان یک کیسه بسیار بزرگ درست کرده بودیم که اغلب لباسهای اضافه را در آن‌می‌گذاشتیم. محل پول همه ما هم داخل همین کیسه بود که اسم آن را فیل گذاشته بودیم. هرکس پول به دستش‌می‌رسید خودش پول را داخل همان ساک، قرار‌می‌داد. هیچکس نه پولش را‌می‌شمرد و نه درپی آن بود که چیزی از آن به خودش تعلق بگیرد. واقعیت این بودکه در تمام لحظات هر یک از ما منتظر بودیم که اسممان را برای بازجویی یا شکنجه بخوانند یا روانة‌میدان تیرباران بشویم. به همین دلیل هیچ وابستگی و تعلقی به این امور در ما ایجاد نمی شد و ما هرچه داشتیم باهم داشتیم. سالهای ٦٣ به بعد گاه که به ندرت برخی نفرات آزاد‌می‌شدند از پولی که جمع کرده بودیم به او‌می‌دادیم تا بتواند مخارج خروج از ایران و پیوستن به سازمان را حل کند.
مایه گذاری از خود برای کسب اخبار جدید
اواخر سال ٦٣ تعداد زیادی از زندانیان حکم گرفته به قزلحصار یا شهرستان‌های دیگر منتقل شدند. در نتیجه جمعیت ١٠٠ نفری اتاقهای اوین به ٤٥ تا ٥٠ نفر زندانی رسیده بود. در این ایام تقریباً هیچ زندانی جدیدی به بند نمی‌آوردند و گاه مدتها می‌شد که از هیچ کجا خبری نداشتیم. یک روز گفتیم خوبست کاری کنیم که مجبور شوند ولو به خاطر تنبیه یکی ازما را برای بازجویی صدا کنند تا بفهمیم در شعبه‌های بازجویی چه خبر است، آیا نفر جدیدی دستگیرشده است تا از طریق او بتوانیم خبری از سازمان بگیریم. یادش به خیر شهناز احسانیان که به خاطر شادی و سرحال بودنش زبانزد بچه‌ها بود، گفت امروز سر غذا کاری می‌کنم که خائنان از من گزارش بدهند و بابت آن مرا برای بازجویی صدا کنند. همین کار را هم کرد. ظهر سر ناهار ته دیگ را برداشته به آسمان پرتاب کرد وگفت که این چه غذایی است. همین کافی بود. پس فردای آن روز شهناز را برای بازجویی صدا کردند. با خواندن اسم او همه زدیم زیر خنده، چون معلوم شدکه کلک ما گرفته است. اگرچه می‌ دانستیم که قیمت این کار را شهناز باید بدهد.
وقتی شهناز برگشت گفت که تعدادی را هنگام خروج از مرز دستگیر کرده بودند. ازجمله خواهری به نام جمیله را که شمالی بود و سال ٦١ از زندان آزاد شده بود. تعدادی را هم از قزلحصار برای بازجویی آورده بودند.
مهری گفت که این بار من می‌خواهم بروم ببینم چه خبر است. او که چشمش بر اثر ناراحتی کبد لکه‌های سیاه زیادی آورده بود و خودش هم بسیار لاغرشده بود چندبار به شوخی وسط اتاق گفت خانة ما کنار کشتارگاه است، نمی‌دانی چه صحنه‌هایی از کشتار را آدم‌می‌دید. بریده‌های خائن فکرکردند که او دارد خط مشخصی‌می‌دهد و به سرعت علیه او گزارش دادند. روز بعد اسم مهری را برای بازجویی خواندند و عین قضایای شهناز تکرار شد. آنها ابله بودند و نمی‌دانستندکه ما آگاهانه این کارها را‌ می‌کنیم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17245041Fri, 15 Mar 2019 09:19:19 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در هشتمین قسمت از این کتاب صوتی، گوشه‌هایی از شرایط زندان بازگو شده است، از جمله هواخوری و برنامه‌هایی که برای ۱ساعت هواخوری در هفته در نظر می‌گرفتند، زندگی جمعی و وارستگی...هواخوری
تا سال ٦٢ ما هیچگاه هواخوری نداشتیم و تمام وقت در اتاق و بند بالای زندان اوین محبوس بودیم. از سال ٦٢به بعد هفته‌یی یک روز یک‌ساعت وگاه یک‌ساعت ونیم به ما هواخوری‌می‌دادند. ما برای این یک ساعت به اندازه بیش از ١٠ ساعت برنامه‌می‌ریختیم: لباسهایمان را آفتاب بدهیم، با دوستان مختلف در اتاقهای مختلف بند پایین قرار اجرا کنیم، در هوای آزاد قدم بزنیم، درهوای آزاد حتماً سرود بخوانیم، با فشرده کردن جورابها توپ درست کرده مقداری هم والیبال بازی کنیم، بازی خرپشتک و بازی زو هم که حتماً باید اجرا‌می‌شد چون در بند جا برای این بازی‌ها نداشتیم... وقتی از حیاط زندان به آسمان نگاه‌می‌کردیم انگار از ته چاه آسمان را نگاه‌می کردیم.
زندگی جمعی
هرماه یک بار به مدت ١٠ دقیقه از پشت شیشه ملاقات داشتیم. برخی نفرات در تمام سالیان اسارت شان هیچ ملاقاتی نداشتند. برخی نیز ممنوع الملاقات بودند. ولی فضای زندگی جمعی درزندان هیچگاه اجازه نمی‌داد که اینگونه نفرات کمبودی احساس کنند. روزهای ملاقات، بند خیلی شلوغ بود. هر گروه که از ملاقات برمی گشت همه دور آنها جمع‌می‌شدیم تا هم خبرهای تازه را بشنویم و هم از آ نچه در ملاقاتها واقع شده بودیم مطلع شویم. در ١٠دقیقه ملاقات حتماً هرکدام چند دقیقه‌یی را صرف سلام و احوالپرسی با بقیه مادران و پدران‌می‌کردیم. البته درصورتی که زندانبان متوجه این امر‌می‌شد با تهدید و توهین زندانبان مواجه بودیم. ولی ارزشش را داشت. چون آنها پدر و مادرهای همة ما بودند وبسیاری از آنها را از فاز سیاسی ‌می‌شناختیم. این برخوردهای ما باعث شده بود که آنها هم در بیرون زندان مناسبات صمیمی‌ وگرمی‌ با هم داشته باشند و یار و مددکار یکدیگر باشند.
در تمام پنج سالی که من زندان بودم هیچ‌یک از ما کیف پول شخصی نداشتیم. از پلاستیک‌های نان یک کیسه بسیار بزرگ درست کرده بودیم که اغلب لباسهای اضافه را در آن‌می‌گذاشتیم. محل پول همه ما هم داخل همین کیسه بود که اسم آن را فیل گذاشته بودیم. هرکس پول به دستش‌می‌رسید خودش پول را داخل همان ساک، قرار‌می‌داد. هیچکس نه پولش را‌می‌شمرد و نه درپی آن بود که چیزی از آن به خودش تعلق بگیرد. واقعیت این بودکه در تمام لحظات هر یک از ما منتظر بودیم که اسممان را برای بازجویی یا شکنجه بخوانند یا روانة‌میدان تیرباران بشویم. به همین دلیل هیچ وابستگی و تعلقی به این امور در ما ایجاد نمی شد و ما هرچه داشتیم باهم داشتیم. سالهای ٦٣ به بعد گاه که به ندرت برخی نفرات آزاد‌می‌شدند از پولی که جمع کرده بودیم به او‌می‌دادیم تا بتواند مخارج خروج از ایران و پیوستن به سازمان را حل کند.
مایه گذاری از خود برای کسب اخبار جدید
اواخر سال ٦٣ تعداد زیادی از زندانیان حکم گرفته به قزلحصار یا شهرستان‌های دیگر منتقل شدند. در نتیجه جمعیت ١٠٠ نفری اتاقهای اوین به ٤٥ تا ٥٠ نفر زندانی رسیده بود. در این ایام تقریباً هیچ زندانی جدیدی به بند نمی‌آوردند و گاه مدتها می‌شد که از هیچ کجا خبری نداشتیم. یک روز گفتیم خوبست کاری کنیم که مجبور شوند ولو به خاطر تنبیه یکی ازما را برای بازجویی صدا کنند تا بفهمیم در شعبه‌های بازجویی چه خبر است، آیا نفر جدیدی دستگیرشده است تا از طریق او بتوانیم خبری از سازمان بگیریم. یادش به خیر شهناز احسانیان که به خاطر شادی و سرحال بودنش زبانزد بچه‌ها بود، گفت امروز سر غذا کاری می‌کنم که خائنان از من گزارش بدهند و بابت آن مرا برای بازجویی صدا کنند. همین کار را هم کرد. ظهر سر ناهار ته دیگ را برداشته به آسمان پرتاب کرد وگفت که این چه غذایی است. همین کافی بود. پس فردای آن روز شهناز را برای بازجویی صدا کردند. با خواندن اسم او همه زدیم زیر خنده، چون معلوم شدکه کلک ما گرفته است. اگرچه می‌ دانستیم که قیمت این کار را شهناز باید بدهد.
وقتی شهناز برگشت گفت که تعدادی را هنگام خروج از مرز دستگیر کرده بودند. ازجمله خواهری به نام جمیله را که شمالی بود و سال ٦١ از زندان آزاد شده بود. تعدادی را هم از قزلحصار برای بازجویی آورده بودند.
مهری گفت که این بار من می‌خواهم بروم ببینم چه خبر است. او که چشمش بر اثر ناراحتی کبد لکه‌های سیاه زیادی آورده بود و خودش هم بسیار لاغرشده بود چندبار به شوخی وسط اتاق گفت خانة ما کنار کشتارگاه است، نمی‌دانی چه صحنه‌هایی از کشتار را آدم‌می‌دید....]]>1102falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-7--17245040
مناسبات زندان
زندان صحنة رویارویی ارزشها و ضدارزشها در بالاترین مدار قابل تصور است. در یکسو اوج شقاوت، جنایت، سنگدلی و کینه، بی‌ایمانی و خصلت‌های ضدمردمی‌ است و در نقطة مقابل آن نقطة درخشش همة ارزشهای انقلابی و انسانی همچون گذشت، مهربانی و عطوفت، عشق، ایمان و تعهد و پایبندی به عهد و پیمان با خلق و میهنی است که تحقق آزادی آن آرمان هر مجاهد و مبارز مقاوم و استوار می‌باشد. گوهر درخشان و برجسته در مناسبات زندانیان مجاهد، عشق بود و عشق. و در نقطه مقابل بین ما و زندانبانان و پاسداران و خائنان چیزی جز خشم وکین جاری نبود. در زندان صف‌بندی‌ها تیز، روشن و بی‌شکاف است.
ما در زندان اوین از آنجا که همه در انتظار اعدام و انفرادی به سرمی‌بردیم قدر لحظات بودن در جمع زندانیان و زندگی جمعی را می‌دانستیم. همة تلاش ما این بود که حتی لحظه‌یی را از دست ندهیم. آنقدر به هم گره خورده بودیم که فی الواقع مثل هم فکرمی‌کردیم مثل هم نگاه می‌کردیم مثل هم می‌خندیدیم مثل هم به خروش و خشم می‌آمدیم و مثل هم پیش بینی می‌کردیم.
شرایط زیستی شکنجه‌گاه اوین
حمام و آبگرم یکی از جدی‌ترین معضلات ما طی چندسالی بود که در اوین بودیم. در سال ٦٠ اصلاً از آب گرم خبری نبود. سلولهای مملو از جمعیت، بدن‌های پر از زخم و جراحت، چرک و خون، محدودیت رفتن به دستشویی همراه با بوی عرق، ادرار و مدفوع، جولان شپش و شیوع انواع بیماریهای پوستی، از قارچ و گال و غیره… و در چنین شرایطی فقدان آب گرم و حمام آن هم در مدتی طولانی شرایط بهداشتی و زیستی را غیرقابل تحمل کرده بود. ما در قوطی های پلاستیکی مربوط به مایع ظرفشویی و امثالهم، آب می‌ریختیم و آن را کنار شوفاژمی‌گذاشتیم تا کمی‌ ولرم شود و با استفاده از آن آب، سرمان را می‌شستیم. از آنجا که در آن شرایط نگهداشتن موهای بلند، بهداشتی نبود، تقریباً همة ما موهایمان راکوتاه کرده بودیم.

حفظ سرزندگی در شکنجه‌گاه
هدف دشمن، درهم شکستن جسم وکشتن روح انسانی بود، تا از شور و عشق و حتی از کوچکترین احساس انسانی، اثری درکسی باقی نماند، به همین جهت بچه ها را به جرم زندگی جمعی، رسیدگی به هم اتاقی مریض، تزیین اتاق و بند، خواندن یا گوش کردن ترانه و آهنگ یا حتی تعریف کردن فیلم سینمایی برای همدیگر تنبیه می‌کردند و کابل می‌زدند. در نقطه مقابل، زندانی انقلابی و مجاهد خلق به خاطر عشق به آرمان و آزادی همواره از روح لطیف و احساس انسانی برخورداربود و می‌خواست هرچیزی را تبدیل به عاملی برای حفظ سرزندگی و ابراز نشاط و شادابی خود نماید.
برای جشن گرفتن و شادی کردن، معطل امکانات و الزامات نمی‌شدیم و یاد گرفته بودیم که از هر چه که داریم، استفاده کنیم. روز چهارشنبه سوری همه پتوهای قرمز را روی هم چیدیم و به عنوان آتش از روی آنها می‌پریدیم و به این ترتیب سعی کردیم هرطور شده سرخی آتش را به خود بگیریم. زنان پاسدار از این کار ما به شدت عصبانی شده بودند و هرچه توانستند فحش بارمان کردند.
داشتن یک شیشه مربای خالی برای اینکه رنگ چای را بشود به چشم دید یک دارایی محسوب می‌شد. چیزی که ما بالاخره در سال ٦٤ بعد از آمدن تعدادی از زندانیان زندان قزلحصار به زندان اوین از آن بهره مند شدیم و از شر لیوانهای پلاستیکی خلاص شدیم.
گرچه سرنوشت (نقل و انتقال ها، اعدام و…) افراد گروه را ازهم جدا می‌کرد ولی به جز اینها، افراد گروه همواره باهم بودند. در راستای حفظ نشاط و شادابی، همان محیط محدود بند و اشیاء حول و حوش خودمان را هم اسم گذاری کرده بودیم. به راهرو بند می‌گفتیم کوچه، به تخته‌یی که دور تا دور اتاق کوبیده بودیم و کیسه های پلاستیکی حاوی لباسها را روی آن می گذاشتیم می‌گفتیم پشت بام. به کانال کولر می‌گفتیم یخچال، چون در آن پاکت شیر و دارو و چیزهایی که می‌خواستیم خنک بمانند را می گذاشتیم. اسم میلة پرده را هم نردبان گذاشته بودیم چون با آن وسایل را از بالای تخته ها پایین می‌آوردیم. برنامه روزانه مان همیشه پر بود.
نامه های ٥- ٧خطی
در سال ٦٢ پاسداران که سرشان نسبت به سالهای ٦٠ - ٦١ خلوت تر شده بود به فکر افتادند که به ما کاغذ برای نوشتن نامه بدهند. اولین روزی که تعدادی کاغذ و قلم دادند، خیلی خوشحال شدیم چون می‌توانستیم با استفاده از آنها برای دوستانمان در بند پایین یادداشت بنویسیم وگلوله کنیم و از پنجره پرت کنیم.
بعد گفتیم خوب حالا بنشینیم فکر کنیم که در پنج خط چطوری نامه بنویسیم. همه دور تا دوراتاق نشسته و به فکر فرورفتند. اما این حالت اصلاً به ما نمی‌خورد. هیچگاه در اتاق کسی تنها نبود و درخود نبود و این حالت غریب بود. چند لحظه‌یی نگذشته بود که یکدفعه زهرا گفت: ای بابا در این چند خط چی بنویسیم.
سرانجام تصمیم گرفتیم در همین پنج خط، فضای شاد و سرحال خودمان و مسایل زندان اوین را به بیرون منتقل کنیم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17245040Wed, 13 Mar 2019 15:42:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در هفتمین قسمت از این کتاب صوتی، مناسبات بین زندانیان در بند زنان زندان اوین تصویر شده است. همچنین شرایط زیستی در این شکنجه‌گاه بیان شده و به چگونگی مقابله با آن و حفظ...
مناسبات زندان
زندان صحنة رویارویی ارزشها و ضدارزشها در بالاترین مدار قابل تصور است. در یکسو اوج شقاوت، جنایت، سنگدلی و کینه، بی‌ایمانی و خصلت‌های ضدمردمی‌ است و در نقطة مقابل آن نقطة درخشش همة ارزشهای انقلابی و انسانی همچون گذشت، مهربانی و عطوفت، عشق، ایمان و تعهد و پایبندی به عهد و پیمان با خلق و میهنی است که تحقق آزادی آن آرمان هر مجاهد و مبارز مقاوم و استوار می‌باشد. گوهر درخشان و برجسته در مناسبات زندانیان مجاهد، عشق بود و عشق. و در نقطه مقابل بین ما و زندانبانان و پاسداران و خائنان چیزی جز خشم وکین جاری نبود. در زندان صف‌بندی‌ها تیز، روشن و بی‌شکاف است.
ما در زندان اوین از آنجا که همه در انتظار اعدام و انفرادی به سرمی‌بردیم قدر لحظات بودن در جمع زندانیان و زندگی جمعی را می‌دانستیم. همة تلاش ما این بود که حتی لحظه‌یی را از دست ندهیم. آنقدر به هم گره خورده بودیم که فی الواقع مثل هم فکرمی‌کردیم مثل هم نگاه می‌کردیم مثل هم می‌خندیدیم مثل هم به خروش و خشم می‌آمدیم و مثل هم پیش بینی می‌کردیم.
شرایط زیستی شکنجه‌گاه اوین
حمام و آبگرم یکی از جدی‌ترین معضلات ما طی چندسالی بود که در اوین بودیم. در سال ٦٠ اصلاً از آب گرم خبری نبود. سلولهای مملو از جمعیت، بدن‌های پر از زخم و جراحت، چرک و خون، محدودیت رفتن به دستشویی همراه با بوی عرق، ادرار و مدفوع، جولان شپش و شیوع انواع بیماریهای پوستی، از قارچ و گال و غیره… و در چنین شرایطی فقدان آب گرم و حمام آن هم در مدتی طولانی شرایط بهداشتی و زیستی را غیرقابل تحمل کرده بود. ما در قوطی های پلاستیکی مربوط به مایع ظرفشویی و امثالهم، آب می‌ریختیم و آن را کنار شوفاژمی‌گذاشتیم تا کمی‌ ولرم شود و با استفاده از آن آب، سرمان را می‌شستیم. از آنجا که در آن شرایط نگهداشتن موهای بلند، بهداشتی نبود، تقریباً همة ما موهایمان راکوتاه کرده بودیم.

حفظ سرزندگی در شکنجه‌گاه
هدف دشمن، درهم شکستن جسم وکشتن روح انسانی بود، تا از شور و عشق و حتی از کوچکترین احساس انسانی، اثری درکسی باقی نماند، به همین جهت بچه ها را به جرم زندگی جمعی، رسیدگی به هم اتاقی مریض، تزیین اتاق و بند، خواندن یا گوش کردن ترانه و آهنگ یا حتی تعریف کردن فیلم سینمایی برای همدیگر تنبیه می‌کردند و کابل می‌زدند. در نقطه مقابل، زندانی انقلابی و مجاهد خلق به خاطر عشق به آرمان و آزادی همواره از روح لطیف و احساس انسانی برخورداربود و می‌خواست هرچیزی را تبدیل به عاملی برای حفظ سرزندگی و ابراز نشاط و شادابی خود نماید.
برای جشن گرفتن و شادی کردن، معطل امکانات و الزامات نمی‌شدیم و یاد گرفته بودیم که از هر چه که داریم، استفاده کنیم. روز چهارشنبه سوری همه پتوهای قرمز را روی هم چیدیم و به عنوان آتش از روی آنها می‌پریدیم و به این ترتیب سعی کردیم هرطور شده سرخی آتش را به خود بگیریم. زنان پاسدار از این کار ما به شدت عصبانی شده بودند و هرچه توانستند فحش بارمان کردند.
داشتن یک شیشه مربای خالی برای اینکه رنگ چای را بشود به چشم دید یک دارایی محسوب می‌شد. چیزی که ما بالاخره در سال ٦٤ بعد از آمدن تعدادی از زندانیان زندان قزلحصار به زندان اوین از آن بهره مند شدیم و از شر لیوانهای پلاستیکی خلاص شدیم.
گرچه سرنوشت (نقل و انتقال ها، اعدام و…) افراد گروه را ازهم جدا می‌کرد ولی به جز اینها، افراد گروه همواره باهم بودند. در راستای حفظ نشاط و شادابی، همان محیط محدود بند و اشیاء حول و حوش خودمان را هم اسم گذاری کرده بودیم. به راهرو بند می‌گفتیم کوچه، به تخته‌یی که دور تا دور اتاق کوبیده بودیم و کیسه های پلاستیکی حاوی لباسها را روی آن می گذاشتیم می‌گفتیم پشت بام. به کانال کولر می‌گفتیم یخچال، چون در آن پاکت شیر و دارو و چیزهایی که می‌خواستیم خنک بمانند را می گذاشتیم. اسم میلة پرده را هم نردبان گذاشته بودیم چون با آن وسایل را از بالای تخته ها پایین می‌آوردیم. برنامه روزانه مان همیشه پر بود.
نامه های ٥- ٧خطی
در سال ٦٢ پاسداران که سرشان نسبت به سالهای ٦٠ - ٦١ خلوت تر شده بود به فکر افتادند که به ما کاغذ برای نوشتن نامه بدهند. اولین روزی که تعدادی کاغذ و قلم دادند، خیلی خوشحال شدیم چون می‌توانستیم با استفاده از آنها برای دوستانمان در بند پایین یادداشت...]]>1838اعدام,زندان_اوین,زندان_قزل_حصار,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,سپاه_پاسداران,شکنجه,مقاومتfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-6--17245036چشم‌های پرخون و وحشی!
١١ اردیبشهت ٦١ یك شب مرا برای بازجویی صدا زدند. بازجویی‌های شبانه بیش از اینكه بازجویی باشد، برای ایجاد ترس و وحشت بود. چون معمولاً شبها بازجویی انجام نمی‌شد و بیشتر وقت به شكنجه می‌گذشت. از وقتی اسمم را خواندند حدس زدم كه الان باید با حرفهای جدیدی از طرف بازجو رو به رو بشوم چون به یقین حالا دیگراز نظر آنها من دانش آموز ترك تحصیل كرده سال ٥٩ كه فقط یك مقطع هوادار بوده، نبودم. ساعتی بود كه دادستانی تا حدودی خلوت بود، حدود نیمساعت گذشته بود كه یكی كنارم ایستاد. همان خائن بود كه با صدایی آزاردهنده و لحنی چاپلوسانه پرسید: كی دستگیر شده‌ای؟ پاسخش را ندادم. گفت هر چه داری بنویس؛ من همه چیز را در مورد تو گفته ام و نیاز نیست فكركنی. ولی گویا بازجو هم می دانست كه دیگر من چیزی بیشتر از آن خائن ندارم و فقط می‌خواست به من حالی كند كه همه چیز را می‌داند و دق دلش را خالی كند. یكباروقتی بی اختیار برگشتم و او را دیدم چشمانش مانند یك جانور درنده پر از خون بود و چهره‌یی وحشی و پر ازكینه داشت.
آن شب از ساعت دو به بعد یكباره فضای دادستانی عوض شد. بیا برو و شلوغی زیادی ایجاد شد. از تحركات بازجوها و گروه ضربت مشخص بود كه حتماً دستگیری جدیدی دارند. بازجو مرا در همان وضعیت رها کرد. بعدازظهر از روی اخبار رادیو رژیم فهمیدیم كه آنشب قهرمانانی چون محمد ضابطی و طاهره(نصرت رمضانی) مسئولم در دورة میلیشیایی در این تهاجم شهید شده‌اند.
شلاق جمعی
بعد از چند روز، دوباره صدای بلندگو بلند شد و تعدادی اسم را برای بازجویی خواند. اسم من هم جزو آنها بود كه باید برای بازجویی می‌رفتم. وقتی به شعبه بازجویی رسیدیم، هیچ صحبت و سؤال و جوابی نشد. بازجو فقط گفت به خاطر اینكه از بازجویی فرار كرده‌ای، باید تنبیه بشوی و ٦٠ ضربه شلاق داری. بازجو اضافه كرد شلاقتان جمعی است! منظورش را نمی‌فهمیدم ولی چند دقیقه بعد دیدم دو تخت را كنارهم گذاشتند و من و ١٥ خواهر دیگر را كه گویا همه آنها همان كار مرا كرده و آنشب از بازجویی به بند برگشته بودند را روی تخت روی هم ریختند و ٦٠ ضربه را با یك دست به پای همه زدند.

صدور حكم اعدام ظرف دو دقیقه
روز ٥تیر ٦١ مرا برای بازجویی صدا زدند. وقتی به دادستانی رسیدم گفتند امروز دادگاه داری. دادگاه با چشم بسته حداكثر پنج دقیقه طول كشید. آخوند نیری كیفرخواست مراكه ١٧ محور داشت خواند و آخرش گفت به خاطر اینكه در قیام مسلحانه شركت داشته‌ای و برای این سازمان سلاح جمع كرده‌ای حكم اعدام برایت صادر شده است، آن را امضاکن. گفتم هیچكدام از آنچه را خواندید، قبول ندارم. حكم را هم امضا نمی‌كنم، من اصلاًكاره‌یی نبودم. نیری گفت پس بیا مصاحبه كن و بگو كه فعالیتی نمی‌كنی. گفتم من كاری نكرده‌ام كه مصاحبه كنم. سرانجام، بدون امضای حكم مرا از اتاق بیرون فرستادند و به بند برگرداندند. تا آخر تابستان ٦١ هیچ خبری نشد، نه بازجویی رفتم و نه برای حكم صدایم زدند.
در یك قدمی‌ تیرباران
اواسط پاییز ٦١ یكبار حوالی ساعت هفت – هشت عصر بود كه مرا به تنهایی برای بازجویی صدا زدند. خیلی سریع با همه خداحافظی كردم. بچه‌ها نگران نگاه می‌كردند. بیش از ٩٠ درصد فكر می‌كردم كه برای اجرای حكم می‌روم. پاسداری كه مرا می‌برد خیلی عجله داشت و مرا پشت در اتاق بازجویی شعبه ٧ برد. نمی‌دانستم آنشب سرنوشت خودم چه می‌شود. از آنجا كه در صف مقابل نبودم، دچارتردید و شك شده بودم. ولی از اینكه به هرحال توانسته بودم برای آخرین بار تعدادی از یارانم را در آخرین لحظاتشان ببینم، هم خوشحال بودم و هم غمگین.
همینطوركه نشسته بودم دو مرد به داخل اتاق آمدند و یكی از آنها به دیگری گفت چشم بندت را بالا بزن ببین خودش است؟ فهمیدم می‌خواهند مرا توسط نفر دیگری شناسایی كنند. ولی یقین داشتم كه او مرا نمی‌شناسد. مرا به راهرو برگرداندند، ولی این بار راهرو خلوت بود و دیگرخبری از بچه‌های اعدامی‌ نبود. آنها را برده بودند. خیلی بیتاب و بیقرار بودم.
همانجا ایستادم وگفتم قراراست به بند برگردم. زن پاسدار مرا حركت داد و برد كنار تعدادی كه در بیرون در ایستاده بودند و گفت اینجا بایست تا دایی جلیل (همان پاسداری كه زندانیان راجابه جا می‌كرد) بیاید و شما را ببرد.
همین كه رسیدم، بچه‌ها بیدار بودند و همدیگر را در آغوش كشیدیم، آنها می‌گفتند همه‌اش دعا می‌كردیم كه برگردی.
تا بهمن ٦١ كه مجدداً تجدید محاكمه شدم، بارها برای بازجویی به ٢٠٩ و شعبه ٧ رفتم كه در این بازجویی‌ها همواره رد برادرانم را از من می‌خواستند و من هم هربار پاسخم منفی بود.
بعد از مدتی به شعبه ٧ منتقل شدم و آخرین بار هم بعد از بازجویی در شعبه ٧، به دادگاه فرستاده شدم و این بار مرا به ٢٠٩ بردند كه زیر نظرسپاه اداره می شد، اما هنوزجواب دادگاه نیامده بود.
این پرفشارترین بازجویی‌هایی بود كه به یاد می‌آورم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17245036Fri, 08 Mar 2019 18:02:35 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در ششمین قسمت از این کتاب صوتی از خائنی صحبت می‌شود که چاپلوسانه برای شناسایی اقدام می‌کرده است. همچنین از حکم شلاق جمعی و حکم اعدام در ۲ دقیقه نقل شده و اینکه چگونه از یک...چشم‌های پرخون و وحشی!
١١ اردیبشهت ٦١ یك شب مرا برای بازجویی صدا زدند. بازجویی‌های شبانه بیش از اینكه بازجویی باشد، برای ایجاد ترس و وحشت بود. چون معمولاً شبها بازجویی انجام نمی‌شد و بیشتر وقت به شكنجه می‌گذشت. از وقتی اسمم را خواندند حدس زدم كه الان باید با حرفهای جدیدی از طرف بازجو رو به رو بشوم چون به یقین حالا دیگراز نظر آنها من دانش آموز ترك تحصیل كرده سال ٥٩ كه فقط یك مقطع هوادار بوده، نبودم. ساعتی بود كه دادستانی تا حدودی خلوت بود، حدود نیمساعت گذشته بود كه یكی كنارم ایستاد. همان خائن بود كه با صدایی آزاردهنده و لحنی چاپلوسانه پرسید: كی دستگیر شده‌ای؟ پاسخش را ندادم. گفت هر چه داری بنویس؛ من همه چیز را در مورد تو گفته ام و نیاز نیست فكركنی. ولی گویا بازجو هم می دانست كه دیگر من چیزی بیشتر از آن خائن ندارم و فقط می‌خواست به من حالی كند كه همه چیز را می‌داند و دق دلش را خالی كند. یكباروقتی بی اختیار برگشتم و او را دیدم چشمانش مانند یك جانور درنده پر از خون بود و چهره‌یی وحشی و پر ازكینه داشت.
آن شب از ساعت دو به بعد یكباره فضای دادستانی عوض شد. بیا برو و شلوغی زیادی ایجاد شد. از تحركات بازجوها و گروه ضربت مشخص بود كه حتماً دستگیری جدیدی دارند. بازجو مرا در همان وضعیت رها کرد. بعدازظهر از روی اخبار رادیو رژیم فهمیدیم كه آنشب قهرمانانی چون محمد ضابطی و طاهره(نصرت رمضانی) مسئولم در دورة میلیشیایی در این تهاجم شهید شده‌اند.
شلاق جمعی
بعد از چند روز، دوباره صدای بلندگو بلند شد و تعدادی اسم را برای بازجویی خواند. اسم من هم جزو آنها بود كه باید برای بازجویی می‌رفتم. وقتی به شعبه بازجویی رسیدیم، هیچ صحبت و سؤال و جوابی نشد. بازجو فقط گفت به خاطر اینكه از بازجویی فرار كرده‌ای، باید تنبیه بشوی و ٦٠ ضربه شلاق داری. بازجو اضافه كرد شلاقتان جمعی است! منظورش را نمی‌فهمیدم ولی چند دقیقه بعد دیدم دو تخت را كنارهم گذاشتند و من و ١٥ خواهر دیگر را كه گویا همه آنها همان كار مرا كرده و آنشب از بازجویی به بند برگشته بودند را روی تخت روی هم ریختند و ٦٠ ضربه را با یك دست به پای همه زدند.

صدور حكم اعدام ظرف دو دقیقه
روز ٥تیر ٦١ مرا برای بازجویی صدا زدند. وقتی به دادستانی رسیدم گفتند امروز دادگاه داری. دادگاه با چشم بسته حداكثر پنج دقیقه طول كشید. آخوند نیری كیفرخواست مراكه ١٧ محور داشت خواند و آخرش گفت به خاطر اینكه در قیام مسلحانه شركت داشته‌ای و برای این سازمان سلاح جمع كرده‌ای حكم اعدام برایت صادر شده است، آن را امضاکن. گفتم هیچكدام از آنچه را خواندید، قبول ندارم. حكم را هم امضا نمی‌كنم، من اصلاًكاره‌یی نبودم. نیری گفت پس بیا مصاحبه كن و بگو كه فعالیتی نمی‌كنی. گفتم من كاری نكرده‌ام كه مصاحبه كنم. سرانجام، بدون امضای حكم مرا از اتاق بیرون فرستادند و به بند برگرداندند. تا آخر تابستان ٦١ هیچ خبری نشد، نه بازجویی رفتم و نه برای حكم صدایم زدند.
در یك قدمی‌ تیرباران
اواسط پاییز ٦١ یكبار حوالی ساعت هفت – هشت عصر بود كه مرا به تنهایی برای بازجویی صدا زدند. خیلی سریع با همه خداحافظی كردم. بچه‌ها نگران نگاه می‌كردند. بیش از ٩٠ درصد فكر می‌كردم كه برای اجرای حكم می‌روم. پاسداری كه مرا می‌برد خیلی عجله داشت و مرا پشت در اتاق بازجویی شعبه ٧ برد. نمی‌دانستم آنشب سرنوشت خودم چه می‌شود. از آنجا كه در صف مقابل نبودم، دچارتردید و شك شده بودم. ولی از اینكه به هرحال توانسته بودم برای آخرین بار تعدادی از یارانم را در آخرین لحظاتشان ببینم، هم خوشحال بودم و هم غمگین.
همینطوركه نشسته بودم دو مرد به داخل اتاق آمدند و یكی از آنها به دیگری گفت چشم بندت را بالا بزن ببین خودش است؟ فهمیدم می‌خواهند مرا توسط نفر دیگری شناسایی كنند. ولی یقین داشتم كه او مرا نمی‌شناسد. مرا به راهرو برگرداندند، ولی این بار راهرو خلوت بود و دیگرخبری از بچه‌های اعدامی‌ نبود. آنها را برده بودند. خیلی بیتاب و بیقرار بودم.
همانجا ایستادم وگفتم قراراست به بند برگردم. زن پاسدار مرا حركت داد و برد كنار تعدادی كه در بیرون در ایستاده بودند و گفت اینجا بایست تا دایی جلیل (همان پاسداری كه زندانیان راجابه جا می‌كرد) بیاید و شما را ببرد.
همین كه رسیدم، بچه‌ها بیدار بودند و همدیگر را در آغوش كشیدیم،...]]>1859اعدام,بازجویی,زندان,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,سپاه_پاسدارانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-5--17245034
فقط به جرم خواهر بودن!
گلناز، خواهر مجاهد خلق مصطفی معدن پیشه بود و به همین علت هم او را دستگیركرده بودند. ولی او توانسته بود برادرش را از خانه فراری دهد و پاسداران گلناز را دستگیر كرده بودند. او را آنقدر زده بودند كه بدنش متورم شده بود.
از او رد و محل مصطفی را می‌خواستند. گلناز فقط گفته بود نمی‌دانم، نمی‌دانم. بعد از چند روز سه فرزند گلناز را هم به بند آوردند و تحویل ما دادند. سال ٦٢ خبر رسید كه مصطفی در درگیری شهید شده است. ما این را به گلناز نگفتیم و نمی‌دانم گلناز كی این خبر را فهمید. ولی سال ٦٢ او را از بند ما منتقل كردند و دیگرنفهمیدم به كجا رفت و هنوز هم نمی‌دانم سرنوشت او و بچه‌هایش چه شد.
كودكان در اسارت
لاجوردی كه كینه یی حیوانی نسبت به سازمان مجاهدین خلق ایران و به خصوص مسئولان سازمان داشت می‌گفت كاری می‌كنم كه بچه های مجاهدین جلو پدر و مادرهایشان بایستند و از بچه منافق، پاسدار و پیرو خط امام خواهم ساخت. اواخر اردیبهشت ٦١ ، یكی از این بچه ها را به سلول ما آوردند و برای نگهداری موقت تحویل سودابه، یكی از زندانیان دادند. اسم این بچه را مهدی گذاشته بودند، وقتی او را به بند آوردند، چهار، پنج ماهه به نظرمی‌رسید. بسیار ضعیف و مریض احوال بود. او را همراه با دو بچه دیگر از یكی از خانه های مجاهدین كه مورد حمله قرار گرفته و كلیه افراد آن را به شهادت رسانده بودند، به اسارت گرفته بودند.آن روز دمِ غروب بود كه این بچه را به بند ما آوردند. همه دور او جمع شدیم. بعدها فهمیدم كه علی فرزند دلبند مجاهد شهید فاطمه ابوالحسنی، دانشجوی ٢٤ ساله بود كه در روز ١٥ اردیبهشت ٦١ در درگیری با پاسداران به شهادت رسید. روزانه چند ساعت را صرف رسیدگی و پرستاری او می‌كردم.
یكی از روزهای بهار ٦٤ او را از سودابه گرفتند و بردند. به تازگی به طور اتفاقی فهمیدم او به ارتش آزادیبخش پیوسته و اكنون از رزمندگان این ارتش است. صابر همان علی یا مهدی است. این خبر یكی از خوشحال كننده ترین خبرهایی بود كه در زندگیم شنیده‌ام.
كودكی كه هرگز پیدا نشد
در پاییز ٦١ ، خواهری بهنام فرزانه را به سلول ما آوردند كه ٢٠ سال داشت و اهل رامسر بود. فرزانه یك روز داستان خود را اینطور برایم تعریف كرد:
«صبح زود از خانه بیرون رفتم كه نان بخرم، وقتی برگشتم دیدم پایگاه ما كه همسر و پسرم حنیف در آنجا بودند مورد تهاجم پاسداران قرار گرفته و منطقه محاصره است. چند ماه در خانه یكی از اهالی رامسر پناه گرفتم. خانم صاحبخانه خودش رفت و از خانه ما كه مورد حمله قرارگرفته بود، برایم خبر آورد.» آنطور كه فرزانه تعریف می‌كرد برای ما تقریباً قطعی شد كه همسر و پسر سه ساله‌اش درآنجا شهید شده اند. در زمستان ٦١ خواهر دیگری به اسم شهین را از بند ٢٤٦ به بند ما منتقل كردند. شهین گفت در بند ٢٤٦ هم یك پسربچه سه ساله مدت كوتاهی پیش ما بود كه اسمش حنیف بود، … اما فرزانه هرچه می‌پرسید بیشتر یقین می‌كردكه او همان حنیف اوست. تا سال ٦٥ كه من در جریان بودم از حنیف هیچ خبری نشد.
زندان در زندان!
اواخر زمستان ٦٠ روزی یكی از بچه ها وقتی از بازجویی برگشت، به من گفت زهرا از نفرات»شور «یكی از مناطق دانش آموزی را دیده كه زیر شكنجه درهم شكسته و با بازجویان همكاری می‌كند. باید مفروض می‌گرفتم كه تمام آنچه را كه بعداز ٣٠ خرداد باهم انجام داده بودیم او می‌دانست و در اختیار بازجویان قرار می‌داد.
به هرحال آن روز زهرای خائن به بند ما آمد و همه اتاقها را چك كرد ولی من به ترتیبی از چشم او مخفی ماندم.
خودم را به جای خواهرم جا زدم!
اواخر فروردین ٦١ یكروز در میان اسامی‌كه برای ملاقات خواندند، یك اسم هم به نام معصومه حاجی نژاد بود. معصومه اسم خواهر كوچكم بود، اول قدری مات مانده بودم كه موضوع چیست؟ آیامعصومه هم دستگیر شده است؟ با خودم تصمیم گرفتم به عنوان معصومه بروم. ناگهان یادم افتاد كه پارسال معصومه دستگیرشده بود و یكماه هم در اوین بود. شاید مادرم این كار را كرده باشد. حدسم درست بود. وقتی پشت شیشه ملاقات قرارگرفتم »آنا « هراسان و مضطرب و غمزده ازپشت شیشه سراغم آمد. ولی بعدكه با سر با هم سلام علیك كردیم نگاهش را به من دوخت و هر دو به هم خندیدیم. به این ترتیب من با اسم معصومه ملاقات كردم. این علامت مثبتی بود چون از یك طرف معلوم بود كه هنوز چیزی از من دست رژیم نیست و از طرف دیگر فهمیدم كه می‌توانم همین سناریو را بروم یعنی به جای خودم، خواهرم باشم و خودم را با نام و هویت او در زندان معرفی كنم چرا كه او هیچ فعالیتی نداشت و فقط یكماه به خاطرداشتن نشریه مجاهد در زندان نگهش داشته بودند.]]>https://api.spreaker.com/episode/17245034Thu, 07 Mar 2019 16:56:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در پنجمین قسمت از این کتاب صوتی خاطراتی از کودکان شهدا و زندانیان مجاهد خلق نقل شده است. کودکانی با سرنوشت‌هایی متفاوت، کودکی که اکنون به رزمنده‌ای در ارتش آزادیبخش ملی...
فقط به جرم خواهر بودن!
گلناز، خواهر مجاهد خلق مصطفی معدن پیشه بود و به همین علت هم او را دستگیركرده بودند. ولی او توانسته بود برادرش را از خانه فراری دهد و پاسداران گلناز را دستگیر كرده بودند. او را آنقدر زده بودند كه بدنش متورم شده بود.
از او رد و محل مصطفی را می‌خواستند. گلناز فقط گفته بود نمی‌دانم، نمی‌دانم. بعد از چند روز سه فرزند گلناز را هم به بند آوردند و تحویل ما دادند. سال ٦٢ خبر رسید كه مصطفی در درگیری شهید شده است. ما این را به گلناز نگفتیم و نمی‌دانم گلناز كی این خبر را فهمید. ولی سال ٦٢ او را از بند ما منتقل كردند و دیگرنفهمیدم به كجا رفت و هنوز هم نمی‌دانم سرنوشت او و بچه‌هایش چه شد.
كودكان در اسارت
لاجوردی كه كینه یی حیوانی نسبت به سازمان مجاهدین خلق ایران و به خصوص مسئولان سازمان داشت می‌گفت كاری می‌كنم كه بچه های مجاهدین جلو پدر و مادرهایشان بایستند و از بچه منافق، پاسدار و پیرو خط امام خواهم ساخت. اواخر اردیبهشت ٦١ ، یكی از این بچه ها را به سلول ما آوردند و برای نگهداری موقت تحویل سودابه، یكی از زندانیان دادند. اسم این بچه را مهدی گذاشته بودند، وقتی او را به بند آوردند، چهار، پنج ماهه به نظرمی‌رسید. بسیار ضعیف و مریض احوال بود. او را همراه با دو بچه دیگر از یكی از خانه های مجاهدین كه مورد حمله قرار گرفته و كلیه افراد آن را به شهادت رسانده بودند، به اسارت گرفته بودند.آن روز دمِ غروب بود كه این بچه را به بند ما آوردند. همه دور او جمع شدیم. بعدها فهمیدم كه علی فرزند دلبند مجاهد شهید فاطمه ابوالحسنی، دانشجوی ٢٤ ساله بود كه در روز ١٥ اردیبهشت ٦١ در درگیری با پاسداران به شهادت رسید. روزانه چند ساعت را صرف رسیدگی و پرستاری او می‌كردم.
یكی از روزهای بهار ٦٤ او را از سودابه گرفتند و بردند. به تازگی به طور اتفاقی فهمیدم او به ارتش آزادیبخش پیوسته و اكنون از رزمندگان این ارتش است. صابر همان علی یا مهدی است. این خبر یكی از خوشحال كننده ترین خبرهایی بود كه در زندگیم شنیده‌ام.
كودكی كه هرگز پیدا نشد
در پاییز ٦١ ، خواهری بهنام فرزانه را به سلول ما آوردند كه ٢٠ سال داشت و اهل رامسر بود. فرزانه یك روز داستان خود را اینطور برایم تعریف كرد:
«صبح زود از خانه بیرون رفتم كه نان بخرم، وقتی برگشتم دیدم پایگاه ما كه همسر و پسرم حنیف در آنجا بودند مورد تهاجم پاسداران قرار گرفته و منطقه محاصره است. چند ماه در خانه یكی از اهالی رامسر پناه گرفتم. خانم صاحبخانه خودش رفت و از خانه ما كه مورد حمله قرارگرفته بود، برایم خبر آورد.» آنطور كه فرزانه تعریف می‌كرد برای ما تقریباً قطعی شد كه همسر و پسر سه ساله‌اش درآنجا شهید شده اند. در زمستان ٦١ خواهر دیگری به اسم شهین را از بند ٢٤٦ به بند ما منتقل كردند. شهین گفت در بند ٢٤٦ هم یك پسربچه سه ساله مدت كوتاهی پیش ما بود كه اسمش حنیف بود، … اما فرزانه هرچه می‌پرسید بیشتر یقین می‌كردكه او همان حنیف اوست. تا سال ٦٥ كه من در جریان بودم از حنیف هیچ خبری نشد.
زندان در زندان!
اواخر زمستان ٦٠ روزی یكی از بچه ها وقتی از بازجویی برگشت، به من گفت زهرا از نفرات»شور «یكی از مناطق دانش آموزی را دیده كه زیر شكنجه درهم شكسته و با بازجویان همكاری می‌كند. باید مفروض می‌گرفتم كه تمام آنچه را كه بعداز ٣٠ خرداد باهم انجام داده بودیم او می‌دانست و در اختیار بازجویان قرار می‌داد.
به هرحال آن روز زهرای خائن به بند ما آمد و همه اتاقها را چك كرد ولی من به ترتیبی از چشم او مخفی ماندم.
خودم را به جای خواهرم جا زدم!
اواخر فروردین ٦١ یكروز در میان اسامی‌كه برای ملاقات خواندند، یك اسم هم به نام معصومه حاجی نژاد بود. معصومه اسم خواهر كوچكم بود، اول قدری مات مانده بودم كه موضوع چیست؟ آیامعصومه هم دستگیر شده است؟ با خودم تصمیم گرفتم به عنوان معصومه بروم. ناگهان یادم افتاد كه پارسال معصومه دستگیرشده بود و یكماه هم در اوین بود. شاید مادرم این كار را كرده باشد. حدسم درست بود. وقتی پشت شیشه ملاقات قرارگرفتم »آنا « هراسان و مضطرب و غمزده ازپشت شیشه سراغم آمد. ولی بعدكه با سر با هم سلام علیك كردیم نگاهش را به من دوخت و هر دو به هم خندیدیم. به این ترتیب من با اسم معصومه ملاقات كردم. این علامت مثبتی بود چون از...]]>1528falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-4--17174462
مادر آبی دلاور و دوست داشتنی
جا دارد بعد از رفتن آصف و دیگر بچه ها. .. از مادر آبی یاد کنم که مثل پروانه گرد شمع وجودشان می‌چرخید. بسیار مهربان و از جنوب تهران بود. چشمان آبی داشت و از آنجا که اغلب بچه ها در بند اسم مستعار داشتند ما هم بخاطر چشم‌های آبیش به او مادر آبی می‌گفتیم. او همیشه خوش‌رو و با محبت بود. چند روز بعد که با مادر آبی قدم می‌زدم از او پرسیدم: «چرا روزی که بچه ها را می‌بردند شما آنقدر نماز خواندید؟» مادر گفت: «برای سر فرازی این دخترهای گلم نماز می‌خواندم. چه آرام و معصوم می‌رفتند...»
یک روز دو دختر بسیار تکیده را که معلوم بود دوقلو هستند با پاهای کبود و زخمی به داخل بند هل دادند. ناهید و هایده، اهل قزوین و هر دو دانشجو بودند. هر دو را می‌شناختم. صبح روز بیست بهمن شصد هر دو را باهم برای بازجویی صدا زندند ولی زود برگشتند. ناهید گفت امروز ما را بالای سر اجساد اشرف رجوی و موسی خیابانی بردند و خواستند که به آنها توهین کنیم. ولی من قبول نکردم و بازجو گفت آماده باش که امشب حکم اعدامت اجرا بشود. چه روز عجیبی بود ناهید و هایده، هر دو به خاطر اشرف رجوی و موسی خیابانی روزه گرفته بودند و دژخیم از آنها می‌خواست که به سردارانشان توهین کنند. هایده و ناهید آن شب به عهد خود وفا کردند.
اعدام اشتباهی
یکی از اتفاقات بسیار دردناک اعدام بی حساب و کتاب و اشتباهی افراد بود. نقل و انتقال زندانیان در داخل زندان به این صورت انجام می‌گرفت که همه نفرات را پشت سرهم ستون می‌کردند و هر کس گوشه‌ی لباس جلویی را می‌گرفت و حرکت می‌کردند. یکی از خواهران هم سلولیم ماجرایی را که برای خودش پیش آمده بود برایم تعریف کرد:
«یکی از روزهای زمستان ۶۰ از ساختمان دادستانی بیرون آمدیم تا ما را به بند برگردانند. نگو که در همان لحظه صف دیگری نیز که شامل زندانیان اعدامی بود همزمان از ساختمان بیرون آمد. هنوز اول راه بودیم که صف ما از وسط قطع شد و چون چشمبند داشتیم اشتباهی به پشت صفی رفتیم که آنها را برای اعدام می‌بردند.کمی‌که جلو رفتیم احساس کردم مسیر اشتباه است و همان مسیر هر روزی نیست به زندانبان گفتم: «مگر ما را به بند نمی‌برید؟»‌گفت: «مگر نشیندی که شما برای اعدام می‌روید؟» با صدای بلند داد: «زدم که برای چی مرا برای اعدام می‌برید؟» با سماجت برگشتم. همان موقع دختر دیگری که اسمش نسرین بود با صدای بلند گفت: «مرا اشتباهی آورده‌اید. من تازه دستگیر شده‌ام. اشتباهی هم دستگیر شده‌ام و اصلا کاره‌ای نیستم مرا کجا می‌برید‌؟» ولی او را برای اعدام بردند از آن پس دیگر هیچ وقت از آن خواهر خبری نشد.
پرنده‌ای خونین بال بر روی برفهای اوین
در داخل اتاق به تپه‌های سفید برفی نگاه می‌کردم. یکدفعه دیدم یک نفر تلوتلو خوران از روی تپه ها به سمت بالا می‌رود. خشکم زده بود که او کیست؟ در همین حین صدای شلیک سه تک تیر آمد و آن مرد جوان بر روی برفها افتاد. چند نفر سر رسیدند و پیکر غرق در خون او را برداشتند و بردند و من برفهای خونین را می‌دیدم و نمی‌دانستم موضوع چیست؟
جنگ رو در رو
من اعظم را از بیرون می‌شناختم. از بخش دانش آموزی جبوب تهران بود. آوازه مقاومت اعظم در زیر شکنجه در همه‌ی بندها پیچیده بود. زیر حکم اعدام بود. بعدا شنیدم این مجاهد قهرمان در جریان قتل عام سال ۶۷ اعدام شده است.
عقده‌های سر ریز شده دژخیم
بند ۲۰۹ اوین بازجویی داشت که می‌گفتند از دانشجویان خط امامی‌و عضو سپاه پاسداران بود. اسم واقعیش را نمی‌دانم ولی اوایل، اسمش صالح بود. این بازجو وقتی کم کم از عشق مجاهدین به مسعود رجوی آگاهی پیدا کرد اسم خود را عوض کرد و اسم خودش را مسعود گذاشت. بعدا یکروز که به سرور گفتم نمی‌فهمم چرا این شکنجه گر اسم خودش را مسعود گذاشته؟ سرور گفت: «او می‌خواهد این نام را لوث کند و عشق ما به مسعود را مخدوش کند.»
حماسه صلابت و پایدار با سرور مشهدی
اولین بار وقتی در بند ۲۴۰ بالا بودم او به اتاق ما منتقل شد. سرور طی مدتی که در ۲۰۹ بود خیلی کابل خورده بود. طوری که به سختی روی پاهایش راه می‌رفت. بعدها خبردار شدم که سرور، همان طور که خودش هم می‌گفت هرگز به دادگاه نرفت و بدون هیچ حکمی‌اعدام شد.
عشقی که هرگز نمی‌میرد...
با جلیله فروتن هم اتاقی بودم. جلیله یک معلم انقلابی بود که همزمان در درمانگاه هم کار می‌کرد. در ۲۷ سالگی دستگیر شد. جلیله پس از تحمل چهار سال اسارت از زندان آزاد شد. او در شهریور ۶۶ به ارتش آزادیبخش پیوست و سرانجام در سال ۶۷ در عملیات فروغ جاویدان بشهادت رسید.
زخمی‌که روح انسان را می‌سوزاند
روزی در اتاق باز شد و یک نفر جدید به جمعمان اضافه شد. اسمش رویا بود. بسار ژولیده بود با سرو وضع کثیف و کاملا آشفته و در هم ریخته. تعادلش را از دست داده بود. یک روز وقتی رویا را بردند، مینو به ما گفت: «رویا هیچ فعالیت سیاسی نداشته، ولی بازجویان وحشی به خیال این که او دارد مقاومت می‌کند، به او تجاوز کرده‌اند و او به همین جهت تعادلش را از دست داده است.»]]>https://api.spreaker.com/episode/17174462Wed, 27 Feb 2019 19:49:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در چهارمین قسمت از این کتاب صوتی از «مادر آبی» می‌گوید؛ از ناهید و هایده، دانشجویان قزوینی که بخاطر احترام به پیکر اشرف رجوی و موسی خیابانی بر سر دار شدند. از اشتباه در صف...
مادر آبی دلاور و دوست داشتنی
جا دارد بعد از رفتن آصف و دیگر بچه ها. .. از مادر آبی یاد کنم که مثل پروانه گرد شمع وجودشان می‌چرخید. بسیار مهربان و از جنوب تهران بود. چشمان آبی داشت و از آنجا که اغلب بچه ها در بند اسم مستعار داشتند ما هم بخاطر چشم‌های آبیش به او مادر آبی می‌گفتیم. او همیشه خوش‌رو و با محبت بود. چند روز بعد که با مادر آبی قدم می‌زدم از او پرسیدم: «چرا روزی که بچه ها را می‌بردند شما آنقدر نماز خواندید؟» مادر گفت: «برای سر فرازی این دخترهای گلم نماز می‌خواندم. چه آرام و معصوم می‌رفتند...»
یک روز دو دختر بسیار تکیده را که معلوم بود دوقلو هستند با پاهای کبود و زخمی به داخل بند هل دادند. ناهید و هایده، اهل قزوین و هر دو دانشجو بودند. هر دو را می‌شناختم. صبح روز بیست بهمن شصد هر دو را باهم برای بازجویی صدا زندند ولی زود برگشتند. ناهید گفت امروز ما را بالای سر اجساد اشرف رجوی و موسی خیابانی بردند و خواستند که به آنها توهین کنیم. ولی من قبول نکردم و بازجو گفت آماده باش که امشب حکم اعدامت اجرا بشود. چه روز عجیبی بود ناهید و هایده، هر دو به خاطر اشرف رجوی و موسی خیابانی روزه گرفته بودند و دژخیم از آنها می‌خواست که به سردارانشان توهین کنند. هایده و ناهید آن شب به عهد خود وفا کردند.
اعدام اشتباهی
یکی از اتفاقات بسیار دردناک اعدام بی حساب و کتاب و اشتباهی افراد بود. نقل و انتقال زندانیان در داخل زندان به این صورت انجام می‌گرفت که همه نفرات را پشت سرهم ستون می‌کردند و هر کس گوشه‌ی لباس جلویی را می‌گرفت و حرکت می‌کردند. یکی از خواهران هم سلولیم ماجرایی را که برای خودش پیش آمده بود برایم تعریف کرد:
«یکی از روزهای زمستان ۶۰ از ساختمان دادستانی بیرون آمدیم تا ما را به بند برگردانند. نگو که در همان لحظه صف دیگری نیز که شامل زندانیان اعدامی بود همزمان از ساختمان بیرون آمد. هنوز اول راه بودیم که صف ما از وسط قطع شد و چون چشمبند داشتیم اشتباهی به پشت صفی رفتیم که آنها را برای اعدام می‌بردند.کمی‌که جلو رفتیم احساس کردم مسیر اشتباه است و همان مسیر هر روزی نیست به زندانبان گفتم: «مگر ما را به بند نمی‌برید؟»‌گفت: «مگر نشیندی که شما برای اعدام می‌روید؟» با صدای بلند داد: «زدم که برای چی مرا برای اعدام می‌برید؟» با سماجت برگشتم. همان موقع دختر دیگری که اسمش نسرین بود با صدای بلند گفت: «مرا اشتباهی آورده‌اید. من تازه دستگیر شده‌ام. اشتباهی هم دستگیر شده‌ام و اصلا کاره‌ای نیستم مرا کجا می‌برید‌؟» ولی او را برای اعدام بردند از آن پس دیگر هیچ وقت از آن خواهر خبری نشد.
پرنده‌ای خونین بال بر روی برفهای اوین
در داخل اتاق به تپه‌های سفید برفی نگاه می‌کردم. یکدفعه دیدم یک نفر تلوتلو خوران از روی تپه ها به سمت بالا می‌رود. خشکم زده بود که او کیست؟ در همین حین صدای شلیک سه تک تیر آمد و آن مرد جوان بر روی برفها افتاد. چند نفر سر رسیدند و پیکر غرق در خون او را برداشتند و بردند و من برفهای خونین را می‌دیدم و نمی‌دانستم موضوع چیست؟
جنگ رو در رو
من اعظم را از بیرون می‌شناختم. از بخش دانش آموزی جبوب تهران بود. آوازه مقاومت اعظم در زیر شکنجه در همه‌ی بندها پیچیده بود. زیر حکم اعدام بود. بعدا شنیدم این مجاهد قهرمان در جریان قتل عام سال ۶۷ اعدام شده است.
عقده‌های سر ریز شده دژخیم
بند ۲۰۹ اوین بازجویی داشت که می‌گفتند از دانشجویان خط امامی‌و عضو سپاه پاسداران بود. اسم واقعیش را نمی‌دانم ولی اوایل، اسمش صالح بود. این بازجو وقتی کم کم از عشق مجاهدین به مسعود رجوی آگاهی پیدا کرد اسم خود را عوض کرد و اسم خودش را مسعود گذاشت. بعدا یکروز که به سرور گفتم نمی‌فهمم چرا این شکنجه گر اسم خودش را مسعود گذاشته؟ سرور گفت: «او می‌خواهد این نام را لوث کند و عشق ما به مسعود را مخدوش کند.»
حماسه صلابت و پایدار با سرور مشهدی
اولین بار وقتی در بند ۲۴۰ بالا بودم او به اتاق ما منتقل شد. سرور طی مدتی که در ۲۰۹ بود خیلی کابل خورده بود. طوری که به سختی روی پاهایش راه می‌رفت. بعدها خبردار شدم که سرور، همان طور که خودش هم می‌گفت هرگز به دادگاه نرفت و بدون هیچ حکمی‌اعدام شد.
عشقی که هرگز نمی‌میرد...
با...]]>2044اشرف_رجوی,اعدام,بند_۲۰۹,زندان_اوین,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,شکنجه,مجاهد_خلق,موسی_خیابانیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-3--17174460به یاد یار و همرزم دیرینم
وقتی پس از ورود به بند ناگهان چشمم به عطیه افتاد دیدم همه او را با نام اصلی خودش عطیه صدا می‌زنند. تعجب کردم. چون آن موقع هیچ کس در زندان با اسم اصلی نبود. از او پرسیدم: «عطیه چی شده؟ مگر لو رفته‌ای؟» گفت: «پدرم من و خواهر کوچکم و دایی و نسرین خاله‌ام را تحویل دادستانی داد.» پدر عطیه حزب الهی بود و رژیم او را گول زده بود که اگر خودت بچه هایت را تحویل بدهی آنها اعدام نخواهند شد. از آن روز عطیه هم صحبت اصلی من بود. روزهای آخر شهریور سال ۶۰ ساعت ۱۲ شب در حالی که من و عطیه تازه خوابیده بودیم ناگهان زن زندانبان داخل آمد و گفت عطیه بیاید. بند دلم پاره شد. فکر نمی‌کردم او را دیگر نبینم. اما صبح شد و از عطیه خبری نشد. صبح یکی از بچه ها از بازجویی برگشت و گفت: «به او تا ساعت چهار صبح وقت دادند فکرهایش را بکند یا باید مصاحبه کند و سازمان مجاهدین خلق ایران را محکوم کند یا اعدام شود.» ساعت ۶ عصر اخبار رادیو رژیم اسم او را همراه با دهها نفر دیگر از اعدام شده‌ها خواند.
آخرین خنده لیلا
یکی از شبهای دیماه ۶۰ زندانبان در اتاق را باز کرد و زندانی جدیدی را به اتاق ما فرستاد. زندانی جدید لیلا (شیدا) ارفعی بود با چشمان مشکی و ابروی پیوسته و چهره یی همیشه خندان. لیلا تا قبل از این که به بند بیاید ۱۵ روز تمام شکنجه و بازجویی شده بود و در واقع پرونده اش بسته شده و حکم اعدامش را هم به او ابلاغ کرده بودند. روز ۱۶ اردیبهشت ۶۱ هنوز سر سفره ناهار نشسته بودیم که ناگهان یکی از زنهای پاسدار به نام حسنی جلو در اتاق ظاهر شده و با اشاره دست به لیلا گفت پا شو بیا! او را بغل کردم و بوسیدم. باورم نمی‌شد که دژخیم می‌خواهد لیلا را از کنار ما ببرد و سر ببرد. از لیلا دیگر هرگز خبری نشد و حتی رژیم هم اسمش را اعلام نکرد.
گلی سرخ بر روی قلبش
الهه محبت و سودابه بقایی دو میلیشیای هم تیم بودند و دو روز بعد از دستگیری من، دستگیر شده بودند. آنها را تا آنجا که می‌توانستند شکنجه کرده بودند. ما تقریبا یقین داشتیم که به زودی اعدامشان خواهند کرد. یکی از روزهای پاییز ۶۰ هر دو را باهم صدا کردند. الهه و سودابه دیگر بازنگشتند و همان طور که الهه گفته بود دژخیمان گلهای سرخ را روی قلبهای پاک و پر تپش او و سودابه کاشتند.
یل گردنفراز اوین
سیمین هژبر را اوایل شهریور ۶۰ در بند بهداری دیدم. از قبل همدیگر را می‌شناخیتم. او همواره دختری پرشور و پر تحرک با چهره‌یی خندان و شاد بود. سیمین تقریبا هر روز به بازجویی می‌رفت و هر بار با پاهای کبود و باد کرده برمی‌گشت و اولین جمله‌اش این بود که بازجو احمق است؛ فکر می‌کند از پس من بر میآید. شبی در اوایل آذر ۶۰ شیر اوژن مجاهد خلق سیمین هژبر به پای جوخه اعدام رفت و سرفرازانه شهید شد.
مثل کبوتر از میان دستهایم پرکشید...
سال ۶۰ اوج اعدامها بود. در اوین هر شب دسته دسته دختران و پسران جوان ونوجوان در مقابل جوخه اعدام قرار می‌گرفتند. یک روز از بلندگو صدای کریه و منحوس زندانبان زن بلند شد که حدود ۱۵ اسم را خواند و از آنها خواست که به دفتر بند مراجعه کنند. ضربان قلبها بالا رفت. همه دور و برشان می‌چرخیدیم گاه آنها را می‌بوسیدیم و گاه می‌گفتیم سلام ما را به بچه ها آنها که قبلا تیرباران شده بودند برسانید. دلم می‌خواست آخرین نفری باشم که با آنها خداحافظی می‌کنم. از تماشای آنها سیر نمی‌شدم. کاروانی از یلان رویین تن پشت سر هم ستون شده بودند و آصف جلو آنها حرکت می‌کرد. هم چون سرداری جلو همه حرکت می‌کرد و می‌گفت بچه ها عجله کنید هواپیما می‌خواهد پرواز کند.
چند بار صدای وحشتناک تیرباران که مشابه ریختن انبوهی تیرآهن بر زمین بود در فضا طنین افکند و سپس تک تیرها شروع شد با هر صدای تیر چهره یکی از بچه ها جلو چشمم می‌آمد و صحنه رزم آخرش در مقابل جوخه را تصویر می‌کردم. بعد از اتمام آخرین صدای تیر از سراسر بند صدای سرود برخاست. آن شب حتی تا ساعت ۱۲ شب هم سر و کله زنهای پاسدار پیدا نشد. آن قدر از خروش و فریاد «مرگ ظالمان» ما در وحشت بودند که عین روباه در سوراخهایشان خزیده بودند.]]>https://api.spreaker.com/episode/17174460Wed, 27 Feb 2019 19:03:29 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در سومین قسمت از این کتاب صوتی یاد یاران و همرزمان دیرین زنده شده است. یارانی چون عطیه، لیلا، الهه، سودابه، سیمین و دیگر یلان و گردان مجاهد خلق. آنها که چون کبوترانی رها،...به یاد یار و همرزم دیرینم
وقتی پس از ورود به بند ناگهان چشمم به عطیه افتاد دیدم همه او را با نام اصلی خودش عطیه صدا می‌زنند. تعجب کردم. چون آن موقع هیچ کس در زندان با اسم اصلی نبود. از او پرسیدم: «عطیه چی شده؟ مگر لو رفته‌ای؟» گفت: «پدرم من و خواهر کوچکم و دایی و نسرین خاله‌ام را تحویل دادستانی داد.» پدر عطیه حزب الهی بود و رژیم او را گول زده بود که اگر خودت بچه هایت را تحویل بدهی آنها اعدام نخواهند شد. از آن روز عطیه هم صحبت اصلی من بود. روزهای آخر شهریور سال ۶۰ ساعت ۱۲ شب در حالی که من و عطیه تازه خوابیده بودیم ناگهان زن زندانبان داخل آمد و گفت عطیه بیاید. بند دلم پاره شد. فکر نمی‌کردم او را دیگر نبینم. اما صبح شد و از عطیه خبری نشد. صبح یکی از بچه ها از بازجویی برگشت و گفت: «به او تا ساعت چهار صبح وقت دادند فکرهایش را بکند یا باید مصاحبه کند و سازمان مجاهدین خلق ایران را محکوم کند یا اعدام شود.» ساعت ۶ عصر اخبار رادیو رژیم اسم او را همراه با دهها نفر دیگر از اعدام شده‌ها خواند.
آخرین خنده لیلا
یکی از شبهای دیماه ۶۰ زندانبان در اتاق را باز کرد و زندانی جدیدی را به اتاق ما فرستاد. زندانی جدید لیلا (شیدا) ارفعی بود با چشمان مشکی و ابروی پیوسته و چهره یی همیشه خندان. لیلا تا قبل از این که به بند بیاید ۱۵ روز تمام شکنجه و بازجویی شده بود و در واقع پرونده اش بسته شده و حکم اعدامش را هم به او ابلاغ کرده بودند. روز ۱۶ اردیبهشت ۶۱ هنوز سر سفره ناهار نشسته بودیم که ناگهان یکی از زنهای پاسدار به نام حسنی جلو در اتاق ظاهر شده و با اشاره دست به لیلا گفت پا شو بیا! او را بغل کردم و بوسیدم. باورم نمی‌شد که دژخیم می‌خواهد لیلا را از کنار ما ببرد و سر ببرد. از لیلا دیگر هرگز خبری نشد و حتی رژیم هم اسمش را اعلام نکرد.
گلی سرخ بر روی قلبش
الهه محبت و سودابه بقایی دو میلیشیای هم تیم بودند و دو روز بعد از دستگیری من، دستگیر شده بودند. آنها را تا آنجا که می‌توانستند شکنجه کرده بودند. ما تقریبا یقین داشتیم که به زودی اعدامشان خواهند کرد. یکی از روزهای پاییز ۶۰ هر دو را باهم صدا کردند. الهه و سودابه دیگر بازنگشتند و همان طور که الهه گفته بود دژخیمان گلهای سرخ را روی قلبهای پاک و پر تپش او و سودابه کاشتند.
یل گردنفراز اوین
سیمین هژبر را اوایل شهریور ۶۰ در بند بهداری دیدم. از قبل همدیگر را می‌شناخیتم. او همواره دختری پرشور و پر تحرک با چهره‌یی خندان و شاد بود. سیمین تقریبا هر روز به بازجویی می‌رفت و هر بار با پاهای کبود و باد کرده برمی‌گشت و اولین جمله‌اش این بود که بازجو احمق است؛ فکر می‌کند از پس من بر میآید. شبی در اوایل آذر ۶۰ شیر اوژن مجاهد خلق سیمین هژبر به پای جوخه اعدام رفت و سرفرازانه شهید شد.
مثل کبوتر از میان دستهایم پرکشید...
سال ۶۰ اوج اعدامها بود. در اوین هر شب دسته دسته دختران و پسران جوان ونوجوان در مقابل جوخه اعدام قرار می‌گرفتند. یک روز از بلندگو صدای کریه و منحوس زندانبان زن بلند شد که حدود ۱۵ اسم را خواند و از آنها خواست که به دفتر بند مراجعه کنند. ضربان قلبها بالا رفت. همه دور و برشان می‌چرخیدیم گاه آنها را می‌بوسیدیم و گاه می‌گفتیم سلام ما را به بچه ها آنها که قبلا تیرباران شده بودند برسانید. دلم می‌خواست آخرین نفری باشم که با آنها خداحافظی می‌کنم. از تماشای آنها سیر نمی‌شدم. کاروانی از یلان رویین تن پشت سر هم ستون شده بودند و آصف جلو آنها حرکت می‌کرد. هم چون سرداری جلو همه حرکت می‌کرد و می‌گفت بچه ها عجله کنید هواپیما می‌خواهد پرواز کند.
چند بار صدای وحشتناک تیرباران که مشابه ریختن انبوهی تیرآهن بر زمین بود در فضا طنین افکند و سپس تک تیرها شروع شد با هر صدای تیر چهره یکی از بچه ها جلو چشمم می‌آمد و صحنه رزم آخرش در مقابل جوخه را تصویر می‌کردم. بعد از اتمام آخرین صدای تیر از سراسر بند صدای سرود برخاست. آن شب حتی تا ساعت ۱۲ شب هم سر و کله زنهای پاسدار پیدا نشد. آن قدر از خروش و فریاد «مرگ ظالمان» ما در وحشت بودند که عین روباه در سوراخهایشان خزیده بودند.]]>1974اعدام,زندان_اوین,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,شکنجه,مجاهد_خلق,میلیشیاfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-1--17145280مقدمه
تجربه زندان در یک کلام چیزی نبود جز عبور لحظه به لحظه از یک تراژدی فوق متناقض جنگ نابرابری در سرزمین دشمن. آن هم دشمنی که چنان مرزهایی را در شقاوت در نوردیده که نظیرش را حداقل در قرنهای اخیر در هیچ کجا نمی‌توان پیدا کرد. طرح دشمن در یک کلام کشتن انسانیت بود. دقیقا منظورم کشتن انسانیت است و نه کشتن انسان. چون ای کاش خمینی فقط آدمها را می‌کشت و به همین بسنده می‌کرد ولی او و بازماندگانش هرگز به کشتن انسان اکتفا نکردند. آنها نه تنها ۱۲۰ هزار تن از بهترین فرزندان مردم ایران را کشتند بلکه به نابود کردن یک نسل و طغیان علیه بشریت نیز کمر بسته بودند. آن هم به سفاکانه ترین شکل ممکن. با کشتن کودکان ۱۳ ، ۱۴ ساله، زنان باردار و زنان ۷۰ ساله. با زجرکش کردن به شیوه ها مختلف؛ شکنجه دادن تا مرگ؛ تجاوز به دختران باکره؛ کشیدن خون زندانی قبل از اعدام.... آیا اسم اینها کشتار است یا کشتن انسانیت؟
آغاز راه
همه چیز از این جا شروع شد...
اوایل بهار ۱۳۵۴ در خانه کوچکمان در شماره ۱۹ کوچه خوشخبر واقع در خیابان هخامنش تهران در گوشه‌یی از اتاق مشغول درس خواندن بودم. کمی‌آن طرفتر برادرم «احد» با دوستش آرام باهم صحبت می‌کردند. من آن زمان کلاس اول راهنمایی مدرسه ماد بودم نمی‌دانم چه شد که حرفهای برادرم و دوستش توجهم را جلب کرد. از حرفهای آنها چندان سر در نمی‌آوردم فقط این را فهمیدم که از بدی بعضی آدمها و نیز از کسانی صحبت می‌کنند که گویا دیگر آنها را نمی‌بینند و...
با خودم فکر کردم که موضوع چیست؟ اما موضوع هرچه بود برای من هر کاری که برادرم احد می‌کرد درست بود. کارهای احد ذهنم را به خود مشغول کرده بود.
احد هر روز با دوست‌های جدیدی به خانه می‌آمد. آنها ساعتها باهم کتاب می‌خواندند کتابهایی که با روزنامه جلد شده بود و بر خلاف بقیه کتابها نوشته هایش ریز بود و کاغذش کاهی. عکس و منظره هم نداشت. یکروز به او گفتم آیا می‌توانی از این کتابهای خودت برای من هم بخری؟ خیلی دلم می‌خواهد بخوانم. خندید و گفت برایت می‌خرم روز بعد کتابهایی برایم آورد که البته جلدشان روزنامه نبود. «با شدن و بیشدن»، «آب و گندم»، «ماهی سیاه کوچولو» و...
با علاقه زیاد همه را خواندم ولی خیلی زود تمام شد. بعد از آن هر شب انتظار می‌کشیدم که ساعت هشت شب احد از دانشگاه به خانه بیاید و بپرسم که برایم چه کتابهایی آورده است.
یکروز صبح وقتی احد داشت برای رفتن به دانشگاه آماده می‌شد مرا صدا زد و خیلی آهسته به من گفت یک کاری بهت می‌گویم که انجام بدهی ولی به هیچ کس نباید بگویی. بعد یکی از آن جزوه‌های خودش را با چند برگ کاغذ سفید و دو سه قطعه کاربن به من داد و گفت از روی این جزوه سه نسخه رونویس کن. یعنی کاربن بگذار و با خودکار بنویس تا سه نسخه آماده شود. زندگینامه محمد حنیف نژاد و دفاعیات سعید محسن علی میهندوست و محمود عسگریزاده و مسعود رجوی در دادگاههای نظامی‌شاه بود. همین طور دفاعیات مهدی رضایی و جریان شهادت احمد رضایی و... وای.... خدای من! این همه آدمهای خارق‌العاده کجا هستند؟ چگونه می‌توانم کسانی را که مانند آنها هستند بینم!
به این ترتیب احد راه مجاهدین را با همه ستاره‌ها و قهرمانهایش به من نشان داد؛ چه آنهایی که شهید شده بودند و چه آنهایی که در زندانهای شاه در بند و اسارت بودند. عشق به این راه، کم کم وجودم را لبریز می‌کرد.
احد و صمد در این مسیر خیلی به من کمک کردند به خصوص احد که بایم فقط یک برادر نبود بلکه یک دوست خیلی صمیمی‌بود و علاوه بر آن حق پدری هم به گردنم داشت. بعد از فوت پدرم در حالی که خودش ۱۸ سال بیشتر نداشت مسئولیت همه ما را به عهده گرفت.
بهرحال روزگار گذشت و کم کم به دوران انقلاب رسیدیم. روزهای سرنگونی شاه نزدیک شده بود. اعتصابهای سراسری و تظاهرات میلیونی همه جا را پوشاند. آن روزها صمد بیشترین کمک را به من می‌کرد تا شناخت بیشتری نسبت به مرتجعین پیدا کنم و با سازمان هرچه بیشتر آشنا شوم.
با سرنگونی رژیم شاه دیگر من به آرزویم رسیده بودم؛ همه جا کتابهای مجاهدین در دسترس بود. هرشب از صمد آدرس محلهای مختلفی را که مجاهدین برنامه داشتند می‌گرفتم و هر طور شده خودم را به آنجا می‌رساندم.
یک دیدار فراموش نشدنی
یکی از روزهای گرم مرداد ۵۸ که یکی از زیباترین روزهای زندگیم است به ساختمان بنیاد علوی مراجعه کردم مرا به طبقه دوم راهنمایی کردند. در اتاقی نشستم و خواهر مریم رجوی که آن موقع گویا از مسئولان دانش آموزی بود و من او را نمی‌شناختم بیش از یک ساعت با من صحبت کرد. از من پرسید می‌خواهی چکار کنی و برای چه آمده ای؟ گفتم می‌خواهم مجاهد بشوم. پرسید: «کدام مدرسه هستی؟» گفتم: «مدرسه عاصمی.»‌گفت: «آیا می‌توانی دوستان مدرسه‌ات را جمع کنی و به اسم مدرسه تان کار کنید؟» آن قدر غرق نگاه و صحبتش شده بودم که با شوق در جوابش گفتم: «آری!»
از اوایل سال ۵۹ مسئولیت چند مدرسه به من واگذار شد. درگیریهای زیادی با به اصطلاح مربیان فالانژ امور تربیتی و سایر معلمها و نفرات فالانژ و حزب‌الهی این مدارس داشتیم. با شروع سال تحصیلی ۵۹ کشمکشهای بین ما و عناصر سرسپرده رژیم در دبیرستانمان بالا گرفت. سرانجام پس از یک ماه تظاهرات و اعتصاب و تحصن من و فرشته و آتوسا را از دبیرستان اخراج کردند.
در واقع ما و تعدادی دیگر از اعضای شورای مدارس دخترانه تهران در تشکیلات دانش آموزی بودیم. بسیاری از آنها در این نبرد به شهادت رسیدند.]]>https://api.spreaker.com/episode/17145280Mon, 25 Feb 2019 17:14:00 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در نخستین قسمت از این کتاب صوتی، چگونگی آشنایی با سازمان مجاهدین خلق ایران خلال زندگینامه و دفاعیات بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران و دیگر زندانیان سیاسی مجاهد خلق در...مقدمه
تجربه زندان در یک کلام چیزی نبود جز عبور لحظه به لحظه از یک تراژدی فوق متناقض جنگ نابرابری در سرزمین دشمن. آن هم دشمنی که چنان مرزهایی را در شقاوت در نوردیده که نظیرش را حداقل در قرنهای اخیر در هیچ کجا نمی‌توان پیدا کرد. طرح دشمن در یک کلام کشتن انسانیت بود. دقیقا منظورم کشتن انسانیت است و نه کشتن انسان. چون ای کاش خمینی فقط آدمها را می‌کشت و به همین بسنده می‌کرد ولی او و بازماندگانش هرگز به کشتن انسان اکتفا نکردند. آنها نه تنها ۱۲۰ هزار تن از بهترین فرزندان مردم ایران را کشتند بلکه به نابود کردن یک نسل و طغیان علیه بشریت نیز کمر بسته بودند. آن هم به سفاکانه ترین شکل ممکن. با کشتن کودکان ۱۳ ، ۱۴ ساله، زنان باردار و زنان ۷۰ ساله. با زجرکش کردن به شیوه ها مختلف؛ شکنجه دادن تا مرگ؛ تجاوز به دختران باکره؛ کشیدن خون زندانی قبل از اعدام.... آیا اسم اینها کشتار است یا کشتن انسانیت؟
آغاز راه
همه چیز از این جا شروع شد...
اوایل بهار ۱۳۵۴ در خانه کوچکمان در شماره ۱۹ کوچه خوشخبر واقع در خیابان هخامنش تهران در گوشه‌یی از اتاق مشغول درس خواندن بودم. کمی‌آن طرفتر برادرم «احد» با دوستش آرام باهم صحبت می‌کردند. من آن زمان کلاس اول راهنمایی مدرسه ماد بودم نمی‌دانم چه شد که حرفهای برادرم و دوستش توجهم را جلب کرد. از حرفهای آنها چندان سر در نمی‌آوردم فقط این را فهمیدم که از بدی بعضی آدمها و نیز از کسانی صحبت می‌کنند که گویا دیگر آنها را نمی‌بینند و...
با خودم فکر کردم که موضوع چیست؟ اما موضوع هرچه بود برای من هر کاری که برادرم احد می‌کرد درست بود. کارهای احد ذهنم را به خود مشغول کرده بود.
احد هر روز با دوست‌های جدیدی به خانه می‌آمد. آنها ساعتها باهم کتاب می‌خواندند کتابهایی که با روزنامه جلد شده بود و بر خلاف بقیه کتابها نوشته هایش ریز بود و کاغذش کاهی. عکس و منظره هم نداشت. یکروز به او گفتم آیا می‌توانی از این کتابهای خودت برای من هم بخری؟ خیلی دلم می‌خواهد بخوانم. خندید و گفت برایت می‌خرم روز بعد کتابهایی برایم آورد که البته جلدشان روزنامه نبود. «با شدن و بیشدن»، «آب و گندم»، «ماهی سیاه کوچولو» و...
با علاقه زیاد همه را خواندم ولی خیلی زود تمام شد. بعد از آن هر شب انتظار می‌کشیدم که ساعت هشت شب احد از دانشگاه به خانه بیاید و بپرسم که برایم چه کتابهایی آورده است.
یکروز صبح وقتی احد داشت برای رفتن به دانشگاه آماده می‌شد مرا صدا زد و خیلی آهسته به من گفت یک کاری بهت می‌گویم که انجام بدهی ولی به هیچ کس نباید بگویی. بعد یکی از آن جزوه‌های خودش را با چند برگ کاغذ سفید و دو سه قطعه کاربن به من داد و گفت از روی این جزوه سه نسخه رونویس کن. یعنی کاربن بگذار و با خودکار بنویس تا سه نسخه آماده شود. زندگینامه محمد حنیف نژاد و دفاعیات سعید محسن علی میهندوست و محمود عسگریزاده و مسعود رجوی در دادگاههای نظامی‌شاه بود. همین طور دفاعیات مهدی رضایی و جریان شهادت احمد رضایی و... وای.... خدای من! این همه آدمهای خارق‌العاده کجا هستند؟ چگونه می‌توانم کسانی را که مانند آنها هستند بینم!
به این ترتیب احد راه مجاهدین را با همه ستاره‌ها و قهرمانهایش به من نشان داد؛ چه آنهایی که شهید شده بودند و چه آنهایی که در زندانهای شاه در بند و اسارت بودند. عشق به این راه، کم کم وجودم را لبریز می‌کرد.
احد و صمد در این مسیر خیلی به من کمک کردند به خصوص احد که بایم فقط یک برادر نبود بلکه یک دوست خیلی صمیمی‌بود و علاوه بر آن حق پدری هم به گردنم داشت. بعد از فوت پدرم در حالی که خودش ۱۸ سال بیشتر نداشت مسئولیت همه ما را به عهده گرفت.
بهرحال روزگار گذشت و کم کم به دوران انقلاب رسیدیم. روزهای سرنگونی شاه نزدیک شده بود. اعتصابهای سراسری و تظاهرات میلیونی همه جا را پوشاند. آن روزها صمد بیشترین کمک را به من می‌کرد تا شناخت بیشتری نسبت به مرتجعین پیدا کنم و با سازمان هرچه بیشتر آشنا شوم.
با سرنگونی رژیم شاه دیگر من به آرزویم رسیده بودم؛ همه جا کتابهای مجاهدین در دسترس بود. هرشب از صمد آدرس محلهای مختلفی را که مجاهدین برنامه داشتند می‌گرفتم و هر طور شده خودم را به آنجا می‌رساندم.
یک دیدار فراموش نشدنی
یکی از روزهای گرم مرداد...]]>1561احمد_رضایی,رضا_رضایی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,سپاه_پاسداران,محمد_حنیف_نژاد,محمد_رضا_شاه_پهلوی,مریم_رجوی,مسعود_رجوی,مهدی_رضاییfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/akhryn-khndh-y-lyla-khatrat-az-khwahr-mjahd-khlq-mhry-hajy-nzhad-qsmt-2--17145301پیرمرد مهربان
اواخر تیرماه ۶۰ حوالی ساعت سه بعد ظهر با مسئولم، هنگامه اوصیا در ابتدای خیابان کریمخان قرار داشتم. باهم پیاده راه افتادیم. حین پیاده روی او نکاتی را که داشت به من منتقل کرد. من هم گزارش کارهایم را به او دادم. نزدیکی خیابان فاطمی‌پیرمرد مغاره دار شریفی که نمی‌دانم از کجا تشخیص داد که ما مجاهد هستیم جلو ما را گرفت و گفت: «جلوتر نروید! پاسداران سروته خیابان فاطمی را بسته‌اند و همه را دستگیر می‌کنند.» او مار را با خود به مغاره‌اش برد و گفت: «تا وقتی که اوضاع آرام شود این جا بمانید. تا الان هم حداقل سی دختر و پسر همسن و سال شما را در مینی‌بوس انداخته و برده‌اند.» او من و هنگامه را به مغاره‌اش هدایت کرد و ما را در پشت کارتون‌های اجناس پنهان کرد. آن روز از هنگامه جدا شدم و این آخرین دیدار ما بود سه روز بعد وجیه عبادی ره من زنگ زد و گفت: «از این پس به جای هنگامه ما با هم کار خواهیم کرد.
ماموریتی پردلهره ولی شورانگیز
روزها کارمان این بود که به پارکها، زیرپلها، سینماها، مساجد و نقاط محتمل قرارهای خیابانی مراجعه می‌کردیم. ‌همه محلهایی را که احتمال می‌دادیم ردی از نفرات قطع شده وجود داشته باشد می‌گشتیم. این ماموریتی پر خطر و پر دلهره ولی خیلی شورانگیز و جالب بود.
خلق قهرمان پناه روزهای سخت
برای وصل ارتباط خواهران دانش آمور، من هر روز مناطق مختلف تهران را زیر پا می‌گذاشتم. یک روز در میدان تجریش سوار اتوبوس شدم تا برای سراغ گرفتن از چند تن از دانش آموزان دبیرستان دخترانه ایران به میدان مولوی بروم. متوجه شدم که راننده مینی بوس به رغم وجود مسافر در ایستگاهها توقف نمی‌کند و به مسیر خود ادامه می‌دهد. ترسیدم یکباره هزار فکر و خیال به ذهنم هجوم آورد. جلوتر رفتم و به راننده که مردی ۵۰ ساله به نظر می‌آمد گفتم: «آقا نگه دارید. چرا نگه نمی‌دارید؟» گفت: «مگر تو مجاهد نیستی؟» او در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود ادامه داد هفته گذشته دختر همسایه‌مان را که مجاهد بود اعدام کردند. من در این یک هفته وجدانم در عذاب است. می‌خواهم کمکتان کنم. از امروز هروقت جا نداشتید غروب بیایید در همین مسیر سوار مینی بوس من بشوید. شب می‌توانید در ماشین من بمانید.
لحظات وصل
در میدان اعدام پیاده شدم و از روی آدرسهایی که داشتم سراغ بچه ها را می‌گرفتم. یک روز در پارک در کمال ناباوردی ناگهان چشمم به فرشته افتاد. حالا او این جا چکار می‌کرد. هر دو حیران و ذوق زده یکدیگر را نگاه کردیم. با هم به یک حمام در همان محل رفتیم و حدود یک ساعت با هم صحبت کردیم. با دیدن فرشته ناامیدی که قبل از آن به سراغم آمده بود رنگ باخت و انگیزه بیشتری پیدا کردم که دوباره سراغ دوستان دیگری بروم و این کارتا روز دستگیریم ادامه داشت.
لحظات دستگیری
یک روز وقتی سوار ماشین شدم متوجه تحرکهای مشکوکی پیرامون خودم شدم. می‌خواستم از منطقه خارج شوم. در همین لحظه یک مزدور جلو آمد و گفت: «شما خانم حاجی‌نژاد هستید؟» من رد کردم و گفتم: «نه! من نیستم.» حلقه نفرات دورم تنگتر شد و او گفت: «پس چند دقیقه بیایید سوال داریم. مرا به زیر زمین مسجد ابوالفضل پرتاب کردند. ساعت پنجم و نیم صبح دستهایم را با دستبند بستند و مرا پشت یک ماشین سواری انداختند و در حالی که دو طرفم پاسدار نشسته بود به سمت اوین حرکت کردند.
بازجویی در زندان اوین
در طول مسیر تصمیم گرفتم وقتی وارد اوین می‌شوم سناریو جدیدی را به آنها بگویم که من مهربان حاجی نژاد هستم و از سال ۵۹ که از مدرسه اخراج شدم به شهرستان رفته‌ام و خانواده‌ام نمی‌گذاشتند درس بخوانم و اخیرا از شهرستان آمده بودم که مدارک تحصلیم را دنبال کنم و به این ترتیب پرونده هواداریم را در سال ۵۹ ببندم.
پاسدار سعادتی مرا دیر وقت به طبقه اول برد و در اتاقی که کف آن یک تکه موکت انداخته بودند نشاند و گفت: «شب این جا می‌مانی. صبح بازجویی داری.»
فکر می‌کنم حدود ساعت ۸ بود که دوباره مرا به اتاق بازجوی بردند. آن روز تا شب به همین وضعیت گذشت.
از آن شب تا آبان ماه در این بند بودیم. روز اول شهریور اوایل شب بود که ناگهان صدای مهیب خالی شدن تیرآهن را از روی کامیون شنیدم. بچه های بند که با این صدا آشنا بودند بلافاصله گفتند این صدای تیرباران است. هر شب بلااستثنا صدای منحوس مرگ یاران را می‌شنیدیم.]]>https://api.spreaker.com/episode/17145301Mon, 25 Feb 2019 17:13:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدآخرین خنده‌ی لیلا، کتاب خاطرات زندان به قلم خواهر مجاهد خلق مهری حاجی‌نژاد است. در دومین قسمت از این کتاب صوتی از حمایت‌های مردمی و خلقی قهرمان که پناه روزهای سخت است سخن گفته شده؛ لحظات شیرین وصل به دیگر اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران به تصویر کشیده...پیرمرد مهربان
اواخر تیرماه ۶۰ حوالی ساعت سه بعد ظهر با مسئولم، هنگامه اوصیا در ابتدای خیابان کریمخان قرار داشتم. باهم پیاده راه افتادیم. حین پیاده روی او نکاتی را که داشت به من منتقل کرد. من هم گزارش کارهایم را به او دادم. نزدیکی خیابان فاطمی‌پیرمرد مغاره دار شریفی که نمی‌دانم از کجا تشخیص داد که ما مجاهد هستیم جلو ما را گرفت و گفت: «جلوتر نروید! پاسداران سروته خیابان فاطمی را بسته‌اند و همه را دستگیر می‌کنند.» او مار را با خود به مغاره‌اش برد و گفت: «تا وقتی که اوضاع آرام شود این جا بمانید. تا الان هم حداقل سی دختر و پسر همسن و سال شما را در مینی‌بوس انداخته و برده‌اند.» او من و هنگامه را به مغاره‌اش هدایت کرد و ما را در پشت کارتون‌های اجناس پنهان کرد. آن روز از هنگامه جدا شدم و این آخرین دیدار ما بود سه روز بعد وجیه عبادی ره من زنگ زد و گفت: «از این پس به جای هنگامه ما با هم کار خواهیم کرد.
ماموریتی پردلهره ولی شورانگیز
روزها کارمان این بود که به پارکها، زیرپلها، سینماها، مساجد و نقاط محتمل قرارهای خیابانی مراجعه می‌کردیم. ‌همه محلهایی را که احتمال می‌دادیم ردی از نفرات قطع شده وجود داشته باشد می‌گشتیم. این ماموریتی پر خطر و پر دلهره ولی خیلی شورانگیز و جالب بود.
خلق قهرمان پناه روزهای سخت
برای وصل ارتباط خواهران دانش آمور، من هر روز مناطق مختلف تهران را زیر پا می‌گذاشتم. یک روز در میدان تجریش سوار اتوبوس شدم تا برای سراغ گرفتن از چند تن از دانش آموزان دبیرستان دخترانه ایران به میدان مولوی بروم. متوجه شدم که راننده مینی بوس به رغم وجود مسافر در ایستگاهها توقف نمی‌کند و به مسیر خود ادامه می‌دهد. ترسیدم یکباره هزار فکر و خیال به ذهنم هجوم آورد. جلوتر رفتم و به راننده که مردی ۵۰ ساله به نظر می‌آمد گفتم: «آقا نگه دارید. چرا نگه نمی‌دارید؟» گفت: «مگر تو مجاهد نیستی؟» او در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود ادامه داد هفته گذشته دختر همسایه‌مان را که مجاهد بود اعدام کردند. من در این یک هفته وجدانم در عذاب است. می‌خواهم کمکتان کنم. از امروز هروقت جا نداشتید غروب بیایید در همین مسیر سوار مینی بوس من بشوید. شب می‌توانید در ماشین من بمانید.
لحظات وصل
در میدان اعدام پیاده شدم و از روی آدرسهایی که داشتم سراغ بچه ها را می‌گرفتم. یک روز در پارک در کمال ناباوردی ناگهان چشمم به فرشته افتاد. حالا او این جا چکار می‌کرد. هر دو حیران و ذوق زده یکدیگر را نگاه کردیم. با هم به یک حمام در همان محل رفتیم و حدود یک ساعت با هم صحبت کردیم. با دیدن فرشته ناامیدی که قبل از آن به سراغم آمده بود رنگ باخت و انگیزه بیشتری پیدا کردم که دوباره سراغ دوستان دیگری بروم و این کارتا روز دستگیریم ادامه داشت.
لحظات دستگیری
یک روز وقتی سوار ماشین شدم متوجه تحرکهای مشکوکی پیرامون خودم شدم. می‌خواستم از منطقه خارج شوم. در همین لحظه یک مزدور جلو آمد و گفت: «شما خانم حاجی‌نژاد هستید؟» من رد کردم و گفتم: «نه! من نیستم.» حلقه نفرات دورم تنگتر شد و او گفت: «پس چند دقیقه بیایید سوال داریم. مرا به زیر زمین مسجد ابوالفضل پرتاب کردند. ساعت پنجم و نیم صبح دستهایم را با دستبند بستند و مرا پشت یک ماشین سواری انداختند و در حالی که دو طرفم پاسدار نشسته بود به سمت اوین حرکت کردند.
بازجویی در زندان اوین
در طول مسیر تصمیم گرفتم وقتی وارد اوین می‌شوم سناریو جدیدی را به آنها بگویم که من مهربان حاجی نژاد هستم و از سال ۵۹ که از مدرسه اخراج شدم به شهرستان رفته‌ام و خانواده‌ام نمی‌گذاشتند درس بخوانم و اخیرا از شهرستان آمده بودم که مدارک تحصلیم را دنبال کنم و به این ترتیب پرونده هواداریم را در سال ۵۹ ببندم.
پاسدار سعادتی مرا دیر وقت به طبقه اول برد و در اتاقی که کف آن یک تکه موکت انداخته بودند نشاند و گفت: «شب این جا می‌مانی. صبح بازجویی داری.»
فکر می‌کنم حدود ساعت ۸ بود که دوباره مرا به اتاق بازجوی بردند. آن روز تا شب به همین وضعیت گذشت.
از آن شب تا آبان ماه در این بند بودیم. روز اول شهریور اوایل شب بود که ناگهان صدای مهیب خالی شدن تیرآهن را از روی کامیون شنیدم. بچه های بند که با این صدا آشنا بودند بلافاصله گفتند این صدای تیرباران است. هر شب بلااستثنا صدای منحوس مرگ یاران را می‌شنیدیم.]]>2349اعدام,بازجویی,دهه_۶۰,زندان_اوین,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,سپاه_پاسداران,شکنجهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-11--17003457در یازدهمین بخش از کتاب «نبردی برای همه»، متین کریم از محاکمه چند دقیقه‌ای، آزادی، وصل دوباره به سازمان مجاهدین خلق ایران، فوت مادر بر اثر بیماری‌های ناشی از زندان، شهادت پدر و استمرار مبارزه تا پیروزی می‌گوید.

محاكمه!
یك روز مرا صدا زدند و گفتند برای رفتن به دادگاه به دفتر بند مراجعه كنم. یكی دیگر از زندانیان بند پایین هم بود كه او را هم برای محاكمه صدا كرده بودند.

وقتی به دادگاه رفتیم. هیچ چیزش به دادگاه شباهت نداشت. از پرونده هم خبری نبود. قاضی گفت:«به دوسال زندان تعلیقی محكوم میشوی».

در ادامه‌ی حرفش با تمسخر گفت: «البته این حكم میتواند بعدا عوض شود. فعلا این را داشته باش تا بعد».

آخرش هم بدون اینكه حتی بگوید دفاعی از خودت داری یا نه؟ گفت: «برو بیرون.»

نبردی برای همه
وقتی از زندان آزاد میشدم، آن را یك تصادف میدیدم. باوركردنش برایم سخت یا مثل یك خواب و خیال بود.

آزادی با وثیقه
متوجه شدم با وثیقه هایی كه برایم گذاشته‌اند بیرون آمدهام. از فرط تهدیدها و فضای رعب و وحشتی كه ایجاد كرده بودند وقتی از زندان خارج شدم،

هرلحظه در انتظار دستگیری دوباره آن هم در شرایطی بسیار بدتر از قبل بودم.

وقتی به خانه آمدم دیدم پدر و مادرم نیز همین فضا را دارند و همواره نگران دستگیری دوباره هستند، همگی درخانه منتظر بودیم تا به زودی بیایند و دستگیرمان كنند.

شرایط سختخانواده بعد از زندان
در آن خانه به ظاهر از عمر خانواده‌ی ما در زندان، تنها چندسالی گذشته بود اما همه چیز درب و داغان و خرد و خمیر شده بود.

پدرم در آن ۳ ساله به اندازه‌ی چهل سال پیر و فرسوده شده بود. وضعیت مادرم نیز دست كمی از پدرم نداشت و به طور مستمر حالش بد میشد و كسی نبود به او رسیدگی كند.

برادر كوچكم هنوز آثار زندان بر وضعیت روحیش حاكم بود و بیشتر در سكوت به سر می برد.

یك خانواده‌ی به طور نسبی مرفه بعد از چند سال زندانی شدن بیشتر اعضای خانواده، دیگر در حد یك خانواده فقیر هم نبود.

تلاش برای وصل به مجاهدین
مادرم میگفت:«دیگر داشتم از اینكه تو آزاد شوی قطع امید میكردم و نمیدانستم تا كی باید منتظر شویم تا تو هم آزاد شوی یا نمیدانستم از آزادی تو خبری خواهم شنید یا نه؟

حالا كه خدا تو را زنده به ما برگردانده نباید اینجا بمانیم و تسلیم شرایط بشویم باید هرچه سریعتر به مجاهدین وصل شویم».

هر چه تلاش می‌كردیم به هیچ مجاهدی وصل نمیشدیم. بسیاری از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران كه

از قبل میشناختیم اعدام شده  یا در زندان بودند یا مخفی شده بودند ، برخی هم  به خارج كشور رفته بودند.

کمکهای همسایه ها
در محله مان همه‌ی همسایه ها و اهالی نسبت به ما عنایت خاصی داشتند و صرفا به خاطر اینكه در رابطه با سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده و به زندان رفته بودیم به ما كمك میكردند.

قاچاقچی
دو ماه از بیرون آمدنم از زندان گذشته بود كه موفق شدیم یك قاچاقچی پیدا کنیم. قاچاقچی در ابتدا حاضر شد همه مان را ببرد.

ولی چند روز بعد گفت فقط پدر و برادرم را میبرد و زنها را نمیتواند ببرد.

راه حل نهایی این بود كه برادرم ماجد را كه آن موقع ۱۶ سال داشت ازطریق این قاچاقچی به تركیه بفرستیم و بعد او از آنجا كانالی پیدا كند تا بتواند ما را هم از ایران خارج كند.

اقدام کمیته برای دستگیری من
در آخرین ماه اقامتمان در ایران، از کمیته برای دستگیری من آمده بودند.آنها  از همسایه‌ی طبقه پایین كه دم در بود پرسیدند: خانه‌ی آقای كریم كجاست؟

به ما گفته اند در این محله است ولی شماره پلاكش را پیدا نمیكنیم. همسایه مان كه روزانه به ما كمك میكرد گفت: «اسم آقای كریم را شنیده ام ولی این كوچه نیست اشتباه آمده اید»

چند هفته بعد توانستیم به صورت خانوادگی از كشور خارج شویم.

فوت مادر بدلیل بیماریهای زندان
مادرم بعد از اینكه سالها در حین مبارزاتش رنج ناشی از بقایای شكنجه را با بیماریهایی كه برایش بوجود آمده بود با بردباری تمام تحمل میكرد

ولی به مبارزه اش علیه دژخیمان به عنوان یك زن مجاهد خلق ادامه داد و در آخر هم به خاطر همان بیماری‌ها در سال۷۴ درگذشت.

شهادت پدر
پدرم بعد از سالها مقاومت در فروردین سال۸۲ هنگامیكه پاسداران رژیم با استفاده از شرایط روزهای پایان جنگ و حضور قوای ائتلاف در عراق،

به قرارگاههای سازمان مجاهدین خلق ایران در عراق حمله كردند، به شهادت رسید.

او در سن ۶۴سالگی در شهر جلولای عراق هنگامیكه به همراه گروهی دیگر از همرزمانش در واحدهای پشتیبانی انجام وظیفه می‌كرد توسط پاسداران و عوامل رژیم ربوده شد.

بعد از چند روز اهالی و روستاییان آن مناطق پیكرش را درحالیكه هردو دستش توسط جنایتكاران بریده شده بود،

پیدا كردند و به مجاهدین خبر دادند. مردم شریف آن مناطق كمك كردند تا پیكرش را به قرارگاه اشرف آوردند

و در مزار مروارید همراه با ۶ مجاهد دیگر در میان شهیدان ارتش آزادیبخش به خاك سپردند.

آنچه بر من و خانوادهمان گذشته و بخشی از آن را در این نوشته ها آوردم، حتی به اندازه‌ی قطره ایی از دریای درد و رنج سالیان مردم ایران را نمیتواند بیان كند.

امیدوارم وجدانهای بیدار جهان دریابند كه به رغم همه‌ی حمایتهایی كه دولتها و قدرتهای بزرگ در جهت بقا و دوام سلطه‌ی رژیم قرون وسطایی نثارش كرده اند،

مبارزه‌ی مردم ایران تا سرنگونی این نظام ارتجاعی ادامه خواهد یافت.

(پایان)

  ]]>https://api.spreaker.com/episode/17003457Sun, 10 Feb 2019 20:08:57 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه ۱۱ - خاطراتی از خواهر مجاهد خلق متین کریم در یازدهمین بخش از کتاب «نبردی برای همه»، متین کریم از محاکمه چند دقیقه‌ای، آزادی، وصل دوباره به سازمان مجاهدین خلق ایران، فوت مادر بر اثر بیماری‌های ناشی از زندان، شهادت پدر و استمرار مبارزه تا...در یازدهمین بخش از کتاب «نبردی برای همه»، متین کریم از محاکمه چند دقیقه‌ای، آزادی، وصل دوباره به سازمان مجاهدین خلق ایران، فوت مادر بر اثر بیماری‌های ناشی از زندان، شهادت پدر و استمرار مبارزه تا پیروزی می‌گوید.

محاكمه!
یك روز مرا صدا زدند و گفتند برای رفتن به دادگاه به دفتر بند مراجعه كنم. یكی دیگر از زندانیان بند پایین هم بود كه او را هم برای محاكمه صدا كرده بودند.

وقتی به دادگاه رفتیم. هیچ چیزش به دادگاه شباهت نداشت. از پرونده هم خبری نبود. قاضی گفت:«به دوسال زندان تعلیقی محكوم میشوی».

در ادامه‌ی حرفش با تمسخر گفت: «البته این حكم میتواند بعدا عوض شود. فعلا این را داشته باش تا بعد».

آخرش هم بدون اینكه حتی بگوید دفاعی از خودت داری یا نه؟ گفت: «برو بیرون.»

نبردی برای همه
وقتی از زندان آزاد میشدم، آن را یك تصادف میدیدم. باوركردنش برایم سخت یا مثل یك خواب و خیال بود.

آزادی با وثیقه
متوجه شدم با وثیقه هایی كه برایم گذاشته‌اند بیرون آمدهام. از فرط تهدیدها و فضای رعب و وحشتی كه ایجاد كرده بودند وقتی از زندان خارج شدم،

هرلحظه در انتظار دستگیری دوباره آن هم در شرایطی بسیار بدتر از قبل بودم.

وقتی به خانه آمدم دیدم پدر و مادرم نیز همین فضا را دارند و همواره نگران دستگیری دوباره هستند، همگی درخانه منتظر بودیم تا به زودی بیایند و دستگیرمان كنند.

شرایط سختخانواده بعد از زندان
در آن خانه به ظاهر از عمر خانواده‌ی ما در زندان، تنها چندسالی گذشته بود اما همه چیز درب و داغان و خرد و خمیر شده بود.

پدرم در آن ۳ ساله به اندازه‌ی چهل سال پیر و فرسوده شده بود. وضعیت مادرم نیز دست كمی از پدرم نداشت و به طور مستمر حالش بد میشد و كسی نبود به او رسیدگی كند.

برادر كوچكم هنوز آثار زندان بر وضعیت روحیش حاكم بود و بیشتر در سكوت به سر می برد.

یك خانواده‌ی به طور نسبی مرفه بعد از چند سال زندانی شدن بیشتر اعضای خانواده، دیگر در حد یك خانواده فقیر هم نبود.

تلاش برای وصل به مجاهدین
مادرم میگفت:«دیگر داشتم از اینكه تو آزاد شوی قطع امید میكردم و نمیدانستم تا كی باید منتظر شویم تا تو هم آزاد شوی یا نمیدانستم از آزادی تو خبری خواهم شنید یا نه؟

حالا كه خدا تو را زنده به ما برگردانده نباید اینجا بمانیم و تسلیم شرایط بشویم باید هرچه سریعتر به مجاهدین وصل شویم».

هر چه تلاش می‌كردیم به هیچ مجاهدی وصل نمیشدیم. بسیاری از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران كه

از قبل میشناختیم اعدام شده  یا در زندان بودند یا مخفی شده بودند ، برخی هم  به خارج كشور رفته بودند.

کمکهای همسایه ها
در محله مان همه‌ی همسایه ها و اهالی نسبت به ما عنایت خاصی داشتند و صرفا به خاطر اینكه در رابطه با سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده و به زندان رفته بودیم به ما كمك میكردند.

قاچاقچی
دو ماه از بیرون آمدنم از زندان گذشته بود كه موفق شدیم یك قاچاقچی پیدا کنیم. قاچاقچی در ابتدا حاضر شد همه مان را ببرد.

ولی چند روز بعد گفت فقط پدر و برادرم را میبرد و زنها را نمیتواند ببرد.

راه حل نهایی این بود كه برادرم ماجد را كه آن موقع ۱۶ سال داشت ازطریق این قاچاقچی به تركیه بفرستیم و بعد او از آنجا كانالی پیدا كند تا بتواند ما را هم از ایران خارج كند.

اقدام کمیته برای دستگیری من
در آخرین ماه اقامتمان در ایران، از کمیته برای دستگیری من آمده بودند.آنها  از همسایه‌ی طبقه پایین كه دم در بود پرسیدند: خانه‌ی آقای كریم كجاست؟

به ما گفته اند در این محله است ولی شماره پلاكش را پیدا نمیكنیم. همسایه مان كه روزانه به ما كمك میكرد گفت: «اسم آقای كریم را شنیده ام ولی این كوچه نیست اشتباه آمده اید»

چند هفته بعد توانستیم به صورت خانوادگی از كشور خارج شویم.

فوت مادر بدلیل بیماریهای زندان
مادرم بعد از اینكه سالها در حین مبارزاتش رنج ناشی از بقایای شكنجه را با بیماریهایی كه برایش بوجود آمده بود با بردباری تمام تحمل میكرد

ولی به مبارزه اش علیه دژخیمان به عنوان یك زن مجاهد خلق ادامه داد و در آخر هم به خاطر همان بیماری‌ها در سال۷۴ درگذشت.

شهادت پدر
پدرم بعد از سالها مقاومت در فروردین سال۸۲ هنگامیكه پاسداران رژیم با استفاده از شرایط روزهای پایان جنگ و حضور قوای ائتلاف در عراق،

به قرارگاههای سازمان مجاهدین خلق ایران در عراق حمله كردند، به...]]>1828خاطرات_زندان,زندان_اوین,سازمان__مجاهدین_خلق_ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-10--16996385«فاطمه»
زمانی كه در بند عمومی زندان اوین بودم، یك روز دختری را آوردند كه اسمش فاطمه بود. به طور رسمی گفتند او از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران است و پدرش او را تحویل دادستانی داده است. پدرش از مزدوران رژیم و حزب اللهی بود. من هیچوقت پدرش را ندیده بودم ولی همواره تصور میكردم احتمالا باید به یك حیوان درنده بیشتر شباهت داشته باشد، تا به یك انسان!
بعد از ساعاتی كه از حضور فاطمه در بند میگذشت، از حرفهایی كه میزد متوجه شدیم تعادل روانی خود را از دست داده است. گاهی چنان سردردهای وحشتناكی میگرفت كه برایش غیرقابل تحمل بود و از شدت درد به مدت طولانی می گریست. گاهی هم هذیان میگفت و حرفهای عجیبی میزد. یک روز فاطمه گفت: بر اساس حكم شرعی كه قاضی(حاكم شرع) داده باید روزی ۴۰ ضربه شلاق به من بزنند. گفتم: آخر برای چی؟ گفت: از خودشان بپرسید. هیچكس نتوانست بفهمد به چه جرمی فاطمه را هرروز میزنند؟ بعدا كه موضوع فاطمه را برای یكی از دوستانم تعریف كردم، گفت دلیل چنین حكم شرعی خاصی از سوی آخوندها با استناد به كتاب تحریرالوسیله‌ی خمینی در مورد ارتداد زنان است كه مجازات زن مرتد با مجازات مرد مرتد كه به قتل میرسد، متفاوت است. بر اساس فتوای خمینی زن مرتد باید تا آخر عمرش هرروز شلاق بخورد.
فاطمه میگفت بازجوها به او گفته اند حتی یك روز هم نباید در شلاق خوردن تو وقفه بیفتد. او را هرروز برای بازجویی صدا میزدند و حكم را در موردش اجرا میكردند. درحالیكه اجرای حكم شلاقهای روزانه ادامه داشت، یك روز فاطمه را صدا زدند كه با وسایلش به دفتر بند برود. از آن روز دیگر او را ندیدم و هیچ خبری از او به دست نیاوردم.
«مادر صغری»
در بند ما زنی در حدود ۵۰ ساله بود كه مادرصغری صدایش میكردیم. یكبار در حین گفتگوهایمان از او خواستم ماجرایش را برایم تعریف كند. مادر میگفت: دخترم در جریان تهاجم به یكی از خانه های تیمی سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده و بعد از چندین روز شكنجه اعدامش كردند. یك روز به خانه مان ریخته و دستگیرم كردند. میگفتند به خاطر اینكه دخترت مجاهد خلق بوده و تو به او كمك میكردی باید حكم بگیری و زندان بكشی و مرا به 4سال زندان محكوم كردند.
جلادان و مسئولان بند به خاطر اینكه او مادر یك دختر مجاهد بوده و دخترش به شهادت رسیده بود از او كینه خاصی به دل داشتند. و در هرفرصتی اذیتش میكردند.
مادرصغری میگفت: من پیشترها زیاد با مجاهدین كاری نداشتم و نمیدانستم آنها كی هستند. چون هیچوقت فكر نمیكردم كه اینها (رژیم خمینی) اینقدر كثیف و پست باشند ولی با صحنه هایی كه در زندان دیدم و آنچه كه از شكنجه و تحقیر و توهین و ضرب وشتم خودم چشیدم، نسبت به سازمان مجاهدین خلق ایران ایمان تازه یی یافتم.
هرازگاهی مادرصغری را به بازجویی صدا میزدند و بازدن كابل و شلاق به او و بردنش روی تخت شكنجه كینه های ضدبشری خودشان را تخلیه میكردند. چند خائن خودفروخته كه در بند بودند برخوردشان با او به شدت تحقیرآمیز بود و به او بی احترامی میكردند. هنوز هم از مادر صغری و اینكه چه شد و سرنوشتش به كجا انجامید بی خبرم.
ناهید
ناهید مدتی در اتاق شماره‌ی ۱ بند ۲۴۶ زندان اوین با ما بود. اسم فامیلش یادم رفته ولی یكی از خواهرانی بود كه به جرم مجاهدبودن و پس از یك درگیری برای تصرف یك پایگاه سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده بود. همیشه خندان و شاداب بود. من البته در تجربه‌ی نمونه های متعدد، این را شناخته بودم كه هركس به مجاهدین نزدیكتر است، شادابتر هم هست. چند بار در اثر شكنجه ها به مرحله دیالیز رسیده بود و تمام پاهایش تا بالای ران تماما وصله پینه بود و وضعیت عجیب و غریبی پیدا كرده بود ولی باتمام قوا با دردها و مشكلات جسمیش می جنگید.
برنامه ریزی جمعی در اتاق ابتكار او بود. قرآن و نهج البلاغه را جمعی میخواندیم و نمازجماعت هم به ابتكار او به این صورت بود كه چون می خواستیم نمود ظاهری تحریك كننده ایی نداشته باشد، بهصورت پراكنده و نامنظم ولی همزمان نماز میخواندیم. با همه‌ی این مراعاتها درنهایت همین نماز جماعت باعث شد حسابی تنبیه شویم.
وقتی از بند ۲۴۶ زندان اوین رفتم تا مدتها از ناهید خبری نداشتم تا اینكه روزی یكی از هم‌بندیهای سابقم را در زندان دیدم. وقتی سراغ ناهید را گرفتم خبر اعدامش را به من داد. سرنوشتی كه از ابتدای مقاومت تمام‌عیار ناهید، برایش رقم زده بود و خودش هم برای آن آماده بود سرانجام فرا رسید.]]>https://api.spreaker.com/episode/16996385Sat, 09 Feb 2019 17:06:49 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر بخش دهم کتاب «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را در رابطه با مقاومت زندانیان سیاسی در زندان اوین و وحشی‌گری شکنجه گران برای درهم شکستن زندانیان سیاسی بیان می‌کند. «فاطمه» زمانی كه در بند عمومی زندان اوین بودم، یك روز...«فاطمه»
زمانی كه در بند عمومی زندان اوین بودم، یك روز دختری را آوردند كه اسمش فاطمه بود. به طور رسمی گفتند او از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران است و پدرش او را تحویل دادستانی داده است. پدرش از مزدوران رژیم و حزب اللهی بود. من هیچوقت پدرش را ندیده بودم ولی همواره تصور میكردم احتمالا باید به یك حیوان درنده بیشتر شباهت داشته باشد، تا به یك انسان!
بعد از ساعاتی كه از حضور فاطمه در بند میگذشت، از حرفهایی كه میزد متوجه شدیم تعادل روانی خود را از دست داده است. گاهی چنان سردردهای وحشتناكی میگرفت كه برایش غیرقابل تحمل بود و از شدت درد به مدت طولانی می گریست. گاهی هم هذیان میگفت و حرفهای عجیبی میزد. یک روز فاطمه گفت: بر اساس حكم شرعی كه قاضی(حاكم شرع) داده باید روزی ۴۰ ضربه شلاق به من بزنند. گفتم: آخر برای چی؟ گفت: از خودشان بپرسید. هیچكس نتوانست بفهمد به چه جرمی فاطمه را هرروز میزنند؟ بعدا كه موضوع فاطمه را برای یكی از دوستانم تعریف كردم، گفت دلیل چنین حكم شرعی خاصی از سوی آخوندها با استناد به كتاب تحریرالوسیله‌ی خمینی در مورد ارتداد زنان است كه مجازات زن مرتد با مجازات مرد مرتد كه به قتل میرسد، متفاوت است. بر اساس فتوای خمینی زن مرتد باید تا آخر عمرش هرروز شلاق بخورد.
فاطمه میگفت بازجوها به او گفته اند حتی یك روز هم نباید در شلاق خوردن تو وقفه بیفتد. او را هرروز برای بازجویی صدا میزدند و حكم را در موردش اجرا میكردند. درحالیكه اجرای حكم شلاقهای روزانه ادامه داشت، یك روز فاطمه را صدا زدند كه با وسایلش به دفتر بند برود. از آن روز دیگر او را ندیدم و هیچ خبری از او به دست نیاوردم.
«مادر صغری»
در بند ما زنی در حدود ۵۰ ساله بود كه مادرصغری صدایش میكردیم. یكبار در حین گفتگوهایمان از او خواستم ماجرایش را برایم تعریف كند. مادر میگفت: دخترم در جریان تهاجم به یكی از خانه های تیمی سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده و بعد از چندین روز شكنجه اعدامش كردند. یك روز به خانه مان ریخته و دستگیرم كردند. میگفتند به خاطر اینكه دخترت مجاهد خلق بوده و تو به او كمك میكردی باید حكم بگیری و زندان بكشی و مرا به 4سال زندان محكوم كردند.
جلادان و مسئولان بند به خاطر اینكه او مادر یك دختر مجاهد بوده و دخترش به شهادت رسیده بود از او كینه خاصی به دل داشتند. و در هرفرصتی اذیتش میكردند.
مادرصغری میگفت: من پیشترها زیاد با مجاهدین كاری نداشتم و نمیدانستم آنها كی هستند. چون هیچوقت فكر نمیكردم كه اینها (رژیم خمینی) اینقدر كثیف و پست باشند ولی با صحنه هایی كه در زندان دیدم و آنچه كه از شكنجه و تحقیر و توهین و ضرب وشتم خودم چشیدم، نسبت به سازمان مجاهدین خلق ایران ایمان تازه یی یافتم.
هرازگاهی مادرصغری را به بازجویی صدا میزدند و بازدن كابل و شلاق به او و بردنش روی تخت شكنجه كینه های ضدبشری خودشان را تخلیه میكردند. چند خائن خودفروخته كه در بند بودند برخوردشان با او به شدت تحقیرآمیز بود و به او بی احترامی میكردند. هنوز هم از مادر صغری و اینكه چه شد و سرنوشتش به كجا انجامید بی خبرم.
ناهید
ناهید مدتی در اتاق شماره‌ی ۱ بند ۲۴۶ زندان اوین با ما بود. اسم فامیلش یادم رفته ولی یكی از خواهرانی بود كه به جرم مجاهدبودن و پس از یك درگیری برای تصرف یك پایگاه سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده بود. همیشه خندان و شاداب بود. من البته در تجربه‌ی نمونه های متعدد، این را شناخته بودم كه هركس به مجاهدین نزدیكتر است، شادابتر هم هست. چند بار در اثر شكنجه ها به مرحله دیالیز رسیده بود و تمام پاهایش تا بالای ران تماما وصله پینه بود و وضعیت عجیب و غریبی پیدا كرده بود ولی باتمام قوا با دردها و مشكلات جسمیش می جنگید.
برنامه ریزی جمعی در اتاق ابتكار او بود. قرآن و نهج البلاغه را جمعی میخواندیم و نمازجماعت هم به ابتكار او به این صورت بود كه چون می خواستیم نمود ظاهری تحریك كننده ایی نداشته باشد، بهصورت پراكنده و نامنظم ولی همزمان نماز میخواندیم. با همه‌ی این مراعاتها درنهایت همین نماز جماعت باعث شد حسابی تنبیه شویم.
وقتی از بند ۲۴۶ زندان اوین رفتم تا مدتها از ناهید خبری نداشتم تا اینكه روزی یكی از هم‌بندیهای سابقم را در زندان دیدم. وقتی سراغ ناهید را گرفتم خبر اعدامش را به من داد. سرنوشتی كه از ابتدای مقاومت تمام‌عیار ناهید، برایش رقم زده بود و خودش هم برای آن آماده بود سرانجام فرا رسید.]]>1969خاطرات_زندان,خمینی,زندان_اوین,زن_مجاهد_خلق,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,شکنجهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-9--16986755
«اكرم»
در بند ۲۴۶یك دختر۱۵15یا ۱۶ ساله به نام اكرم زندانی بود كه به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده بود.
یكی از دفعاتی كه اكرم را برای بازجویی برده بودند تا چند روز نیامد. ما نگران شدیم. سرانجام درحالیكه بسیاری از بچه ها نگران سرنوشت اكرم بودند،
یك روز همه‌ی زندانیان را از تمام اتاقهای بند صدا زدند و گفتند بیایید تا حكم تعزیر در ملا عام جهت عبرت دیگران اجرا شود. اكرم را كشان كشان به سالن بند آوردند.
در مقابل آن مردی كابل به دست در وسط سالن بند آماده بود تا او را بزند. او را به پشت خواباندند.
اكرم با صدای لرزانش گفت دست كم یك زن مرا شلاق بزند. شكنجه گر و جلاد شقی تا می‌توانست با ضربه های وحشیانه بر بدن اكرم كوبید
و با هرشلاق كلمات و حرفهای ركیكی بر زبان میراند كه هیچكدامش را نمیتوان گفت و نوشت.
سپس در تمام اتاقها اعلام كردند كه این دختر منافق بایكوت شده و هیچكس حق ندارد با او صحبت كند.
حتی روزهای اول اجازه نمی دادند به توالت برود و رسما میگفتند همه چیز در همان حالت زنجیر شده باید انجام شود.
اطراف او را بوی تعفن شدیدی گرفته بود. بسیاری از زندانیان می گفتند این كار را میكنند تا هیچكس برای كمك به اكرم به سراغش نرود.
وضعیتی كه اكرم داشت هرلحظه بیشتر ذهنم را درگیر میكرد و هرروز این سؤال بیشتر در ذهنم قوت میگرفت كه بدانم چه بلایی بر سرش آورده اند و چرا؟
در نیمه شبی كه مشغول نماز شب بودم، در اثنای نماز احساس كردم مسئول بند در محل كارش نیست. خودم را به اكرم رساندم كه خوشبختانه بیدار بود.
از او پرسیدم مگر چكار كرده بودی كه این حكمها را برای تو تعیین كردند؟ اكرم آرام و معصومانه گریست و
گفت: آنها همه‌ی كارهای كثیفشان را به اسم من عنوان كردند. هرعمل ضداخلاقی كه فكرش را بكنی در حقم انجام دادند.
تصمیم گرفتم در اولین قدم با همان حكم به اصطلاح شرعی بایكوت اكرم مقابله كنم. من هم هرشب به صورتی به سراغش میرفتم
تا اینكه یكبار وقتی در اثنای نماز شب بودم اكرم آب خواست، در فرصتی كه به او آب میدادم ناگهان مسئول بند رسید و مرا دید.
بعد مرا برای بازجویی بردند. در بازجویی گفتند راستش را بگو به اكرم چه میگفتی؟ گفتم: من فقط به او آب دادم.
هنوز جمله ام را تمام نكرده بودم که با مشت و لگد به جان من افتادند و بقیه هم به دنبال او ادامه دادند.
بعد از خط ونشان كشیدنها، مرا از اتاق به گوشه‌ی راهرو پرت كردند و بعد از حدود یك ساعت به بند برگرداندند.
این موضوع برایم تجربه‌ی خوبی بود، به رغم فحش و كتكهایی كه نثارم كردند از كاری كه کرده بودم راضی و خوشحال بودم.
«رضیه»
مدتی كه در بند عمومی بودم هرازگاهی رضیه را میدیدم. او را سالها پیش، از زمان رژیم محمد رضا شاه كه خودم كوچك بودم و او هم چندان بزرگسال نبود
و به خانه مان آمده بود، دیده بودم. رضیه آیت الله زاده شیرازی از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بود كه در دوران فعالیتهای سیاسی سالهای اول بعد از انقلاب در كرج به خانه‌ی ما آمده بود.

با آنكه بیش از دوسال از زندانی بودن و به اصطلاح محكوم شدنش گذشته بود، دست از سرش برنمیداشتند و پی در پی او را برای بازجویی و شكنجه میبردند.
همه میدانستند كه بازجوها و لاجوردی كینه‌ی شدیدی به او دارند. بعد از مدتی رضیه را از بند ما بردند و دیگر او را ندیدم.
چندسال بعد كه به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوستم، در میان خبرهای مربوط به قتل عام زندانیان سیاسی سال۶۷ نام رضیه هم میدرخشید.
«زیبا»
حدود ۲۵ساله به نظر میرسید و از كسانی بود كه وقتی وارد بند ما شد گفتند از آسایشگاه منتقل شده است. او حتی یك جمله هم حرف نمیزد و فقط مات و مبهوت ما را نگاه میكرد.
گاهی در میان نگاههایی كه مدتهای طولانی به ما ادامه پیدا میكرد، قطراتی اشك برگونه هایش میلغزید.
همه‌ی تلاشهایمان برای اینكه او حرف بزند بی نتیجه ماند. اصلا دهانش به صحبت باز نمیشد. هرچه سراغش میرفتیم و میخواستیم بفهمیم چه شده و چه بلایی بر سرش آورده اند،
چیزی دستگیرمان نمیشد. او همواره معمایی در ذهن ما بود و هیچوقت هم پاسخ این معما را نیافتیم.

«اعظم»
با اعظم از روزی كه همراه با فرزند ۶ماههاش به بند ما آمد، آشنا شدم. زنی حدود ۲۵ساله. او هم از آسایشگاه منتقل شده بود.
بچه اش از وقتی وارد بند شد و جمعیت را دید بی وقفه شیون و جیغ زدن را شروع كرد و یك لحظه هم آرام نمی شد. اعظم برخلاف دخترش، بسیار آرام، متین و صبور بود.
لبخند ملیحی یكسره به چهره اش روشنایی و صمیمیت خاصی میبخشید. چهره اش نشان میداد كه حسابی اهل مقاومت است.
بعد از دستگیری او را به بند آسایشگاه بردند و گفتند: «همین جا بمان تا دفن بشوی». اعظم میگفت دیگر هرگز انتظار نداشتم سراغم بیایند
تا اینكه یك روز در سلول را برویم باز كردند و به بند منتقلم كردند. بعد از مدتی اعظم از نزد ما رفت و دیگر از او خبری نشنیدم.]]>https://api.spreaker.com/episode/16986755Fri, 08 Feb 2019 19:37:33 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر بخش نهم کتاب «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را در رابطه با مقاومت زندانیان سیاسی در زندان اوین و وحشی‌گری لاجوردی و دیگر شکنجه گران برای درهم شکستن زندانیان سیاسی بیان می‌کند. «اكرم» در بند ۲۴۶یك دختر۱۵15یا ۱۶ ساله...
«اكرم»
در بند ۲۴۶یك دختر۱۵15یا ۱۶ ساله به نام اكرم زندانی بود كه به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شده بود.
یكی از دفعاتی كه اكرم را برای بازجویی برده بودند تا چند روز نیامد. ما نگران شدیم. سرانجام درحالیكه بسیاری از بچه ها نگران سرنوشت اكرم بودند،
یك روز همه‌ی زندانیان را از تمام اتاقهای بند صدا زدند و گفتند بیایید تا حكم تعزیر در ملا عام جهت عبرت دیگران اجرا شود. اكرم را كشان كشان به سالن بند آوردند.
در مقابل آن مردی كابل به دست در وسط سالن بند آماده بود تا او را بزند. او را به پشت خواباندند.
اكرم با صدای لرزانش گفت دست كم یك زن مرا شلاق بزند. شكنجه گر و جلاد شقی تا می‌توانست با ضربه های وحشیانه بر بدن اكرم كوبید
و با هرشلاق كلمات و حرفهای ركیكی بر زبان میراند كه هیچكدامش را نمیتوان گفت و نوشت.
سپس در تمام اتاقها اعلام كردند كه این دختر منافق بایكوت شده و هیچكس حق ندارد با او صحبت كند.
حتی روزهای اول اجازه نمی دادند به توالت برود و رسما میگفتند همه چیز در همان حالت زنجیر شده باید انجام شود.
اطراف او را بوی تعفن شدیدی گرفته بود. بسیاری از زندانیان می گفتند این كار را میكنند تا هیچكس برای كمك به اكرم به سراغش نرود.
وضعیتی كه اكرم داشت هرلحظه بیشتر ذهنم را درگیر میكرد و هرروز این سؤال بیشتر در ذهنم قوت میگرفت كه بدانم چه بلایی بر سرش آورده اند و چرا؟
در نیمه شبی كه مشغول نماز شب بودم، در اثنای نماز احساس كردم مسئول بند در محل كارش نیست. خودم را به اكرم رساندم كه خوشبختانه بیدار بود.
از او پرسیدم مگر چكار كرده بودی كه این حكمها را برای تو تعیین كردند؟ اكرم آرام و معصومانه گریست و
گفت: آنها همه‌ی كارهای كثیفشان را به اسم من عنوان كردند. هرعمل ضداخلاقی كه فكرش را بكنی در حقم انجام دادند.
تصمیم گرفتم در اولین قدم با همان حكم به اصطلاح شرعی بایكوت اكرم مقابله كنم. من هم هرشب به صورتی به سراغش میرفتم
تا اینكه یكبار وقتی در اثنای نماز شب بودم اكرم آب خواست، در فرصتی كه به او آب میدادم ناگهان مسئول بند رسید و مرا دید.
بعد مرا برای بازجویی بردند. در بازجویی گفتند راستش را بگو به اكرم چه میگفتی؟ گفتم: من فقط به او آب دادم.
هنوز جمله ام را تمام نكرده بودم که با مشت و لگد به جان من افتادند و بقیه هم به دنبال او ادامه دادند.
بعد از خط ونشان كشیدنها، مرا از اتاق به گوشه‌ی راهرو پرت كردند و بعد از حدود یك ساعت به بند برگرداندند.
این موضوع برایم تجربه‌ی خوبی بود، به رغم فحش و كتكهایی كه نثارم كردند از كاری كه کرده بودم راضی و خوشحال بودم.
«رضیه»
مدتی كه در بند عمومی بودم هرازگاهی رضیه را میدیدم. او را سالها پیش، از زمان رژیم محمد رضا شاه كه خودم كوچك بودم و او هم چندان بزرگسال نبود
و به خانه مان آمده بود، دیده بودم. رضیه آیت الله زاده شیرازی از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بود كه در دوران فعالیتهای سیاسی سالهای اول بعد از انقلاب در كرج به خانه‌ی ما آمده بود.

با آنكه بیش از دوسال از زندانی بودن و به اصطلاح محكوم شدنش گذشته بود، دست از سرش برنمیداشتند و پی در پی او را برای بازجویی و شكنجه میبردند.
همه میدانستند كه بازجوها و لاجوردی كینه‌ی شدیدی به او دارند. بعد از مدتی رضیه را از بند ما بردند و دیگر او را ندیدم.
چندسال بعد كه به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوستم، در میان خبرهای مربوط به قتل عام زندانیان سیاسی سال۶۷ نام رضیه هم میدرخشید.
«زیبا»
حدود ۲۵ساله به نظر میرسید و از كسانی بود كه وقتی وارد بند ما شد گفتند از آسایشگاه منتقل شده است. او حتی یك جمله هم حرف نمیزد و فقط مات و مبهوت ما را نگاه میكرد.
گاهی در میان نگاههایی كه مدتهای طولانی به ما ادامه پیدا میكرد، قطراتی اشك برگونه هایش میلغزید.
همه‌ی تلاشهایمان برای اینكه او حرف بزند بی نتیجه ماند. اصلا دهانش به صحبت باز نمیشد. هرچه سراغش میرفتیم و میخواستیم بفهمیم چه شده و چه بلایی بر سرش آورده اند،
چیزی دستگیرمان نمیشد. او همواره معمایی در ذهن ما بود و هیچوقت هم پاسخ این معما را نیافتیم.

«اعظم»
با اعظم از روزی كه همراه با فرزند ۶ماههاش به بند ما آمد، آشنا شدم. زنی حدود ۲۵ساله. او هم از آسایشگاه منتقل شده بود.
بچه اش از وقتی وارد بند شد و جمعیت را دید...]]>2112falsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-8--16972924
شکنجه‌ای به نام «فوتبال»!
یك شب برای بازجویی صدایمان زدند. بهمحض اینكه وارد اتاق شدم یكی از بازجوها كه مسئول پرونده خودم بود(او را به نام حمید صدا میزدند) گفت بیا جلو!

همین كه چند قدم تا وسط اتاق رفتم ناگهان مرا گرفت و به گوشه‌ی اتاق پرتابم كرد، از آن طرف یكی دیگر پرتم كرد به سوی بازجویی كه در طرف دیگر اتاق ایستاده بود و بی وقفه از یك طرف به طرف دیگر اتاق پرتابم میكردند.

دیگر چیزی نمیدیدم و از اطرافم چیزی نمی فهمیدم. تنها یادم هست كه در یك نقطه سرم به لبه‌ی تیز جسم سختی كه فكر میكنم یك میز بود اصابت كرد.

بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.   بعد از حدود ۲۴ ساعت در داخل بند به هوش آمدم. متوجه شدم دهانم را نمیتوانم باز كنم.

انگار فكم توی هم رفته بود. یك پزشك زندانی در بهداری اوین بود كه با كمترین ابزار و الزاماتی كه داشت، فكم را جا انداخت و دندانی كه شكسته بود را با جراحی از لثهام بیرون كشید.

در همان وضعیت بودم و هنوز كار دكتر تمام نشده بود كه ناگهان گفتند: «همه‌ی زندانی‌ها را از بهداری خارج كنید».

پشت سر هم دستور میدادند كه همه ی مریضها باید به سرعت بهداری را ترك كنند. مرا از آنجا بیرون كشیدند.

بعدها فهمیدم كه آن روز رژیم میخواسته برای نمایش خارجی زندان به میهمانان دهه باصطلاح فجر كه تعدادی از كشورهای آفریقایی بودند بهداری زندان را به آنها نشان دهد.

آنها می خواستند ظاهر بهداری مناسب باشد. در آن روز هیچكس را از بند برای بازجویی صدا نزدند.

با همان وضعیت به بند برگشتم. تا مدتها نمیتوانستم هیچ غذایی بخورم. هم سلولی‌هایم، روكش یك خودكار بیك را شسته بودند تا برای خوردن غذا از آن به عنوان نی استفاده كنم.

به مرور فكم خودش جوش خورد. وقتی توان حرف زدن پیدا كرده بودم و موضوع را برای هم اتاقی هایم تعریف كردم تازه به من گفتند اینكار نوع خاصی از شكنجه است كه به آن فوتبال می‌گویند.

 انسان؟!

یكی از شكنجه ها در زندان اوین، فشار فزاینده روی زندانیان بود تا هیچ انسانیتی از آنها باقی نماند.

هركس میخواست این انسانیت و روابط انسانی را حفظ كند باید منتظر تنبیه‌ها و عواقبش می‌بود.

در هربندی ۲ الی ۳ نفر مقاومتشان را در زیر شكنجه ها و فشارهای رژیم از دست داده  بودند و با دشمن همكاری میكردند.

آنها در اساس دنبال این بودند كه قوانین و محدودیتهای بند كه طبق هیچ قانون و قاعده‌ی رسمی مدیریت زندان نبود، از سوی زندانیان به چالش گرفته نشود.

به عنوان مثال: هیچكس حق نداشت مواد غذایی خودش را به زندانی دیگر بدهد در غیر این صورت تنبیه میكردند. البته ما مخفیانه این كار را میكردیم .

یكی دیگر از شیوه های تنبیه بستن تمام راههای ورود آفتاب به داخل سلول بود.

یك پنجره به سمت هواخوری داشتیم كه آنرا رنگ زده بودند. مختصری نور آفتاب هم برایمان حیاتی بود .

مهمترین شكنجه و آزار روانی ایجاد فضای بیاعتمادی در بین زندانیان بود.

این كار را از طریق معدود نفراتی پیش میبردند كه تاب شكنجه نیاورده و بهخاطر حفظ جانشان یا خلاصی از شكنجه، جاسوسی در داخل بندها را پذیرفته بودند.

سقوط این افراد چنان بود كه با خروج از وادی مقاومت و مبارزه، در اردوی دشمن از همان زنان پاسدار هم پیشی گرفته بودند.

بهطوری كه بعضی اوقات زنان پاسدار كوتاه می آمدند، اما اینها كاسه‌ی داغتر از آش میشدند و حتی در مقابل برقراری ساده ترین رابطه های انسانی كوتاه نمی آمدند.

بهداشت!

نبود امكانات یا كم كردن امكانات صنفی و بهداشتی در زندان اوین به منظور اذیت و آزار زندانیان به قدری زیاد بود كه به صورت یك روال عادی و جاری درآمده بود.

برخی نمونه ها از اقدامات عمدی آنها به مثابه مشت نمونه خروار است: یك بار وقتی غذا را كه شبیه آش بود و از آب و سبزی و مقداری عدس تشكیل شده بود به داخل بند آوردند.

به محض همزدن اولیه متوجه شدیم یك لنگه كفش داخل دیگ است. حتی از ظاهرش هم مشخص بود به عمد داخل دیگ انداخته اند تا اذیتمان كنند.

یك بار دیگر موش بزرگی داخل ظرف غذا بود كه باز هم از ظاهرش مشخص بود بعد از طبخ آن را داخل غذا انداخته اند.

یكی از گوشهایم در زندان عفونت كرده بود و چند بار در دورانی كه كمتر زیر ضرب بازجویی بودم درخواست بهداری كردم بعد از مدتی  مرا به بهداری بردند.

دكتری كه خودش هم زندانی بود و در بهداری كار میكرد فقط چك كرد و درنهایت گفت هیچ امكانی ندارم كه بخواهم مشكلت را حل وفصل كنم.

این گوش نیاز به شستشوی مستمر و داروی خاص دارد ولی هیچكدام در دسترس من نیست.

چندسال بعداز خروج از زندان با درمانهای مستمری كه در پایگاههای مقاومت بر روی گوشم انجام دادند. وضعیتم بهتر شد اما هرگز به وضعیت قبل از زندان برنگشت.]]>https://api.spreaker.com/episode/16972924Thu, 07 Feb 2019 07:57:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر بخش هشتم کتاب «نبردی برای همه» خواهر مجاهد خلق متین کریم از خاطرات زندان در رابطه با شکنجه‌ای به نام «فوتبال»، کشتن انسانیت و تواب‌پروری توسط شکنجه‌گران و وضعیت بهداشت و درمان در زندان اوین صحبت می‌کند. شکنجه‌ای به نام «فوتبال»! یك شب برای بازجویی...
شکنجه‌ای به نام «فوتبال»!
یك شب برای بازجویی صدایمان زدند. بهمحض اینكه وارد اتاق شدم یكی از بازجوها كه مسئول پرونده خودم بود(او را به نام حمید صدا میزدند) گفت بیا جلو!

همین كه چند قدم تا وسط اتاق رفتم ناگهان مرا گرفت و به گوشه‌ی اتاق پرتابم كرد، از آن طرف یكی دیگر پرتم كرد به سوی بازجویی كه در طرف دیگر اتاق ایستاده بود و بی وقفه از یك طرف به طرف دیگر اتاق پرتابم میكردند.

دیگر چیزی نمیدیدم و از اطرافم چیزی نمی فهمیدم. تنها یادم هست كه در یك نقطه سرم به لبه‌ی تیز جسم سختی كه فكر میكنم یك میز بود اصابت كرد.

بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.   بعد از حدود ۲۴ ساعت در داخل بند به هوش آمدم. متوجه شدم دهانم را نمیتوانم باز كنم.

انگار فكم توی هم رفته بود. یك پزشك زندانی در بهداری اوین بود كه با كمترین ابزار و الزاماتی كه داشت، فكم را جا انداخت و دندانی كه شكسته بود را با جراحی از لثهام بیرون كشید.

در همان وضعیت بودم و هنوز كار دكتر تمام نشده بود كه ناگهان گفتند: «همه‌ی زندانی‌ها را از بهداری خارج كنید».

پشت سر هم دستور میدادند كه همه ی مریضها باید به سرعت بهداری را ترك كنند. مرا از آنجا بیرون كشیدند.

بعدها فهمیدم كه آن روز رژیم میخواسته برای نمایش خارجی زندان به میهمانان دهه باصطلاح فجر كه تعدادی از كشورهای آفریقایی بودند بهداری زندان را به آنها نشان دهد.

آنها می خواستند ظاهر بهداری مناسب باشد. در آن روز هیچكس را از بند برای بازجویی صدا نزدند.

با همان وضعیت به بند برگشتم. تا مدتها نمیتوانستم هیچ غذایی بخورم. هم سلولی‌هایم، روكش یك خودكار بیك را شسته بودند تا برای خوردن غذا از آن به عنوان نی استفاده كنم.

به مرور فكم خودش جوش خورد. وقتی توان حرف زدن پیدا كرده بودم و موضوع را برای هم اتاقی هایم تعریف كردم تازه به من گفتند اینكار نوع خاصی از شكنجه است كه به آن فوتبال می‌گویند.

 انسان؟!

یكی از شكنجه ها در زندان اوین، فشار فزاینده روی زندانیان بود تا هیچ انسانیتی از آنها باقی نماند.

هركس میخواست این انسانیت و روابط انسانی را حفظ كند باید منتظر تنبیه‌ها و عواقبش می‌بود.

در هربندی ۲ الی ۳ نفر مقاومتشان را در زیر شكنجه ها و فشارهای رژیم از دست داده  بودند و با دشمن همكاری میكردند.

آنها در اساس دنبال این بودند كه قوانین و محدودیتهای بند كه طبق هیچ قانون و قاعده‌ی رسمی مدیریت زندان نبود، از سوی زندانیان به چالش گرفته نشود.

به عنوان مثال: هیچكس حق نداشت مواد غذایی خودش را به زندانی دیگر بدهد در غیر این صورت تنبیه میكردند. البته ما مخفیانه این كار را میكردیم .

یكی دیگر از شیوه های تنبیه بستن تمام راههای ورود آفتاب به داخل سلول بود.

یك پنجره به سمت هواخوری داشتیم كه آنرا رنگ زده بودند. مختصری نور آفتاب هم برایمان حیاتی بود .

مهمترین شكنجه و آزار روانی ایجاد فضای بیاعتمادی در بین زندانیان بود.

این كار را از طریق معدود نفراتی پیش میبردند كه تاب شكنجه نیاورده و بهخاطر حفظ جانشان یا خلاصی از شكنجه، جاسوسی در داخل بندها را پذیرفته بودند.

سقوط این افراد چنان بود كه با خروج از وادی مقاومت و مبارزه، در اردوی دشمن از همان زنان پاسدار هم پیشی گرفته بودند.

بهطوری كه بعضی اوقات زنان پاسدار كوتاه می آمدند، اما اینها كاسه‌ی داغتر از آش میشدند و حتی در مقابل برقراری ساده ترین رابطه های انسانی كوتاه نمی آمدند.

بهداشت!

نبود امكانات یا كم كردن امكانات صنفی و بهداشتی در زندان اوین به منظور اذیت و آزار زندانیان به قدری زیاد بود كه به صورت یك روال عادی و جاری درآمده بود.

برخی نمونه ها از اقدامات عمدی آنها به مثابه مشت نمونه خروار است: یك بار وقتی غذا را كه شبیه آش بود و از آب و سبزی و مقداری عدس تشكیل شده بود به داخل بند آوردند.

به محض همزدن اولیه متوجه شدیم یك لنگه كفش داخل دیگ است. حتی از ظاهرش هم مشخص بود به عمد داخل دیگ انداخته اند تا اذیتمان كنند.

یك بار دیگر موش بزرگی داخل ظرف غذا بود كه باز هم از ظاهرش مشخص بود بعد از طبخ آن را داخل غذا انداخته اند.

یكی از گوشهایم در زندان عفونت كرده بود و چند بار در دورانی كه كمتر زیر ضرب بازجویی بودم درخواست...]]>1429تواب,خاطرات-زندان,زندان-اوین,زن-مجاهد-خلق,سازمان-مجاهدین-خلق-ایران,سپاه-پاسداران,شکنجهfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-7--16967645مقاومت جمعی
بعد از مدت کوتاهی من و تعدادی از بچه‌هایی را که باهم در زندان اوین زندگی جمعی داشتیم برای بازجویی صدا زدند.
جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هوادران سازمان مجاهدین خلق ایران بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل می‌دادند.
همه به تجریه دریافته بودند که بدون یک برنامه و زندگی جمعی شرایط زندان از آنچه هست بسیار سختتر می‌شود. برای مقابله با سختیهای زندان، یا در واقع برای کاهش‌دادن فشارهایش، اوقات روزانه را برنامه‌ریزی میکردیم.
مثلاً ساعت‌هائی را قرآن و نهج البلاغه میخواندیم. ساعت‌هائی ورزش می‌کردیم یا در بخشی از ساعت‌های روز به‌طور جمعی با کمترین امکانات موجود کاردستی درست می‌کردیم.
مهمترین دستاوردی که دشمن به آن امید بسته بود این بود که بتواند هرفردی را در زیر شکنجه یا در اثر انواع فشارهای روحی دیگر به این نقطه برساند که به‌صورت شفاهی یا کتبی متعهد شود که «دیگر با سازمان مجاهدین خلق ایران همکاری نمیکنم»
بعد از مدتی که از شکل‌گیری کارهای جمعی ما می‌گذشت، یک روز چند نفری از ما را به بازجویی صدا زدند. ما را به داخل شعبه بردند سپس سلسله سؤالهایی مطرح کردند و به هرکس گفتند جداگانه بنویس!
از جمع ما هیچ‌کس چیزی ننوشت و همه‌مان ساکت نشستیم. ما را تا صبح روز بعد همان‌جا رها کردند و کسی سراغمان نیامد. نه غذایی به ما داده شد، نه کسی حرفی میزد و نه اجازه توالت رفتن داشتیم.
روز بعد ما را به بند برگرداندند و تغییرهائی در ترکیب اتاقهای بند دادند و چندنفر را از آن بند به بند دیگری بردند. گویا تصور می‌کردند که رابطه‌های جمعی ما به این وسیله ازهم پاشیده میشود.
دلیل توحش
دو سال بعد از دستگیریم درحالیکه به اصطلاح دوران محکومیتم را می‌گذراندم، در یک نیمه‌شب من و چند تن از زندانیان را باهم صدا زدند.
من را به اتاقی بردند که مرد جوانی روی تخت شکنجه بود و داشتند او را با کابل می‌زدند. همین که سرم را بالا بردم بازجو که روبه‌رویم ایستاده بود و من متوجه حضورش نشده بودم.
با فشار خیلی زیاد انگشتانش را روی دو چشمم گذاشت و گفت: «یکبار دیگر حرکت اینجوری بکنی خودم چشمهایت را از حدقه در می‌آورم».
بعد مرا هول داد به‌سمت دیوار و گفت خوب گوش کن! حق نداری چیزی ببینی ولی حواست را جمع کن و ببین! اگر چیزی نگویی سرنوشت خودت هم مثل این یکی میشود.
می‌دیدم که بازجوها از شکنجه‌کردن هر انسان دیگر و دردکشیدن و عذاب‌دادن او لذت می‌برند و برایشان مثل تفریح است. از درد و زجرکشیدن یک انسان دیگر قهقهه سر می‌دادند.
یکباره یکیشان مرا صدا زد و گفت: «الان دارد نوبت تو میشود چون این یکی منافق دیگر جانش تمام شد یا اطلاعاتت را می‌دهی یا به سرنوشت او دچار میشوی».
گفتم: «من اطلاعاتی ندارم. کارخلافی نکرده‌ام که مجرم باشم و بخواهم اطلاعاتش را بدهم.» بلافاصله بر سرم ریختند و شروع کردند از هرطرف به کتک زدن.
وسطش هم با کین و غیظ زیاد میگفتند: «تو اطلاعات نداری؟» در اثنای همین کتککاری ناگهان یک ضربهی سنگین، احتمالاً با همان جسمی بود که به پشتم زده بودند به سرم زدند. تا چند لحظه در حالتی گیج و منگ بودم و دیگر از هوش رفتم.
سرم چنان کرخت شده بود که شک کردم آیا سرم در جای خودش قرار دارد یا نه؟ حالم به‌شدت بد شده بود؛ ولی صداهایی که می‌شنیدم به قدری دردناک بود که وجدانم را به لرزه می‌انداخت و چنان وجودم را می‌سوزاند که وضعیت خودم فراموشم می‌شد.
درحالیکه با حالتی از بهت و ناباوری چشمهایم را به اطراف می‌چرخاندم، نفرات شکنجه شده را نگاه می‌کردم یکی از بازجوها متوجه من شد و با لگد به سرم کوبید و گفت: «داری چی رو نگاه می‌کنی؟ کور شو!»
دوباره از هوش رفتم. نتوانستم بفهمم که چرا ناگهان دست به این کار زدهاند. سایر زندانیان هم تحلیل و برداشت مشخصی از این کار نداشتند.
بعدها هنگامیکه به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوستم، همراه با مرور تحولات مبارزه مجاهدین با رژیم، توانستم تقارن آن رفتارها و مسایل بیرون زندان و مبارزه‌یی را که جریان داشت بفهمم.
سال۶۴ زمانی بود که در درون مجاهدین یک تحول ایدئولوژیک حول مسألهی زن و برابری زن و مرد رخ داده بود و یک زن، «مریم رجوی» در رهبری جنبش و مبارزه جای گرفته بود.
این تحول خون تازه‌یی در رگهای سازمان و تشکیلات و جنبش مقاومت جاری کرده بود. لاجوردی و بازجوهایش در اوین، ابتدا با شکنجهی بیشتر و اذیت و آزارها خودشان را تخلیه می‌کردند.
بعدها معنی آن وحشیگریها در اتاقهای شکنجه و آن حرفهای رکیک و مطالبی را که رد و بدل می‌کردند بهتر فهمیدم.]]>https://api.spreaker.com/episode/16967645Wed, 06 Feb 2019 19:49:07 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر بخش هفتم کتاب «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را در رابطه با مقاومت جمعی زندانیان سیاسی در زندان اوین و وحشی‌گری شکنجه‌گران در اثنای انقلاب ایدئولوژیک درونی سازمان مجاهدین خلق ایران بیان می‌کند. مقاومت جمعی بعد از مدت...مقاومت جمعی
بعد از مدت کوتاهی من و تعدادی از بچه‌هایی را که باهم در زندان اوین زندگی جمعی داشتیم برای بازجویی صدا زدند.
جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هوادران سازمان مجاهدین خلق ایران بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل می‌دادند.
همه به تجریه دریافته بودند که بدون یک برنامه و زندگی جمعی شرایط زندان از آنچه هست بسیار سختتر می‌شود. برای مقابله با سختیهای زندان، یا در واقع برای کاهش‌دادن فشارهایش، اوقات روزانه را برنامه‌ریزی میکردیم.
مثلاً ساعت‌هائی را قرآن و نهج البلاغه میخواندیم. ساعت‌هائی ورزش می‌کردیم یا در بخشی از ساعت‌های روز به‌طور جمعی با کمترین امکانات موجود کاردستی درست می‌کردیم.
مهمترین دستاوردی که دشمن به آن امید بسته بود این بود که بتواند هرفردی را در زیر شکنجه یا در اثر انواع فشارهای روحی دیگر به این نقطه برساند که به‌صورت شفاهی یا کتبی متعهد شود که «دیگر با سازمان مجاهدین خلق ایران همکاری نمیکنم»
بعد از مدتی که از شکل‌گیری کارهای جمعی ما می‌گذشت، یک روز چند نفری از ما را به بازجویی صدا زدند. ما را به داخل شعبه بردند سپس سلسله سؤالهایی مطرح کردند و به هرکس گفتند جداگانه بنویس!
از جمع ما هیچ‌کس چیزی ننوشت و همه‌مان ساکت نشستیم. ما را تا صبح روز بعد همان‌جا رها کردند و کسی سراغمان نیامد. نه غذایی به ما داده شد، نه کسی حرفی میزد و نه اجازه توالت رفتن داشتیم.
روز بعد ما را به بند برگرداندند و تغییرهائی در ترکیب اتاقهای بند دادند و چندنفر را از آن بند به بند دیگری بردند. گویا تصور می‌کردند که رابطه‌های جمعی ما به این وسیله ازهم پاشیده میشود.
دلیل توحش
دو سال بعد از دستگیریم درحالیکه به اصطلاح دوران محکومیتم را می‌گذراندم، در یک نیمه‌شب من و چند تن از زندانیان را باهم صدا زدند.
من را به اتاقی بردند که مرد جوانی روی تخت شکنجه بود و داشتند او را با کابل می‌زدند. همین که سرم را بالا بردم بازجو که روبه‌رویم ایستاده بود و من متوجه حضورش نشده بودم.
با فشار خیلی زیاد انگشتانش را روی دو چشمم گذاشت و گفت: «یکبار دیگر حرکت اینجوری بکنی خودم چشمهایت را از حدقه در می‌آورم».
بعد مرا هول داد به‌سمت دیوار و گفت خوب گوش کن! حق نداری چیزی ببینی ولی حواست را جمع کن و ببین! اگر چیزی نگویی سرنوشت خودت هم مثل این یکی میشود.
می‌دیدم که بازجوها از شکنجه‌کردن هر انسان دیگر و دردکشیدن و عذاب‌دادن او لذت می‌برند و برایشان مثل تفریح است. از درد و زجرکشیدن یک انسان دیگر قهقهه سر می‌دادند.
یکباره یکیشان مرا صدا زد و گفت: «الان دارد نوبت تو میشود چون این یکی منافق دیگر جانش تمام شد یا اطلاعاتت را می‌دهی یا به سرنوشت او دچار میشوی».
گفتم: «من اطلاعاتی ندارم. کارخلافی نکرده‌ام که مجرم باشم و بخواهم اطلاعاتش را بدهم.» بلافاصله بر سرم ریختند و شروع کردند از هرطرف به کتک زدن.
وسطش هم با کین و غیظ زیاد میگفتند: «تو اطلاعات نداری؟» در اثنای همین کتککاری ناگهان یک ضربهی سنگین، احتمالاً با همان جسمی بود که به پشتم زده بودند به سرم زدند. تا چند لحظه در حالتی گیج و منگ بودم و دیگر از هوش رفتم.
سرم چنان کرخت شده بود که شک کردم آیا سرم در جای خودش قرار دارد یا نه؟ حالم به‌شدت بد شده بود؛ ولی صداهایی که می‌شنیدم به قدری دردناک بود که وجدانم را به لرزه می‌انداخت و چنان وجودم را می‌سوزاند که وضعیت خودم فراموشم می‌شد.
درحالیکه با حالتی از بهت و ناباوری چشمهایم را به اطراف می‌چرخاندم، نفرات شکنجه شده را نگاه می‌کردم یکی از بازجوها متوجه من شد و با لگد به سرم کوبید و گفت: «داری چی رو نگاه می‌کنی؟ کور شو!»
دوباره از هوش رفتم. نتوانستم بفهمم که چرا ناگهان دست به این کار زدهاند. سایر زندانیان هم تحلیل و برداشت مشخصی از این کار نداشتند.
بعدها هنگامیکه به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوستم، همراه با مرور تحولات مبارزه مجاهدین با رژیم، توانستم تقارن آن رفتارها و مسایل بیرون زندان و مبارزه‌یی را که جریان داشت بفهمم.
سال۶۴ زمانی بود که در درون مجاهدین یک تحول ایدئولوژیک حول مسألهی زن و برابری زن و مرد رخ داده بود و یک زن، «مریم رجوی» در رهبری جنبش و مبارزه جای گرفته بود.
این تحول خون تازه‌یی در رگهای سازمان و تشکیلات و جنبش مقاومت جاری کرده بود. لاجوردی و بازجوهایش در اوین، ابتدا با شکنجهی بیشتر و اذیت و آزارها...]]>1957انقلاب_ایدئولوژیک_درونی_مجاهدی,خاطرات_زندان,شکنجه,مریم_رجوی,مسعود_رجوی,مقاومت_جمعیfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-6--16950069
زندانیان سیاسی در بند «246» زندان اوین
بند246 دو طبقه بود. بند بالا كه ما در آن بودیم 6 اتاق داشت. اتاقهایی كه برای حداكثر 20 زندانی بود ولی 100زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچوقت همه نفرات در اتاق جا نمیشدیم.
آن جا دوباره با حامد بودم. حامد بهشدت ساكت شده بود و زیاد حرف نمیزد و بیشتر در خود بود. مادرم وضع جسمانی خوبی نداشت .
وقتی او را دیدم پاهایش در اثر ضربههای زیاد شلاق عفونت كرده بود. در محیطی كه بند عمومی زنان بود، 7بچه دیگر از چندماهه تا دوساله وجود داشت. كه حامد بزرگترین بچه آن بند بود و خیلی چیزها را میفهمید.
وجه مشترك این بچهها آن بود كه از خانوادههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. یا همراه با مادرانشان دستگیر شده بودند، یا در زندان بدنیا آمده بودند.
یك روز كه با حامد صحبت میكردم و میخواستم قانعش كنم بهتر است به بیرون زندان برود و برایش از مدرسهرفتن و بازیكردن در بیرون و اسباب بازیها و غیره میگفتم.
در جوابم گفت: «یعنی میخواهی من اینقدر بیخیال باشم؟ مگر نگفتی كه بهترین زندگی هم زندگی با مجاهدین است.
حالا چرا میخواهی به من یاد بدهی كه بروم بدون مجاهدین زیر دست اینها كه دیدم چقدر بد هستند مدرسه بروم و بازی كنم؟ من نمیروم.»
حرفهایش خیلی بزرگتر از سن خودش شده بود و مستمر خواهش میكرد او را به بیرون نفرستیم.

اسدالله لاجوردی (قصاب اوین) و جشن نوروز
در ایام نوروز از آنجا كه شیرینی نداشتیم خودمان با جمعكردن كرههایی كه بعد از مدتهای زیادی تازه به ما داده بودند.
با جمعكردن سهمیه شكر و نانمان و با تركیب این سه تا در اتاقمان، چیزی شبیه شیرینی درست كردیم و دور هم در اتاق جمع شدیم و خوردیم.
نیمهشب به اتاقمان كه اتاق اول بند 246بود ریختند و یكی از آنها گفت: حالا كارتان به جایی رسیده كه جشن میگیرید؟ خیلی خوش میگذرد؟
پس اینجا هتل است. كاری میكنم كه خیال جشن گرفتن از سرتان بپرد.
روز بعد نزدیك ظهر بود كه در اتاق را باز كردند و تعدادی ازجمله من و مادرم و برادرم را به محل هواخوری انداخته و دست بند زدند و همه را رو به دیوار كردند .
گفتند حق حرفزدن با هم ندارید در این میان خود لاجوردی آمد و درحالیكه رو به دیوار نشسته بودیم از پشت به ما ضربه میزد . با قهقهههای كریهش میگفت: «هوس جشن كردهاید؟ حالا میخواهید تقویت روحیه كنید؟
منافقهای كثیف، خون همهتان حلال است، بزرگواری میكنیم كه از شما نگهداری میكنیم. غذایی كه بهتان میدهیم از سرتان زیاد است... »
سرنوشت
در اواخر سال63 درحالیكه حدود دوسال از دستگیری من و مادرم میگذشت، پدرم آزاد شده بود و برای تحویلگیری حامد به زندان مراجعه كرد. در واقع حامد را به زور از زندان به بیرون فرستادیم تا نزد پدرم بماند.
وقتی در سال65 همه ما به مجاهدین پیوستیم. بعد از صحبتهای زیادی كه با حامد كردیم درنهایت راضی شد فعلا درس بخواند تا وقتی به سن مناسب رسید او را قبول كنند.
4سال بعد هنگامی كه در اوج بحران و جنگ كویت (جنگ سال1990) بچهها را از مناطق مرزی و مدرسههای پایگاههای مقاومت در عراق به اروپا میفرستادیم.
تا جانشان حفظ شود و در معرض بمبارانهای مناطق مختلف نباشند، باز هم حامد پافشاری كرد و حتی به گریه افتاد و اصرار كرد كه بماند و از مجاهدین دور نشود.
درنهایت قانع شد كه به اروپا برود او چندسال نزد یكی از خانوادهها در اروپا زندگی كرد و بعد از درخواستها و نامههای مكرری كه خطاب به مسئولان سازمان نوشت به منطقه مرزی آمد و به آرزوی خودش رسید.
انتخاب
طی مدتی كه در سلول 311 زندان اوین بودم، چندین بار مرا به بازجویی بردند. حرف و سؤال اصلی آنها از من این بود كه چه كسانی را میشناسم؟ آیا در رابطه با سازمان بودهام یا نه؟ چه کارهایی در زمینه سیاسی و مبارزه میكرده ام؟
اینها البته فقط كلمات است، واقعیت صحنه این بود كه در لابلای هیچ كلمه و جملهیی نبود كه چند مشت و لگد نثارم نكنند.
وقتی به حرفهای بازجو فکر می کردم در دلم از این كار آنها كه تا مدتها آن خانه را تحت نظر داشتند خندهام میگرفت.
از اینكه رژیم در مورد اطلاعات اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران تا كجا دستش خالی است، خوشحال میشدم.
چند ماه بعد در اواسط تابستان بود كه برای بازجویی صدایم زدند. كاغذی به من داد كه یك الگوی چارت سازماندهی بود و یك فرم سؤالها هم ضمیمهاش بود.
گفتم: من نه میدانم چارت چیست و نه چیزی داشتهام كه بنویسم.
اما سؤالهایی كه كرده بود برخی در رابطه با نوشتن اعلامیه و.... بود كه در همان حد نوشتم و مضمونش این بود كه خودم آن اعلامیهها را دستنویس كرده بودم.]]>https://api.spreaker.com/episode/16950069Mon, 04 Feb 2019 20:53:02 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش چهارم این کتاب وضعیت بند ۲۴۶ زندان اوین و کودکان خردسالی که در این بند بودند بازگو شده است. از جملة این کودکان خردسال «حامد کریم» برادر کوچکتر...
زندانیان سیاسی در بند «246» زندان اوین
بند246 دو طبقه بود. بند بالا كه ما در آن بودیم 6 اتاق داشت. اتاقهایی كه برای حداكثر 20 زندانی بود ولی 100زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچوقت همه نفرات در اتاق جا نمیشدیم.
آن جا دوباره با حامد بودم. حامد بهشدت ساكت شده بود و زیاد حرف نمیزد و بیشتر در خود بود. مادرم وضع جسمانی خوبی نداشت .
وقتی او را دیدم پاهایش در اثر ضربههای زیاد شلاق عفونت كرده بود. در محیطی كه بند عمومی زنان بود، 7بچه دیگر از چندماهه تا دوساله وجود داشت. كه حامد بزرگترین بچه آن بند بود و خیلی چیزها را میفهمید.
وجه مشترك این بچهها آن بود كه از خانوادههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. یا همراه با مادرانشان دستگیر شده بودند، یا در زندان بدنیا آمده بودند.
یك روز كه با حامد صحبت میكردم و میخواستم قانعش كنم بهتر است به بیرون زندان برود و برایش از مدرسهرفتن و بازیكردن در بیرون و اسباب بازیها و غیره میگفتم.
در جوابم گفت: «یعنی میخواهی من اینقدر بیخیال باشم؟ مگر نگفتی كه بهترین زندگی هم زندگی با مجاهدین است.
حالا چرا میخواهی به من یاد بدهی كه بروم بدون مجاهدین زیر دست اینها كه دیدم چقدر بد هستند مدرسه بروم و بازی كنم؟ من نمیروم.»
حرفهایش خیلی بزرگتر از سن خودش شده بود و مستمر خواهش میكرد او را به بیرون نفرستیم.

اسدالله لاجوردی (قصاب اوین) و جشن نوروز
در ایام نوروز از آنجا كه شیرینی نداشتیم خودمان با جمعكردن كرههایی كه بعد از مدتهای زیادی تازه به ما داده بودند.
با جمعكردن سهمیه شكر و نانمان و با تركیب این سه تا در اتاقمان، چیزی شبیه شیرینی درست كردیم و دور هم در اتاق جمع شدیم و خوردیم.
نیمهشب به اتاقمان كه اتاق اول بند 246بود ریختند و یكی از آنها گفت: حالا كارتان به جایی رسیده كه جشن میگیرید؟ خیلی خوش میگذرد؟
پس اینجا هتل است. كاری میكنم كه خیال جشن گرفتن از سرتان بپرد.
روز بعد نزدیك ظهر بود كه در اتاق را باز كردند و تعدادی ازجمله من و مادرم و برادرم را به محل هواخوری انداخته و دست بند زدند و همه را رو به دیوار كردند .
گفتند حق حرفزدن با هم ندارید در این میان خود لاجوردی آمد و درحالیكه رو به دیوار نشسته بودیم از پشت به ما ضربه میزد . با قهقهههای كریهش میگفت: «هوس جشن كردهاید؟ حالا میخواهید تقویت روحیه كنید؟
منافقهای كثیف، خون همهتان حلال است، بزرگواری میكنیم كه از شما نگهداری میكنیم. غذایی كه بهتان میدهیم از سرتان زیاد است... »
سرنوشت
در اواخر سال63 درحالیكه حدود دوسال از دستگیری من و مادرم میگذشت، پدرم آزاد شده بود و برای تحویلگیری حامد به زندان مراجعه كرد. در واقع حامد را به زور از زندان به بیرون فرستادیم تا نزد پدرم بماند.
وقتی در سال65 همه ما به مجاهدین پیوستیم. بعد از صحبتهای زیادی كه با حامد كردیم درنهایت راضی شد فعلا درس بخواند تا وقتی به سن مناسب رسید او را قبول كنند.
4سال بعد هنگامی كه در اوج بحران و جنگ كویت (جنگ سال1990) بچهها را از مناطق مرزی و مدرسههای پایگاههای مقاومت در عراق به اروپا میفرستادیم.
تا جانشان حفظ شود و در معرض بمبارانهای مناطق مختلف نباشند، باز هم حامد پافشاری كرد و حتی به گریه افتاد و اصرار كرد كه بماند و از مجاهدین دور نشود.
درنهایت قانع شد كه به اروپا برود او چندسال نزد یكی از خانوادهها در اروپا زندگی كرد و بعد از درخواستها و نامههای مكرری كه خطاب به مسئولان سازمان نوشت به منطقه مرزی آمد و به آرزوی خودش رسید.
انتخاب
طی مدتی كه در سلول 311 زندان اوین بودم، چندین بار مرا به بازجویی بردند. حرف و سؤال اصلی آنها از من این بود كه چه كسانی را میشناسم؟ آیا در رابطه با سازمان بودهام یا نه؟ چه کارهایی در زمینه سیاسی و مبارزه میكرده ام؟
اینها البته فقط كلمات است، واقعیت صحنه این بود كه در لابلای هیچ...]]>1937زندان_اوین,زندانی_سیاسی,شکنجه,مجاهدین_خلق_ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-5--16948441 در بخش پنجم این کتاب خاطراتی از «منیره رجوی» خواهر مسعود رجوی که در قتل عام های سال ۶۷ اعدام شد بیان شده است.
همچنین خاطراتی از «حامد کریم» برادر کوچکر متین کریم که سالهای کودکی خود را به همراه خواهر مجاهد متین کریم و مادرش در زندان اوین گذرانده است.
بخش دیگری از این خاطرات به شعبه ۷ دادستانی زندان اوین و شکنجه‌های آن پرداخته شده است.
«منیره»
متین کریم: اواخر سال64 بود كه اسم من و چند خواهر زندانی دیگر را هرشب از بلندگو میخواندند كه فردا جهت بازجویی به سالن بند بیایند.
منیره رجوی، خواهر مسعود رجوی هم در میان ما بود. یک روز که برای بازجویی ما را بردند وقتی منیره برگشت و پرسیدم از تو چه میخواستند؟ گفت همانجا مرا در گوشه یك اتاق انداختند. بسیاری حرفهای شنیع به او زده بودند كه بخشی را منیره نمیتوانست بیان كند و بخشی دیگر را من نمیتوانم تكرار كنم.
خیلی وقتها وضعیت و مقاومت منیره تمام ذهنم را پر میكرد و در دلم فریاد میزدم: آخر بیشرفها، كجای دنیا یك زن فقط به خاطراینكه برادرش رهبر یك جنبش است باید مورد زخم زبان و اذیت و آزار و شكنجه و زندان قرار گیرد و چنین رفتاری با او بكنند؟
«حامد»
دومین باری كه مرا برای بازجویی بردند، برادر كوچكم حامد را دیدم، كه در طبقه همكف ساختمان دادستانی در حال جیغ زدن و گریه كردن بود. او را گوشه راهرو انداخته بودند.
با اصرار زیاد درنهایت موفق شدم به آنها بقبولانم كه برادرم را نزد خودم بیاورند. حامد به جمع ما در یكی از سلولهای بند 311 پیوست.
یک روز وقتی از بازجویی و شكنجه برگشتم، در سلول به آرامی با من صحبت میكرد و میپرسید، فكر میكنی با مامان چكار كنند؟ تو اصلا فكر میكنی روزی میرسد كه دوباره مامان را ببینیم؟ ظرف كمتر از یك ماه او به شدت لاغر و ضعیف شد. در اواسط خردادماه62 او را به بند عمومی نزد مادرم بردند.
تخصص‌های شعبه7
در دادستانی اوین یك شعبه خاص وجود داشت كه مخصوص رسیدگی به پروندههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران یا به قول خودشان كسانی بود كه جرائم‌شمان خیلی سنگین است.
شعبه7 علاوه بر كارهایی كه میكرد، خودش هم برای خودش آوازه ایی درست كرده بود. خائنین و زنان پاسدار مسئول بند هم گاهی تهدید میكردند كه اگر فلان و فلان نكنی، سروكارت با شعبه7 خواهد بود.
در داخل بند شایع بود كه هركس را شعبه7 صدا میزند كارش تمام است. چون بازجوهای شكنجه گر خبره در آنجا هستند.
اما به طور واقعی آنها هیچ توانی جز همین توحش و درندگی حیوانی و انواع گوناگون شكنجه جسمی و تحقیر و توهین ضدانسانی نداشتند.
یكی از شگردهای شکنجه گران درشعبه7 این بود كه به زندانی مقاوم انگ دیوانگی میزدند و بر همین اساس او را بایكوت میكردند. بایكوت یكی از شیوه های درهم شكستن زندانی بود.
در ورای همه اینها جدیترین شیوه شكستن زنان در شعبه7، تجاوز جنسی و اعمال زشت و كثیف و حیوانیشان در این زمینه بود. آنها تصور میكردند به این وسیله تمام شخصیت هر زنی را در هم می شكنند.
این كار را وقتی میكردند كه در همه شیوه های شكنجه و آزار یك زن، به زانو در میآمدند. در این انتقامجویی كور و حیوانی به همان زنانی كه مورد تجاوز قرار میدادند، تهمت رفتارهای غیراخلاقی میزدند.]]>https://api.spreaker.com/episode/16948441Mon, 04 Feb 2019 17:35:39 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش پنجم این کتاب خاطراتی از «منیره رجوی» خواهر مسعود رجوی که در قتل عام های سال ۶۷ اعدام شد بیان شده است. همچنین خاطراتی از «حامد کریم» برادر کوچکر... در بخش پنجم این کتاب خاطراتی از «منیره رجوی» خواهر مسعود رجوی که در قتل عام های سال ۶۷ اعدام شد بیان شده است.
همچنین خاطراتی از «حامد کریم» برادر کوچکر متین کریم که سالهای کودکی خود را به همراه خواهر مجاهد متین کریم و مادرش در زندان اوین گذرانده است.
بخش دیگری از این خاطرات به شعبه ۷ دادستانی زندان اوین و شکنجه‌های آن پرداخته شده است.
«منیره»
متین کریم: اواخر سال64 بود كه اسم من و چند خواهر زندانی دیگر را هرشب از بلندگو میخواندند كه فردا جهت بازجویی به سالن بند بیایند.
منیره رجوی، خواهر مسعود رجوی هم در میان ما بود. یک روز که برای بازجویی ما را بردند وقتی منیره برگشت و پرسیدم از تو چه میخواستند؟ گفت همانجا مرا در گوشه یك اتاق انداختند. بسیاری حرفهای شنیع به او زده بودند كه بخشی را منیره نمیتوانست بیان كند و بخشی دیگر را من نمیتوانم تكرار كنم.
خیلی وقتها وضعیت و مقاومت منیره تمام ذهنم را پر میكرد و در دلم فریاد میزدم: آخر بیشرفها، كجای دنیا یك زن فقط به خاطراینكه برادرش رهبر یك جنبش است باید مورد زخم زبان و اذیت و آزار و شكنجه و زندان قرار گیرد و چنین رفتاری با او بكنند؟
«حامد»
دومین باری كه مرا برای بازجویی بردند، برادر كوچكم حامد را دیدم، كه در طبقه همكف ساختمان دادستانی در حال جیغ زدن و گریه كردن بود. او را گوشه راهرو انداخته بودند.
با اصرار زیاد درنهایت موفق شدم به آنها بقبولانم كه برادرم را نزد خودم بیاورند. حامد به جمع ما در یكی از سلولهای بند 311 پیوست.
یک روز وقتی از بازجویی و شكنجه برگشتم، در سلول به آرامی با من صحبت میكرد و میپرسید، فكر میكنی با مامان چكار كنند؟ تو اصلا فكر میكنی روزی میرسد كه دوباره مامان را ببینیم؟ ظرف كمتر از یك ماه او به شدت لاغر و ضعیف شد. در اواسط خردادماه62 او را به بند عمومی نزد مادرم بردند.
تخصص‌های شعبه7
در دادستانی اوین یك شعبه خاص وجود داشت كه مخصوص رسیدگی به پروندههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران یا به قول خودشان كسانی بود كه جرائم‌شمان خیلی سنگین است.
شعبه7 علاوه بر كارهایی كه میكرد، خودش هم برای خودش آوازه ایی درست كرده بود. خائنین و زنان پاسدار مسئول بند هم گاهی تهدید میكردند كه اگر فلان و فلان نكنی، سروكارت با شعبه7 خواهد بود.
در داخل بند شایع بود كه هركس را شعبه7 صدا میزند كارش تمام است. چون بازجوهای شكنجه گر خبره در آنجا هستند.
اما به طور واقعی آنها هیچ توانی جز همین توحش و درندگی حیوانی و انواع گوناگون شكنجه جسمی و تحقیر و توهین ضدانسانی نداشتند.
یكی از شگردهای شکنجه گران درشعبه7 این بود كه به زندانی مقاوم انگ دیوانگی میزدند و بر همین اساس او را بایكوت میكردند. بایكوت یكی از شیوه های درهم شكستن زندانی بود.
در ورای همه اینها جدیترین شیوه شكستن زنان در شعبه7، تجاوز جنسی و اعمال زشت و كثیف و حیوانیشان در این زمینه بود. آنها تصور میكردند به این وسیله تمام شخصیت هر زنی را در هم می شكنند.
این كار را وقتی میكردند كه در همه شیوه های شكنجه و آزار یك زن، به زانو در میآمدند. در این انتقامجویی كور و حیوانی به همان زنانی كه مورد تجاوز قرار میدادند، تهمت رفتارهای غیراخلاقی میزدند.]]>1889خاطرات_زندان,زندانی_سیاسی,شکنجه,مسعود_رجوی,منیره_رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-4--16876270
لحظه های تصمیمگیری برای به جا گذاشتن پدری كه در زندان های رژیم ولایت فقیه و زیر شكنجه است, جانكاه و سخت بود.

خيلي روزها در دلم دعا ميكردم خدا كند در همان ایام كه مقدمات رفتنمان به خارج از ایران فراهم میشود, پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم ببریم. اما بعید میدانستم آزادش كنند.

فكر وصل شدن به سازمان مجاهدین خلق ایران من و مادرم را حسابی سرحال وشاداب كرده بود. مادرم طرحی داشت كه برادر و خواهرم را به نحو مناسبی از مدرسه بیرون بیاورد تا رژیم حاکم بر ایران حساس نشود.

درست ۴۸ساعت قبل از زمانی كه قرار بود به سمت كردستان حركت كنیم، نیمه شب اكیپهای دادستانی از در و دیوار به داخل خانه ریختند.

همه مان را با كتك و فحش و ناسزا دست بند زدند و درگوشه یك اتاق انداختند و خانه را به طور كامل بازرسی كردند. بعد از اینكه جز چند دستنویس اعلامیه های سازمان مجاهدین خلق ایران چیز دیگری پیدا نكردند.

همه ساكنان آن ساختمان را از صاحبخانه كه یك زن ۵۰ ساله بود و فرزندان جوانش, تا من و مادرم و برادر ۵ ساله ام به اوین بردند.

مادرم در سال ۶۳ بر اثر تلاشهای اقواممان و در اساس با وثیقه و پول از زندان آزاد شد و من را تا دو سال دیگر در همان زندان اوین نگه داشتند.

«نازلی»

زمستان سال۶۱، یعنی چند ماه قبل از دستگیریم در تهران بود كه از طریق یكی از دوستانم با یك مجاهد خلق به نام «نازلی شیخ ابراهیمی» آشنا شدم. دوستم او را با اسم مستعار «شیرین» به من معرفی كرد. اسم اصلیش یعنی نازلی را در زندان شناختم.

وقتی او را به یاد میآورم، بی اختیار كلمات در ذهنم رنگ دیگری پیدا میكنند، احساس میكنم دیگر نمیتوان از كلمات معمول استفاده كرد. زنی كه در مقاومت و استواری بر سر ایمان و اعتقادش میتوانستم به او تكیه كنم.

در مقام تشبیه او به طور واقعی كوه مقاومت یا صخره ایی پرصلابت بود كه دژخیمان در مقابلش به زانو درآمدند.

 اولین باری كه بعد از دستگیری او را در زندان اوین میدیدم در بند عمومی۲۴۶ بود، پاهایش پانسمان شده بود و به سختی راه میرفت.

رنگ و رویش زرد شده بود و به نسبت زمانی كه در بیرون زندان او را دیده بودم، به شدت ضعیف و لاغر شده بود، ولی لبخند مهربان همیشگی از لبانش محو نمیشد.

 بهمحض اینكه مرا دید با هوشیاری و درعین حال مهربانی و سرشاری شناخته شده اش به آرامی گفت: «زیاد پیش من نیا، برایت دردسر درست میشود.

به من آشنایی نده. اینجا خائن هایی هستند كه گزارش میكنند و به بهانه كمترین تماسهای دوستانه، بچه ها را تا حد اعدام میبرند. بهتر است تو كه در پروندهات چیزی نیست بتوانی زودتر آزاد شوی، چون من قطعا رفتنی هستم و اعدام خواهم شد».

صحنه شگفتی بود. درحالیكه او برایم یك خواهر، یك معلم و یك دوست بسیار عزیز و دوستداشتنی بود و نمیتوانستم از او دل بكنم، ناگزیر بودم توصیه ها و دستوراتش را اجرا كنم.

یکبار  كه تلاش كردم به نازلی نزدیك شوم و با او صحبت كنم، با همان لحن آرام و مهربانش به من گفت: «من زیر ضرب هستم، با این كار بی جهت مشكلات تو هم زیاد میشود»

نازلی اجازه نمیداد دیگران از دیدن صحنه و نتایج شكنجه ها بر بدنش آزرده شوند. همیشه وضعیت پاهایش را میپوشاند.

در مقابل درد زیادی كه میدانستیم در آن وضعیت دچار آن است, هیچوقت در چهرهاش احساس دردكشیدن را نمیدیدیم. نه تنها كسی از او ناله های طبیعی ناشی از دردهایش را نمیشنید، بلكه شادابی و امید سرشارش، بارزترین ویژگی او بود.

 او بازجوها و شكنجه گرها را درمانده كرده بود. آنها تا جایی كه نفس و توان داشتند نازلی را میزدند اما او چیزی نمیگفت و حتی شكایتی نمیكرد.

حتی یكی از شكنجه گرانش به فریاد آمده و گفته بود «از این همه تحمل كه كردی خسته نشدی؟ دست كم دادی بزن! آه و نالهیی بكن!»

اما نازلی وقتی در زیر شدیدترین ضربه ها و سختترین شرایط قرار میگرفت تنها یك شعار بلد بود و میگفت «یاحسین»! و طنین صدایش كه در راهرو شعبه میپیچید، همه زندانیان را تحت تاثیر قرار میداد.

هر وقت نازلی را میدیدم وقار و متانت بردباری و مقاومت بی پایانش حتی در یك نگاه به چهره اش موج میزد همیشه این سئوال را داشتم كه سر چشمه لایزالی كه او از آن نیرو میگیرد چیست وكجاست؟

جواب را همرزم دیگری بنام مریم كه او هم بعدها در زندان اعدام شد طی یك فرصت طلائی در هواخوری زندان بعد از شهادت نازلی بیان كرد و گفت نازلی به مسعود وصل بود از او انگیزه میگرفت این حرف و تشخیص مریم در باره نازلی مرا تكان داد و آنقدر به دلم چسبید كه مرا شیفته خود او هم كرد.

چیزی كه نازلی  برای ما از حیات و شهادتش باقی گذاشت، یك درس و تجربه صرف نبود. ميراث او چيز متفاوتی است. او با زندگی و مقاومتش سرنوشت و زندگی برخی از ما را رقم زد. اين نقش بود كه به حيات و شهادتش كيفيتی متفاوت بخشيد.]]>https://api.spreaker.com/episode/16876270Tue, 29 Jan 2019 18:40:11 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددومین بازداشت لحظه های تصمیمگیری برای به جا گذاشتن پدری كه در زندان های رژیم ولایت فقیه و زیر شكنجه است, جانكاه و سخت بود. خيلي روزها در دلم دعا ميكردم خدا كند در همان ایام كه مقدمات رفتنمان به خارج از ایران فراهم میشود, پدرم آزاد شود و بتوانیم او...
لحظه های تصمیمگیری برای به جا گذاشتن پدری كه در زندان های رژیم ولایت فقیه و زیر شكنجه است, جانكاه و سخت بود.

خيلي روزها در دلم دعا ميكردم خدا كند در همان ایام كه مقدمات رفتنمان به خارج از ایران فراهم میشود, پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم ببریم. اما بعید میدانستم آزادش كنند.

فكر وصل شدن به سازمان مجاهدین خلق ایران من و مادرم را حسابی سرحال وشاداب كرده بود. مادرم طرحی داشت كه برادر و خواهرم را به نحو مناسبی از مدرسه بیرون بیاورد تا رژیم حاکم بر ایران حساس نشود.

درست ۴۸ساعت قبل از زمانی كه قرار بود به سمت كردستان حركت كنیم، نیمه شب اكیپهای دادستانی از در و دیوار به داخل خانه ریختند.

همه مان را با كتك و فحش و ناسزا دست بند زدند و درگوشه یك اتاق انداختند و خانه را به طور كامل بازرسی كردند. بعد از اینكه جز چند دستنویس اعلامیه های سازمان مجاهدین خلق ایران چیز دیگری پیدا نكردند.

همه ساكنان آن ساختمان را از صاحبخانه كه یك زن ۵۰ ساله بود و فرزندان جوانش, تا من و مادرم و برادر ۵ ساله ام به اوین بردند.

مادرم در سال ۶۳ بر اثر تلاشهای اقواممان و در اساس با وثیقه و پول از زندان آزاد شد و من را تا دو سال دیگر در همان زندان اوین نگه داشتند.

«نازلی»

زمستان سال۶۱، یعنی چند ماه قبل از دستگیریم در تهران بود كه از طریق یكی از دوستانم با یك مجاهد خلق به نام «نازلی شیخ ابراهیمی» آشنا شدم. دوستم او را با اسم مستعار «شیرین» به من معرفی كرد. اسم اصلیش یعنی نازلی را در زندان شناختم.

وقتی او را به یاد میآورم، بی اختیار كلمات در ذهنم رنگ دیگری پیدا میكنند، احساس میكنم دیگر نمیتوان از كلمات معمول استفاده كرد. زنی كه در مقاومت و استواری بر سر ایمان و اعتقادش میتوانستم به او تكیه كنم.

در مقام تشبیه او به طور واقعی كوه مقاومت یا صخره ایی پرصلابت بود كه دژخیمان در مقابلش به زانو درآمدند.

 اولین باری كه بعد از دستگیری او را در زندان اوین میدیدم در بند عمومی۲۴۶ بود، پاهایش پانسمان شده بود و به سختی راه میرفت.

رنگ و رویش زرد شده بود و به نسبت زمانی كه در بیرون زندان او را دیده بودم، به شدت ضعیف و لاغر شده بود، ولی لبخند مهربان همیشگی از لبانش محو نمیشد.

 بهمحض اینكه مرا دید با هوشیاری و درعین حال مهربانی و سرشاری شناخته شده اش به آرامی گفت: «زیاد پیش من نیا، برایت دردسر درست میشود.

به من آشنایی نده. اینجا خائن هایی هستند كه گزارش میكنند و به بهانه كمترین تماسهای دوستانه، بچه ها را تا حد اعدام میبرند. بهتر است تو كه در پروندهات چیزی نیست بتوانی زودتر آزاد شوی، چون من قطعا رفتنی هستم و اعدام خواهم شد».

صحنه شگفتی بود. درحالیكه او برایم یك خواهر، یك معلم و یك دوست بسیار عزیز و دوستداشتنی بود و نمیتوانستم از او دل بكنم، ناگزیر بودم توصیه ها و دستوراتش را اجرا كنم.

یکبار  كه تلاش كردم به نازلی نزدیك شوم و با او صحبت كنم، با همان لحن آرام و مهربانش به من گفت: «من زیر ضرب هستم، با این كار بی جهت مشكلات تو هم زیاد میشود»

نازلی اجازه نمیداد دیگران از دیدن صحنه و نتایج شكنجه ها بر بدنش آزرده شوند. همیشه وضعیت پاهایش را میپوشاند.

در مقابل درد زیادی كه میدانستیم در آن وضعیت دچار آن است, هیچوقت در چهرهاش احساس دردكشیدن را نمیدیدیم. نه تنها كسی از او ناله های طبیعی ناشی از دردهایش را نمیشنید، بلكه شادابی و امید سرشارش، بارزترین ویژگی او بود.

 او بازجوها و شكنجه گرها را درمانده كرده بود. آنها تا جایی كه نفس و توان داشتند نازلی را میزدند اما او چیزی نمیگفت و حتی شكایتی نمیكرد.

حتی یكی از شكنجه گرانش به فریاد آمده و گفته بود «از این همه تحمل كه كردی خسته نشدی؟ دست كم دادی بزن! آه و نالهیی بكن!»

اما نازلی وقتی در زیر شدیدترین ضربه ها و سختترین شرایط قرار میگرفت تنها یك شعار بلد بود و میگفت «یاحسین»! و طنین صدایش كه در راهرو شعبه میپیچید، همه زندانیان را تحت تاثیر قرار میداد.

هر وقت نازلی را میدیدم وقار و متانت بردباری و مقاومت بی پایانش حتی در یك نگاه به چهره اش موج میزد همیشه این سئوال را داشتم كه سر چشمه لایزالی كه او از آن نیرو میگیرد چیست وكجاست؟

جواب را همرزم دیگری بنام مریم كه او هم بعدها در زندان اعدام شد طی یك فرصت طلائی در هواخوری زندان بعد از شهادت نازلی بیان كرد و گفت نازلی به مسعود وصل بود از او انگیزه میگرفت این حرف و تشخیص مریم در باره نازلی مرا تكان داد و آنقدر به دلم چسبید كه مرا شیفته...]]>1907زنان_مجاهد_خلق,زندانی_سیاسی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایران,سپاه_پاسداران,شکنجه,شهادت,مسعود_رجوی,منیره_رجویfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-3--16833716در تمام مدتی كه یورشهای سپاه پاسداران به خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایانمان در شهر كرج، به خاطر محبوبیتی كه پدر و مادرم نزد آنها داشتند، از هیچ كمكی دریغ نكردند. از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سركشی به زندان و پرس و جو برای حل و فصل مسائل پدرم كمك می كردند. مادرم از یك همسایه خواسته بود تا به خانه دومی كه در مهرویلای كرج داشتیم مراجعه كند و ببیند چه اتفاقی افتاده است؟
همسایه های آن خانه گفته بودند، چند روز قبل سپاه به آن خانه ریخته و از آنها هم پرس و جو كرده كه چه كسانی به این خانه تردد داشته اند؟ آیا جز خانواده ما كسان دیگری هم می آمده اند یا نه؟
همسایه ها نقل كرده بودند كه پاسدارها خانه را زیر و رو كردند و بخشی از وسایلش را هم غارت كردند. به اهل آن محله هم گفته بودند این خانه چون اعضای سازمان مجاهدین خلق در آن بوده اند, مصادره شده و دیگر متعلق به سپاه پاسداران است!
همسایه ها گفته بودند اینها خانواده شریفی هستند و این خانه دومشان است كه بیشتر تعطیلات و تابستانها به این جا می آیند چرا این كار را با آنها می كنید؟
یكی از همسایه هاكه حدس می زده آن خانه را هم مصادره كنند, بخشی از وسایل خانه را بار زده و به خانه فامیلش برده بود تا در آن جا حفظ شود. حدسش درست بوده و بعد از مدت كوتاهی دوباره به آن جا ریخته و سراغ من و مادرم را از همسایه ها گرفته بودند. یكی از همسایه ها به آنها گفته بود: «چون دیگر این جا برایشان امن نبود گفتند به شهرستانهای دیگر می رویم و نمی دانیم كجا رفتند؟ ». اعضای سپاه پاسداران تمام وسایل باقیمانده در خانه را برده بودند. هم چنین خود خانه را مصادره كردند. منطقی كه بر كارهای آنها حاكم بود از همان حكم و فتوای به اصطلاح مذهبی خمینی نشأت میگرفت كه گفته بود «مال و جان و ناموس آحاد مجاهدین حلال است».

هسته مقاومت
روز بعد از دستگیری پدرم، آوارگی من آغاز شد. تا جایی و كسی را پیدا كنم كه از آن طریق به سازمان مجاهدین خلق ایران بپیوندم و فعالتیم را ادامه دهم, باید خودم را از پیگرد و دستگیری حفظ می كردم تا بی جهت به چنگ آنها نیفتم. بعد از چند ماه در اوایل سال61به یك هسته مقاومت وصل شدم. در هسته مقاومت كارمان تكثیر و دستنویس اعلامیه ها و كارهای تبلیغی بود.
در جریان فعالیتها و ارتباطهای مربوط به هسته مقاومت، از طریق مادر یكی از شهیدان سازمان مجاهدین خلق ایران به یك خانواده خوزستانی معرفی شدم. مادرم و برادرم را هم به آن جا بردم.
گوش دادن به رادیو صدای رادیو مجاهد كار همیشگی ام بود. شبها كه بقیه می خوابیدند من و مادرم به طبقه بالای آن خانه می رفتیم و به رادیو مجاهد گوش می دادیم. تا آخرین روز قبل از دستگیری, رادیو مجاهد یار و همدم ما بود.

گناه زن بودن
روزی به خانه یكی از اقواممان رفته بودم، هیچ مشكلی در كمك كردن و جادادن به من نداشت ولی می گفت: چرا تو كه دختر هستی دنبال این راه رفتی؟ باز پسرها مسائلشان حل است. آخر فكر نمی كنی هربلایی می توانند به سرت بیاورند؟ چرا این كار را می كنی؟
حتی كسانی كه بیشترین كمكها را می كردند، باز می گفتند چرا همه هستی و زندگیتان را بر باد می دهید؟ حیف نبود كه زندگی به آن خوبی را تباه كردید؟ چرا پدرت همه زندگی خودش و بچه هایش را در این راه گذاشته است. این كارها چه فایده دارد؟ آخرش همه تان را می كشند و همه چیز تمام می شود!
چیزی كه به عنوان یك مانع بر سر راه مبارزه و فعالیت یك زن قرار داشت، در نگاه آنها بسیار طبیعی و ضروری می نمود. برایشان عجیب بود كه چرا ما و من این امر خیلی «طبیعی» و «ضروری» را به چالش گرفته ایم؟

مادر
مادر و برادر كوچكم در تهران آواره بودند به تهران برگشتم و تا چند هفته با مادرم نزد یكی از عمه هایم بودیم در آن ایام من و مادر عزم جزم كرده بودیم به هر قیمت سریعتر به مجاهدین وصل شویم. از طریق مادری كه توانسته بود پسر خودش را هم به تازگی از مرز عبور بدهد تا به مجاهدین بپیوندد با كسانی آشنا شدیم كه می توانستند در ازای دریافت پول ما را از مرز خارج كنند.
آن روزها من و مادرم كه مدتی بود در خانه همان خانواده خیلی مهمان نواز جنگ زده خوزستانی بودیم. از طرفی خیلی خوشحال بودیم كه می توانیم نزد مجاهدین برویم و از طرف دیگر پدرم در زندان و زیر شكنجه بود و حتی نتوانسته بودیم یك بار به ملاقاتش برویم. ملاقات من و مادرم با او جز به معنی دستگیری ما نبود. در تمام این مدت فقط مادربزرگم به ملاقاتش رفته بود. در اسفند 61 موفق شدیم كسی را پیدا كنیم كه بتواند در ازای مقداری پول ما را از مرز كردستان خارج كند مادرم بخشی از همان پولی را كه از فروش خانه تامین كرده بود به خرج این سفر اختصاص داد و قرارهایمان را برای خروج از ایران گذاشتیم و قرار بود در روز سی ام فروردین 62 وارد كردستان بشویم.]]>https://api.spreaker.com/episode/16833716Thu, 24 Jan 2019 21:23:15 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدحمایت های مردمی در تمام مدتی كه یورشهای سپاه پاسداران به خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایانمان در شهر كرج، به خاطر محبوبیتی كه پدر و مادرم نزد آنها داشتند، از هیچ كمكی دریغ نكردند. از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سركشی به زندان...در تمام مدتی كه یورشهای سپاه پاسداران به خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایانمان در شهر كرج، به خاطر محبوبیتی كه پدر و مادرم نزد آنها داشتند، از هیچ كمكی دریغ نكردند. از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سركشی به زندان و پرس و جو برای حل و فصل مسائل پدرم كمك می كردند. مادرم از یك همسایه خواسته بود تا به خانه دومی كه در مهرویلای كرج داشتیم مراجعه كند و ببیند چه اتفاقی افتاده است؟
همسایه های آن خانه گفته بودند، چند روز قبل سپاه به آن خانه ریخته و از آنها هم پرس و جو كرده كه چه كسانی به این خانه تردد داشته اند؟ آیا جز خانواده ما كسان دیگری هم می آمده اند یا نه؟
همسایه ها نقل كرده بودند كه پاسدارها خانه را زیر و رو كردند و بخشی از وسایلش را هم غارت كردند. به اهل آن محله هم گفته بودند این خانه چون اعضای سازمان مجاهدین خلق در آن بوده اند, مصادره شده و دیگر متعلق به سپاه پاسداران است!
همسایه ها گفته بودند اینها خانواده شریفی هستند و این خانه دومشان است كه بیشتر تعطیلات و تابستانها به این جا می آیند چرا این كار را با آنها می كنید؟
یكی از همسایه هاكه حدس می زده آن خانه را هم مصادره كنند, بخشی از وسایل خانه را بار زده و به خانه فامیلش برده بود تا در آن جا حفظ شود. حدسش درست بوده و بعد از مدت كوتاهی دوباره به آن جا ریخته و سراغ من و مادرم را از همسایه ها گرفته بودند. یكی از همسایه ها به آنها گفته بود: «چون دیگر این جا برایشان امن نبود گفتند به شهرستانهای دیگر می رویم و نمی دانیم كجا رفتند؟ ». اعضای سپاه پاسداران تمام وسایل باقیمانده در خانه را برده بودند. هم چنین خود خانه را مصادره كردند. منطقی كه بر كارهای آنها حاكم بود از همان حكم و فتوای به اصطلاح مذهبی خمینی نشأت میگرفت كه گفته بود «مال و جان و ناموس آحاد مجاهدین حلال است».

هسته مقاومت
روز بعد از دستگیری پدرم، آوارگی من آغاز شد. تا جایی و كسی را پیدا كنم كه از آن طریق به سازمان مجاهدین خلق ایران بپیوندم و فعالتیم را ادامه دهم, باید خودم را از پیگرد و دستگیری حفظ می كردم تا بی جهت به چنگ آنها نیفتم. بعد از چند ماه در اوایل سال61به یك هسته مقاومت وصل شدم. در هسته مقاومت كارمان تكثیر و دستنویس اعلامیه ها و كارهای تبلیغی بود.
در جریان فعالیتها و ارتباطهای مربوط به هسته مقاومت، از طریق مادر یكی از شهیدان سازمان مجاهدین خلق ایران به یك خانواده خوزستانی معرفی شدم. مادرم و برادرم را هم به آن جا بردم.
گوش دادن به رادیو صدای رادیو مجاهد كار همیشگی ام بود. شبها كه بقیه می خوابیدند من و مادرم به طبقه بالای آن خانه می رفتیم و به رادیو مجاهد گوش می دادیم. تا آخرین روز قبل از دستگیری, رادیو مجاهد یار و همدم ما بود.

گناه زن بودن
روزی به خانه یكی از اقواممان رفته بودم، هیچ مشكلی در كمك كردن و جادادن به من نداشت ولی می گفت: چرا تو كه دختر هستی دنبال این راه رفتی؟ باز پسرها مسائلشان حل است. آخر فكر نمی كنی هربلایی می توانند به سرت بیاورند؟ چرا این كار را می كنی؟
حتی كسانی كه بیشترین كمكها را می كردند، باز می گفتند چرا همه هستی و زندگیتان را بر باد می دهید؟ حیف نبود كه زندگی به آن خوبی را تباه كردید؟ چرا پدرت همه زندگی خودش و بچه هایش را در این راه گذاشته است. این كارها چه فایده دارد؟ آخرش همه تان را می كشند و همه چیز تمام می شود!
چیزی كه به عنوان یك مانع بر سر راه مبارزه و فعالیت یك زن قرار داشت، در نگاه آنها بسیار طبیعی و ضروری می نمود. برایشان عجیب بود كه چرا ما و من این امر خیلی «طبیعی» و «ضروری» را به چالش گرفته ایم؟

مادر
مادر و برادر كوچكم در تهران آواره بودند به تهران برگشتم و تا چند هفته با مادرم نزد یكی از عمه هایم بودیم در آن ایام من و مادر عزم جزم كرده بودیم به هر قیمت سریعتر به مجاهدین وصل شویم. از طریق مادری كه توانسته بود پسر خودش را هم به تازگی از مرز عبور بدهد تا به مجاهدین بپیوندد با كسانی آشنا شدیم كه می توانستند در ازای دریافت پول ما را از مرز خارج كنند.
آن روزها من و مادرم كه مدتی بود در خانه همان خانواده خیلی مهمان نواز جنگ زده خوزستانی بودیم. از طرفی خیلی خوشحال بودیم كه می توانیم نزد مجاهدین برویم و از طرف دیگر پدرم در زندان و زیر شكنجه بود و حتی نتوانسته بودیم یك بار به ملاقاتش برویم. ملاقات من و مادرم با او جز به معنی دستگیری ما نبود. در تمام این مدت فقط مادربزرگم به ملاقاتش رفته بود. در اسفند 61 موفق شدیم كسی را پیدا كنیم كه بتواند در ازای مقداری پول ما را از مرز كردستان خارج كند مادرم بخشی از همان پولی را كه از فروش خانه تامین كرده...]]>1829خاطرات_زندان,زندانی_سیاسی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-2--16833351اعدام مصنوعی
متین کریم: تنها اتهام ما این بود که میخواسته ایم در یک میتینگ مربوط به سازمان مجاهدین خلق ایران شرکت کنیم. ما را در سوله ای سرد بازداشت کرده بودند. نیمه شب درحالیکه همه خواب بودیم ناگهان هر دو در بزرگ سوله باز شد و دو خودروی پاترول با تعدادی از نیروهای سپاه پاسداران ، مسلحانه و به سرعت وارد سوله شدند. خودروها را با سرعت تا نزدیک محل استراحتمان آوردند. همراه با رگبار مسلسل، فحشهای رکیک میدادند. بسیاری از کسانی که از خواب پریدند، تشنج گرفتند و نمیتوانستند آرام بایستند یا بنشینند و عضلاتشان میپرید.
به سرعت ما را در همان سوله بزرگ رو به دیوار کردند و گفتند هرکس اسم اصلیش را گفت و حاضر به ابراز پشیمانی از هواداری سازمان مجاهدین خلق ایران شد، آزاد میشود و هرکس نگفت همینجا تیرباران میشود.
در بین کتک زدنها پی درپی تکرار میکردند که امشب شب تعیین تکلیف است یا حرف میزنید و اسم میدهید یا همه تان را میکشیم و داغ دیدارتان را بر دل مادر و پدرتان میگذاریم.
همه ما متحد و یکپارچه سکوت کرده بودیم و هیچکس حاضر به دست کشیدن از هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران نشد. تنها یک نفر با صدای خفیفی اسمش را اعلام کرد و گفت: «من میخواهم زندگیم را بکنم و دیگر کاری به اینها ندارم». او را بیرون کشیدند و بردند.
بعد از چند بار اخطار، فرمانده نیروهای سپاه پاسداران فرمان آتش اول را داد. صدای رگبار در تمام سوله پیچید. همه رو به دیوار بودیم و جایی را نمیدیدیم و تا میخواستیم تکانی بخوریم با ضربه قنداق تفنگ از پشت سرمان مواجه میشدیم. تعدادشان زیاد بود و پشت همه ما نفر مسلح گذاشته بودند. فرمانده شان یکی بعد از دیگری شمارش میکرد و فرمان آتش میداد و پشت آن هم صدای رگبار میآمد. فکر میکردیم که دارند یک به یک ما را تیرباران (اعدام مصنوعی) میکنند و منتظر نوبت خودمان بودیم.
سرفصل
هفته آخر خرداد، رویارویی بزرگ سازمان مجاهدین خلق ایران و حکومت خمینی در جریان بود. اما من مریض بودم و تازه از بیمارستان آمده بودم. یکی از مسئولان تظاهرات ۳۰ خرداد در کرج که از موضوع بیماریم باخبر بود، قبل از اینکه بتوانم خودم را به منطقه اصلی تظاهرات برسانم توصیه کرد از صحنه خارج شوم و به خانه برگردم.
۳۰ خرداد اوضاع را بین مردم و رژیم دگرگون کرد و خمینی با صریحترین بیان، فرمان به رگبار بستن مردم را در خیابانها صادر کرد. من هم در هفته های مانده به این آزمایش بزرگ، تجربه شخصی مهمی را پشت سر گذاشتم. وقایع دوهفته زندانی بودنم، کینه ام را نسبت به جلادان خمینی و شخص او هزار برابر و عشق و ایمانم را به راه مجاهدین هرچه بیشتر کرده بود.
پدر و مادرم که خودشان هوادار سازمان مجاهدین خلق بودند ضمن رسیدگی های زیادی که برای بهبود وضعیت جسمیم میکردند، مرا برای انتخاب آزاد گذاشتند. از همان روزها من احساس میکردم راه مجاهدین به مسئله همه ما تبدیل شده است. گویی در خانواده ما یک پیمان نانوشته یا اعلام نشده وجود داشت که آن را در نگاهها و رفتارمان میدیدیم و از هم تأثیر می پذیرفتیم. تقدیر چنین بود که زندگیمان را وقف مجاهدین کنیم. برخی از ما در این سالیان به عهدشان وفا کردند و برخی دیگر هنوز تا انجام کامل وظایفمان راه طولانیتری در پیش داریم.
معجزه
از ۳۰ خرداد ۶۰ پیگرد گسترده هوادران سازمان مجاهدین خلق در همه جا آغاز شد. ما با اقداماتی که پیرامونمان کرده بودیم حساسیت به ادامه فعالیت سیاسی خانواده را کاهش دادیم. توصیه مسئولان مجاهدین در کرج البته این بود که در صورت امکان آن خانه را ترک کنیم. چون به هرحال و دیر یا زود به سراغمان خواهند آمد.
اما پدرم اساسا بخاطر اینکه میخواست تا زمانیکه لو نرفته به جمع آوری و انتقال اطلاعات محل کارش به سازمان مجاهدین خلق ادامه دهد تاکید داشت که بماند گویا باور نداشتیم که سراغمان خواهند آمد.
این پیش بینی آنها درست بود و سرانجام حدود ۷ ماه بعد از ۳۰ خرداد، پاسداران دادستانی به طور رسمی، اما شب هنگام به در خانه مراجعه کردند. به محض اینکه مادرم در را باز کرد، حکم جلب من و پدرم را به او نشان دادند و مترصد یورش به داخل خانه بودند. مادرم با صدای بلند گفت: «از دخترم چه میخواهید، او مریض است و در خانه نیست. من به محض اینکه جملات مادرم را شنیدم، با توجه به موقعیت خانه و محل هیچ امکانی برای فرار از خانه نداشتم. تنها به فکرم رسید که زیر کرسی بروم که در اتاق عقب ساختمان داشتیم.
آنها وحشیانه به داخل خانه ریختند. اول پدرم را که خواب بود با لگد از تخت پرتابش کرده و دستبند زده بودند. سپس تمام خانه را زیرورو کردند و تا روشنایی صبح خانه را میگشتند. محله را نیز برای کنترل محاصره کرده بودند. دریچه همه کولرها را درآوردند و گشتند. با چکش به دیوار میکوبیدند و هرجا احساس میکردند دیوار توخالی است، میکندند. به زمین هم ضربه میزدند. هرجا موزاییکی لق بود یا احساس میکردند زیرش خالی است، میکندند. تمام باغچه حیاط را سیخ زده بودند و دنبال مدارکی میگشتند تا بتوانند جرائمی را که برای ما تراشیده بودند، اثبات کنند. آنها وارد اطاقی شدندکه من در آن زیر کرسی بودم. کتابخانه داخل اتاق، وسایل کمد لباسها و همه چیز را به هم زدند و بیرون ریختند، به دیوارها هم مشت زدند ولی حتی یکبار هم به عقلشان نرسید که لحاف کرسی را بالا بزنند و زیر آن را چک کنند! من که اجاق برقی کرسی را خاموش کرده بودم در تمام این مدت زیر کرسی بودم. اینکه هیچ حساسیتی به کرسی نشان ندادند، برایم بیشتر شبیه معجزه بود.
پـدر
پدرم، ایرج کریم، در بین مردم منطقه زندگی و نیز همکارانش در محیط های مختلف موقعیت اجتماعی موثر و محبوبی داشت او تا سال ۵۸ یعنی چند ماه بعد از انقلاب سلطنتی همزمان کار میکرد و در دانشگاه درس میخواند در زمان شاه هنگامیکه میخواست مدرک لیسانس بگیرد مدیر دانشکده ریاضیات صدایش زده و از او خواسته بود با توجه به محبوبیتی که بین دانشجویان دارد با مدیریت دانشکده همکاری کند و از طریق صحبت با دانشجویان، اعتصابات و حرکات اعتراضی آنها را به سود نظام ولایت فقیه مهار کند. در ازای چنین خدمتی برای نظام، مدرک تحصیلی و امکانات بیشتری هم به وی پیشنهاد کرده بود. پدرم به او جواب داده بود: «من برای باجگرفتن به اینجا نیامدهام. آمدهام مدرکم را بگیرم ولی حالا که این طوری است آن را هم نمیخواهم». سپس مدرک لیسانسش را ریز ریز کرده و روی میز رییس دانشکده پرتاب کرده و خارج شده بود.]]>https://api.spreaker.com/episode/16833351Thu, 24 Jan 2019 21:01:01 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهددر کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش دوم این کتاب خاطره‌ای از «اعدام مصنوعی» بیان شده است. سپس به سر فصل ۳۰ خرداد پرداخته شده که چگونه در آن روز تاریخی روح الله خمینی فرمان به رگبار...اعدام مصنوعی
متین کریم: تنها اتهام ما این بود که میخواسته ایم در یک میتینگ مربوط به سازمان مجاهدین خلق ایران شرکت کنیم. ما را در سوله ای سرد بازداشت کرده بودند. نیمه شب درحالیکه همه خواب بودیم ناگهان هر دو در بزرگ سوله باز شد و دو خودروی پاترول با تعدادی از نیروهای سپاه پاسداران ، مسلحانه و به سرعت وارد سوله شدند. خودروها را با سرعت تا نزدیک محل استراحتمان آوردند. همراه با رگبار مسلسل، فحشهای رکیک میدادند. بسیاری از کسانی که از خواب پریدند، تشنج گرفتند و نمیتوانستند آرام بایستند یا بنشینند و عضلاتشان میپرید.
به سرعت ما را در همان سوله بزرگ رو به دیوار کردند و گفتند هرکس اسم اصلیش را گفت و حاضر به ابراز پشیمانی از هواداری سازمان مجاهدین خلق ایران شد، آزاد میشود و هرکس نگفت همینجا تیرباران میشود.
در بین کتک زدنها پی درپی تکرار میکردند که امشب شب تعیین تکلیف است یا حرف میزنید و اسم میدهید یا همه تان را میکشیم و داغ دیدارتان را بر دل مادر و پدرتان میگذاریم.
همه ما متحد و یکپارچه سکوت کرده بودیم و هیچکس حاضر به دست کشیدن از هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران نشد. تنها یک نفر با صدای خفیفی اسمش را اعلام کرد و گفت: «من میخواهم زندگیم را بکنم و دیگر کاری به اینها ندارم». او را بیرون کشیدند و بردند.
بعد از چند بار اخطار، فرمانده نیروهای سپاه پاسداران فرمان آتش اول را داد. صدای رگبار در تمام سوله پیچید. همه رو به دیوار بودیم و جایی را نمیدیدیم و تا میخواستیم تکانی بخوریم با ضربه قنداق تفنگ از پشت سرمان مواجه میشدیم. تعدادشان زیاد بود و پشت همه ما نفر مسلح گذاشته بودند. فرمانده شان یکی بعد از دیگری شمارش میکرد و فرمان آتش میداد و پشت آن هم صدای رگبار میآمد. فکر میکردیم که دارند یک به یک ما را تیرباران (اعدام مصنوعی) میکنند و منتظر نوبت خودمان بودیم.
سرفصل
هفته آخر خرداد، رویارویی بزرگ سازمان مجاهدین خلق ایران و حکومت خمینی در جریان بود. اما من مریض بودم و تازه از بیمارستان آمده بودم. یکی از مسئولان تظاهرات ۳۰ خرداد در کرج که از موضوع بیماریم باخبر بود، قبل از اینکه بتوانم خودم را به منطقه اصلی تظاهرات برسانم توصیه کرد از صحنه خارج شوم و به خانه برگردم.
۳۰ خرداد اوضاع را بین مردم و رژیم دگرگون کرد و خمینی با صریحترین بیان، فرمان به رگبار بستن مردم را در خیابانها صادر کرد. من هم در هفته های مانده به این آزمایش بزرگ، تجربه شخصی مهمی را پشت سر گذاشتم. وقایع دوهفته زندانی بودنم، کینه ام را نسبت به جلادان خمینی و شخص او هزار برابر و عشق و ایمانم را به راه مجاهدین هرچه بیشتر کرده بود.
پدر و مادرم که خودشان هوادار سازمان مجاهدین خلق بودند ضمن رسیدگی های زیادی که برای بهبود وضعیت جسمیم میکردند، مرا برای انتخاب آزاد گذاشتند. از همان روزها من احساس میکردم راه مجاهدین به مسئله همه ما تبدیل شده است. گویی در خانواده ما یک پیمان نانوشته یا اعلام نشده وجود داشت که آن را در نگاهها و رفتارمان میدیدیم و از هم تأثیر می پذیرفتیم. تقدیر چنین بود که زندگیمان را وقف مجاهدین کنیم. برخی از ما در این سالیان به عهدشان وفا کردند و برخی دیگر هنوز تا انجام کامل وظایفمان راه طولانیتری در پیش داریم.
معجزه
از ۳۰ خرداد ۶۰ پیگرد گسترده هوادران سازمان مجاهدین خلق در همه جا آغاز شد. ما با اقداماتی که پیرامونمان کرده بودیم حساسیت به ادامه فعالیت سیاسی خانواده را کاهش دادیم. توصیه مسئولان مجاهدین در کرج البته این بود که در صورت امکان آن خانه را ترک کنیم. چون به هرحال و دیر یا زود به سراغمان خواهند آمد.
اما پدرم اساسا بخاطر اینکه میخواست تا زمانیکه لو نرفته به جمع آوری و انتقال اطلاعات محل کارش به سازمان مجاهدین خلق ادامه دهد تاکید داشت که بماند گویا باور نداشتیم که سراغمان خواهند آمد.
این پیش بینی آنها درست بود و سرانجام حدود ۷ ماه بعد از ۳۰ خرداد، پاسداران دادستانی به طور رسمی، اما شب هنگام به در خانه مراجعه کردند. به محض اینکه مادرم در را باز کرد، حکم جلب من و پدرم را به...]]>2238۳۰_خرداد,انقلاب_ضد_سلطنتی,تظاهرات_سراسری,خاطرات_زندان,خمینی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایرانfalsefullhttps://www.spreaker.com/episode/nbrdy-bray-hmh-khatraty-az-khwahr-mjahd-khlq-mtyn-krym-qsmt-1--16813386در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش اول این کتاب خاطراتی فعالیت‌های سیاسی در دوران دبیرستان و جو سیاسی حاکم بر دبیرستان و هم‌کلاسی‌ها بازگو شده است. بخش دیگری از کتاب به نخستین تجربة دستگیری توسط سپاه پاسداران اختصاص دارد.

متین کریم - دوران تحصیل دهه ۶۰
بیشتر دانش آموزان مدرسه ما علیه رژیم و کارهایش بودند و از فعالیتهای انجمن ما حمایت میکردند. ناظم مدرسه وقتی فهمیده بود بسیاری دانش آموزان به مجاهدین کمک مالی کرده‌اند. آن کمکها از طریق انجمن ما به سازمان منتقل شده، سراغشان رفته و به آنها گفته بود: «اگر یکبار دیگر کمک مالی به آنها بدهید کاری میکنیم که پشیمان بشوید».

چند نفر از دانش آموزانی که تهدید شده بودند، همان تهدیدهای ناظم مدرسه را به ما خبر دادند و گفتند: البته ما باز هم به شما کمک خواهیم کرد.

مبارزه ما در نوجوانی با بیم و امیدهای بسیاری همراه بود. بسیاری از ما و ازجمله خودم به خاطر همه چیزهایی که از پاسدارها و رفتارشان شنیده یا دیده بودیم از دستگیرشدن میترسیدیم. یک تجربه و نمونه آموزنده سرنوشت دوست و همکلاسیم، فاطمه کریمی (فلور کریمی) بود.

نخستین تجربه
اوایل دهه شصت در روز هفتم اردیبهشتانجمنهای زنان و مادران هوادار مجاهدین اعلام تظاهرات سراسری کردند. این تظاهرات به خاطر اعتراض به کشتار هواداران سازمان مجاهدین خلق در شمال ایران بود. در کرج هم این تظاهرات برگزار شد و با یورش پاسداران مواجه گردید.

ظهر همان روز با دو تا از همکلاسیهایم از مدرسه برمیگشتیم. برای تظاهرات عصر آن روز مشغول پخش تراکت بودیم. در یک کوچه توسط چماقداران رژیم متوقف شدیم. آنها چندین نفر بودند و دورمان حلقه زدند. میخواستند کیفهایمان را بگردند. ما در کیفهایمان کتابهای درسی و تراکت دعوت به میتینگ داشتیم. مدتی مقاومت کردیم و نمیگذاشتیم کیفهایمان را بگیرند. چون میدانستیم کافی است یکی از تراکتها را ببینند. آنقدر کیفهایمان را کشیدند و ما مقاومت کردیم که کیف من پاره شد. همه تراکتهای داخل آن در کوچه پخش شد. از اینجا بود که دیگر با کتک و فحاشی ما را به داخل یک ماشین انداختند و به دادستانی کرج بردند. مسئول دادستانی کرج که مقرش آن موقع در منطقه عظیمیه بود، آخوند رئیسی بود. او در سالهای اخیر به عنوان نماینده خاتمی در یکی از مهمترین ارگانهای قضایی کشور تعیین شد. بعدازظهر آن روز هم تعداد زیادی از دختران دانش آموز هوادار مجاهدین را که در تظاهرات دستگیرشده بودند به محل دادستانی آوردند. تعدادمان به ۱۰۰ نفر رسید.

اصطبل
در دادستانی کرج، اول وارد یک حیاط کوچک شدیم. بعد از یک راهرو تنگ ما را به داخل یکی از اتاقها بردند. در آنجا چشمهایمان را بستند و دیگر چیزی ندیدم. اما همان شب ما را از دادستانی به باغ معروف به باغ جهانبانی بردند. فکر میکنم در مهردشت کرج بود. میدانستم که جهانبانی از ژنرالهای ارتش شاه بوده که املاک و کاخهای متعدد داشت. ازجمله این باغ او در کرج و کاخی که در آن بود، توسط آخوندها تصرف شده بود. این کاخ و باغ بزرگش شامل یک زمین خصوصی اسبدوانی و اصطبلهای بزرگی هم بود. به خاطر کثرت دستگیریهای بهار سال۶۰ از آن به عنوان زندان استفاده میکردند.]]>https://api.spreaker.com/episode/16813386Thu, 24 Jan 2019 20:30:45 +0000Radio Mojahed - رادیو مجاهدنبردی برای همه ۱ - خاطراتی از خواهر مجاهد خلق متین کریم در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش اول این کتاب خاطراتی فعالیت‌های سیاسی در دوران دبیرستان و جو سیاسی حاکم بر دبیرستان و...در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش اول این کتاب خاطراتی فعالیت‌های سیاسی در دوران دبیرستان و جو سیاسی حاکم بر دبیرستان و هم‌کلاسی‌ها بازگو شده است. بخش دیگری از کتاب به نخستین تجربة دستگیری توسط سپاه پاسداران اختصاص دارد.

متین کریم - دوران تحصیل دهه ۶۰
بیشتر دانش آموزان مدرسه ما علیه رژیم و کارهایش بودند و از فعالیتهای انجمن ما حمایت میکردند. ناظم مدرسه وقتی فهمیده بود بسیاری دانش آموزان به مجاهدین کمک مالی کرده‌اند. آن کمکها از طریق انجمن ما به سازمان منتقل شده، سراغشان رفته و به آنها گفته بود: «اگر یکبار دیگر کمک مالی به آنها بدهید کاری میکنیم که پشیمان بشوید».

چند نفر از دانش آموزانی که تهدید شده بودند، همان تهدیدهای ناظم مدرسه را به ما خبر دادند و گفتند: البته ما باز هم به شما کمک خواهیم کرد.

مبارزه ما در نوجوانی با بیم و امیدهای بسیاری همراه بود. بسیاری از ما و ازجمله خودم به خاطر همه چیزهایی که از پاسدارها و رفتارشان شنیده یا دیده بودیم از دستگیرشدن میترسیدیم. یک تجربه و نمونه آموزنده سرنوشت دوست و همکلاسیم، فاطمه کریمی (فلور کریمی) بود.

نخستین تجربه
اوایل دهه شصت در روز هفتم اردیبهشتانجمنهای زنان و مادران هوادار مجاهدین اعلام تظاهرات سراسری کردند. این تظاهرات به خاطر اعتراض به کشتار هواداران سازمان مجاهدین خلق در شمال ایران بود. در کرج هم این تظاهرات برگزار شد و با یورش پاسداران مواجه گردید.

ظهر همان روز با دو تا از همکلاسیهایم از مدرسه برمیگشتیم. برای تظاهرات عصر آن روز مشغول پخش تراکت بودیم. در یک کوچه توسط چماقداران رژیم متوقف شدیم. آنها چندین نفر بودند و دورمان حلقه زدند. میخواستند کیفهایمان را بگردند. ما در کیفهایمان کتابهای درسی و تراکت دعوت به میتینگ داشتیم. مدتی مقاومت کردیم و نمیگذاشتیم کیفهایمان را بگیرند. چون میدانستیم کافی است یکی از تراکتها را ببینند. آنقدر کیفهایمان را کشیدند و ما مقاومت کردیم که کیف من پاره شد. همه تراکتهای داخل آن در کوچه پخش شد. از اینجا بود که دیگر با کتک و فحاشی ما را به داخل یک ماشین انداختند و به دادستانی کرج بردند. مسئول دادستانی کرج که مقرش آن موقع در منطقه عظیمیه بود، آخوند رئیسی بود. او در سالهای اخیر به عنوان نماینده خاتمی در یکی از مهمترین ارگانهای قضایی کشور تعیین شد. بعدازظهر آن روز هم تعداد زیادی از دختران دانش آموز هوادار مجاهدین را که در تظاهرات دستگیرشده بودند به محل دادستانی آوردند. تعدادمان به ۱۰۰ نفر رسید.

اصطبل
در دادستانی کرج، اول وارد یک حیاط کوچک شدیم. بعد از یک راهرو تنگ ما را به داخل یکی از اتاقها بردند. در آنجا چشمهایمان را بستند و دیگر چیزی ندیدم. اما همان شب ما را از دادستانی به باغ معروف به باغ جهانبانی بردند. فکر میکنم در مهردشت کرج بود. میدانستم که جهانبانی از ژنرالهای ارتش شاه بوده که املاک و کاخهای متعدد داشت. ازجمله این باغ او در کرج و کاخی که در آن بود، توسط آخوندها تصرف شده بود. این کاخ و باغ بزرگش شامل یک زمین خصوصی اسبدوانی و اصطبلهای بزرگی هم بود. به خاطر کثرت دستگیریهای بهار سال۶۰ از آن به عنوان زندان استفاده میکردند.]]>1565۳۰_خرداد_۶۰,خاطرات_زندان,زندانی_سیاسی,سازمان_مجاهدین_خلق_ایرانfalsefull